Αλλάζουν οι καιροί...

Προχθές ήμουν σε μια φίλη. Στην παρέα ήρθε άλλη μια γνωστή και δεν ξέρω πως από τα βιβλία η συζήτηση κατέληξε στο σεξ. Μάλλον φταίω εγώ που είπα πως 'έχω 'πέραση' στους μικρούς' ...... Γύρισαν και οι δυο να με φάνε. 'Και γιατί δεν κάνεις τίποτα;' με ρώτησαν! Είπαν και άλλα που προτιμώ να μην τα γράψω.... Καταλαβαίνετε νομίζω για ποιο θέμα... Το χειρότερο όμως ειπώθηκε όταν, προσπάθησα να προστατέψω τον εαυτό μου και να βάλω κι ένα τέλος στην κουβέντα. Είπα 'μα δεν μπορώ να κάνω σχέση με πολύ μικρότερο!'. Και πήρα την εξής απάντηση και από τις δυο: Μα ποιος μίλησε για σχέση; One night stand θα είναι! Και όσο εκείνες επέμεναν και μου εξηγούσαν λόγους και τρόπους, είμαι σίγουρη πως εγώ κοκκίνιζα ... Η μία ήταν χρόνια φίλη παντρεμένη με παιδί, η άλλη γνωστή, λίγες βδομάδες πριν το γάμο της! Οποτε βρισκόμασταν λέγαμε τα νέα μας ή μιλούσαμε για βιβλία, ρούχα, τσάντες, ταξίδια...γυναικείες κουβέντες. Ποτέ δεν είχε γίνει μια παρόμοια συζήτηση για να ξέρω τις απόψεις τους. Εγώ από την άλλη χωρίς να είμαι πουριτανή δεν είμαι απ' τους τύπους του one night stand. Για να φτάσω στο κρεββάτι με κάποιον θα πρέπει να τον ξέρω κάπως, να μου αρέσει και το βασικό να σκέφτομαι πως το πράγμα θα έχει συνέχεια! Εντάξει ίσως είμαι λίγο old fashioned αλλά τι να κάνω; Δεν μπορώ να σκεφτώ πως θα κάνω σεξ με κάποιον μόνο για ένα βράδυ και τέρμα! Απ' ότι αρχίζω και καταλαβαίνω όμως είμαι κάτι σαν τους δεινόσαυρους. Εχω μείνει μάλλον μόνη και το είδος μου πάει να εκλείψει. Μπορεί να υπάρχουν και λίγοι ακόμα που σκέφτονται όπως εγώ αλλά τείνουμε προς εξαφάνιση...κάτι σαν μονάχους μονάχους.... Αλλά ακόμα και οι φώκιες πάνε δυο δυο...μονάχους μονάχους... Οι χελώνες και αυτές καρέτα καρέτα... Εγώ γιατί έχω μείνει μόνη; Δεν παραπονιέμαι, περνάω καλά μόνη μου. Αλλά μέχρι πότε; Περνώ μια καλή/δημιουργική φάση της ζωής μου. Αυτό όμως δε σημαίνει πως όποιοι είναι σε μια δημιουργική φάση δεν έχουν χώρο για ένα σύντροφο. Μπορεί επειδή είμαι ευχαριστημένη και καθόλου αγχωμένη να μη με νοιάζει αν θα βρω κάποιον. Κάποτε είχα αγχωθεί αλλά μου πέρασε. Νομίζω πως αυτή η αγωνία να βρεις κάποιον βγαίνει έντονα προς τα έξω. Είναι κάτι που απωθεί το άλλο φύλο! Οσο δε σε πολυνοιάζει βλέπεις πως οι άλλοι έρχονται...το άγχος που έχουν όμως, πρέπει να μοιάζει με το άγχος που είχα εγώ κάποτε... Απίστευτο πόσο μ' ενοχλεί! Δεν υπάρχει κάποιος συμπαντικός συντονισμός όπου θα συναντάς τους αγχωμένους άντρες όταν είσαι και συ αγχωμένη; Απ' ότι φαίνεται ο Κοέλιο έχει πάρει πολύ κόσμο στο λαιμό του.... Πόσοι πιστέψαμε πως όταν θέλουμε πολύ κάτι το σύμπαν θα συνωμοτήσει να το αποκτήσουμε; Σίγουρα πολλοί! Ακόμα και οι φίλες που έγιναν ξαφνικά σούπερ προοδευτικές κάποτε δε μιλούσαν όπως προχθές! Δε μιλούσαν για one night stands και άλλα που κοκκινίζω πάλι που τα θυμάμαι! Πως άλλαξαν τόσο; Εγώ έμεινα πίσω και κείνες προχώρησαν; Είναι πρόοδος να κάνεις αυτό που κάποτε λέγαμε πως κάνουν οι άντρες και δεν το χωρούσε το μυαλό μας. Είναι πρόοδος να απομονώνεις τη σεξουαλική πράξη από κάθε είδους συναίσθημα; Για μένα δεν είναι. Δεν είμαι δε, καθόλου σίγουρη πως και κείνες αν ήταν ελεύθερες θα έκαναν αυτά που προτρέπουν εμένα να κάνω.... Τελικά ίσως καμία να μην άλλαξε...αλλάζουν οι καιροί όμως....

Φαντάσματα...

Φαντάσματα έχουμε όλοι μας... Οχι εκείνα που περπατούν και κάνουν φασαρίες και ζημιές τα βράδια. Τα άλλα....... Εκείνα που έχουμε καλά κρυμμένα στις ντουλάπες και αρκεί μια κουβέντα για να πεταχτούν έξω και μετά άντε να τα μαζέψεις... Είναι όλα τα λάθη που έχουμε κάνει... Ιστορίες που δεν έχουμε ξεχάσει εντελώς.... Ανθρωποι που πληγώσαμε ή μας πλήγωσαν... Χωρισμοί που μας πόνεσαν... Είναι πολλά, που συνήθως νομίζουμε πως έχουμε ξεχάσει αλλά φτάνει μια λέξη για να μας τα ξαναθυμίσει. Χανόμαστε στις αναμνήσεις, καλές ή άσχημες και δε μπορούμε να συμμαζέψουμε όσα νομίζαμε ξεχασμένα και να τα χώσουμε ξανά στο κουτί όλων αυτών που θέλουμε να ξεχάσουμε! Εκεί στο πίσω πίσω μέρος του εγκεφάλου. Και ποιος δεν έχει σκελετούς καλά κρυμμένους εκεί πίσω; Είναι η φίλη που σου έβαλε τις φωνές, ίσως να χε και δίκαιο...εκείνη που σου έκοψε και την καλημέρα... Πέρασε καιρός, δεν ήξερες τι να κάνεις για να την προσεγγίσεις κ' έτσι έχετε μήνες να μιλήσετε. Παριστάνεις πως δεν έγινε, πως το ξέχασες...μα σε πονάει... Είναι το αγόρι που είχες ερωτευθεί τότε... Εκείνον που πλήγωσες..... Οταν κατάλαβες το λάθος σου ήταν αργά. Σε είχε ξεπεράσει. Εσύ όμως; Τον ξεπέρασες ποτέ; Tον φέρνεις από καιρού εις καιρόν στο μυαλό σου γνωρίζοντας πως ήταν ο καλύτερος... Πόσο σε πονάει αυτή η παλιά πληγή...... Ακόμα και κείνη η παιδική φίλη που σου φέρθηκε τόσο πρόστυχα... Δεν είναι πως νοιάζεσαι γι αυτήν...όταν θυμάσαι όμως, μετά από τόσα χρόνια, τι σου έκανε θυμώνεις... Μερικά από τα δικά μου 'φαντάσματα'. Μπορεί να μη φοράνε σεντόνια και να μην κυκλοφορούν στο σπίτι τα βράδια, κυκλοφορούν στο μυαλό όμως τη μέρα... Δεν κάνουν θορύβους, δεν ξυπνάνε κανένα.... Δεν τρομάζουν κανέναν... Οταν έρχονται με στενοχωρούν... Για όσα έκανα, όσα δεν έκανα, άλλα που μου έκαναν... Τα δικά μου φαντάσματα είναι μνήμες που προσπάθησα χωρίς επιτυχία να ξεχάσω. Τις έκρυψα κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού, θεωρώντας πως περνώντας ο χρόνος θα ξεθώριαζαν όπως οι σελίδες ενός παλιού βιβλίου. Μπορεί και να ξεθώριασαν λίγο, έρχονται ώρες όμως που ακούω ένα τραγούδι, ακούω ένα όνομα, με ρωτάνε για κάτι σχετικό... Ξυπνάνε τότε τα φαντάσματα, βγαίνουν δίχως να ρωτήσουν από το κουτί...τη ντουλάπα...όπου βρίσκονται χωμένα... Και κει που νόμιζα πως είχα ξεχάσει...θυμάμαι ξανά κάτι που πονάει. Ολη η προσπάθεια να τα καταχωνιάσω στην ακρούλα του μυαλού μου πάει στράφι. Είναι ξανά ελεύθερα και τα σκέφτομαι ξανά! Αντε πάλι απ' την αρχή να προσπαθώ να τα βάλω πίσω στη θέση τους.... Διπλή προσπάθεια! Την πρώτη φορά που τα έκρυψα, που νόμισα πως είχα ησυχάσει ήταν πριν λίγο ή πολύ καιρό. Οταν ελευθερώνονται, όπως το τζίνι απ' το μπουκάλι χρειάζεται διπλή και τρίδιπλη προσπάθεια να τα καταχωνιάσω ξανά... Ασε που μετά έχουν μάθει το κόλπο και ξέρουν πως να βγαίνουν... Ο μόνος τρόπος να τα ξορκίσω είναι το γέλιο, αλλά κι αυτό δε βγαίνει εύκολα στις μέρες μας...

Σύγχρονες Σταχτοπούτες...

Το κομμωτήριο είναι το μόνο μέρος που χαζεύω περιοδικά. Λίγο πρόλαβα να διαβάσω από την αρχή μιας ιστορίας που ήταν ένα σύγχρονο παραμύθι. Η κοπέλα του τελευταίου Κένεντι. Περιέγραφε πως άρχισε η σχέση τους. Δεν πρόσεξα αν τα λόγια ήταν ακριβώς δικά της ή της δημοσιογράφου που της πήρε τη συνέντευξη αλλά τι σημασία έχει;... Μιλούσε για το πρώτο τους φιλί, αναφερόταν σ' αυτόν λέγοντας 'ο πρίγκιπας μου'. Και εκεί που το διάβαζα, αναρωτήθηκα πόσες από μας συναντήσαμε κάτω από ειδυλλιακές συνθήκες τον καλό μας; Πόσες από μας ερωτευθήκαμε έστω μια φορά κάποιον που να είναι πλούσιος, διάσημος και έξυπνος; Και καλά εμείς μπορεί να ερωτευθήκαμε έναν μοντέρνο πρίγκιπα...αυτός όμως μας ερωτεύθηκε παράφορα; Πόσες από μας έχουμε ζήσει το παραμύθι της Σταχτοπούτας; Αυτά που διηγούνται μερικές γυναίκες και μοιάζουν τόσο να έχουν βγει από κάποιο παραμύθι που μας διάβαζε η γιαγιά...έχουν συμβεί αληθινά; Γιατί μου είναι τόσο δύσκολο να τα πιστέψω; Ισως γιατί μοιάζουν με σενάριο. Ποια από μας δεν έχει δει το 'Pretty Woman'; Ποια δεν έχει ονειρευτεί πως είναι η φτωχή καλή κοπέλα που την ερωτεύεται ο όμορφος πλούσιος δυναμικός άντρας; Και εντάξει μπορεί να τους συνέβη μια δυο φορές... Πως γίνεται όμως όλοι οι πλούσιοι και διάσημοι να έχουν μόνο τέτοιες ιστορίες; Κι εμένα μ' αρέσει ο George Clooney... Αν τύχει (που δεν πρόκειται)να τον συναντήσω είμαι σίγουρη πως δε θα μ' ερωτευθεί κεραυνοβόλα! Ούτε πρόκειται να πει εκείνες τις μοναδικές ατάκες στο πρώτο μας φιλί. Πως γίνεται και μερικές παντελώς άγνωστες κοπέλες όχι απλά γνωρίζουν τους ελάχιστους straight εργένηδες, που είναι ωραίοι, πλούσιοι και διάσημοι; Και πως γίνεται και εκείνοι πέφτουν ξεροί μόλις τις δουν; Και να το πιστέψω μέχρι εδώ. Αλλά αυτό το πρώτο φιλί κάτω από την πανσέληνο σε μια ονειρεμένη περιοχή... Πολλές ιστορίες υποτίθεται πως άρχισαν έτσι... Μερικά χρόνια μετά το γάμο και τα παιδιά όμως πόσες φορές δε μάθαμε ότι εκείνος ήταν ναρκομανής ή αλκοολικός; Πόσες φορές στο διαζύγιο δεν έχουν ακουστεί τραγικές ιστορίες κακοποίησης ή άλλα φοβερά πράγματα που επίσης δεν έχουν συμβεί σε μας;.... Ευτυχώς δηλαδή!! Γι αυτό τελικά δεν πιστεύω τις ιστορίες της Σταχτοπούτας. Γιατί όταν τελειώνουν (και τελειώνουν πιστέψτε με)έχουν πολύ άσχημους χωρισμούς. Οι ιστορίες που ξεκίνησαν σαν το παραμύθι της γιαγιάς τελειώνουν εκτοξεύοντας εκατέρωθεν απίστευτες κακίες. Δυο άνθρωποι που υποτίθεται ξεκίνησαν τόσο ρομαντικά και παραμυθένια όταν τελειώνουν θυμίζουν άλλη ταινία.... Ξεκίνησαν σαν το 'Pretty Woman' και τελειώνουν σαν το 'Fatal Attraction'. Ξεκινάνε όπως δεν έχει ξεκινήσει καμία από τις δικές μου τουλάχιστον σχέσεις και τελειώνουν, ευτυχώς, όπως δεν τελείωσε και καμία. Μια σχέση που ξεκινάει τόσο όμορφα δεν μπορεί να έχει ένα τόσο τραγικό τέλος. Γι αυτό δεν τις πιστεύω αυτές τις ροζ ιστορίες. Τα σενάρια είναι σαν τα παραμύθια... Αγόρι γνωρίζει κορίτσι...προβλήματα πολλά που πάντα λύνονται και έχουμε το πολυπόθητο happy end. Οι σύγχρονες ιστορίες της Σταχτοπούτας δεν έχουν ποτέ καλό τέλος...ίσως γι αυτό δε μ' αρέσουν...θέλω ολόκληρο το παραμύθι...όχι τη νέα έκδοση με την ψεύτικη αρχή και το κακό τέλος.

Γνωριμίες...

Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος γνωριμιών; 
Αν είσαι μια γυναίκα με κάποιες αρχές, που δε σου αρέσει να 'στήνεσαι' μόνη σε μπαράκια περιμένοντας το πρώτο καμάκι; Οταν όλες οι φίλες σου έχουν παντρευτεί; 
Οταν οι άλλες έψαχναν το γαμπρό εσύ δούλευες, ταξίδευες ή ζούσες σε άλλες χώρες... 
Οταν αποφάσισες να γυρίσεις στην πατρίδα κατάλαβες πως δεν είσαι ιδιαίτερα ευπρόσδεκτη... 
Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί το ίδιο δε συμβαίνει με τους άντρες! 
Κάποιος , πέρυσι νομίζω, μου είπε πως γυναίκες σαν εμένα που ασχολήθηκαν με πολλά, αλλά όχι με την προσωπική τους ζωή να μην παραπονούνται που μένουν μόνες! 
Δηλαδή ή μικρός μικρός παντρέψου;.... 
Δεν το καταλαβαίνω αυτό. 
Επίσης δεν καταλαβαίνω τους άντρες που σα να φοβούνται τις γυναίκες που έχουν εμπειρίες ζωής περισσότερες από τις δικές τους. 
Προσωπικά αρνούμαι να χαμηλώσω τον πήχη και προφανώς αυτό είναι ένα θέμα...
Πως γνωρίζεις λοιπόν ενδιαφέροντες άντρες; 
Ποιος είναι ο σωστός τρόπος; 
Οι φίλες είναι παντρεμένες και βρισκόμαστε για καφέ, γιατί όταν βγαίνουν, βγαίνουν με άλλα παντρεμένα ζευγάρια... 
Εκτός από την κολλητή μου και τον άντρα της που είναι ψυχούλες δεν έχουν τέτοια κωλύματα. 
Οι γνωστοί μου άντρες έχουν προσκλήσεις από ζευγάρια... 
Εγώ, ούτε λεπρή να ήμουν! 
Ενας δημοσιογράφος φίλος κάποτε μου είχε πει 'ρε Σ.... αν ήσουν λίγο ασχημούλα, λίγο χοντρούλα, λίγο καμπούρα δε θα είχες κανένα πρόβλημα'.... 
Με λίγα λόγια μια γυναίκα εμφανίσιμη και έξυπνη ταυτόχρονα είναι χαμένη από χέρι. 
Δεν προσπαθώ να πλασάρω τον εαυτό μου...προσπαθώ να καταλάβω. 
Εχει να κάνει με την έλλειψη αυτοπεποίθησης των αντρών; 
Η αλήθεια είναι πως έχουν μείνει και πάρα πολύ λίγοι άντρες που αξίζουν.... 
Οι περισσότεροι όταν φτάνουν τα 30 αρραβωνιάζονται ή παντρεύονται. 
Από τα 40 και πάνω είναι όλοι πια παντρεμένοι με παιδιά. 
Οσοι είναι διαζευγμένοι συνήθως δεν έχουν καμιά διάθεση να ξανά δεσμευτούν. 
Δηλαδή τι μένει; Μετρημένοι.... 
Κι απ' αυτούς που μένουν ελάχιστοι είναι αυτοί που αξίζει να τους γνωρίσεις. 
Καταλήγουμε λοιπόν στους ελάχιστους που αξίζουν και μιας και είναι τόσο λίγοι που σε ορισμένα πράγματα πρέπει να χαμηλώνεις τον πήχη. 
Οχι φυσικά στο θέμα της ευφυίας. 
Στο ψέμα και στη βλακεία δε μπορώ να κάνω σκόντο! 
Ούτε θέλω να ξεκινήσω κάτι με έναν άντρα που έχει ξεκαθαρίσει εκ των προτέρων πως δε θέλει να δεσμευτεί.... 
Μερικοί δεν το λένε ακριβώς έτσι και αυτό είναι το χειρότερο. 
Οταν όμως σου λένε πως θέλω να βλεπόμαστε μια δυο φορές τη βδομάδα...τι καταλαβαίνεις; 
Ακόμα και στις πρώτες σχέσεις μας βλεπόμασταν περισσότερο! 
Και όταν ξεκινάς κάτι και ελπίζεις, κάποια στιγμή όμως σου πετάνε και το 'εγώ δε θέλω ούτε να συζήσω'... 
Οταν εσύ θέλεις ένα σύντροφο, αυτός προφανώς θέλει κάτι εφήμερο. 
Ετσι λιγοστεύουν οι ετεροφυλόφιλοι άντρες που είναι και αξιόλογοι...λιγοστεύουν δραματικά!! 
Δεν είμαι απελπισμένη, από μια σχέση που δε με εκφράζει προτιμώ τη μοναξιά. 
Γνωρίζω όμως γυναίκες που προκειμένου να μείνουν μόνες δέχονται αυτό το (για μένα)λίγο. 
Τις δυο μέρες τη βδομάδα, χωρίς γιορτές και αργίες και με αμφίβολες τις διακοπές το καλοκαίρι. 
Δεν ξέρω ποια περνά καλύτερα τελικά....... 
Ξαναγυρνώ στο αρχικό ερώτημα λοιπόν. 
Τους αξιόλογους ετεροφυλόφιλους άντρες που θέλουν να δεσμευτούν, που ή μάλλον πως τους βρίσκεις; 
Είναι μετρημένοι στα δάχτυλα! 
Μήπως κρύβονται; γιατί έχει περάσει καιρός και δε συνάντησα κανέναν! 
Πάρτυ δε γίνονται πια και αν γίνονται είναι μεταξύ ζευγαριών. 
Υπάρχει κάποιος τρόπος να γνωρίσεις τους δυο τρεις αξιόλογους άντρες που έχουν μείνει; 
Είναι ειδικός χώρος ή τρόπος; 
Εγώ στο δρόμο πάντως μετά από ενάμιση χρόνο έναν συνάντησα ένα πρωί και δεν τον ξαναείδα. 
Προφανώς δε συχνάζω στα σωστά μέρη....

Χρόνος και Ερωτας...

Δε θα γράψω για τη σχετικότητα του χρόνου(Αϊνστάιν)αλλά για το χρόνο στην καθημερινότητα μας. Για παράδειγμα πόσος χρόνος χρειάζεται για να περάσεις από τη μια σχέση στην άλλη; Υπάρχει χρονικό όριο; Αν πας κατευθείαν έχεις προλάβει να ξεπεράσεις την προηγούμενη σχέση; Και αν συναντήσεις το μεγάλο έρωτα την επομένη του χωρισμού τι κάνεις; Τον αφήνεις γιατί είναι νωρίς; Η μήπως αν συναντήσεις το μεγάλο έρωτα σημαίνει πως έχεις ξεπεράσει τον προηγούμενο; Εγώ πάντως το πιστεύω αυτό! Πιστεύω δηλαδή πως δεν υπάρχει όριο. Μπορεί να χρειάζεσαι χρόνο να ξεπεράσεις τη σχέση που άφησες αλλά αν μπορέσεις να ερωτευτείς ξανά αυτό σημαίνει πως είσαι έτοιμος. Το πρόβλημα δημιουργείται όταν ο χρόνος περνά και εσύ δε ερωτεύεσαι ξανά. Δεν μπορώ να πω με σιγουριά αν αυτό συμβαίνει γιατί δεν έτυχε να συναντήσεις κάποιον που ν' αξίζει τον κόπο ή γιατί δεν είσαι έτοιμος.... Η μήπως όταν μένεις πολύ καιρό μόνος αναπτύσσεις ιδιοτροπίες και δυσκολεύεσαι να βρεις κάποιον που θα σου αρέσει; Συνήθως όταν περνάμε πολύ χρόνο μόνοι μας βολευόμαστε και δε θέλουμε να χαλάσουμε τη ρουτίνα που έχουμε φτιάξει... Από ένα σημείο και μετά προτιμάμε να μένουμε μόνοι παρά να βάλουμε άλλον ένα στη ζωή μας. Και ο καιρός κυλάει και όταν η μοναξιά αρχίζει να μη μας αρέσει πια έχουμε μεγαλώσει πολύ και η εύρεση συντρόφου γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Οσο σκέφτομαι το παρελθόν μου τόσο αλλάζω γνώμη... Ολες οι σχέσεις μου ήταν μακροχρόνιες(γι αυτό και λίγες). Περίμενα πάντα να συγχρονιστεί η λογική με το συναίσθημα πριν φύγω. Αυτό σημαίνει πως έμενα λίγο ως πολύ περισσότερο απ' όσο χρειαζόταν. Τώρα πια είμαι σίγουρη πως πρέπει να είμαστε πιο σκληροί με τον εαυτό μας. Να ακούμε περισσότερο το μυαλό και λιγότερο την καρδιά, όταν πρόκειται για σχέσεις. Οχι μόνο γιατί γλιτώνουμε χρόνο, αλλά και γιατί ο χρόνος που περνάμε προς το τέλος μιας σχέσης δεν είναι ευτυχισμένος! Κάποιος θα πει πως χρειάζεται κι αυτό για να ξεπεράσεις τον άλλον. Και γιατί να μη φύγεις χωρίς να περάσεις το άσχημο εκείνο διάστημα που έχεις πάψει στην πραγματικότητα ν' αγαπάς τον άλλον; Ετσι μειώνεται ο άσκοπος χρόνος που περνάς σε μια σχέση που έχει λογικά τελειώσει και είναι πιο πιθανό να περάσεις μετά λιγότερο χρόνο μόνος σου. Μπορεί και να μην υπάρχει χρονικό όριο μεταξύ των δυο σχέσεων... Οσο λιγότερο όμως μένουμε μόνοι τόσο πιο εύκολα περνάμε σε νέα σχέση. Εντάξει η τύχη παίζει το ρόλο της, αλλά συν Αθηνά και χείρα κίνει .... Μπορεί να εμφανιστεί από το πουθενά ο άνθρωπος που θα ερωτευτείς αλλά δε θα έρθει να σου χτυπήσει και το κουδούνι αν δε βγαίνεις.... Και μην περιμένετε από φίλους. Οσο και να θέλουν αφενός μπορεί το 'κελεπούρι' κατ' εκείνους να είναι για πέταμα κατ' εσάς. Ασε που αν δημιουργήσεις μια σχέση με φίλο φίλου και η σχέση δεν πάει καλά έχεις πρόβλημα με το φίλο που σου σύστησε τη σχέση. Και εκείνος έχει μπορεί να έχει πρόβλημα αν ο χωρισμός ήταν άσχημος και καλείται να πάρει θέση. Καλά τα προξενιά από τους φίλους αλλά μπορεί να καταλήξουν σε άσχημα μπερδέματα. Ξαναγυρνάμε λοιπόν στο αρχικό ερώτημα..... Υπάρχει χρονικό όριο; και αν ναι ποιο είναι; Προσωπικά όσες φορές προσπάθησα να ξεπεράσω μια σχέση ξεκινώντας μια άλλη αμέσως, δε μου βγήκε σε καλό. Από την άλλη όσο περισσότερο μένει κάποιος μόνος τόσο πιο δύσκολο είναι μετά να βρει σύντροφο. Από ένα σημείο και μετά μπορεί να λέει κάποιος πως ψάχνει για σύντροφο αλλά θέλει πραγματικά; Η μάλλον μπορεί να αντέξει μια τόσο μεγάλη αλλαγή στην αγαπημένη(πια)ρουτίνα του; Μήπως τελικά υπάρχει ένα σχετικό όριο; Λίγος χρόνος; Η μήπως ο έρωτας είναι κάτι σχετικό και όχι ο χρόνος;

Ανύψωση Ηθικού...

Μερικές φορές πιστεύω πως η τύχη παίζει μεγάλο ρόλο! Εχω ξαναγράψει για το θέμα αλλά σήμερα συνέβη κάτι που επιβεβαιώνει τις απόψεις μου. Κάθε πρωί όπως έχω ξαναγράψει βγαίνω για περπάτημα. Την Τετάρτη όμως άργησα. Περισσότερο επειδή μου έτυχε μια αναποδιά. Είχα γράψει ένα κείμενο, το είχα αποθηκεύσει και όταν πήγα να κάνω control c κατα λάθος πάτησα control v.... Για κάποιο λόγο το κείμενο χάθηκε και όσο και αν παιδεύτηκα δεν το ξαναβρήκα. Το γεγονός είναι πως άργησα πολύ, μετά βαρέθηκα λίγο και σκεφτόμουν μήπως να μη βγω. Ευτυχώς μου τελείωσε ο καφές και με τη σκέψη πως δε θα έχω την άλλη μέρα το πρωί, αναγκάστηκα να πεταχτώ τουλάχιστον μέχρι το super market της περιοχής. Τη διαδρομή την έχω κάνει χιλιάδες φορές. Εκείνη τη φορά όμως έτυχε κάτι απρόοπτο! Στα μισά σχεδόν, είδα με την άκρη του ματιού μου έναν ωραίο άντρα που κρατούσε απ' το λουρί ένα σκύλο και μιλούσε με κάποιους μέσα από τα κάγκελα ενός κήπου. Δεν ξέρω αν έγινα κατανοητή...ωραίος άντρας με σκύλο στο πεζοδρόμιο – κάποιοι άλλοι σε κήπο σπιτιού. Μιλούσαν για το σκύλο και μου φάνηκαν αστεία αυτό που έλεγαν. Ο,τι πρέπει να βρει μια γυναίκα(ο σκύλος)για να κάνουν παιδάκια(σκυλάκια). Γυρνώντας είδα πως ο άντρας με το σκύλο μιλούσε σε άλλον άντρα που είχε τρία μικρά παιδιά. Γι αυτό και η κουβέντα δεν ήταν αστεία αλλά παιδική. Σταμάτησα γελώντας και καθώς γύρισαν προς το μέρος μου, ζήτησα συγγνώμη που γελούσα αλλά είχα ακούσει την κουβέντα. Ο σκύλος ήταν ένα μεγάλο λυκόσκυλο με υπέροχα μπλε μάτια. Για να τον δω καλύτερα έβγαλα τα γυαλιά του ηλίου που φορούσα και είπα: τι ωραία μάτια που έχει... Ο ωραίος άντρας που τον κρατούσε από το λουρί, χαμογέλασε....μου άπλωσε το χέρι και είπε: είναι διασταύρωση με χάσκι γι αυτό και το χρώμα των ματιών, αλλά κι εσείς έχετε ωραία μάτια...Σπύρος. Τον χαιρέτησα και προφανώς περίμενε ν' ακούσει το όνομά μου. Εκείνη τη στιγμή τα έχασα! Σκεφτόμουν ταυτόχρονα εκατό πράγματα... Καταριόμουν τον εαυτό μου που δεν είχα βαφτεί, που δεν είχα φτιάξει λίγο τα μαλλιά μου, που δεν ήξερα τι να κάνω για να γνωριστούμε περισσότερο, που δεν ήξερα πως ανοίγουν μια φιλική κουβέντα... Και δεν είπα τ' όνομά μου! Ε! ναι...συνάντησα στο δρόμο έναν ωραίο άντρα που μου έκανε και ένα κομπλιμαν και εγώ δεν είπα τίποτα! Του έσφιξα το χέρι που μου έτεινε χαμογέλασα, χάιδεψα λίγο το σκύλο και έφυγα. Πολύ αργότερα σκέφτηκα πως ενάμιση χρόνο τώρα κάνω την ίδια σχεδόν διαδρομή και πρώτη φορά τον συναντώ. Την περασμένη Τετάρτη και Πέμπτη είχε τις μεγάλες απεργίες. Μήπως λοιπόν δούλευε και έβγαζε το σκύλο το βράδυ, αλλά λόγω της απεργίας είχε βγει το πρωί; Βγήκα και την επόμενη μέρα, ίδια ώρα, πέρασα από τον ίδιο δρόμο...ο Σπύρος με το σκύλο πουθενά.... Μπορεί να τον πετύχω αν βγω ίδια ώρα Σάββατο και Κυριακή. Δεν θα γίνει τίποτα αν δεν τον ξαναδώ και ποτέ... Φτάνει αυτή η φορά που τον συνάντησα και μου ανύψωσε το ηθικό! Και το χρειαζόμουν πάρα πολύ αυτές τις μέρες.... Αν δεν είχα χάσει το κείμενο, δεν είχε τελειώσει ο καφές, αν είχα διαλέξει άλλη διαδρομή δε θα τον είχα συναντήσει ποτέ! Να είσαι καλά βρε Σπύρο με τον όμορφο σκύλο σου...

Ντροπή...

Γιατί να ντρέπεσαι; Σε όλους μπορεί να τύχει μια αδιαθεσία, κάτι περίεργο. Πηγαίνεις σε γιατρούς, κάνεις εξετάσεις...δεν είναι τίποτα σου λένε. Αυτός όμως εξαφανίστηκε και αυτό σε βάζει σε σκέψεις. Δεν ξέρεις απ' τη ντροπή αν θες να τον ξαναδείς ποτέ... Οχι πως τον σκέφτεσαι, αλλά για να χαθεί έτσι... Μια αδιαθεσία, κάτι στο ποτό... Συμβαίνουν αυτά. Εχουν συμβεί και σε άλλους. Η αλήθεια είναι πως τρόμαξες πολύ Σου έχουν συμβεί τόσα που ξέρεις αλλά αυτό ήταν διαφορετικό. Ισως ακριβώς επειδή έχεις ζήσει τόσα... Η παιδικά φίλη που έφυγε νωρίς από καρκίνο.... Ο αδερφός της και καλύτερός σου φίλος που άφησε τελευταία πνοή στην αγκαλιά σου... Τόσοι άλλοι φίλοι, πριν κλείσεις τα 20 τότε που όλοι έπιναν και μετά οδηγούσαν μηχανές... Ο φίλος που αυτοκτόνησε.... Η μαμά που έφυγε κι αυτή μετά από τόσα νοσοκομεία, χειρουργεία... Ο θείος Γιώργος που τόσα πέρασε κι αυτός... Πέρασες πολλά όσοι σε ξέρουν απορούν με την αντοχή σου. Απορούσαν δηλαδή μέχρι που ήρθαν οι φοβίες, μετά τη μαμά. Σε 9 μέρες η μαμά κλείνει 10 χρόνια. Και τα θυμάσαι όλα σα να έγιναν χθες.... Είσαι δυνατή, έχεις δει πολλά, έχεις αντέξει πολλά. Ισως γι αυτό σ' ενοχλεί όταν οι άλλοι τρομάζουν. Και το δείχνουν τόσο έντονα... Χάθηκε.... Δε βαριέσαι, ξέχνα το. Θα το ξεχνούσες εύκολα αλλά κάθε φορά που βλέπεις κάτι δικό του θυμάσαι τι έγινε και ντρέπεσαι. Γιατί δεν είχε ξανασυμβεί! Γιατί ξέπεσες στα μάτια του κι ας μη σε νοιάζει... Μα τι σημασία έχει αν μας συμβαίνει κάτι μπροστά σ' έναν ξένο; Δεν τον ξαναβλέπεις και το θέμα έληξε! Τι πιο εύκολο; Ακούγεται εύκολο. Στην πράξη όμως; Γιατί σκαλώνω, εγώ τουλάχιστον στην πράξη; Ισως ακριβώς επειδή με είδε σε μια άσχημη στιγμή ένας ξένος! Επειδή ο κόσμος είναι μικρός και οι άνθρωποι κουτσομπόληδες. Δε θέλω να με συζητάνε ξένοι..... Ενώ δε με νοιάζει η γνώμη τους στενοχωριέμαι.... Πως τα μπλέκω έτσι δεν ξέρω. Ισως να με βοηθούσε να νιώσω καλύτερα αν μπορούσα να εξηγήσω στον άνθρωπο αυτό τι ήταν τελικά αυτό που συνέβη. Επειδή είναι άγνωστος δεν έχω την άνεση να του μιλήσω και αυτό μ' ενοχλεί... Δε θα έπρεπε να με νοιάζει τι σκέφτεται για μένα κάποιος που γνωρίζω ελάχιστα. Ειδικά σήμερα που τελείωσα με τους γιατρούς και τις εξετάσεις. Ειδικά σήμερα που ξέρω πως είμαι καλά... Γιατί εξακολουθώ να ντρέπομαι; Ακόμα και μετά την ανύψωση του ηθικού που είχα; Τόσο πολύ μετράει το τι θα σκεφτεί ένας ξένος ή μήπως τρόμαξα πολύ;

Οι ανθρώπινες σχέσεις στην κρίση...

Τους τελευταίους μήνες ακούω όλο και ποιο συχνά από φίλους, γνωστούς, γνωστούς γνωστών για απολύσεις, μειώσεις ωρών εργασίας, μειώσεις μισθών. Δεν ξέρω πως να φερθώ τι να τους πω...πως να τους αντιμετωπίσω.... Αυτή η οικονομική κρίση έχει δημιουργήσει τόσα προβλήματα στον κόσμο. Αν δεν είμαστε εμείς, έχουμε στο περιβάλλον μας κάποιον που τον απέλυσαν ή του μείωσαν το μισθό. Πως είναι το σωστό να φέρεσαι στις περιπτώσεις αυτές; Το να πεις 'κουράγιο' στον άνθρωπο που μόλις έχασε τη δουλειά του μου φαίνεται γελοίο... Αλλά και τι να πεις; Ετσι όπως ήρθαν τα πράγματα δεν μπορείς να βοηθήσεις πρακτικά. Η ψυχολογική συμπαράσταση είναι κάτι που όλοι μπορούμε και πρέπει να δίνουμε. Εντάξει δεν μπορούμε να βοηθήσουμε οικονομικά αλλά μπορούμε να σταθούμε πλάι στους ανθρώπους που μας χρειάζονται. Αν ήμουν εγώ στη θέση τους θα ήθελα να ξέρω πως τουλάχιστον έχω όλους τους φίλους μου στα δύσκολα. Εχω μια αίσθηση της κατάστασης γιατί όταν έχασα τη μαμά μου είχα ανάγκη απ' όλους όσους θεωρούσα φίλους. Ξέρω πόσο τους χρειάζεσαι στα δύσκολα. Μπορεί η δική μου περίπτωση να είναι διαφορετική αλλά εξακολουθώ να θεωρώ πως στις άσχημες στιγμές χρειάζεσαι όλους τους φίλους! Αν δε σου σταθούν είναι μια καλή ευκαιρία να κάνεις ένα γερό ξεσκαρτάρισμα! Στα ωραία και τα ευχάριστα δεν μπορείς να καταλάβεις τον αληθινό φίλο. Στα δύσκολα είναι που δείχνει ο καθένας το αληθινό πρόσωπό του. Να λοιπόν ένα 'θετικό' της κρίσης. Βλέπεις ποιοι είναι οι πραγματικοί σου φίλοι. Μπορεί να πονέσεις εκείνη τη στιγμή που διαπιστώνεις πως(οι φίλοι) δεν είναι τόσο πολλοί όσο νόμιζες...φτιάχνεις όμως μια εικόνα. Σε περιόδους κρίσης, οικονομικής ή άλλης βλέπεις ποιοι σε αγαπούν πραγματικά. Ποιοι θα σου σταθούν έστω και μ' ένα τηλεφώνημα. Είναι αυτό το νοιάξημο που έχεις ανάγκη. Μπορεί να καταλάβεις πως οι φίλοι δεν είναι δέκα αλλά δυο και αυτό πονάει...το ξέρω, το πέρασα... Αυτοί οι δύο όμως είναι αληθινοί και ξέρεις πως θα είσαστε μαζί για πάντα. Εχει τεράστια σημασία αυτό! Είναι ο φίλος που θα σου δώσει μια ιδέα, που θα σε συστήσει σ' ένα γνωστό... Είναι ο φίλος που θα έρθει για καφέ και θα φέρει την εφημερίδα με τις αγγελίες για δουλειά μαζί...που θα την ξεκοκαλίσει μαζί σου. Είναι ο φίλος που θα βγείτε και θα κεράσει τον καφέ! Η ζωή έχει γίνει τραγική και χειροτερεύει μέρα με τη μέρα. Το να έχουμε κοντά μας ανθρώπους που μπορούμε να ονομάσουμε φίλους είναι σπουδαίο πράγμα! Μπορεί με την κρίση να χάσαμε υλικά αγαθά κερδίζουμε όμως στις ανθρώπινες σχέσεις. Μπορώ να πω πως αυτό, για μένα, δε συγκρίνεται με το αυτοκίνητο που θ' αναγκαστώ να πουλήσω! Είναι δυο εντελώς διαφορετικά πράγματα. Σαφώς και ο άνθρωπος που κερδίζεις είναι ό,τι πιο σπουδαίο μπορεί να σου συμβεί! Και αφού προβλέπεται να φτωχαίνουμε όλοι, τουλάχιστον να έχουμε παρεούλα γιατί ...η φτώχεια θέλει καλοπέραση......

Blogs και Αυτοπεποίθηση

Σας έχει τύχει να μην πιστεύετε στις δυνατότητές σας; Να διαβάσετε ένα κείμενο σε άλλο blog και να δείτε πόσο καλύτερα γράφει κάποιος άλλος; Δεν είναι ο Albert Camus που τελειώνοντας κάθε βιβλίο του αισθανόμουν ανήμπορη να γράψω δυο λέξεις. Τι να πει κανείς για τον Camus και πως θα μπορούσε να συγκριθεί μ' αυτόν... Το να 'ζηλεύω' το κείμενο ενός blogger είναι χειρότερο. Εκείνος όμως είναι ένας blogger, αυτός και εγώ είμαστε στον ίδιο χώρο. Πως μπορεί και γράφει τόσο καλά; Αν κάποιος διαβάσει το δικό του κείμενο και μετά το δικό μου θα δει τη διαφορά! Δεν ξέρω αν είναι διαφορετικά ή καλύτερα- χειρότερα... Χάνω την αυτοπεποίθησή μου. Μήπως τελικά δεν το έχω; Μήπως τόσα χρόνια βαυκαλιζόμουν θεωρώντας πως είμαι καλή στο γράψιμο; Και πως μπορείς να είσαι σίγουρος για αυτό; Οι φίλοι θα σου πουν τα καλύτερα γιατί σ' αγαπάνε. Ακόμα και ένας ξένος μπορεί να σου πει μια καλή κουβέντα γιατί δεν κοστίζει τίποτα. Πως μπορείς να είσαι σίγουρος ό,τι αξίζει να ασχολείσαι; Υπάρχει τρόπος; Μήπως με τον καιρό βελτιώνεται κάποιος; Βλέποντας τους άλλους και ανάλογα με τους αναγνώστες... Μπορεί να βελτιωθεί το γράψιμο; Ποιος όμως είναι ειδικός να σου πει; Ειδικά με τα blogs δε νομίζω πως μπορείς ποτέ να είσαι σίγουρος. Να συνεχίσω λοιπόν να γράφω και αν αυτά που γράφω δεν αφορούν κανένα; Δεν ενδιαφέρουν κανένα; Δεν αρέσουν σε κανένα; Ποιο το νόημα; Πάντα θα διαβάζει κάποιος και θα του αρέσει ο τρόπος που γράφω γιατί δεν έχει διαβάσει άλλα blogs. Μερικά που διάβασα δε μου άρεσαν ούτε εμένα. Σαν παιδιάστικα μου φάνηκαν. Υπάρχουν όμως άλλα που ο άνθρωπος που γράφει έχει αληθινό ταλέντο! Εγώ πως θα μάθω; Η αλήθεια είναι πως περνώντας ο καιρός βλέπω μόνη μου ότι τα κείμενά μου είναι καλύτερα. Μπορεί με την τριβή να έγινα καλύτερη. Είμαι όμως καλή; Αξίζει να συνεχίσω; Ο χρόνος που περνάω γράφοντας έχει νόημα; Υπάρχει κάτι που να βοηθάει; Μερικοί άνθρωποι σα να γεννιούνται με αυτοπεποίθηση! Εγώ γιατί παλεύω και ποτέ δεν είμαι ικανοποιημένη; Μου λείπει αυτοπεποίθηση. Διαβάζω τόσο και αυτό θεωρητικά βοηθά. Πως θα μάθω; Ποιος θα μπορούσε να με βεβαιώσει πως τα κείμενά μου αρέσουν σε κάποιους; Ο χρόνος βοηθάει άραγε; Και αν μπαίνουν στο blog από περιέργεια και όχι γιατί τους αρέσουν όσα γράφω; Οι συγγραφείς άραγε περνάνε τέτοιες στιγμές; Εκείνοι τουλάχιστον μαθαίνουν αν αρέσουν όταν πουλιούνται τα βιβλία τους. Ενας blogger πως μαθαίνει; Μερικοί είναι στο χώρο χρόνια...κάτι θα ξέρουν. Θα μπορούν να μου πουν πότε καταλαβαίνεις πως έχει νόημα. Φαντάζομαι... Τι κρίση μη- αυτοπεποίθησης έχω σήμερα;

Μπέλφαστ...

Ν' ανοίξει η γη να με καταπιεί!

Είναι κάποιες φορές που εύχεσαι ν' ανοίξει η γη να σε καταπιεί! Είσαι καλά, βγαίνεις μετά από πολύ καιρό... Ισως γι αυτό νιώθεις κάπως άβολα... Ξεκινάς να πεις κάτι και στη μέση το ξεχνάς... Δε σου έχει ξανατύχει, λες δε θα το προσέξει... Η συζήτηση είναι ενδιαφέρουσα...μαθαίνεις πράγματα που γίνονται στην πόλη σου και συ δεν έχεις ιδέα. Ολα μια χαρά. Η έτσι νομίζεις.... Και ξαφνικά συμβαίνει κάτι! Δεν το έχεις ξαναπάθει...βρήκε την ώρα; Δεν ξέρεις τι είναι και η ντροπή είναι τεράστια. Φέρνεις και τον άλλον σε δύσκολη θέση! Ερχεται η άλλη μέρα, παίρνεις την οικογενειακό γιατρό και της λες τι συνέβη. Και ακούς έναν εξάψαλμο... Εχεις παρατήσει τον εαυτό σου, δεν τρως κανονικά και αυτό που φοβόσουν αυτό για το οποίο σε είχε προειδοποιήσει μάλλον το έπαθες. Νευρική ανορεξία.... Το έχεις ακούσει μα δεν μπορούσες να φανταστείς πως θα συνέβαινε σε σένα. Και έχει πολλούς τρόπους που εμφανίζεται. Σε προειδοποιεί! Εχεις βγει χωρίς να έχεις φάει. Ενα γιαούρτι με μέλι δεν είναι φαγητό. Δε μπορείς να ζεις με καφέδες. Τα έχεις ακούσει, σου τα έχουν πει μα ποτέ δεν έδωσες σημασία. Και ποτέ δε φανταζόσουν πως θα σου συμβεί κάτι σαν 'αυτό'. Κάτι που δεν ξέρεις τι θα μπορούσε να είναι... Θα έπρεπε να πας αμέσως σε κάποιο νοσοκομείο. Σε έφαγε όμως η ντροπή...... Και αυτό τελικά είναι χειρότερο. Και για τον άλλον και για σένα. Τον βλέπεις που σε κοιτάζει εξεταστικά να σιγουρευτεί πως είσαι καλά. Βγήκε ένα Σάββατο ο άνθρωπος και του το έβγαλες ξινό! Και ντρέπεσαι τόσο πολύ που δεν ξέρεις τι να κάνεις....... Να ανοίξει η γη να σε καταπιεί! Δεν ανοίγει όμως η ριμάδα.... Ευχεσαι να γυρίσει ο χρόνος πίσω, να ξεχαστούν όλα! Οι ευχές δεν πιάνουν, ίσως γιατί το σώμα σου βαρέθηκε να το ξεχνάς.... Αποφάσισε να σου δώσει ένα καλό μάθημα να το θυμάσαι. Και εσύ σίγουρα θα το θυμάσαι, αυτή την έξοδο θα τη θυμάσαι όσο ζεις! Και δε θα ξαναφήσεις τον οργανισμό σου έτσι ποτέ πια...λες... Δεν τελειώνει όμως εκεί... Θα το θυμάται και ο άλλος...... Θα το θυμάται με φρίκη. Φέρνεις ξανά στο μυαλό σου την εικόνα του πριν μπεις στο ταξί. Να σε διώξει να ξεχάσει ο άνθρωπος. Να ξεχάσει ένα φρικτό Σαββατόβραδο. Θέλεις να ξεχάσεις εσύ;....... Για ρώτα και τον άλλον! Και το βράδυ και σένα και τη γνωριμία...τα πάντα... Αλλος στη θέση του θα είχε φύγει νωρίτερα! Ισως φοβήθηκε να σ' αφήσει πριν σιγουρευτεί κάπως; Κι εσύ που νόμιζες πως η χειρότερη έξοδος ήταν μια φορά που αδιαθέτησες ξαφνικά και φορούσες λευκά... Μέχρι χθες αυτό ήταν το χειρότερό σου..... Δε φανταζόσουν ούτε στους εφιάλτες σου πως υπάρχουν χειρότερα! Δεν είχες ζήσει τίποτα παρόμοιο, πως να το φανταστείς; Θέλεις να ξεχάσεις. Σίγουρα κι εκείνος. Φοβάσαι να τον ξαναπάρεις τηλέφωνο γιατί δεν ξέρεις αν θέλει να σε ακούσει ξανά. Ντρέπεσαι πολύ...... Ας είχε ανοίξει η γη να σε καταπιεί.........

Το Ξύπνημα...

Φαίνεται πρέπει να πιάσεις πάτο για να συνέρθεις! Κάποια στιγμή προχθές το βράδυ άρχισα να νοιώθω μια άνευ λόγου ευφορία. Η αλλεργία δεν είχε σταματήσει, ούτε ο πονοκέφαλος και το δόντι εξακολουθούσε να έχει πρόβλημα. Σαν φλας μπακ θυμήθηκα τη μαμά μου και κάποιες αληθινά δύσκολες στιγμές που είχα περάσει δίπλα της. Τότε ήρθαν στο μυαλό μου τα λόγια του ψυχαναλυτή(χρόνια πριν)που όταν του τα διηγήθηκα μου είπε πως είμαι πολύ δυνατός άνθρωπος. Ναι έχω περάσει χειρότερα. Πολύ χειρότερα!! Τόσο που δε συγκρίνονται με μια αλλεργία, ένα πονοκέφαλο και ένα προβληματικό δόντι.... Σιγά τα δύσκολα! Και ξαφνικά χαμογέλασα χωρίς λόγο και ένοιωσα μια χαρά ν' ανεβαίνει από την ψυχή μου. Γιατί; Τι μου είχε συμβεί τελικά; Σιγά το μέγα πρόβλημα! Εχω περάσει τόσα και τόσα που αυτό δεν ήταν ούτε μια μικρή παρωνυχίδα! Η ζωή μας είναι τόσο μικρή...... Το καλοκαίρι δεν κρατά για πάντα! Είχα μιζεριάσει για κάτι ανάξιο λόγου! Είχα χάσει μια όμορφη καλοκαιρινή μέρα επειδή είχε ένα πρόβλημα το δόντι μου! Απαράδεκτο... Η ζωή είναι μικρή, όμορφη, πολύτιμη...εμείς είμαστε πολύτιμοι! Είναι ντροπή ν' αφήνουμε το χρόνο να κυλά χωρίς να κάνουμε όμορφα πράγματα. Πράγματα που μας ευχαριστούν.... Θα με περάσατε για παλαβή που άλλαξα διάθεση έτσι απότομα. Δεν είμαι καθόλου. Απλά συνειδητοποίησα πόσο γρήγορα περνά ο χρόνος και πόσο ανούσια ήταν αυτά που μ' ενοχλούσαν. Δε λέω είναι εκνευριστικό πράγμα η αλλεργία, αλλά δεν είναι και τίποτα σοβαρό. Σου χαλάει λίγο τη διάθεση. Στο χέρι μας όμως είναι να μην το αφήσουμε να κρατήσει! Το πιο σημαντικό δε είναι πως όταν σκέφτεσαι θετικά σου συμβαίνουν και καλά πράγματα! Η μπορείς ν' αντλείς χαρά από μικρά πράγματα... Χάρηκα που πήγα σ' έναν καλό γιατρό και μου έφτιαξε το δόντι μια χαρά και γρήγορα! Χάρηκα που βγαίνοντας βρήκα αμέσως ταξί και δε χρειάστηκε να περιμένω όπως άλλες φορές. Μπορεί να σας φαίνεται αστείο, αλλά γιατί; Πόσο θα ζήσουμε; Γιατί όσο είμαστε σ' αυτό τον κόσμο να μη χαιρόμαστε τα πιο απλά πράγματα. Ναι, βρήκα ταξί αμέσως και χάρηκα γι αυτό. Την επόμενη φορά μπορεί να μη χαρώ αλλά τώρα χάρηκα..... Είναι πολύς καιρός τώρα που αφήνω το χρόνο να περνάει χωρίς να χαίρομαι.... Χαμένος χρόνος..... Θα προσπαθήσω να αλλάξω. Να βλέπω τη μου ζωή θετικά. Στο κάτω κάτω είμαι από τους τυχερούς στη ζωή μας. Εχω τόσα όμορφα να θυμάμαι και άλλα τόσα να σχεδιάσω...να ζήσω! Νοιώθω σα να ξύπνησα! Ναι ξέρω σε άσχημη στιγμή(οικονομικά)ξύπνησα...... Τι να γίνει, μπορεί και στην κρίση θα υπάρχουν κάποια θετικά...λέω....

Ο Τσάρος στη Βουλή

Οδοντίατρος...

Ενός κακού μύρια έπονται... Αυτή η βδομάδα δεν πάει καλά. Τα είχαμε χύμα ήρθαν και τσουβαλάτα... Μπορώ να συνεχίσω έτσι με τσιτάτα ή παροιμίες, μιας και δε μπορεί ν' ακουστεί η γκρίνια μου. Η βδομάδα ξεκίνησε άσχημα, με την αλλεργία μου στη χειρότερη μορφή της. Συνέχισε χωρίς διακοπή, μέχρι που άρχισε να πονάει το κεφάλι μου απ' τα φτερνίσματα! Φυσικό είναι να χαλάσει και η διάθεσή μου μ' αυτά. Ημουν λοιπόν κακόκεφη, φτερνιζόμουν συνεχώς και είχα και πονοκέφαλο. Ούτε διάθεση να γράψω...χάλια... Ελεγα όμως, που θα πάει θα περάσει, δεν μπορεί. Νόμιζα πως αυτό ήταν το χειρότερο μες το καλοκαίρι. Αμ δε! Πάντα υπάρχουν χειρότερα απ' αυτό που νομίζουμε.... Ο ελεεινός αυτός Μέρφυ με τους νόμους του που είναι και οι μόνοι νόμοι που ισχύουν! Χρόνια τώρα όποτε έτρωγα με τον πατέρα μου, μου έλεγε να προσέχω τα μπροστινά δόντια. Στα 17 μου είχα πέσει και είχα σπάσει ένα κομμάτι απ το ένα μπροστινό δόντι. Βρέθηκε μια εκπληκτική οδοντίατρος που μου το έφτιαξε προσθέτοντας το κομματάκι που έλειπε. Εκανε καταπληκτική δουλειά και δεν ξαναασχολήθηκα ποτέ μ' αυτό. Μέχρι πριν μια ώρα..... Καθώς έτρωγα δάγκωσα άγαρμπα κάποιο κόκκαλο και το κομματάκι το δόντι σχεδόν έφυγε! Δεν έφυγε εντελώς αλλά πρέπει να πάω άμεσα σε οδοντίατρο! Και ειλικρινά σας λέω δε φοβάμαι τους γιατρούς. Δεν πονάω κιόλας. Ο οδοντίατρος είναι ο μοναδικός γιατρός που τρέμω! Αυτό που ανοίγεις το στόμα, σου χώνουν διάφορα σωληνάκια μέσα και ταυτόχρονα όχι απλώς σου μιλάνε, αλλά κάνουν και ερωτήσεις....σίγουρα είναι βίτσιο. Είμαι δε σίγουρη πως όσοι γίνονται οδοντίατροι, στην πραγματικότητα ήθελαν να γίνουν βασανιστές. Διάλεξαν λοιπόν, το ακριβώς επόμενο που χρειάζεται και πτυχίο! Δεν κάνω χιούμορ, έτσι το βλέπω. Μόνο που έγινα ρεζίλι στον ξένο άνθρωπο... Η δική μου(οδοντίατρος) ήταν εκτός Αθηνών και με σύστησαν σ' αυτόν που κάνει αναπλάσεις... Τον πήρα τηλέφωνο και ο άνθρωπος(αφού πήγαινα συστημένη)μου είπε να πάω αμέσως. Δε λέω καλοσύνη του.... Για μένα όμως ήταν αδύνατον. Κατάλαβα πως τα έχασε λίγο όταν του είπα πως 'θέλω να προετοιμαστώ ψυχολογικά' και του ζήτησα να πάω αύριο. Μου έκλεισε ραντεβού αύριο νωρίς το απόγευμα και δε μου έκλεισε το τηλέφωνο όταν τον ρώτησα αν θα πονέσω.... Μου είπε πως όχι δεν θα πονέσω.... Τι θα έχει ακούσει κι αυτός. Πως θα κοιμηθώ τώρα, είναι άλλο θέμα. Θα φοβάμαι μη χειροτερέψει το δόντι...εμ ας πήγαινα σήμερα...... Μια ψυχή θα βγει που θα βγει! Η αναμονή είναι χειρότερη τελικά. Πήρα τη θεία μου να γκρίνιαξω αλλά εκείνη γέλασε... Μόνο η ξαδέρφη μου με καταλαβαίνει που κι εκείνη φοβάται τον οδοντίατρο! Αχ ευχηθείτε να μην πονέσω και να τελειώσει γρήγορα.....

Είναι κάποιες μέρες...

Είναι κάποιες μέρες τόσο διαφορετικές που δεν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου. Δε μπορεί όλοι μας έχουμε ζήσει κάποιες τέτοιες μέρες. Δεν είμαι η μόνη! Δεν ξέρω αν φταίει ένα πρόβλημα στο laptop...που όσο και αν προσπάθησα να το φτιάξω τόσο χειρότερο το έκανα. Αυτά τα windows 7 τελικά όταν σου παρουσιάσουν κάτι δύσκολα το διορθώνεις... Νόμιζα ένα χρόνο τώρα πως τα είχα συνηθίσει. Και σα να μην έφτανε αυτό με ρήμαξε και η αλλεργία μου σήμερα. Δε μπορούσα να σταθώ από τα φτερνίσματα! Σίγουρα το κατάλαβε όλη η περιοχή και τα γύρω προάστια...... Είναι ο νόμος του Μέρφυ, αν κάτι κινδυνεύει να μην πάει καλά θα πάει χάλια και τα αναπάντεχα χτυπήματα της αναποδιάς θα συνεχιστούν! Μια τέτοια φάση περνάω τις τελευταίες μέρες. Σα να μη φτάνουν τα καθημερινά προβλήματα έρχονται και τα απροειδοποίητα και σε κάνουν ράκος. Είναι κάτι αναποδιές που συμβαίνουν, είναι η ψυχολογική μου κατάσταση που πάει απ' το κακό στο χειρότερο... Μέχρι τηλεόραση άνοιξα μετά από μήνες! Μπορεί σε σας να ακούγεται αστείο, για μένα όμως είναι σημαντικό. Εκλεισα την τηλεόραση, δεν έβλεπα ειδήσεις από το Νοέμβριο του 2010! Διάβαζα τα βιβλία μου, άκουγα μουσική, έκανα δουλειές τηλεόραση όμως δεν άνοιγα παρά μόνο για συγκεκριμένες εκπομπές και όχι πάντα. Τις τελευταίες δυο μέρες είδα ειδήσεις...... Κάτι που είχα να κάνω 8 μήνες τώρα! Καλό δεν το λες αυτό. Ξεχάστηκα, μόνη τόσον καιρό ξέχασα να ζω.... Ελεγα πως μου αρέσει η ρουτίνα μου μα δεν ξέρω πια. Δεν ξέρω τι θέλω! Περίμενα το καλοκαίρι και δεν ήρθε. Πολλά πράγματα περίμενα και δεν ήρθαν.... Και ήρθαν άλλα που δεν περίμενα και δεν ήθελα. 21 Ιουνίου σήμερα και γω δεν είμαι καλά. Και αν ήταν μόνο σήμερα που δεν ήμουν καλά θα το πέρναγα στα ψιλά που λένε... Είναι μέρες τώρα όμως. Είναι μέρες που δε νοιώθω καλά και το χειρότερο δε βλέπω να φτιάχνουν και τα πράγματα. Χειρότερα και από πέρυσι το φετινό καλοκαίρι και όχι μόνο λόγω καιρού... Περνάν οι μέρες και βρίσκομαι στη μέση του καλοκαιριού και τίποτα δεν το δείχνει. Ενα φθινόπωρο ατελείωτο από πέρυσι..... Φθινόπωρο ο καιρός φθινόπωρο και η ζωή μου. Παρακαλάω τη μαμά μου από κει πάνω να βοηθήσει...μα τι να κάνει κι αυτή... Τόση μοναξιά... Μόνο τα πρωινά νοιώθω καλά, όταν φτιάχνω τον πρώτο καφέ. Το γουργουρητό της καφετιέρας και η μυρωδιά του φρέσκου καφέ μου φτιάχνει τη διάθεση...για όσο κρατάει μια κούπα καφές... Κάποιες μέρες είναι πολύ άσχημες...