Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2016

Plan B

Αγχώνεσαι μέχρι να φτιάξεις το σχέδιο.
Εχεις έτοιμες ερωτήσεις κι απαντήσεις.
Δεν έχεις υπολογίσει την πιθανότητα διαφορετικής απάντησης.
Κι έτσι όταν κάπου σκοντάψει η ιστορία...
Συνειδητοποιείς πως δεν έχεις σχέδιο Β'.
Δεν είσαι καλή και στο να αυτοσχεδιάζεις...
Ετσι το πράγμα στραβώνει εντελώς.
Και δεν μπορείς να καταλάβεις τι θα γινόταν αν είχες δεύτερο σχέδιο.
Αν ήσουν καλή στους αυτοσχεδιασμούς.
Θα είχες τουλάχιστον μια απάντηση.
Καλή κακή δεν έχει σημασία.
Ακόμα και να μην ήταν αυτή που ήθελες θα τελείωνε το θέμα.
Τώρα δεν ξέρεις.
Ακόμα κι αν η πλάστιγγα γέρνει προς την κακή πλευρά...
Τίποτα δεν είναι σίγουρο.
Αυτό είναι το χειρότερο απ' όλα.
Αυτό σε πονάει περισσότερο.
Το ΑΝ...
Το γεγονός πως δεν μπήκε ένα τέλος...



Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2016

Απωθημένα...


Ξύπνησα χθες μ' ένα χαμόγελο μέχρι τ' αυτιά.
Είχα πάρα πολύ καιρό να δω ένα τόσο, μα τόσο, ωραίο όνειρο.
Είδα κάτι που τόσο θα ήθελα να ζήσω, που ποτέ δεν έζησα...
Το απωθημένο.
Αυτό που είχα πάρει απόφαση πως δε θα γίνει, που νόμιζα πως είχα ξεχάσει, διαγράψει.
Ετσι νόμιζα.
Αυτό όμως τριγύριζε στο υποσυνείδητο μου.
Κι εκεί που νόμιζα πως το είχα ξεπεράσει...ήρθε στον ύπνο μου.

Προσπάθησα να το βγάλω από το νου μου.
Σταμάτησα ξανά να μπαίνω σε blogs γιατί παρερμήνευα αναρτήσεις.
Στενοχωριόμουν.
Επεσα με τα μούτρα στο βιβλίο μου να ξεχαστώ.
Αρχισαν όμως να έρχονται όλα στο μυαλό μου ξανά.
Το χιούμορ του, η φωνή του, το άρωμα του...

Θύμωσα με τον εαυτό μου, για το ρίσκο που δεν είχα πάρει.
Αρχισα να υποφέρω ξανά από ημικρανίες...
Σκέφτηκα να διαλύσω την ισορροπία που με τόσο κόπο είχα χτίσει.
Να τα κάνω όλα ρημαδιό!
Να μπορούσα να του πω πως νοιώθω...
Κι ας χαθούν όλα!

Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2016

Λάθος


Ενα λάθος.
Ενα λάθος που έγινε πάνω στον ενθουσιασμό.
Ενα λάθος που έπρεπε να τελειώσει γρήγορα, χωρίς συνέπειες.
Ενα λάθος που σου αφήνει όμως σημάδι.
Ανεξίτηλο σημάδι.
Γιατί να το πληρώσεις τόσο ακριβά;
Ηταν ένα ανόητο λάθος.
Το κατάλαβες γρήγορα.
Γιατί να μην μπορείς να το αφήσεις πίσω;
Να συνεχίσεις απλά τη ζωή σου;
Ενας ενθουσιασμός, πολλά ψέματα, ένα τέλος που πόνεσε.
Νόμισες πως ο πόνος του τέλους ήταν αρκετός.
Κινήσεις που δεν είχες κάνει εδώ και χρόνια.
Δυο εβδομάδες με χαμόγελο.
Και....
Τέλος.
Εκεί θα έπρεπε να μπουν οι τίτλοι του τέλους.
Μια απερισκεψία έκανες...
Πρώτη φορά στην ενήλικη ζωή σου...
Γιατί να την πληρώσεις τόσο ακριβά;
Γιατί έτσι;
Δεν το αξίζεις.
Μια ζωή άτυχη...
Πληρώνεις ένα στραβοπάτημα με το χειρότερο τίμημα.
Μια ζωή άδικη....



Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2016

Η διαθήκη μου

Δεν είμαι πολύ καλή στα μπλογκοπαίχνιδα...
Γι αυτό και τ' αποφεύγω όσο μπορώ.
Αυτή τη φορά όμως με κάλεσε η καλή μου Bre Melaxrinaki που ελπίζω να μου δώσει επιτέλους το βρακί του George Clooney...γι αυτό παίξω.

Στην Bre Melaxrinaki αφήνω, όπως της είχα υποσχεθεί, όλα τα βιβλία μου και τα εγχειρίδια για ηλεκτρονικές συσκευές.

Στην αγαπημένη μου Πέτρα (Ο πιο πιστός φίλος του σκύλου)αφήνω ένα ανοιχτό εισιτήριο να πάει σε όσα μέρη δεν έχει ήδη επισκεφτεί

Στον Apokalipsis999 αφήνω ότι σε εικόνισμα έχω και ένα καντήλι...μαζί με τα σχετικά των καντηλιών.

Στον G & M αφήνω όλα τα πιάτα, πιατέλες, μαχαιροπίρουνα, κατσαρολικά, ταψιά...ό,τι σχετικό με την κουζίνα τέλος πάντων και του εύχομαι καλά μαγειρέματα.

Ελπίζω να ζήσω πολλά χρόνια να φάω όλη την υπόλοιπη περιουσία μου.
Αν όμως πάθω κάτι φτου φτου φτου θέλω κάποιος να αναλάβει τον πολυαγαπημένο μου Μουτζούρη.
Ο Μουτζούρης είναι τώρα τριών ετών και αν είναι καλά θα ζήσει δεκαεπτά ακόμα χρόνια.
Φυσικά όποιος υιοθετήσει τον Μουτζούρη θα λάβει ένα καλό ποσό για τον ίδιον πέρα από τα έξοδα του γάτου..
Tα χρήματα για τον Μουτζούρη θα είναι για την τροφή του, τα εμβόλια, τον κτηνίατρο, την αποπαρασίτωση, την άμμο, τα ονυχοδρόμια που θα χαλάει και ό,τι άλλο χρειαστεί.
Πρέπει να είναι κάποιος που να αγαπά πολύ τις γάτες, που δεν θα το κάνει για τα λεφτά!
Αν λοιπόν, λέω αν,αποβιώσω μέσα στα επόμενα δεκαεπτά χρόνια πρέπει να υπάρχει γονιός για τον αγαπημένο μου γάτο.
Αν κάποιος από εσάς επιθυμεί να υιοθετήσει τον Μουτζούρη, ας μου στείλει ένα κείμενο που να αποδεικνύει γιατί το θέλει και εγώ θα αποφασίσω.
Ελπίζω να ζήσω αρκετά και να μη χρειαστεί αλλά θέλω να είμαι καλυμμένη.
Άλλωστε αν βρω τον πιθανό γονιό του γάτου μου θα μπορώ να του τον αφήνω καμιά φορά, με το αζημίωτο πάντα.
Σας παρακαλώ σταματήστε να ευχόσαστε να πεθάνω αύριο γιατί δεν θα πάρει κανένας τίποτα!
Σας το λέω γιατί ο δικηγόρος που θα πάω τη διαθήκη είναι ξάδερφος μου και θα σας 'προσέχει'....

Αυτή ήταν η διαθήκη μου.
Serenata


Τρίτη, 4 Οκτωβρίου 2016

Άνθρωπος στο χρόνο

Η σχετικότητα του χρόνου.
Η μοναδικότητα του ανθρώπου.
Ο κατάλληλος χρόνος για κάθε άτομο.
Η σημασία του χρόνου, ο τρόπος διαχείρισης.
Πόσο μεγάλος ο ρόλος του χρόνου...
Διαφορετικός για κάθε άτομο.
Πρωί βράδυ απόγευμα...
Χρόνος, άνθρωπος...
Πως τα συνταιριάζεις αυτά;
Δυο μεταβλητές...
Πως ισορροπούν;
Μπορεί να συνυπάρξουν αρμονικά;
Πως βρίσκεις τον κατάλληλο χρόνο για έναν άνθρωπο;
Κι αν είναι δυο άνθρωποι;
Μπορεί να συνδυαστεί ο χρόνος;
Δεν είναι ζήτημα θέλησης.
Πως γίνεται να βρεθεί από μόνο του;
Να χρειάζονται και οι δυο την ίδια στιγμή...
Το ίδια δευτερόλεπτο μέσα στο χρόνο.
Ο χρόνος δυο ανθρώπων.
Ο κατάλληλος χρόνος.
Δυο άνθρωποι στο χρόνο....



Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2016

Το ποδήλατο


Το παιχνίδι είναι σαν το ποδήλατο.
Δεν το ξεχνάς.
Για σένα ξέρεις.
Ξέρεις πως παίζεις.
Τον άλλον φοβάσαι.
Τι παίκτης είναι;
Δεν ξέρεις το στυλ που παίζει.
Κάνει κόλπα;
Είναι ύπουλος;
Ακολουθεί τους κανόνες του fair play;
Θα είναι ειλικρινής στην παρτίδα;
Είναι τίμιος παίκτης ή θα σε εκνευρίσει;
Θα παίξει μέχρι να τελειώσει η παρτίδα;
Φαίνεται Ok.
Αλλά όλοι{σχεδόν}έτσι δεν φαίνονται;
Γράφει κανένας στο μέτωπο τι είναι;
Γιατί τόσες σκέψεις για ένα παιχνίδι;
Γιατί μου αλλάζει τη ρουτίνα.
Εχω καιρό να παίξω....
Εχω πολύ καιρό να κάνω ποδήλατο...


Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2016

Οσο νιώθεις...

Το 'πάντα' και το 'ποτέ'.
Μεγάλες κουβέντες.
Φοβάσαι να τις ξεστομίσεις.
Κι ας τις νιώθεις εκείνη τη στιγμή.
Κι ας ελπίζεις,
Κι ας θέλεις.
Κι ας εύχεσαι.
Πες τες κι ας μην γίνουν...
Ετσι για να νοιώσει ο άλλος ευτυχισμένος έστω για λίγο...
Αν το νιώθεις γιατί δεν το λες;
Μετράς τα λόγια σου.
Φοβάσαι μην εκτεθείς.
Γιατί;
Φοβάσαι να ρισκάρεις.
Μα γιατί;
Είπες τόσα 'πάντα' και τόσα 'ποτέ' που δεν έγιναν.
Τι σημασία έχει άλλο ένα;
Αν δεν εκτεθείς, αν δεν γίνεις ανοιχτό βιβλίο δεν θα ξέρει ποιον αγαπά.
Αν αγαπά....
Στον ενθουσιασμό στο ρίσκο λες πολλά...
Εκθέσου λοιπόν!
Ρίσκαρε!
Αν δεν τα πεις ΤΟΤΕ τι ενθουσιασμός είναι αυτός;
Μισός έρωτας....
Ολα μισά...


Δευτέρα, 8 Αυγούστου 2016

Η Κουκούτσω μου...

Την βάφτισαν Βασιλική.
Ολοι την φώναζαν Κική.
Εγώ όμως την έλεγα Κουκούτσω.
Τα παιδικά μου χρόνια συνυφασμένα με κείνην.
Ολα τα χατίρια και αγάπη...τόση αγάπη...
Την θυμάμαι με το χαμόγελο πάντα...
Η μεγάλη αδερφή της μαμάς μου.
Η Κουκούτσω μου.
Τι να πω για τη θεία μου;
Μια μεγάλη αγκαλιά!
Αν αρχίσω να γράφω σίγουρα θα ξεχάσω κάτι.
Τέλη Ιουλίου μιλήσαμε τελευταία φορά στο τηλέφωνο.
Μου έκανε παράπονα πως της έλειπα, μου ζήτησε να πάω να με δει...
Τετάρτη ήταν;....δεν είμαι σίγουρη.
Σκεφτόμουν από βδομάδα να πάω να καθίσω μια ολόκληρη μέρα.
Την Κυριακή(31 Ιουλίου) το βράδυ μπήκε ξαφνικά στο νοσοκομείο.
Στην Εντατική με γαστρορραγία....
Τετάρτη τρεις Αυγούστου...έφυγε.
Δεκαπέντε χρόνια και λιγότερο από ένα μήνα μετά τη μαμά μου και αδερφή της.
Ετσι ξαφνικά και γρήγορα.
Σε τρεις μέρες!
Δεν ταλαιπωρήθηκε και δεν κούρασε κανέναν.
Μόνο που ήταν τόσο ξαφνικό...
Δεν πρόλαβα να την χαιρετήσω....

Μου λείπει απίστευτα...

Σάββατο, 30 Ιουλίου 2016

Βαρετή...


Είμαι κι εγώ που δεν κουτσομπολεύω.
Εχω τη δική μου ζωή να ζήσω δεν ασχολούμαι με τις ζωές των άλλων.
Γνωρίζω ανθρώπους που ζουν από το κουτσομπολιό.
Ασχολούνται με τις ζωές των γνωστών/φίλων αλλά και με άγνωστους.
Ποιος ηθοποιός παντρεύτηκε, ποια τραγουδίστρια είπε τι....
Πως έκανε τα μαλλιά της η τάδε παρουσιάστρια...
Τα βαριέμαι αφόρητα αυτά.
Δεν με αφορούν!
Εχω τόσα άλλα να κάνω.
Δεν κρίνω τους ανθρώπους που ασχολούνται μ' αυτά.
Απλώς δεν ταιριάζουμε.
Για εκείνους όμως είμαι βαρετή!
Αφού δεν ξέρω με ποιον βγαίνει η τάδε, πως φτιάχνει τα μαλλιά της η δείνα....
Ετσι τα λίγα άτομα που είμαστε κοντά ηλικιακά, με θεωρούν βαρετή.
Η αλήθεια είναι πως δε με νοιάζει....
Αλλά το ζω κι αυτό!


Τετάρτη, 20 Ιουλίου 2016

Περί Θανάτου*

Καθένας μας αντιμετωπίζει διαφορετικά το θάνατο.
Οσο πιο κοντινό το πρόσωπο τόσο πιο δύσκολα τα λόγια...
Προσωπικά δεν μπορώ να πω...στεγνά πέθανε.
Συνήθως λέω έφυγε, έχασα...
Ισως στο μυαλό μου με τις λέξεις αυτές ξορκίζω το κακό που συνέβη.
Λέω 'έφυγε' λες και έχει πάει ταξίδι.
Αυτό θα ήθελα να έχει γίνει.
'Εχασα' λες και κάπου κοντά γυρίζει...
Γιατί θα ήθελα στρέφοντας το κεφάλι να την/τον δω.
Είναι ανώριμο να το αντιμετωπίζω έτσι; Ισως...
Οι λέξεις όμως έχουν μεγάλη δύναμη.
Το να πω 'πέθανε' είναι οριστικό, τελειωτικό.
Το ξέρω πως έτσι είναι αλλά δεν μπορώ να το πω.
Οταν ακούγεται κάτι είναι σαν να γίνεται αυτόματα αληθινό.
Κι εγώ προσπαθώ να το...ξεχάσω αυτό...

Είναι παράξενο γιατί δε συμβαίνει το ίδιο όταν πρόκειται για μένα.
Οταν μιλάω για τον εαυτό μου δεν έχω πρόβλημα να πω: Οταν πεθάνω.
Ολοι θα πεθάνουμε άλλωστε, το μόνο σίγουρο.
Death and taxes λένε οι Αγγλοι, είναι τα μόνα σίγουρα στη ζωή...





Τρίτη, 28 Ιουνίου 2016

If only...

Να ρισκάρεις μου είχες πει...
Δε γίνεται όμως.
If only I could tell you how I feel...

Θέλω τόσο πολύ να σε πλησιάσω.
Σ' ονειρεύομαι...
Ολα μένουν όμως στο όνειρο.
Εσύ, εγώ, εμείς μαζί...

Δεν το είχα καταλάβει από την αρχή.
Εσύ με έκανες να το συνειδητοποιήσω.
Η πόρτα όμως είναι κλειστή και δεν κάνει να την χτυπήσω.
Δεν πρέπει να την ανοίξω
Οχι μόνο γιατί ντρέπομαι, υπάρχουν σημαντικοί λόγοι να υπολογίσω.
Το σκέφτηκα πολύ...είδα τι έχω να χάσω...
Η περίπτωση είναι περίπλοκη.
Αν δεν ενδιαφέρεσαι{πολύ πιθανό}εκτός από την άβολη κατάσταση που θα βρεθούμε...
Θα αναγκαστώ να σε βγάλω από την κορνίζα και δεν θέλω.
Δεν έχω την πολυτέλεια.

Οπότε προσπαθώ να μη σε σκέφτομαι.
Οσο γίνεται...
Φτιάχνω σενάρια και τα γκρεμίζω.
Πέφτουν σαν τραπουλόχαρτα...μ' ένα φύσημα.

Ακόμα και στην απίθανη περίπτωση που νιώθεις όπως εγώ...
Θα έχεις τους ίδιους ενδοιασμούς μ' εμένα!
Μπορεί και περισσότερους.

Υπάρχουν σχέσεις που δεν θα πραγματοποιηθούν ποτέ...
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν είναι γραφτό να βρεθούν μαζί.
Εκτός αν ο ένας από τους δυο να τα παίξει όλα για όλα!
Και αυτός δεν γίνεται να είμαι εγώ.

Τόσος πόνος...
If only...

Κυριακή, 20 Δεκεμβρίου 2015

Καλά Χριστούγεννα!

Η νύχτα των Χριστουγέννων λένε είναι μαγική.
Θα ήθελα να γράψω ένα γράμμα στο Άγιο Βασίλη...
Αλλά αυτό που θέλω δε νομίζω να μπορεί να το πραγματοποιήσει.
Ονειρεύομαι να ζήσω μια νύχτα με τη μαμά και το μπαμπά νέο και δυνατό όπως πριν.
Δε ζητάω τίποτα περισσότερο...
Ενα βράδυ με τους γονείς μου.
Με τη μαμά που έχω χάσει....
Με το μπαμπά πριν γεράσει...
Αυτή είναι η δική μου ευχή για τις γιορτές.
Αυτό θα ήταν το μεγαλύτερο δώρο για μένα.

Χρόνια πολλά καλά Χριστούγεννα!!


Πέμπτη, 10 Δεκεμβρίου 2015

Ο πραγματικός χρόνος ζωής...

Αυτή είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που θα χαρακτήριζα ερευνητή.
Ερευνητής είναι κάποιος που ψάχνει, όχι απαραιτήτως κάποιος που βρίσκει.
Ούτε είναι κάποιος που ξέρει στα σίγουρα τι είναι αυτό που ψάχνει. Είναι απλώς κάποιος, για τον οποίο η ζωή αποτελεί μία αναζήτηση.
Μια μέρα ο ερευνητής διαισθάνθηκε ότι έπρεπε να πάει προς την πόλη του Καμίρ. Είχε μάθει να δίνει μεγάλη σημασία στα προαισθήματα του που πήγαζαν από ένα μέρος δικό του μεν, άγνωστο δε.
Μετά από δύο ημέρες πορείας στους σκονισμένους δρόμους, διέκρινε από μακριά το Καμίρ. Λίγο πριν φτάσει στο χωριό του τράβηξε την προσοχή ένας λόφος, δεξιά από ένα μονοπάτι. Ήταν σκεπασμένος από υπέροχη πρασινάδα και γεμάτος με δέντρα, πουλιά και μαγευτικά λουλούδια. Τον περιτριγύριζε κάτι σαν μικρός φράχτης φτιαγμένος από βαμμένο ξύλο. Μιά μπρούτζινη πορτούλα τον προσκαλούσε να μπει. Ξαφνικά αισθάνθηκε να ξεχνά το χωριό και υπέκυψε στην επιθυμία του να ξαποστάσει για λίγο σε εκείνο το μέρος. Ο ερευνητής πέρασε την είσοδο κι άρχισε να βαδίζει αργά δίπλα στις λευκές πέτρες που ήταν τοποθετημένες ανάκατα ανάμεσα στα δένδρα. Άφησε το βλέμμα του να ξαποστάσει σαν την πεταλούδα, σε κάθε λεπτομέρεια του πολύχρωμου αυτού παραδείσου. Τα μάτια του, όμως, ήταν μάτια ερευνητή κι ίσως γι αυτό ανακάλυψε εκείνη την επιγραφή πάνω σε μία από τις πέτρες.

Αμπντούλ Ταρέγκ: Έζησε 8 χρόνια, 6 μήνες, 2 εβδομάδες και 3 ημέρες.
Τρόμαξε λίγο συνειδητοποιώντας ότι εκείνη η πέτρα δεν ήταν απλώς μια πέτρα, Ήταν ταφόπλακα. Λυπήθηκε όταν σκέφτηκε ότι ένα παιδί τόσο μικρής ηλικίας ήταν θαμμένο σε εκείνο το μέρος. Κοιτάζοντας γύρω του, ο άνθρωπος συνειδητοποίησε ότι και η διπλανή πέτρα είχε μία επιγραφή. Πλησίασε και τη διάβασε
Γιαμίρ Καλίμπι. Έζησε 5 χρόνια, 8 μήνες και 3 βδομάδες
Ο ερευνητής αισθάνθηκε φοβερή συγκίνηση. Αυτό το πανέμορφο μέρος ήταν νεκροταφείο και κάθε πέτρα ήταν ένας τάφος.Μία μία άρχιζε να διαβάζει τις πλάκες. Όλες ήταν παρόμοιες Επιγραφές, ένα όνομα και τον ακριβή χρόνο ζωής του νεκρού. Αλλά αυτό που τον τάραξε περισσότερο ήτα η διαπίστωση ότι ο άνθρωπος που είχε ζήσει περισσότερο μόλις που ξεπερνούσε τα έντεκα χρόνια…
Νικημένος από μία αβάσταχτη θλίψη έκατσε κι άρχισε να κλαίει.
Ο φύλακας του νεκροταφείου που περνούσε από εκεί τον πλησίασε. Τον κοίταζε σιωπηλός που έκλαιγε, και μετά τον ρώτησε αν το έκανε γιά κάποιον συγγενή του.
«Όχι για κανέναν συγγενή» είπε ο ερευνητής. «Τι συμβαίνει σε αυτό το χωριό; Τι πράγμα φοβερό έχει αυτός ο τόπος; Γιατί έχει τόσα πολλά νεκρά παιδιά θαμμένα σε αυτό το μέρος;
Ποια είναι η τρομερή κατάρα που βαραίνει αυτούς τους ανθρώπους και τους έχει υποχρεώσει να φτιάξουν ένα νεκροταφείο για παιδιά;»
Ο ηλικιωμένος χαμογέλασε και είπε:
«Μπορείτε να ηρεμήσετε, δεν υπάρχει τέτοια κατάρα. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι εδώ έχουμε ένα παλιό έθιμο. Θα σας εξηγήσω…
«Όταν ένας νέος συμπληρώνει τα 15 του χρόνια, οι γονείς του χαρίζουν ένα τετράδιο όπως αυτό που έχω εδώ, για να το κρεμάει στο λαιμό. Είναι παράδοση στον τόπο μας. Από τη στιγμή εκείνη κι έπειτα, κάθε φορά που κάποιος απολαμβάνει έντονα κάτι, ανοίγει το τετράδιο και σημειώνει.
Στα δεξιά αυτό που απόλαυσε. Στα αριστερά πόσο χρόνο κράτησε αυτή η απόλαυση.
«Έστω ότι γνώρισε μια κοπέλα και την ερωτεύτηκε. Πόσο κράτησε αυτό το μεγάλο πάθος και η χαρά της γνωριμίας τους. Μια εβδομάδα; Δύο; Τρεις;»
«Και μετά η συγκίνηση του πρώτου φιλιού, η θαυμάσια ευχαρίστηση του πρώτου φιλιού. Πόσο κράτησε ενάμισι λεπτό, μία εβδομάδα; Και η εγκυμοσύνη και η γέννηση του πρώτου παιδιού; Και ο γάμος των φίλων και το ταξίδι που πάντα ήθελε και η συνάντηση με τον αδελφό που γυρίζει από μια μακρινή χώρα; Πόσο κράτησε στα αλήθεια η απόλαυση αυτών των αισθήσεων; Ώρες; Μέρες;
«Έτσι συνεχίζουμε να σημειώνουμε στο τετράδιο κάθε λεπτό που απολαμβάνουμε. Κάθε λεπτό.
«Όταν κάποιος πεθαίνει έχουμε τη συνήθεια να ανοίγουμε το τετράδιο του και να αθροίζουμε το χρόνο της απόλαυσης για να τον γράψουμε πάνω στον τάφο του. Γιατί αυτός είναι για εμάς ο μοναδικός και πραγματικός χρόνος που έχουμε ζήσει»!

Από το βιβλίο ζωής του Αργετίνου Χόρχε Μπουκάι «ιστορίες να σκεφτείς»

Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2015

Οι καλές πράξεις των γιορτών

Δεκέμβρης και είχα αποφασίσει να χαρώ τις γιορτές φέτος.
Για μένα που τα τελευταία χρόνια δεν άντεχα τα Χριστούγεννα το να γιορτάσω ήταν αξιοπερίεργο.
Δε με αφήνουν να ηρεμήσω όμως!
Το πως θα γιορτάσει καθένας τα Χριστούγεννα είναι δικό του θέμα.
Το να θυμάται όμως αυτές τις μέρες μαζί με τη γαλοπούλα να δώσει κάτι για τους άπορους με βγάζει από τα ρούχα μου!
Ειδικά όταν το λένε και κάπως έτσι: 'Πήγαμε ψωνίσαμε αγοράσαμε κάτι και για τους φτωχούς, κάναμε την καλή μας πράξη για φέτος...'
Για τους φτωχούς!!!
Θα φταίω εγώ κύριε δικαστά τώρα να τους πιάσω από το τσουλούφι;
Κατ' αρχάς τις 'καλές πράξεις' δεν τις δηλώνουμε.
Τις κάνουμε γιατί το νοιώθουμε και δε χρειάζεται να το μάθει όλη η γειτονιά.
Κατά δεύτερον όταν θέλουμε να βοηθήσουμε δεν το θυμόμαστε Χριστούγεννα και Πάσχα!
Σιχάθηκα πια τις καλές πράξεις των γιορτών!
Αν θέλεις να βοηθήσεις το κάνεις(όσο μπορείς)όλο το χρόνο!
Ομως δεν αντέχω τους ανθρώπους που ησυχάζουν τη συνείδηση τους με το να βοηθήσουν κάποιον τα Χριστούγεννα.
Αφήνοντας τρόφιμα στο σούπερ μάρκετ ή στο κοινωνικό παντοπωλείο.
Τα Χριστούγεννα...άντε και το Πάσχα.
Οι καλές πράξεις των γιορτών!!!!!
Κάνει θυμό ή εγώ μόνον εκνευρίστηκα;




Κυριακή, 29 Νοεμβρίου 2015

Ποιους εξυπηρετεί ο πόλεμος; Γάλλοι πανεπιστημιακοί απαντούν

* Το ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ, δημοσιεύει σε μετάφραση του Πάνου Αγγελόπουλου, ένα κείμενο υπογραφών που δημοσιεύτηκε στις 25 Νοέμβρη στη LIBERATION. Οι υπογράφοντες/ουσες είναι γνωστοί πανεπιστημιακοί και διανοούμενοι, ενεργοί/ες στην αριστερά και τα κοινωνικά κινήματα, και τοποθετούνται ενάντια στο ενδεχόμενο νέων πολεμικών συρράξεων με αφορμή τις επιθέσεις του ISIS. Όπως καταλήγουν χαρακτηριστικά, αρνούνται ο πόλεμος αυτός να γίνει στο όνομά τους. Η συλλογή υπογραφών συνεχίζεται.
Καμία μονολιθική ερμηνεία, καμία μηχανιστική εξήγηση δεν θα διασαφηνίσει επαρκώς τις επιθέσεις. Πρέπει άραγε να παραμείνουμε σιωπηλοί ; Πολλοί θεωρούν – και τους καταλαβαίνουμε – ότι μπροστά στη φρίκη του συμβάντος, η μόνη αξιοπρεπής στάση είναι η περισυλλογή. Κι όμως, δεν μπορούμε να σωπάσουμε όταν άλλοι μιλούν και πράττουν για εμάς, στο όνομά μας, όταν μας παρασύρουν σε έναν δικό τους πόλεμο. Πρέπει να τους αφήσουμε να το κάνουν, στο όνομα της εθνικής ενότητας και καθ’υπαγόρευση της κυβέρνησης ;
 Γιατί, στο εξής, θα είμαστε σε πόλεμο. Μέχρι τώρα άραγε δεν ήμασταν ; Και γιατί σε πόλεμο ; Στο όνομα των δικαιωμάτων του ανθρώπου, στο όνομα του πολιτισμού ; Στην πραγματικότητα, το σπιράλ στο οποίο μας παρασύρει ένα κράτος σε ρόλο πυρομανούς πυβοσβέστη οδηγεί στο θάνατο. Η Γαλλία είναι διαρκώς σε πόλεμο. Μόλις βγαίνει από έναν πόλεμο στο Αφγανιστάν, με βαρύ τίμημα σε ζωές αμάχων. Εκεί, τα δικαιώματα των γυναικών εξακολουθούν να καταπατούνται, ενώ οι ταλιμπάν ανακτούν έδαφος μέρα με τη μέρα. Η Γαλλία βγαίνει από έναν πόλεμο στη Λιβύη, ο οποίος αφήνει τη χώρα ερειπωμένη και κατεστραμμένη, με πολλές χιλιάδες νεκρούς και όπλα να πωλούνται στην ελεύθερη αγορά για να ανεφοδιάσουν κάθε ιερό πόλεμο. Η Γαλλία βγαίνει από μια στρατιωτική επέμβαση στο Μάλι. Εκεί, οι τζιχαντιστές που συνδέονται με την Αλ Κάιντα εξακολουθούν να προελεύνουν και να διαξάγουν σφαγές. Στο Μπαμακό, η Γαλλία προστατεύει ένα καθεστώς διεφθαρμένο ως το μεδούλι, όπως άλλωστε και στο Νίγηρα και στην Γκαμπόν. Μήπως οι πετρελαιαγωγοί της Μέσης Ανατολής, το ουράνιο που εκμεταλλεύεται η Areva υπό απάνθρωπες συνθήκες, τα συμφέροντα της Total και της Bolloré έχουν κάποια σχέση με αυτές τις ιδιαίτερα επιλεκτικές στρατιωτικές επεμβάσεις που δεν αφήνουν πίσω τους παρά μόνο καταστροφή ; Στη Λιβύη, στην Κεντρικοαφρικανική Δημοκρατία, στο Μάλι, η Γαλλία δεν εκπόνησε το παραμικρό σχέδιο για να βοηθήσει τους πληθυσμούς να βγουν από το χάος. Δεν αρκεί λοιπόν να δίνει μαθήματα μιας υποτιθέμενης (δυτικής) ηθικής. Ποια προσδοκία για το μέλλον μπορούν να τρέφουν πληθυσμοί καταδικασμένοι να φυτοζωούν σε στρατόπεδα ή να επιβιώνουν ανάμεσα σε ερείπια;
Η Γαλλία ισχυρίζεται ότι θα καταστρέψει το Daesh (ISIS); Βομβαρδίζοντας, πολλαπλασιάζει τους τζιχαντιστές. Οι γαλλικές Rafale σκοτώνουν άμαχους πολίτες εξίσου αθώους με αυτούς του Bataclan. Όπως στο Ιράκ, κάποιοι από αυτούς τους πολίτες θα καταλήξουν να συνταχθούν με τους τζιχαντιστές : τούτοι οι βομβαρδισμοί είναι ωρολογιακές βόμβες.
Το Daesh είναι ένας από τους χειρότερους εχθρούς μας: σφαγιάζει, αποκεφαλίζει, βιάζει, καταπιέζει τις γυναίκες και στρατολογεί τα παιδιά, καταστρέφει μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς. Την ίδια στιγμή, η Γαλλία πουλάει στο σαουδαραβικό καθεστώς, παρότι αυτό είναι γνωστό ότι χρηματοδοτεί τα δίκτυα των τζιχαντιστών, μαχητικά ελικόπτερα, περιπολικά σκάφη, εγκαταστάσεις πυρηνικών σταθμών . η Σαουδική Αραβία μόλις παρήγγειλε στρατιωτικό εξοπλισμό αξίας τριών δισεκατομμυρίων δολαρίων. Eξόφλησε την αγορά δυο πλοίων Mistral που πουλήθηκαν στην Αίγυπτο του στρατηγού Αλ-Σίσι, ο οποίος καταστέλει τους δημοκράτες της Αραβικής άνοιξης. Στην Σαουδική Αραβία δεν αποκεφαλίζουν; Δεν κόβουν χέρια; Οι γυναίκες δεν ζουν υπό καθεστώς ημι-σκλαβιάς; Επεμβαίνοντας στην Υεμένη, στο πλευρό του καθεστώτος, η σαουδαραβική αεροπορία βομβάρδισε πληθυσμούς αμάχων, καταστρέφοντας μεταξύ άλλων αρχιτεκτονικούς θυσαυρούς. Μήπως θα βομβαρδίσουμε την Σαουδική Αραβία; Ή μήπως η αγανάκτηση κυμαίνεται ανάλογα με τις τρέχουσες οικονομικές συμφωνίες;
Ο πόλεμος εναντίον των τζιχαντιστών, λένε με πολεμοχαρή ευφράδεια, μαίνεται επίσης στη Γαλλία. Πώς όμως θα αποφευχθεί η ένταξη σε τέτοια δίκτυα νέων οι οποίοι προέρχονται από λαϊκά κοινωνικά περιβάλλοντα, αν δεν πάψουν παντού οι διακρίσεις που αυτοί υφίστανται, στο σχολείο, στην πρόσβαση στην εργασία και στην κατοικία, ή ακόμα ως προς τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις; Οδηγώντας τους στη φυλακή; Στιγματίζοντάς τους ακόμα περισσότερο; Απαλείφοντας οποιονδήποτε ορίζοντα διαφοροποίησης των συνθηκών διαβίωσής τους; Λοιδορώντας την αξιοπρέπεια που αξιώνουν; Είμαστε εδώ: ο μόνος τρόπος να καταπολεμήσουμε με συγκεκριμένο τρόπο, εδώ, τους εχθρούς μας, στη χώρα που έχει γίνει ο δεύτερος προμηθευτής όπλων στον κόσμο, είναι να αρνηθούμε ένα σύστημα που, στο όνομα του άμεσου κέρδους παράγει παντού ολοένα και μεγαλύτερη αδικία. Γιατί η βία ενός κόσμου που υποσχόταν πριν από δεκατέσσερα χρόνια ο υιός Μπους, ενός κόσμου ειρήνης, συμφιλίωσης, ομαλότητας, δεν γεννήθηκε από το μυαλό του Μπιν Λάντεν η του Daesh. Η ιδέα αυτή αναφύεται και εξαπλώνεται πάνω στη μιζέρια και τις ανισότητες που, σύμφωνα με τις εκθέσεις του ΟΗΕ, ενισχύονται χρόνο με το χρόνο, τόσο ανάμεσα στις χώρες Βορρά και Νότου όσο και στο εσωτερικό των λεγόμενων πλούσιων χωρών. Ο πλούτος των μεν έχει ως αντιστάθμισμα την εκμετάλλευση και την καταπίεση των δε. Και αυτή η βία δεν θα υποχωρήσει αν δεν την αντιμετωπίσουμε στη ρίζα της. Δεν υπάρχουν μαγικές, εύκολες και σύντομες λύσεις: οι βόμβες δεν είναι σίγουρα τέτοιες.
Όταν άρχισαν οι πόλεμοι του Αφγανιστάν και του Ιράκ, απαντήσαμε με δυναμικές κινητοποιήσεις. Δηλώναμε ότι οι επεμβάσεις θα έσπερναν το χάος και το θάνατο. Ο πόλεμος του Φρανσουά Ολάντ θα έχει τις ίδιες συνέπειες. Είναι επείγουσα και επιτακτική ανάγκη να ενωθούμε ξανά ενάντια στους γαλλικούς βομβαρδισμούς που επιτείνουν τις απειλές, καθώς και ενάντια στις ελευθεροκτόνες εκτροπές που δεν εισφέρουν καμία λύση, αλλά παρακάμπτουν και αρνούνται τις αιτίες των καταστροφών. Αυτός ο πόλεμος δεν θα γίνει στο όνομά μας.
Ludivine Bantigny ιστορικός, Emmanuel Barot φιλόσοφος, Jacques Bidet φιλόσοφος, Déborah Cohenιστορικός, François Cusset ιστορικός των ιδεών, Laurence De Cock ιστορικός, Christine Delphyκοινωνιολόγος, Cédric Durand οικονομολόγος, Fanny Gallot ιστορικός, Eric HazanSabina Issehnaneοικονομολόγος, Razmig Keucheyan κοινωνιολόγος, Marius Loris ιστορικός, ποιητής, Marwan Mohammedκοινωνιολόγος, Olivier Neveux ιστορικός τέχνης, Willy Pelletier κοινωνιολόγος, Irène Pereira κοινωνιολόγος,Julien Théry-Astruc ιστορικός, Rémy Toulouse εκδότης, Enzo Traverso ιστορικός.

Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2015

Αναμονή


Αναμονή.
Αναμονή για αποτελέσματα εξετάσεων.
Εξετάσεις που έχουν να κάνουν με τη ζωή σου.
Οταν μάθεις την ετυμηγορία μπορεί να αλλάξουν πολλά.
Το χειρότερο κομμάτι είναι όσο περιμένεις.
Φτιάχνεις σενάρια με το νου...
Καλά και άσχημα....
Πόσο άσχημα μπορεί να γίνουν τα πράγματα;..
Πόσο χειρότερα;..
Οταν κάνεις μια εξέταση ρουτίνας, μια μαστογραφία για μας τις γυναίκες...
Περιμένεις λίγο μέχρι να βγουν τα αποτελέσματα.
Μπορείς να διαβάσεις βιβλίο αυτή την ώρα;
Μπορείς να συγκεντρωθείς;
Αυτές οι κρύες αίθουσες αναμονής.
Μέχρι να βγει η νοσοκόμα να φωνάξει το όνομα σου.
Και θα μάθεις τα νέα...
Ισως τα πράγματα να ήταν τραγικά καιρό τώρα...
Ωρα να μάθεις την αλήθεια που απέφευγες...
Μέσα σου την είχες καταλάβει καιρό μα έκλεινες τα μάτια.
Ομως όταν μάθεις τα νέα, θα πρέπει να τα αντιμετωπίσεις.
Προς το παρόν είσαι στην αναμονή...
Μπορείς να φανταστείς το χειρότερο και το καλύτερο.....


Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2015

ΒΙΒΛΙΑ δανεικά και αγύριστα


Ποτέ δεν θα καταλάβω πόσο αδιάφοροι είναι πολλοί άνθρωποι όταν πρόκειται για βιβλία.
Ισως γιατί εγώ έχω ιδιαίτερη σχέση με το βιβλίο;...
Παλιά δάνειζα από βιβλία, ρούχα, cds, μέχρι και λεφτά.
Με αυτόν τον τρόπο 'εξαφανίστηκαν' το αγαπημένο μου ζευγάρι παπούτσια και αρκετά cds.
Αναγκάστηκα να ζητήσω πίσω βιβλία που είχα δανείσει και λεφτά που έδωσα υποτίθεται για λίγες μέρες.
Ντρέπομαι να ζητάω πίσω πράγματα μου!
Σιχαίνομαι που με φέρνουν σε θέση να τα ζητήσω.
Και κάθε φορά υπόσχομαι στον εαυτό μου πως δεν θα ξαναδανείσω.
Για αρκετά χρόνια τα είχα καταφέρει.
Προτιμούσα να κάνω δώρο ένα βιβλίο αν μου το ζητούσαν.
Αυτό που ποτέ δεν κατάφερα να κατανοήσω είναι το γιατί...
Γιατί ο ίδιος άνθρωπος που θα δανειστεί ένα βιβλίο από τη βιβλιοθήκη θα το γυρίσει πίσω στην ώρα του, ενώ όταν το δανείζεται από γνωστό το ξεχνάει.
Οταν παίρνει ένα δάνειο από την τράπεζα αγχώνεται να το επιστρέψει.
Γιατί δεν κάνει το ίδιο όταν δανείζεται από φίλο;
Τον περασμένο Αύγουστο, μόλις είχα διαβάσει το 'Κάθε στιγμή μετράει'.
Επειδή μου άρεσε πολύ το συζήτησα μ' έναν φίλο του πατέρα μου.
Εκείνος θεώρησε πως το αναφέρω για να του το δανείσω και το πήρε.
Μου ξεκαθάρισε πως θα το επέστρεφε το συντομότερο.
Εχουμε Νοέμβριο πια το βιβλίο εξαφανισμένο...το ίδιο και ο κύριος.
Σκέφτηκα να του τηλεφωνήσω και να το ζητήσω αλλά ντρέπομαι τόσο που προτιμώ να το αγοράσω ξανά.
Αλλωστε τι να του πω;
Δεν είναι κανένα παιδί ξέρει πως το έχει δανειστεί.
Εκανα το λάθος να δανείσω βιβλίο θα πληρώσω(κυριολεκτικά)για το λάθος μου.
Τέλος, αυτή ήταν η τελευταία φορά!
Ειδικά το συγκεκριμένο βιβλίο το ήθελα γιατί με βοηθούσε να καταλάβω την ασθένεια της θείας μου.
Φρικτό να χάνεις τη μνήμη σου.
Να μην αναγνωρίζεις αγαπημένα σου πρόσωπα...

Θυμώνω με τον εαυτό μου και με τον άνθρωπο που το έχει.
Για μένα η πράξη αυτή είναι από τις πλέον κατακριτέες.
Οταν δανείζεσαι κάτι το προσέχεις και το επιστρέφεις το συντομότερο δυνατόν!
Πως είναι δυνατόν να δανειστείς βιβλίο ή άλλο αντικείμενο και να το ξεχάσεις;
Δεν υπολογίζουν τον άνθρωπο από τον οποίο δανείζονται.
Αν είχαν τον παραμικρό σεβασμό στο πρόσωπο του δεν θα 'ξεχνούσαν' να γυρίσουν πίσω ό,τι πήραν.
Ισως αυτό με πληγώνει περισσότερο, η έλλειψη σεβασμού.
Περισσότερο κι από το βιβλίο, την θεία ή τα λεφτά που θα μου κοστίσει η αγορά.

Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2015

Τα λέμε;

Συναντάς έναν φίλο στο δρόμο, πηγαίνετε για καφέ, συζητάτε...
Αποχαιρετιέστε με ένα: 'τα λέμε'.
Αυτό το 'τα λέμε' πόσο γελοίο είναι...
Στο εξωτερικό όταν αποχαιρετάς κάποιον κανονίζεις πότε θα τηλεφωνηθείτε ξανά για να βρείτε τη μέρα που θα ξανασυναντηθείτε.
Στην Ελλάδα έχουμε αυτόν τον εντελώς φλου χαιρετισμό που δε σημαίνει τίποτα.
Μάλλον σημαίνει...πως δεν θα συναντηθείτε.
Πως δεν θα τηλεφωνήσει κανένας.
Γιατί όταν το αφήνεις στην τύχη ακόμα κι όταν θέλετε να συναντηθείτε ξανά κανένας δεν κάνει το πρώτο βήμα.
Συνήθως έτσι γίνεται τις περισσότερες φορές.
Είμαστε λίγο 'χύμα' λαός φοβάμαι.
Πολλά τα αφήνουμε στην τύχη.
Ισως κάποιοι είναι υπερβολικά περήφανοι για να σηκώσουν το τηλέφωνο πρώτοι.
Η κάποιοι έχουν λιγότερη αυτοπεποίθηση από άλλους.
Κάποιοι μπορεί να έχουν περισσότερο ελεύθερο χρόνο...
Νομίζω πως οι άντρες μεταξύ τους δεν το κάνουν αυτό.
Περισσότερο είναι γυναικείο ζήτημα...ή όταν οι φίλοι δεν ανήκουν στο ίδιο φύλο;

Μου έρχεται μια σκέψη στο μυαλό...
Μόνο μια γυναίκα θα προσπαθούσε να βγάλει νόημα από δυο λέξεις.
'Τα λέμε'.

Τελικά είναι θέμα ανομοιογένειας των δυο φύλων ή Ελληνική συνήθεια;...






Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2015

Συγνώμη

Συγγνώμη που είμαστε εδώ Που σπαταλάμε τον χρόνο σας Συγγνώμη Συγγνώμη που αναπνέουμε τον αέρα σας Που βαδίζουμε στο έδαφός σας Που στεκόμαστε στη θέα σας Συγγνώμη Ναι, συγγνώμη Συγγνώμη που δείχνουμε έτσι όπως είμαστε Συγγνώμη που ενοχλούμε όταν ξεκουράζεστε Κάνετε ήδη αρκετά για μας Συγγνώμη που δεν είμαστε ευγνώμονες και ευτυχισμένοι Δεν είμαστε ευγνώμονες αρκετά Και για το ότι το όνομά μου δεν είναι Ντέϊβιντ Ή Κάθριν Ή Μέϊ Αλλά Ρασίντ Χόλτα Και Αρντίτα Συγγνώμη που καθόμαστε στα τρένα και στα λεωφορεία σας Και στα παγκάκια σας στον ήλιο Και συγγνώμη που δεν φέραμε τίποτα μαζί Και ότι το μόνο που έχουμε είναι μια ιστορία Ούτε καν χαρούμενη ιστορία..

Συγγνώμη – Ποίημα από ένα παιδί πρόσφυγα, από τη Βοσνία