Δευτέρα, 20 Απριλίου 2015

Απουσία


Την Παρασκευή έφυγε από τη ζωή η θεία μου...αδερφή του μπαμπά μου.
Ηταν πλήρης ημερών, 92 νομίζω...και πολλά χρόνια άρρωστη.
Αλτσχάιμερ, προβλήματα καρδιάς, εγκεφαλικά....
Υπέφερε χρόνια.
Με είχε προβληματίσει αρκετές φορές.
Μια τέτοια ζωή τι νόημα έχει;
Δεν είναι καλύτερα να φεύγεις όσο είσαι αξιοπρεπής;
Οταν ήρθε η 'ώρα' όμως δεν μπόρεσα να το δω έτσι.
Τις τελευταίες βδομάδες ειδικά, που μπαινόβγαινε στα νοσοκομεία, αναρωτιόμουν γιατί την κρατάνε{την επανέφεραν αρκετές φορές} στη ζωή αφού υποφέρει τόσο.....
Σκεφτόμουν πως αν ήμουν η θεία θα ήθελα να φύγω!
Να μην πονάω, να έχω έστω ένα μίνιμουμ αξιοπρέπειας.
Οταν έφυγε όμως......
Ηταν όλα διαφορετικά.....
Στενοχωριόμουν.
Γιατί;...
Τόσον καιρό θεωρούσα πως αυτό ήταν το καλύτερο για κείνη.
Η θεία εξιλεώθηκε.
Μήπως γιατί ήταν η θεία;!!
Τα παιδικά μου χρόνια;....
Στενοχωριόμουν για κείνη που έφυγε ή για μένα που την έχασα;..
Πόσο εγωιστική είναι η αγάπη!
Θέλουμε να ζήσει το αγαπημένο μας πρόσωπο για να μην το χάσουμε εμείς!
Να υποφέρει εκείνη ζώντας για να μην υποφέρουμε εμείς από την απουσία της......
Μας πονάει η απουσία.
Γι αυτό θέλουμε να μείνουν κοντά μας οι αγαπημένοι......κι ας υποφέρουν.

Πολύ εγωιστικό αίσθημα η αγάπη.....