Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2016

Καλές Γιορτές!

Ο Μουτζούρης και εγώ σας ευχόμαστε να περάσετε όμορφα τις γιορτές!
Με υγεία, αγάπη και ό,τι εσείς ονειρεύεστε!!

Χρόνια πολλά!!

Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

ενα ποτήρι γάλα

  



Μια ιστορία από τον Νικήτα Κανάκη:

“…-Τι θέλεις να σου φέρει ο Αγιος Βασίλης τα Χριστούγεννα; ρώτησα με αφέλεια την μικρούλα με τα μεγάλα μαύρα μάτια που περίμενε υπομονετικά τη σειρά της, έξω από το πολυιατρείο κρατώντας μια κουρελιασμένη κούκλα. Η μάνα της μια φτωχοντυμένη και με σκονισμένα παπούτσια γυναικούλα την σκούντηξε μην τυχόν και ζητήσει τίποτα που θα πρόδιδε τη φτώχεια τους. -Εχει τα πάντα, σας ευχαριστούμε μου είπε ευγενικά κατεβάζοντας τα μάτια. Η μικρή με κοίταξε βαθιά στα μάτια για λίγο και μου πε χωρίς δεύτερη σκέψη -Ένα ποτήρι ζεστό γάλα!! Παγώσαμε για μια στιγμή με τον Γιάννη Γιαννακόπουλο που ήταν δίπλα μου. Αλλά σε λίγο κοιταχτήκαμε και χαμογελάσαμε γιατί σκεφτήκαμε το ίδιο Και γιατί παρακαλώ να μην φέρνει γάλα ο Αι-Βασίλης;…”
Ένα δέντρο από γάλα!!! 6 χρόνια περάσαν από τότε που αυτή η μικρή ιστορία που ζήσαμε και διηθηθήκαμε με τον Γιάννη τον Γιαννακόπουλο γέννησε χωρίς να το καταλάβουμε καλά-καλά, ένα από τα πιο τρυφερά χριστουγεννιάτικα έθιμα, πλέον, της πόλης.
6 χρόνια τώρα χιλιάδες παιδιά σαν την μικρή φίλη μας με τους γονείς τους βρήκαν καταφύγιο στους Γιατρούς του Κόσμου. Για γιατρό, για φάρμακα, για εμβόλια, για ρούχα και παπούτσια. Για ένα ποτήρι γάλα
6 χρόνια τώρα το δέντρο από γάλα έχει γράψει τη δική του ξεχωριστή ιστορία. Στην καρδιά όχι μόνο των μελών και των εθελοντών των Γιατρών του Κόσμου αλλά και όσων πιστεύουν αυτό που παλεύουμε να κάνουμε.
Γιατί έχουμε ανάγκη τέτοιες μέρες όχι μόνο να μην ξεχνάμε εκείνα τα παιδιά, και τους ανθρώπους, που χρειάζονται τη δική μας βοήθεια αλλά και για να μην ξεχνιόμαστε.
6 χρόνια τώρα ο Αι Βασίλης τα καταφέρνει να φέρνει γάλα στην ώρα του.
Φέτος? Εσείς αποφασίζετε…


ΥΓ. Δεν χρειάζονται σχόλια, μόνον αν θέλετε κοινοποιείστε το.

Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2016

Plan B

Αγχώνεσαι μέχρι να φτιάξεις το σχέδιο.
Εχεις έτοιμες ερωτήσεις κι απαντήσεις.
Δεν έχεις υπολογίσει την πιθανότητα διαφορετικής απάντησης.
Κι έτσι όταν κάπου σκοντάψει η ιστορία...
Συνειδητοποιείς πως δεν έχεις σχέδιο Β'.
Δεν είσαι καλή και στο να αυτοσχεδιάζεις...
Ετσι το πράγμα στραβώνει εντελώς.
Και δεν μπορείς να καταλάβεις τι θα γινόταν αν είχες δεύτερο σχέδιο.
Αν ήσουν καλή στους αυτοσχεδιασμούς.
Θα είχες τουλάχιστον μια απάντηση.
Καλή κακή δεν έχει σημασία.
Ακόμα και να μην ήταν αυτή που ήθελες θα τελείωνε το θέμα.
Τώρα δεν ξέρεις.
Ακόμα κι αν η πλάστιγγα γέρνει προς την κακή πλευρά...
Τίποτα δεν είναι σίγουρο.
Αυτό είναι το χειρότερο απ' όλα.
Αυτό σε πονάει περισσότερο.
Το ΑΝ...
Το γεγονός πως δεν μπήκε ένα τέλος...



Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2016

Απωθημένα...


Ξύπνησα χθες μ' ένα χαμόγελο μέχρι τ' αυτιά.
Είχα πάρα πολύ καιρό να δω ένα τόσο, μα τόσο, ωραίο όνειρο.
Είδα κάτι που τόσο θα ήθελα να ζήσω, που ποτέ δεν έζησα...
Το απωθημένο.
Αυτό που είχα πάρει απόφαση πως δε θα γίνει, που νόμιζα πως είχα ξεχάσει, διαγράψει.
Ετσι νόμιζα.
Αυτό όμως τριγύριζε στο υποσυνείδητο μου.
Κι εκεί που νόμιζα πως το είχα ξεπεράσει...ήρθε στον ύπνο μου.

Προσπάθησα να το βγάλω από το νου μου.
Σταμάτησα ξανά να μπαίνω σε blogs γιατί παρερμήνευα αναρτήσεις.
Στενοχωριόμουν.
Επεσα με τα μούτρα στο βιβλίο μου να ξεχαστώ.
Αρχισαν όμως να έρχονται όλα στο μυαλό μου ξανά.
Το χιούμορ του, η φωνή του, το άρωμα του...

Θύμωσα με τον εαυτό μου, για το ρίσκο που δεν είχα πάρει.
Αρχισα να υποφέρω ξανά από ημικρανίες...
Σκέφτηκα να διαλύσω την ισορροπία που με τόσο κόπο είχα χτίσει.
Να τα κάνω όλα ρημαδιό!
Να μπορούσα να του πω πως νοιώθω...
Κι ας χαθούν όλα!

Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2016

Λάθος


Ενα λάθος.
Ενα λάθος που έγινε πάνω στον ενθουσιασμό.
Ενα λάθος που έπρεπε να τελειώσει γρήγορα, χωρίς συνέπειες.
Ενα λάθος που σου αφήνει όμως σημάδι.
Ανεξίτηλο σημάδι.
Γιατί να το πληρώσεις τόσο ακριβά;
Ηταν ένα ανόητο λάθος.
Το κατάλαβες γρήγορα.
Γιατί να μην μπορείς να το αφήσεις πίσω;
Να συνεχίσεις απλά τη ζωή σου;
Ενας ενθουσιασμός, πολλά ψέματα, ένα τέλος που πόνεσε.
Νόμισες πως ο πόνος του τέλους ήταν αρκετός.
Κινήσεις που δεν είχες κάνει εδώ και χρόνια.
Δυο εβδομάδες με χαμόγελο.
Και....
Τέλος.
Εκεί θα έπρεπε να μπουν οι τίτλοι του τέλους.
Μια απερισκεψία έκανες...
Πρώτη φορά στην ενήλικη ζωή σου...
Γιατί να την πληρώσεις τόσο ακριβά;
Γιατί έτσι;
Δεν το αξίζεις.
Μια ζωή άτυχη...
Πληρώνεις ένα στραβοπάτημα με το χειρότερο τίμημα.
Μια ζωή άδικη....



Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2016

Η διαθήκη μου

Δεν είμαι πολύ καλή στα μπλογκοπαίχνιδα...
Γι αυτό και τ' αποφεύγω όσο μπορώ.
Αυτή τη φορά όμως με κάλεσε η καλή μου Bre Melaxrinaki που ελπίζω να μου δώσει επιτέλους το βρακί του George Clooney...γι αυτό παίξω.

Στην Bre Melaxrinaki αφήνω, όπως της είχα υποσχεθεί, όλα τα βιβλία μου και τα εγχειρίδια για ηλεκτρονικές συσκευές.

Στην αγαπημένη μου Πέτρα (Ο πιο πιστός φίλος του σκύλου)αφήνω ένα ανοιχτό εισιτήριο να πάει σε όσα μέρη δεν έχει ήδη επισκεφτεί

Στον Apokalipsis999 αφήνω ότι σε εικόνισμα έχω και ένα καντήλι...μαζί με τα σχετικά των καντηλιών.

Στον G & M αφήνω όλα τα πιάτα, πιατέλες, μαχαιροπίρουνα, κατσαρολικά, ταψιά...ό,τι σχετικό με την κουζίνα τέλος πάντων και του εύχομαι καλά μαγειρέματα.

Ελπίζω να ζήσω πολλά χρόνια να φάω όλη την υπόλοιπη περιουσία μου.
Αν όμως πάθω κάτι φτου φτου φτου θέλω κάποιος να αναλάβει τον πολυαγαπημένο μου Μουτζούρη.
Ο Μουτζούρης είναι τώρα τριών ετών και αν είναι καλά θα ζήσει δεκαεπτά ακόμα χρόνια.
Φυσικά όποιος υιοθετήσει τον Μουτζούρη θα λάβει ένα καλό ποσό για τον ίδιον πέρα από τα έξοδα του γάτου..
Tα χρήματα για τον Μουτζούρη θα είναι για την τροφή του, τα εμβόλια, τον κτηνίατρο, την αποπαρασίτωση, την άμμο, τα ονυχοδρόμια που θα χαλάει και ό,τι άλλο χρειαστεί.
Πρέπει να είναι κάποιος που να αγαπά πολύ τις γάτες, που δεν θα το κάνει για τα λεφτά!
Αν λοιπόν, λέω αν,αποβιώσω μέσα στα επόμενα δεκαεπτά χρόνια πρέπει να υπάρχει γονιός για τον αγαπημένο μου γάτο.
Αν κάποιος από εσάς επιθυμεί να υιοθετήσει τον Μουτζούρη, ας μου στείλει ένα κείμενο που να αποδεικνύει γιατί το θέλει και εγώ θα αποφασίσω.
Ελπίζω να ζήσω αρκετά και να μη χρειαστεί αλλά θέλω να είμαι καλυμμένη.
Άλλωστε αν βρω τον πιθανό γονιό του γάτου μου θα μπορώ να του τον αφήνω καμιά φορά, με το αζημίωτο πάντα.
Σας παρακαλώ σταματήστε να ευχόσαστε να πεθάνω αύριο γιατί δεν θα πάρει κανένας τίποτα!
Σας το λέω γιατί ο δικηγόρος που θα πάω τη διαθήκη είναι ξάδερφος μου και θα σας 'προσέχει'....

Αυτή ήταν η διαθήκη μου.
Serenata


Τρίτη, 4 Οκτωβρίου 2016

Άνθρωπος στο χρόνο

Η σχετικότητα του χρόνου.
Η μοναδικότητα του ανθρώπου.
Ο κατάλληλος χρόνος για κάθε άτομο.
Η σημασία του χρόνου, ο τρόπος διαχείρισης.
Πόσο μεγάλος ο ρόλος του χρόνου...
Διαφορετικός για κάθε άτομο.
Πρωί βράδυ απόγευμα...
Χρόνος, άνθρωπος...
Πως τα συνταιριάζεις αυτά;
Δυο μεταβλητές...
Πως ισορροπούν;
Μπορεί να συνυπάρξουν αρμονικά;
Πως βρίσκεις τον κατάλληλο χρόνο για έναν άνθρωπο;
Κι αν είναι δυο άνθρωποι;
Μπορεί να συνδυαστεί ο χρόνος;
Δεν είναι ζήτημα θέλησης.
Πως γίνεται να βρεθεί από μόνο του;
Να χρειάζονται και οι δυο την ίδια στιγμή...
Το ίδια δευτερόλεπτο μέσα στο χρόνο.
Ο χρόνος δυο ανθρώπων.
Ο κατάλληλος χρόνος.
Δυο άνθρωποι στο χρόνο....



Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2016

Το ποδήλατο


Το παιχνίδι είναι σαν το ποδήλατο.
Δεν το ξεχνάς.
Για σένα ξέρεις.
Ξέρεις πως παίζεις.
Τον άλλον φοβάσαι.
Τι παίκτης είναι;
Δεν ξέρεις το στυλ που παίζει.
Κάνει κόλπα;
Είναι ύπουλος;
Ακολουθεί τους κανόνες του fair play;
Θα είναι ειλικρινής στην παρτίδα;
Είναι τίμιος παίκτης ή θα σε εκνευρίσει;
Θα παίξει μέχρι να τελειώσει η παρτίδα;
Φαίνεται Ok.
Αλλά όλοι{σχεδόν}έτσι δεν φαίνονται;
Γράφει κανένας στο μέτωπο τι είναι;
Γιατί τόσες σκέψεις για ένα παιχνίδι;
Γιατί μου αλλάζει τη ρουτίνα.
Εχω καιρό να παίξω....
Εχω πολύ καιρό να κάνω ποδήλατο...


Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2016

Οσο νιώθεις...

Το 'πάντα' και το 'ποτέ'.
Μεγάλες κουβέντες.
Φοβάσαι να τις ξεστομίσεις.
Κι ας τις νιώθεις εκείνη τη στιγμή.
Κι ας ελπίζεις,
Κι ας θέλεις.
Κι ας εύχεσαι.
Πες τες κι ας μην γίνουν...
Ετσι για να νοιώσει ο άλλος ευτυχισμένος έστω για λίγο...
Αν το νιώθεις γιατί δεν το λες;
Μετράς τα λόγια σου.
Φοβάσαι μην εκτεθείς.
Γιατί;
Φοβάσαι να ρισκάρεις.
Μα γιατί;
Είπες τόσα 'πάντα' και τόσα 'ποτέ' που δεν έγιναν.
Τι σημασία έχει άλλο ένα;
Αν δεν εκτεθείς, αν δεν γίνεις ανοιχτό βιβλίο δεν θα ξέρει ποιον αγαπά.
Αν αγαπά....
Στον ενθουσιασμό στο ρίσκο λες πολλά...
Εκθέσου λοιπόν!
Ρίσκαρε!
Αν δεν τα πεις ΤΟΤΕ τι ενθουσιασμός είναι αυτός;
Μισός έρωτας....
Ολα μισά...


Δευτέρα, 8 Αυγούστου 2016

Η Κουκούτσω μου...

Την βάφτισαν Βασιλική.
Ολοι την φώναζαν Κική.
Εγώ όμως την έλεγα Κουκούτσω.
Τα παιδικά μου χρόνια συνυφασμένα με κείνην.
Ολα τα χατίρια και αγάπη...τόση αγάπη...
Την θυμάμαι με το χαμόγελο πάντα...
Η μεγάλη αδερφή της μαμάς μου.
Η Κουκούτσω μου.
Τι να πω για τη θεία μου;
Μια μεγάλη αγκαλιά!
Αν αρχίσω να γράφω σίγουρα θα ξεχάσω κάτι.
Τέλη Ιουλίου μιλήσαμε τελευταία φορά στο τηλέφωνο.
Μου έκανε παράπονα πως της έλειπα, μου ζήτησε να πάω να με δει...
Τετάρτη ήταν;....δεν είμαι σίγουρη.
Σκεφτόμουν από βδομάδα να πάω να καθίσω μια ολόκληρη μέρα.
Την Κυριακή(31 Ιουλίου) το βράδυ μπήκε ξαφνικά στο νοσοκομείο.
Στην Εντατική με γαστρορραγία....
Τετάρτη τρεις Αυγούστου...έφυγε.
Δεκαπέντε χρόνια και λιγότερο από ένα μήνα μετά τη μαμά μου και αδερφή της.
Ετσι ξαφνικά και γρήγορα.
Σε τρεις μέρες!
Δεν ταλαιπωρήθηκε και δεν κούρασε κανέναν.
Μόνο που ήταν τόσο ξαφνικό...
Δεν πρόλαβα να την χαιρετήσω....

Μου λείπει απίστευτα...

Σάββατο, 30 Ιουλίου 2016

Βαρετή...


Είμαι κι εγώ που δεν κουτσομπολεύω.
Εχω τη δική μου ζωή να ζήσω δεν ασχολούμαι με τις ζωές των άλλων.
Γνωρίζω ανθρώπους που ζουν από το κουτσομπολιό.
Ασχολούνται με τις ζωές των γνωστών/φίλων αλλά και με άγνωστους.
Ποιος ηθοποιός παντρεύτηκε, ποια τραγουδίστρια είπε τι....
Πως έκανε τα μαλλιά της η τάδε παρουσιάστρια...
Τα βαριέμαι αφόρητα αυτά.
Δεν με αφορούν!
Εχω τόσα άλλα να κάνω.
Δεν κρίνω τους ανθρώπους που ασχολούνται μ' αυτά.
Απλώς δεν ταιριάζουμε.
Για εκείνους όμως είμαι βαρετή!
Αφού δεν ξέρω με ποιον βγαίνει η τάδε, πως φτιάχνει τα μαλλιά της η δείνα....
Ετσι τα λίγα άτομα που είμαστε κοντά ηλικιακά, με θεωρούν βαρετή.
Η αλήθεια είναι πως δε με νοιάζει....
Αλλά το ζω κι αυτό!


Τετάρτη, 20 Ιουλίου 2016

Περί Θανάτου*

Καθένας μας αντιμετωπίζει διαφορετικά το θάνατο.
Οσο πιο κοντινό το πρόσωπο τόσο πιο δύσκολα τα λόγια...
Προσωπικά δεν μπορώ να πω...στεγνά πέθανε.
Συνήθως λέω έφυγε, έχασα...
Ισως στο μυαλό μου με τις λέξεις αυτές ξορκίζω το κακό που συνέβη.
Λέω 'έφυγε' λες και έχει πάει ταξίδι.
Αυτό θα ήθελα να έχει γίνει.
'Εχασα' λες και κάπου κοντά γυρίζει...
Γιατί θα ήθελα στρέφοντας το κεφάλι να την/τον δω.
Είναι ανώριμο να το αντιμετωπίζω έτσι; Ισως...
Οι λέξεις όμως έχουν μεγάλη δύναμη.
Το να πω 'πέθανε' είναι οριστικό, τελειωτικό.
Το ξέρω πως έτσι είναι αλλά δεν μπορώ να το πω.
Οταν ακούγεται κάτι είναι σαν να γίνεται αυτόματα αληθινό.
Κι εγώ προσπαθώ να το...ξεχάσω αυτό...

Είναι παράξενο γιατί δε συμβαίνει το ίδιο όταν πρόκειται για μένα.
Οταν μιλάω για τον εαυτό μου δεν έχω πρόβλημα να πω: Οταν πεθάνω.
Ολοι θα πεθάνουμε άλλωστε, το μόνο σίγουρο.
Death and taxes λένε οι Αγγλοι, είναι τα μόνα σίγουρα στη ζωή...





Τρίτη, 28 Ιουνίου 2016

If only...

Να ρισκάρεις μου είχες πει...
Δε γίνεται όμως.
If only I could tell you how I feel...

Θέλω τόσο πολύ να σε πλησιάσω.
Σ' ονειρεύομαι...
Ολα μένουν όμως στο όνειρο.
Εσύ, εγώ, εμείς μαζί...

Δεν το είχα καταλάβει από την αρχή.
Εσύ με έκανες να το συνειδητοποιήσω.
Η πόρτα όμως είναι κλειστή και δεν κάνει να την χτυπήσω.
Δεν πρέπει να την ανοίξω
Οχι μόνο γιατί ντρέπομαι, υπάρχουν σημαντικοί λόγοι να υπολογίσω.
Το σκέφτηκα πολύ...είδα τι έχω να χάσω...
Η περίπτωση είναι περίπλοκη.
Αν δεν ενδιαφέρεσαι{πολύ πιθανό}εκτός από την άβολη κατάσταση που θα βρεθούμε...
Θα αναγκαστώ να σε βγάλω από την κορνίζα και δεν θέλω.
Δεν έχω την πολυτέλεια.

Οπότε προσπαθώ να μη σε σκέφτομαι.
Οσο γίνεται...
Φτιάχνω σενάρια και τα γκρεμίζω.
Πέφτουν σαν τραπουλόχαρτα...μ' ένα φύσημα.

Ακόμα και στην απίθανη περίπτωση που νιώθεις όπως εγώ...
Θα έχεις τους ίδιους ενδοιασμούς μ' εμένα!
Μπορεί και περισσότερους.

Υπάρχουν σχέσεις που δεν θα πραγματοποιηθούν ποτέ...
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν είναι γραφτό να βρεθούν μαζί.
Εκτός αν ο ένας από τους δυο να τα παίξει όλα για όλα!
Και αυτός δεν γίνεται να είμαι εγώ.

Τόσος πόνος...
If only...