Σάββατο, 16 Απριλίου 2011

Το εξώφυλο του βιβλίου με το πρόσωπο της Πάουλα

Ιζαμπέλ Αλιέντε : 'Πάουλα'

Της Σοφίας Λαμπροπούλου 14/04/2011 Θέλω να γράψω για την Ιζαμπέλ Αλιέντε. Δεν είμαι κριτικός λογοτεχνίας και θα κάνω πολλά λάθη. Διαβάζω όμως λογοτεχνία από πολύ μικρή, τα πρώτα μου βιβλία τα πήρα στο δημοτικό. Ίσως να μην μπορώ να την κρίνω σαν συγγραφέα, μπορώ όμως να μιλήσω για το βιβλίο της που μόλις τελείωσα. Να γράψω για τα συναισθήματα που μου προκάλεσε. Το βιβλίο είναι το «Πάουλα». Η Αλιέντε που μιλάει ελεύθερα για τους δικούς της ανθρώπους, γράφει ένα βιβλίο για την κόρη που έχασε. Ξεκίνησε να γράφει στο νοσοκομείο που ήταν η κόρη της σε κώμα, σαν ένα γράμμα προς εκείνη, για να το διαβάσει όταν συνέλθει. Γράφει σ' ένα μπλοκάκι που έχει, για να μην τρελαθεί όπως λέει η ίδια. Από ένα σημείο και μετά που συνειδητοποιεί πως η κόρη της δεν έχει ελπίδες. γράφει ξανά για να μην τρελαθεί τα συναισθήματά της, τα γεγονότα των τελευταίων ημερών της Πάουλα. Νομίζω πως αυτό το βιβλίο, χωρίς να είναι λογοτεχνικά τέλειο, κάνει τον αναγνώστη να νοιώσει συναισθήματα που δεν περιμένει. Μιλάει για τη Χιλή, για το θείο της το Σαλβαδόρ Αλιέντε, το πραξικόπημα του Πινοσέτ, την αυτοεξορία της στη Βενεζουέλα για τους δυο γάμους της, τη μητέρα της και τόσα άλλα προσωπικά της... Σε κάποια σεμινάρια που είχα κάνει μια εποχή για το γράψιμο μας είχαν πει πως γράφουμε καλύτερα όταν γράφουμε για πράγματα που γνωρίζουμε. Το έχω δει και σε άλλους πολύ μεγάλους συγγραφείς. Η Αλιέντε όμως εκτίθεται χωρίς κανένα δισταγμό και ο αναγνώστης «ζει» τα γεγονότα που περιγράφει από μιαν άλλη γωνία. Είχα διαβάσει για το πραξικόπημα στη Χιλή, τον Σαλβαδόρ Αλιέντε και τον Πινοσέτ, αλλά είναι διαφορετικό να διαβάζεις για αυτά από ένα μέλος της οικογένειας Αλιέντε. Μιλά για την κόρη, που ξέρουμε πως έχει χάσει, χωρίς κοινοτυπίες. Δεν είναι άλλη μια μάνα που κλαίει δίπλα στην βαριά άρρωστη κόρη της. Είναι μια γυναίκα που έχει ζήσει τόσα πολλά όμορφα και άσχημα και τώρα ζει αυτή τη συμφορά. Είναι ο αποχωρισμός και η θλίψη που όλοι μας έχουμε περάσει με διαφορετικούς τρόπους. Δε συμπάσχεις μόνο με κείνη, την εποχή που ζει το δράμα της. Σε 'αναγκάζει' να θυμηθείς τις φορές που εσύ έχασες ένα αγαπημένο πρόσωπο και ξαφνικά αναβλύζουν συναισθήματα που είχες ξεχασμένα. Ένα βιβλίο πάρα πολύ προσωπικό που μας αγγίζει, νομίζω, όλους. Αν σκεφτεί κανείς πως και ο χωρισμός ένα είδος απώλειας είναι, κάτι παρόμοιο ποιος δεν έχει ζήσει; Σ' αυτό το βιβλίο μαθαίνουμε τις ιστορίες τριών γυναικών, της κόρης, της Ιζαμπέλ Αλιέντε και της μητέρας-γιαγιάς. Δε θα κρύψω πως έκλαψα στο τέλος. Ένοιωσα μέλος της οικογένειας. Κατάφερε η Αλιέντε να με κάνει να νιώσω τον πόνο της όταν έκλαιγε μόνη στο βουνό, να γίνω μέλος της οικογένειάς της, όταν μαζεμένοι όλοι περίμεναν την Πάουλα να αφήσει την τελευταία πνοή....... Τόσο έντονα συναισθήματά δύσκολα περιγράφονται με λέξεις. Το προηγούμενο βιβλίο της που διάβασα (Όλες οι Μέρες) νόμιζα πως ήταν το καλύτερό της. Αυτό πάλι, δεν ήθελα να το τελειώσω. Τις τελευταίες σελίδες τις διάβαζα πολύ αργά, μια τη μια μέρα, άλλη μια την επομένη. Χθες αγόρασα άλλο ένα βιβλίο της ίδιας : 'Του Ερωτα και της Σκιάς'. Φαίνεται ο τρόπος που γράφει μου ταιριάζει. Όταν τελειώσω και το τρίτο της βιβλίο θα σας γράψω λίγα λόγια. Προς το παρόν μένω με τα συναισθήματα που μου άφησε το 'Πάουλα'. ένα άρθρο των πρωταγωνιστών

Εκθεση και Αντίδραση...

Μερικοί άνθρωποι φοβούνται και τη σκιά τους. Δε μπορώ να σκεφτώ τίποτε άλλο από τη στιγμή που έλαβα ένα email που προσπαθούσε να απαντήσει σε κείμενό μου. Τόσα έχω γράψει για τη φιλενάδα μου, για την ξαδέλφη μου. Το μόνο που μου λένε και οι δυο είναι πόσο τους αρέσουν αυτά που γράφω και ας τις έχω εκθέσει και τις δυο! Μήπως οι άντρες λειτουργούν διαφορετικά; Η να υποθέσω πως όποιος έχει τη μύγα μυγιάζεται; Αλήθεια πόσους χωρισμένους 45ρηδες με παιδιά γνωρίζεται; Νομίζω βρίθει η Αθήνα! Μήπως έγραψα όνομα; Διεύθυνση ή χώρο εργασίας; Γιατί ο συγκεκριμένος θεωρεί πως τον φωτογραφίζω; Μήπως επειδή του είπα πως έγραψα για εκείνον; Ειλικρινά απορώ. Μου έστειλε χθες ένα email. Μου γράφει πως δε θα έπρεπε να με νοιάζει η γνώμη του κόσμου. Μα το γεγονός ότι εκτίθεμαι η ίδια περισσότερο από τους άλλους δε δείχνει πόσο με απασχολεί ο κόσμος. Πικράθηκα. Πικράθηκα γιατί δεν είχε τα κότσια να πάρει ένα τηλέφωνο να μου πει τι σκεφτόταν. Πικράθηκα γιατί ένα μήνα τώρα δεν σκέφτηκε να μου ζητήσει να βρεθούμε για ένα καφέ. Τηλεφωνούσε και ρωτούσε πως είναι τα πλευρά μου. Κρεββάτι δηλαδή και λίγη κουβέντα για να μην πω πως με θέλει μόνο για το σεξ. Τόσον καιρό παιδευόμουν μη θέλοντας να το πιστέψω. Το email όμως ήρθε και έδεσε. Εξαφανισμένος από τη μέρα που ανέβασα το κείμενο που τον αφορούσε και επανήλθε χθες με το ένα email. Με ενοχλεί ο τρόπος που με βλέπουν μερικοί άντρες. Με κάνουν να νοιώθω φτηνή και δεν είμαι! Με κοιτάζουν...και έχει κάτι άσχημο το βλέμμα τους. Ισως αυτό με πειράζει περισσότερο. Μ' ενοχλεί μόνο που το σκέφτομαι. Κλείνω τα μάτια και προσπαθώ να τους ξεχάσω. Αυτούς που με άγγιξαν χωρίς να νοιώθουν τίποτα... Θέλω να μπω στο μπάνιο και να τριφτώ με το σκληρό σφουγγάρι μέχρι να βγάλω το δέρμα μου. Να μην υπάρχει πια τίποτα που άγγιξε κάποιος απ' αυτούς. Θέλω να βγω να με φυσήξει ο αέρας να πάρω τη φρεσκάδα του. Θέλω να ξεχάσω αυτούς τους άντρες, τους εγωιστές. Γιατί είναι εγωιστές. Φαίνεται στη συμπεριφορά τους, παίρνουν χωρίς να δώσουν. Ο σεβασμός που δείχνουν είναι προσποιητός. Ναι, ξέρω, δίνει όποιος έχει να δώσει(και δε μιλάω για λεφτά). Δεν πρέπει να τους κατηγορώ που δεν έχουν να δώσουν. Δεν ανέχομαι όμως να με χρησιμοποιούν! Αν αυτοί είναι λίγοι δεν μπορώ να γίνω και γω όμοιά τους. Αξίζω κάτι περισσότερο, καλύτερο απ' αυτό που δεν έχουν να δώσουν.

Να και μια μικρούλα serenata...δεν είναι γλύκα;