Χάνονται οι παρέες;...

Πως γίνεται και έρχεται μια εποχή στη ζωή μας που δεν έχουμε πια παρέες; Για τους φίλους μπορώ να δώσω κάποια πιθανή εξήγηση, αλλά δεν έχεις ούτε γνωστούς! Εκείνους που βγαίνεις για καφέ ή φαγητό, χωρίς να λες πολλά πράγματα για τα προσωπικά σου. Μπορεί να συζητάτε για την πολιτική κατάσταση, για οτιδήποτε άλλο εκτός από τα πιο προσωπικά. Τι έγιναν λοιπόν αυτοί; Πως βρίσκεσαι χωρίς ούτε έναν; Για τον εαυτό μου νομίζω πως μπορώ να δώσω μια εξήγηση. Ολες οι σχέσεις μου ήταν μακροχρόνιες. Τις περισσότερες φορές οι φίλοι ΜΑΣ ήταν οι φίλοι ΤΟΥ! Ετσι μόλις τελείωνε η σχέση χάνονταν και οι φίλοι(του). Μερικές φορές κάναμε παρέα και με δικούς μου φίλους(ζευγάρια)που μόλις χώριζα όμως δεν ήμουν καλοδεχούμενη...λες και άλλαζα με το που έμενα μόνη. Τι έχουν τα ζευγάρια, ενάντια στις μόνες γυναίκες; Γιατί ο ίδιο πρόβλημα δεν έχουν και οι άντρες που είναι μόνοι; Μάλλον οι παντρεμένες γυναίκες νοιώθουν πως απειλούνται απ' τις ελεύθερες. Ισως να μην έχουν πολύ άδικο αν κοιτάξει κανείς μερικές ελεύθερες γυναίκες που κυκλοφορούν. Αλλά δε θα πρέπει να έχει προβλήματα η σχέση για να γυρίσει ο άντρας σε άλλη γυναίκα; Και αν δεν έχουν εμπιστοσύνη στον άντρα και τη σχέση τους δεν έχουν ούτε στις φίλες τους; Στις ελεύθερες φίλες; Η πείρα μου δείχνει πως είναι ανασφαλείς. Δεν είναι μόνο οι γυναίκες...και οι παντρεμένοι άντρες φοβούνται όταν οι γυναίκες τους κάνουν πολύ παρέα με ελεύθερες φίλες, δεν τους αρέσει. Φαίνεται νομίζουν πως οι γυναίκες τους θα ζηλέψουν την ελευθερία.... Ολα αυτά όμως εμένα μου δίνουν την εντύπωση ζευγαριών που δεν έχουν σωστές σχέσεις. Γι αυτή την ανασφάλεια δε φταίει η γυναίκα που είναι ελεύθερη. Φταίει η σχέση που δεν πάει καλά! Αν παρατηρήσατε αναφέρομαι σε παντρεμένα ζευγάρια. Αρα το πρόβλημα για τις ελεύθερες γυναίκες αρχίζει όταν οι φίλοι/φίλες τους παντρευτούν. Δηλαδή από μια ηλικία και μετά. Στις νεαρές ηλικίες δεν υπάρχει θέμα παρέας, όλοι είναι ελεύθεροι. Οταν μεγαλώνουμε φαίνεται και αρχίζουν οι γνωστοί και φίλοι να παντρεύονται εκεί αρχίζει το πρόβλημα. Οχι πως φταίνε ντε και καλά μόνο οι άλλοι! Μεγαλώνοντας γινόμαστε πιο απόλυτοι. Δυσκολευόμαστε να δεχτούμε τις όποιες παραξενιές των άλλων. Προσωπικά έκανα κι ένα μεγάλο ξεσκαρτάρισμα όταν έχασα τη μαμά μου. Εκεί φάνηκε ο χαρακτήρας πολλών. Οι φίλοι στις δυσκολίες φαίνονται και όταν την πρώτη φορά που θα τους χρειαστείς χάνονται τότε δεν είναι φίλοι. Εγώ μπορεί να υπερέβαλα σε κάποιες περιπτώσεις. Πολλές φορές φοβάμαι μη γίνω φορτική με αποτέλεσμα οι άλλοι να νομίζουν πως τους αποφεύγω. Ετσι, μια με τους πρώην μια με τις φίλες που παντρεύτηκαν, μια με άλλους που έφυγαν ή έδιωξα, χάθηκαν οι παρέες. Εμεινα με την ξαδέρφη μου που είναι σαν αδελφή μου γιατί μεγαλώσαμε μαζί και την κολλητή μου που είναι η δεύτερη αδερφή μου, ένας τόσο καλός άνθρωπος που δε νομίζω πως υπάρχει όμοιά της. Από μια πλευρά σκέφτομαι πως είμαι τυχερή που έχω αυτές τις δυο. Από την άλλη θυμάμαι τις εποχές που είχα τόσους πολλούς φίλους και γνωστούς, τότε που το τηλέφωνο δε σταματούσε να χτυπά. Δεν είμαι κι εγώ άμοιρη ευθύνης. Η ζωή που διάλεξα από μια εποχή και μετά, το συνεχές γράψιμο και διάβασμα... Δεν προσπάθησα. Κλείστηκα στα δικά μου ενδιαφέροντα... Ερχονται ώρες που αναζητώ ένα χέρι, μια αγκαλιά... Ξέρω πως από μένα εξαρτάται...μα σα να ξέμαθα...

Ψεύτης Αντρας....

Γιατί μου τυχαίνουν εμένα όλες οι 'περίεργες' περιπτώσεις; Πως είναι έτσι οι άντρες που κυκλοφορούν στις μέρες μας; Πολλοί απ' αυτούς, έχω την εντύπωση, πως θεωρούν όλες τις γυναίκες συλλήβδην ηλίθιες! Δε φαντάζεστε πόσο με ενοχλεί αυτό! Επίσης όταν ο άντρας σου πει το πρώτο ψέμα πριν ακόμα τον συναντήσεις νομίζω είναι καμένο χαρτί. Εχω γνωρίσει άντρες που έμεναν πολύ μακριά, όταν όμως ήθελαν να με δουν δε χρησιμοποιούσαν ανόητες δικαιολογίες. Οταν ένας άντρας που δηλώνει πως είναι μόνος (και ενδιαφέρεται)γιατί να μη σου δώσει το σταθερό του τηλέφωνο; Γιατί να μιλάτε με τα κινητά; Δεν είμαι καχύποπτη, αλλά γιατί ένας άντρας που δηλώνει μόνος, μπορεί να σε δει μόνο το μεσημέρι; Χάθηκαν τα απογεύματα ή και τα βράδια; Καλοκαιράκι είναι! Και δε μένει σε άλλη πόλη δα! Σε άλλο προάστιο είναι. Εγώ βόρια, εκείνος νότια. Οταν θέλεις να γνωρίσεις μια γυναίκα κατά τη γνώμη μου αυτό δεν είναι πρόβλημα. Where there's a will there's a way...όπως είπε ο ίδιος όταν επικοινωνήσαμε πρώτη φορά. Και δεν τον κυνήγησα, εκείνος θέλησε να με γνωρίσει. Να ρωτήσω και κάτι άλλο....γιατί δε μου έχει ξανατύχει. Από πότε το γεγονός πως η γυναίκα δεν έχει αυτοκίνητο αποτελεί πρόβλημα; Χάθηκαν οι ευγενικοί άντρες που δε δίνουν σημασία σε τέτοιες λεπτομέρειες; Και από πότε όταν γνωρίζεσαι μ' έναν άντρα και του λες πως δεν έχεις αυτοκίνητο απορεί και σε ρωτά 'πω και έτσι; δεν οδηγείς;'. Λες και είσαι άτομο με ειδικές ανάγκες! Τι τρόποι είναι αυτοί; Και αφού σου λέει πρώτα ένα σωρό ωραία λόγια επιδιώκει να γνωριστείτε.... Πολυ ωραία μέχρι εδώ...αλλά γιατί μόνο όταν έχει δουλειά προς τα μέρη σου; Συγκεκριμένα μόνο στις 2 το μεσημέρι.... Καλοκαίρι είναι, ο κόσμος αποφεύγει να κυκλοφορεί αυτές τις ώρες. Αλλά επειδή οι ενδιαφέροντες άντρες είναι λίγοι εγώ δέχτηκα... Προσπαθούσα να σκεφτώ πιο είναι το πιο δροσερό μέρος για να πάμε. Μη θέλοντας να γίνω φορτική, του είπα ξανά πως λόγω της απεργίας των ταξί δε θα μπορέσω να τον βρω κάπου και πως λυπάμαι για τον κόπο που θα κάνει να έρθει προς εμένα. Του το είχα ξαναπεί και μου είχε απαντήσει πως δεν είναι κόπος. Άλλωστε με το αυτοκίνητο ερχόταν. Μέχρι χθες.... Που μου ήρθε ένα email από κείνον που έλεγε πως επειδή δεν κυκλοφορεί θα ανέβει με το μετρό και αν θέλω να κάνω και γω το ίδιο. Εμεινα αποσβολωμένη! Οχι ένα τηλεφώνημα, ένα email ίσα ίσα! Μα δεν υπάρχει δακτύλιος! Γνωστό αυτό.... Γιατί να πει ένα τόσο χαζό ψέμα; Αν δεν έλεγε ψέματα και αν το μετρό ήταν κάπως κοντά μου θα πήγαινα να τον συναντήσω. Μετά όμως από ένα ψέμα γιατί να βγω ντάλα μεσημέρι, να διακινδυνεύσω μια θερμοπληξία; Του απάντησα πως το μετρό είναι μακριά μου. Δε μπήκε στον κόπο να πάρει ένα τηλέφωνο να δικαιολογηθεί. Να μπαλώσει το ψέμα του.... Δε στενοχωριέμαι γιατί δεν άξιζε καθόλου! Αναρωτιέμαι όμως... Από πότε άλλαξαν τόσο οι άντρες; Γιατί άλλαξαν τόσο; Και μετά παραπονιούνται πως δε βρίσκουν γυναίκες! Μα όταν τα πρώτα που σκέφτονται είναι η γυναίκα να μένει κοντά και να έχει αυτοκίνητο... Μήπως τελικά η άνεσή τους είναι πιο σημαντική από όλα τ' άλλα; Σα να έχουν μπερδέψει τις προτεραιότητες τους μου φαίνεται....

Τα μικρά καθημερινά...

Σκεφτόμουν πόσο έχει προχωρήσει η επιστήμη. Πόσα έχουν καταφέρει οι άνθρωποι... Κάτι διάβαζα για τη ΝΑΣΑ και προβληματίστηκα. Εχουμε δορυφόρους που κατασκοπεύουν τη γη, στέλνουν διαστημόπλοια σε άλλους πλανήτες...ή έτσι μας λένε... Και μερικά απλά καθημερινά πράγματα παραμένουν άλυτα! Γιατί να μη μπορώ να κόψω τη ζελατίνη; Δεν το παθαίνεται κι εσείς; Υποτίθεται πως πήγε ο άνθρωπος στο φεγγάρι αλλά κανένας δε σκέφτηκε να με διευκολύνει όταν θέλω να κόψω ένα κομμάτι διάφανης μεμβράνης. Τι ζητάω πια;! Επίσης, όταν ανοίγω ένα σωληνάριο κάποιας αλοιφής γιατί πετάγεται όλη έξω; Δε ζητάω περίεργα πράγματα. Αλλά όταν ακούω για την πρόοδο της επιστήμης και βλέπω φωτογραφίες από άλλους πλανήτες αναρωτιέμαι.... Γιατί δε βρίσκει κανένας μια λύση στα απλά καθημερινά μας προβλήματα; Κανένας από τους τόσο ευφυείς επιστήμονες δε μπορεί ν' ασχοληθεί λίγο με τη διάφανη μεμβράνη που δεν κόβεται ποτέ όμως στο σημείο που θέλω; Οσο για τις αλοιφές... Τι να πω; Πόσο δύσκολο είναι να βρουν, οι ευφυείς αυτοί άνθρωποι, έναν τρόπο να μην πετάγεται η μισή απ' το σωληνάριο μόλις την ανοίγω; Γιατί να παιδεύομαι; Ασχολούνται με τα δύσκολα, τα πάρα πολύ δύσκολα και τα κανένας δε δίνει την παραμικρή σημασία στα μικρά καθημερινά. Αυτοί οι άνθρωποι που παίρνουν Νόμπελ φυσικής ή χημείας, δε χρειάστηκε ποτέ να κόψουν ένα κομμάτι διάφανη μεμβράνη; Ποτέ τους δε χρησιμοποίησαν αλοιφή για να δουν το πρόβλημα; Και δε θέλω να επεκταθώ σε πολλά άλλα καθημερινά που ταλανίζουν εμάς με τη μέτρια νοημοσύνη... Και επανέρχομαι, όλοι αυτοί οι τόσο έξυπνοι άνθρωποι ζουν ανάμεσα μας. Δεν τους έτυχε ποτέ να θελήσουν να κόψουν ένα κομμάτι απ' τη διάφανη μεμβράνη να τυλίξουν ένα σάντουιτς για παράδειγμα; Που ζούνε αυτοί; Μόνο μέσα στα εργαστήρια τους; Καμία επαφή με την καθημερινότητα δεν έχουν; Ειλικρινά σήμερα που προσπαθούσα να ανοίξω μια αλοιφή εκνευρίστηκα πολύ! Εκνευρίστηκα γιατί ξέρω πως στις ειδήσεις θα μας πουν για το νέο δορυφόρο ή το νέο πλανήτη και πόσα μαθαίνουμε για τη ζωή εκεί. Τι να τα κάνω εγώ αυτά; Οχι ειλικρινά σας ρωτάω σε τι μου χρειάζονται όλες αυτές οι πληροφορίες όταν θέλω να καλύψω ένα πιάτο με τη διάφανη μεμβράνη και δεν μπορώ! Οταν δυσκολεύομαι στις κινήσεις που κάνει ένας άνθρωπος στην καθημερινή, απλή ζωή του... Δε μ' ενδιαφέρει καθόλου το καινούριο διαστημόπλοιο της ΝΑΣΑ! Αλήθεια σας λέω δε δίνω δεκάρα τσακιστή! Οπως όλοι αυτοί αδιαφορούν για την απλή καθημερινότητά μου, έτσι αδιαφορώ και γω για τις σπουδαίες ανακαλύψεις τους! Το ξέρω πως αγνοούν την ύπαρξη μου... Τους αγνοώ λοιπόν και γω μέχρι κάποιος να σκεφτεί πως να κόβω τη μεμβράνη χωρίς να παιδεύομαι και ν' ανοίγω την αλοιφή χωρίς να πετάγεται η μισή έξω!

Μισές αλήθειες...

Το να λες τη μισή αλήθεια δεν ισούται με ψέμα; Είναι το ποτήρι μισοάδειο ή μισογεμάτο; Για να λες τη μισή αλήθεια σημαίνει πως κρύβεις την άλλη μισή. Για να κρύβεις κάτι μάλλον ντρέπεσαι να το πεις. Στην καλύτερη περίπτωση φοβάσαι μην το πάρει στραβά ο άλλος. Αυτό σημαίνει πως ή ο άλλος είναι πολύ ζηλιάρης ή έχει λόγους να σε υποπτεύεται. Γι αυτό και κρύβεις κάτι που έγινε. Οπως και να έχει το πράγμα μπαίνουν ψέματα στη σχέση. Να δεχτώ πως λες κάποια 'αθώα' ψέματα για να μη ζηλέψει ο άλλος. Μπορεί να κρύψεις κάτι αν δεν τον γνωρίζεις καλά, στην αρχή. Οχι όμως όταν η σχέση έχει προχωρήσει. Τι είναι όμως τα 'αθώα' ψέματα και πότε μια σχέση είναι 'σοβαρή'; Για να είμαι ειλικρινής μαζί σας και με τον εαυτό μου, δεν υπάρχουν 'αθώα' ψέματα. Οταν ένα επίθετο συνοδεύει τη λέξη 'ψέματα' παύει αυτόματα να είναι αθώο. Νομίζω όμως πως υπάρχουν και 'μισές αλήθειες' που κρατάμε για τον εαυτό μας ανάλογα με το πόσο καλά γνωρίζουμε κάποιον. Για παράδειγμα κάτι προσωπικό που δεν αφορά τον άλλον μπορούμε να το κρατήσουμε για μας. Τι θα μπορούσε να είναι τόσο προσωπικό; Κάτι από το παρελθόν ίσως; Οπως μου είπε κάποια στιγμή ο 500rakias(nick στο twitter) δεν είναι σωστό σε μια νέα σχέση να μιλάς για πρώην! Το θεωρώ πολύ σωστό. Δεν κρύβεις τίποτα! Αποφεύγεις να μιλήσεις για κάτι που δεν αφορά το άλλο άτομο! Το παρελθόν σου, σου ανήκει, δεν θεωρείται μισή αλήθεια. Εκτός πια αν το παρελθόν έχει σχέση με το παρόν... Ε! Εδώ σηκώνω τα χέρια, μεγάλο μπέρδεμα, ας το προσπεράσουμε. Σίγουρα το παρελθόν δε χρειάζεται να το συζητάμε. Ας μείνει πίσω... Ισως είναι μια δική μου κακή συνήθεια να λέω τα πάντα για μένα όταν ξεκινάω μια σχέση. Μερικά πράγματα πιθανόν να μη χρειάζεται να ειπωθούν. Καθώς περνάς καιρό με το ταίρι σου το μαθαίνεις σιγά σιγά και καταλαβαίνεις τι και πόσα χρειάζεται να ειπωθούν. Κάτι που εσύ θεωρείς σημαντικό αλλά συνέβη στο παρελθόν βλέπεις στην πορεία αν έχει νόημα να το αναφέρεις. Αν είναι κάτι που σε χαρακτηρίζει σαν άτομο, που σε τραυμάτισε ίσως, μπορεί να νιώθεις την ανάγκη να το πεις. Και πάλι όμως αφού ανήκει στο παρελθόν;.... Αλλο να μιλήσεις για τις σπουδές σου, τα ταξίδια σου σε ξένες χώρες, αν τα έκανες μόνος/η. Αν είναι κάτι που αφορά και άλλο άτομο απ' το παρελθόν, όπως λέει ο 500rakias άστο κι έχει δίκιο. Δεν είναι μισές αλήθειες, δεν είναι ψέματα! Μπορεί μερικά πράγματα που μας χαρακτηρίζουν όπως είπα και πριν να πρέπει να τα πούμε. Οταν έχουν να κάνουν με μας, με τον τρόπο ζωής μας. Με το χαρακτήρα μας. Ισως όμως να μη χρειάζεται να τα πούμε όλα μαζί.... Οσο περνά ο χρόνος και γνωρίζεις καλύτερα τον άνθρωπο δίπλα σου καταλαβαίνεις τι και πως θα πεις τα πολύ προσωπικά σου. Μερικά ίσως δε χρειάζεται να τα πεις και ποτέ. Η μαμά μου μου έλεγε να κρατάω κάτι και για τον εαυτό μου...γιατί με ήξερε καλύτερα απ' όλους. Ηξερε πόσο αυθόρμητη ήμουν και πως άνοιγα την καρδιά μου σε όποιον/αν γνώριζα. Μόλις τον/την γνώριζα. Το αποτέλεσμα; Τις περισσότερες φορές την ποδοπατούσαν.... Μπορεί η μισή αλήθεια να ισούται με ψέμα. Μερικές φορές όμως η καρδιά μας έχει προτεραιότητα...

Το Πρόσωπο του Τρόμου...

Νορβηγία - Ιούλιος 2011

Το μακελειό στη Νορβηγία με έβαλε σε σκέψεις. Διάβασα για τη χώρα. Μια χώρα υποτίθεται παραμυθένια. Τίποτα κακό δε συνέβαινε εκεί. Ολοι αγαπούσαν τους συνανθρώπους τους, δεν ήταν ρατσιστές.... Παραμύθια! Πως κατάφερε ένας άνθρωπος, σε μια μόνο μέρα να τ' αλλάξει όλα; Είναι λέει σοκαρισμένοι οι Νορβηγοί γιατί δεν περίμεναν κάτι τέτοιο... Γιατί τέτοιο μακελειό είχε να συμβεί απ' τον πόλεμο! Είναι αλήθεια τόσο σοκαρισμένοι; Αλήθεια δεν είναι ρατσιστές; Πραγματικά ούτε που φαντάζονταν ότι μπορούσε να τους συμβεί κάτι τόσο τραγικό; Οταν έγινε το κακό στην αρχή μιλούσαν για ξένο τρομοκράτη. Μετά από λίγο όμως, μόλις έπιασαν τον ξανθό συμπατριώτη τους άλλαξαν άποψη. Αρχισαν να μιλάνε για άτομο με πολλά ψυχικά προβλήματα. Δεν είμαι ψυχίατρος ούτε μπορώ να γνωρίζω, όμως αυτός ο Νορβηγός εμένα δε μου φαίνεται για τρελός! Και αυτό φυσικά είναι και το πιο τρομακτικό. Αν υπάρχει μια βουβή υποβόσκουσα τάση 'άνευ λόγου'(;) μακελειών...τότε φοβάμαι πως θα έχουμε συνέχεια... Ακούω συνέχεια για το υψηλό βιωτικό επίπεδο της Νορβηγίας, για έναν πολύ πλούσιο λαό, για έναν πρωθυπουργό που πήγαινε στο γραφείο του με ποδήλατο... Σ' αυτή τη χώρα του παραμυθιού έγινε αυτό το μακελειό, από έναν συμπατριώτη τους, μάλιστα! Το μανιφέστο(500 σελίδων)του 'μακελάρη', στο δικό μου μυαλό, δε δείχνει άνθρωπο σχιζοφρενή. Οσο για τον τρόπο που έφυγε από το Οσλο για να πάει στο νησί, μεταμφιεσμένος σε αστυνομικό αυτό κι αν με προβληματίζει... Πως πέρασε απ' τους άλλους αστυνομικούς με πλαστή ταυτότητα; Και αφού το πρόβλημα του ήταν οι Μουσουλμάνοι γιατί ξεκλήρισε Νορβηγούς; Αρχίζει να με προβληματίζει πολύ αυτή η πλούσια χώρα, όπου όλα ήταν άψογα. Προφανώς τίποτα δεν ήταν τόσο καλό όσο μας το παρουσίαζαν. Από την 'αφελή' αστυνομία μέχρι τους ίδιους τους κατοίκους που ζούσαν, υποτίθεται, χωρίς φόβο και μίσος για κανέναν! Πως καταρρίφθηκαν όλα σε μια ημέρα; Αρα τίποτα δεν ήταν όπως μας το παρουσίαζαν! Τι πραγματικά συμβαίνει στις Σκανδιναβικές αυτές χώρες με τη δημοκρατία και τους θεσμούς να λειτουργούν σαν καλοκουρδισμένο ρολόι δεν ξέρω. Δεν έχω πάει ποτέ... Δεν έχω πείρα. Αυτή η τελειότητα που μας έδειχναν τόσα χρόνια ξαφνικά σα να έσπασε. Τόσο εύθραυστη ήταν; Μπόρεσε ένας άνθρωπος σε μια μέρα να αιματοκυλίσει μια χώρα και να μας δείξει πως τελικά...τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται...

Περήφανος(;) μετά τη Συμφωνία των Βρυξελλών, Ιούλιος 2011.

15 (!)

15 Πράγματα που μ' ενοχλούν! 1)Το ψέμα. Δε μ' ενοχλεί, δεν το αντέχω! 2)Η βλακεία. Ούτε αυτή την αντέχω! 3)Η αχαριστία. Δε νομίζω χρειάζεται σχόλιο σ' αυτό. 4)Οι φορτικοί άνθρωποι...αυτοί που επειδή τους είπες καλημέρα νομίζουν πως γίνατε και φίλοι! 5)Οι 'δήθεν' φίλοι. Αυτοί που στην πρώτη δυσκολία χάνονται ως δια μαγείας από τη ζωή σου! 6)Οι άνθρωποι που δεν μπορούν να κάνουν μια πολιτισμένη συζήτηση. Για τα λάθη που έχω κάνει στη ζωή μου, θα ήθελα να ζητήσω συγγνώμη...οι άνθρωποι που είναι απόλυτοι και σε διαγράφουν με το πρώτο στραβό μ' ενοχλούν. 7)Τα μπουζούκια. Ναι, έχω πάει. Επαψαν να μου αρέσουν χρόνια τώρα και δεν το διαπραγματεύομαι. 8)Η νοοτροπία πως συγκεκριμένες γιορτές/εποχές πρέπει να κάνεις ό,τι ο περισσότερος κόσμος! Επίσης η άποψη πως όλοι διασκεδάζουν τρελά στην Τάδε γιορτή, ενώ στην πραγματικότητα ο περισσότερος κόσμος ΔΕΝ περνά καλά! 9)Οι υπερήλικες συγγενείς που σε πιέζουν να κάνεις εκείνο που θεωρούν σωστό! Συνήθως είναι μια συνήθεια που απέκτησαν στα γεράματα τους και θέλουν να την ακολουθήσεις και συ... 10)Η αγένεια σε κάθε μορφή! Είτε είναι ο περιπτεράς που μουγκρίζει όταν του ζητάς ευγενικά την εφημερίδα, είτε ο/η οικοδεσπότης που δε σε συστήνει στην παρέα των καλεσμένων που δε γνωρίζεις. 11)Οταν κάποιος σε αποφεύγει για δικούς του λόγους αλλά δε σου το λέει καθαρά. Το καταλαβαίνεις βέβαια και νιώθεις άσχημα. 12)Οταν σε πιέζουν να φας ή να πιεις κάτι που σου προκαλεί αηδία. 13)Οταν σε καλούν κάπου αλλά δε σου λένε πως πρέπει να ντυθείς με αποτέλεσμα να είσαι ή πολύ καλύτερα ή λιγότερο καλά ντυμένος απ' τους υπόλοιπους. 14)Οταν σε πιέζουν να πας κάπου που δε σου αρέσει καθόλου με τη δικαιολογία 'έλα για την παρέα'. Αν πας περνάς χάλια. Αν δεν πας, σε κατηγορούν πως δεν κάνεις το χατήρι κανενός. 15)Οι ετικέτες. Σε κατηγοριοποιούν συνήθως άτομα που σε γνωρίζουν ελάχιστα! Κακή, ανυπόμονη, καχύποπτη, ξενέρωτη, κουλτουριάρα(με την κακή έννοια).

Αχ καλοκαίρι...

Εφιάλτης....

Δεν ξέρω αν σας έχει τύχει ποτέ... Να σας συμβεί κάτι για πρώτη φορά(εύχομαι και τελευταία)ενώ βρισκόσαστε σε δημόσιο χώρο... Νομίζω είναι ο εφιάλτης κάθε ανθρώπου... Ειδικά όταν συνοδεύεσαι. Και για να κάνει τα πράγματα ακόμα πιο φρικιαστικά να είναι και η πρώτη φορά που βγαίνεις με κάποιον. Δηλαδή είναι ένας άγνωστος! Εχω την εντύπωση πως τα γεγονότα που μου συμβαίνουν, διαφορετικά μεταξύ τους, έχουν κάτι από τραγωδία.... Μπορεί να πρόκειται για χωρισμό, ή γνωριμία, σε μένα πάντα είναι διαφορετικά από τα συνηθισμένα. Δεν είμαι εγώ που τα κάνω 'τραγικά' είναι ο/η άλλος/η ή το γεγονός από μόνο του. Είχα μια σχέση, μια λάθος σχέση στην οποία έχω αναφερθεί και σε άλλο κείμενο. Δυσκολεύτηκα να χωρίσω, αλλά όταν τελείωσε, ήμουν ήσυχη πια. Μετά έμεινα πολύ καιρό μόνη μου. Οταν αποφάσισα πως είναι καιρός ν' αρχίσω να ξαναβγαίνω..... Λες και κάποιος με είχε καταραστεί, μου συνέβη κάτι που δε μου είχε ξανασυμβεί στη ζωή μου! Ετσι είμαι εγώ, ο άνθρωπος που του συμβαίνουν όλα τα απίστευτα. Τις πλέον ακατάλληλες στιγμές. Το γεγονός, απ' ό,τι αποφάνθηκαν μετά από εξετάσεις οι γιατροί, δεν ήταν τίποτα. Φανταστείτε όμως να σας συμβεί κάτι πολύ παράξενο και ντροπιαστικό συγχρόνως τη φορά που έχετε βγει με έναν ξένο! Το χειρότερο είναι πως μετά είσαι σίγουρη πως ο άλλος, ποιος ξέρει τι θα σκέφτηκε και ποιος ξέρει πόσο κουτσομπόλης είναι και θα κάθεται και θα το συζητά με τους γνωστούς και φίλους και θα γελάνε μαζί σου. Αυτά σκέφτεσαι. Μπορεί τίποτα απ' όλα αυτά να μην έχει συμβαίνει εσύ όμως φτιάχνεις σενάρια! Μέχρι και προληπτική μπορεί να γίνεις.... Να μη θέλεις να ξαναπάς στο μαγαζί που συνέβη το 'απεχθές' γεγονός λες και ...σίγουρα θα είναι οι ίδιοι πελάτες και θα σ' αναγνωρίσουν κιόλας! Για τέτοια τρέλα μιλάμε... Κι ας σ' έχει διαβεβαιώσει γιατρός πως θα μπορούσε να συμβεί στον καθένα κάποια στιγμή της ζωής του. Παρόλα αυτά κάνεις ένα σωρό, πιθανόν άδικες, σκέψεις για το άτομο που ήταν 'μάρτυρας' του γεγονότος. Αυτό που μετράει, περισσότερο κι απ' τα λόγια των φίλων, είναι πως συνέβη σε σένα. Εχεις περάσει πολλά, άσχημα, δύσκολα...ήρθαν και τα ντροπιαστικά! Και ας είναι ένα γεγονός που συνέβη μια φορά. Σκέφτεσαι τον άνθρωπο που σε είδε 'κάπως', το χώρο που ήσουν....εφιάλτης! Αν δίπλα σου ήταν μια φίλη θα μπορούσες να το διαχειριστείς. Θα ήταν τελείως διαφορετικά. Ο άγνωστος όμως.... Δε θα έπρεπε να σε νοιάζει τι σκέφτεται, γιατί σίγουρα δε μπορεί να ξέρει. Ο,τι και να σκέφτεται είναι λάθος. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι γνωρίζεις εσύ! Γιατί με νοιάζει τόσο τι θα σκεφτεί ένας άγνωστος; Ισως γιατί βγήκα από μια μακρόχρονη λάθος σχέση, από ένα μεγάλο διάστημα που πέρασα μόνη... Οταν αποφάσισα να ξαναρχίσω να βγαίνω λοιπόν, τυχαίνει κάτι περίεργο! Την πρώτη φορά, για πρώτη φορά. Εσύ ξέρεις πως είναι η πρώτη φορά, ο άλλος όμως; Ενα γεγονός που σου έτυχε μπροστά σ' έναν άγνωστο. Πόσο μεγάλη σημασία μπορεί να έχει; Γιατί να το σκέφτεσαι ξανά και ξανά; Μήπως δεν έχει να κάνει με τον ξένο άνθρωπο αλλά με σένα; Μήπως τελικά τρόμαξες περισσότερο απ' όσο θέλεις να λες;

Καλοκαίρι........

Κάτι καυτά μεσημέρια του Ιουλίου...

Ζεστά μεσημέρια του Ιουλίου... Οταν ξαπλώνεις και τα σεντόνια καίνε... Οσες φορές και να κάνεις ντους πάλι ιδρώνεις. Εκεί που λες: καλά που είμαι μόνη, δε θ' άντεχα να μ' αγγίζει κανείς! Το σώμα όμως θυμάται... Κάτι καυτά μεσημέρια μες τα τσαλακωμένα σεντόνια... Το δικό μου σώμα ν' ακουμπά το δικό σου μετά από ατελείωτες ώρες έρωτα... Ο έρωτας μες τη ζέστη έχει γεύση αλμυρή. Ο ιδρώτας σου δε μ' ενόχλησε ποτέ... Πάντα το σώμα σου μύριζε ωραία, ακόμα και ιδρωμένο... Το κορμί σου κάτω απ' το νερό... Τα παιχνίδια στη μπανιέρα. Πως θυμάται το σώμα; Εκεί που ιδρώνω μόνη στα σεντόνια... Η ανάσα σου στο λαιμό μου... Ο ήρεμος ύπνος σου κολλημένος επάνω μου. Δροσεροί μετά το μπάνιο με τον ανεμιστήρα να κρατά όσο μπορεί μακριά τον ιδρώτα... Ο ύπνος... Ο ύπνος που τώρα είναι τόσο δύσκολος. Γυρίζω ξανά και ξανά και δε βρίσκω βολικό σημείο. Πως κοιμόμουν τόσο εύκολα με το σώμα μου κολλημένο στο δικό σου... Η ρυθμική σου αναπνοή... Μόλις καταλάβαινα πως κοιμάσαι κι εσύ βυθιζόμουν κι εγώ... Ενας ήρεμος ύπνος ήρεμος, ελαφρύς. Οσο ένιωθα την ανάσα σου στο λαιμό μου. Οταν άλλαζες θέση άλλαζα κι εγώ... Κολλημένα τα κορμιά μας στα τσαλακωμένα σεντόνια. Πως θυμάται το κορμί; Γιατί θυμάται; Κάθε λεπτομέρεια του σώματός σου καθώς άγγιζε το δικό μου. Γιατί έρχονται αυτές οι αναμνήσεις όταν δεν τις έχω ανάγκη; Η μήπως τις έχω; Μπορεί το σώμα να έχει δική του μνήμη ανεξάρτητη; Πως θυμάται εκείνο το σημείο κάτω απ' το λαιμό πάνω απ' τη μασχάλη σου; Εκεί που ακουμπούσα το κεφάλι για να κοιμηθώ. Τη γεύση του ιδρώτα σου... Το άγγιγμα των χειλιών σου... Το χέρι σου που να διώχνει τα μαλλιά μου απ' το πρόσωπό σου... Ο ιδρώτας σου κι ο δικός μου, δύσκολα να ξεχωρίσεις... Η ανάσα σου κι η δική μου καυτές σαν τον αέρα που ερχόταν απ' το παράθυρο. Τα χέρια μας δεμένα.... Τα κορμιά μας κολλημένα... Εσταζες πάνω μου... Τα σώματά μας ένα πάνω στα τσαλακωμένα σεντόνια... Μια σταγόνα ιδρώτα κυλάει απ' το μέτωπο μου. Το σώμα θυμάται και σε ζητά... Κάτι καυτά μεσημέρια του Ιουλίου. Πηγαίνω στο ψυγείο κάθομαι λίγο μπροστά του με την πόρτα ανοιχτή. Ναι, χρειάζομαι ένα μπάνιο... Πριν όμως να σιγουρευτώ πως έχω αρκετό παγωτό σοκολάτα....

Αυτό που λείπει...

Πάντα κάτι λείπει... Ισως φταίει που είμαι μοναχοπαίδι. Μα ξέρω κι άλλα μοναχοπαίδια που δεν έχουν το ίδιο πρόβλημα. Ισως μου χρειάζεται ένας καλός ψυχαναλυτής. Μα καλύτερη ψυχανάλυση απ' το να τα γράφω δημόσια υπάρχει; Νομίζω πως όλη μου τη ζωή είμαι μόνη... Εχω αυτό το αίσθημα της μοναξιάς... Ακόμα και μικρή που ήμουν, όσο ζούσε η μαμά.... Το άγχος μου πάντα μην τη χάσω... Δικαιολογημένο από μια εποχή και μετά, αλλά και πριν;... Η δική μου μαμά τόσο όμορφη, τόσο έξυπνη, τόσο καλή, τόσο γλυκιά... Το χαμόγελο, η αγκαλιά.... Σα να μην τα χόρτασα... Και τώρα με το άγχος του μπαμπά. Δεν υπήρξα δεμένη ποτέ με τον πατέρα μου. Τώρα όμως που μεγάλωσε...φοβάμαι.... Αν τον χάσω κι αυτόν θα είμαι και τυπικά μόνη. Ισως γι αυτό θέλω να ερωτευτώ ξανά! Να ξορκίσω τη μοναξιά, το θάνατο! Τι σχέση να χει άραγε ο έρωτας με το θάνατο; Πρέπει ν' ανατρέξω σ' ότι βιβλίο ψυχολογίας μου βρίσκεται. Τι σχέση έχει το πάθος με το θάνατο; Γιατί όταν ζούμε ένα πάθος φτάνουμε σε άκρα; Πόσοι ποιητές δεν αυτοκτόνησαν από έρωτα; Ο Καρυωτάκης αλλά και άλλοι που δε μου έρχονται τώρα... Αρα το ερωτικό πάθος έχει κάτι από θάνατο; Ξορκίζει το θάνατο; Και τι σχέση έχει ο θάνατος με τη μοναξιά; Νομίζω σα να τα μπέρδεψα..... Το ερωτικό πάθος, ο μεγάλος έρωτας, ο θάνατος και η μοναξιά. Τι μας κάνουν όλα μαζί; Πως ξορκίζουμε τη μοναξιά; Μ' ένα μεγάλο έρωτα. Ενας μεγάλος έρωτας είναι αυτός που μας βοηθά να αντέξουμε όλες τις ασχήμιες της ζωής μας. Κάπως έτσι το είχε γράψει ο Καμύ. Μα και η μοναξιά δεν είναι μια από τις ασχήμιες της ζωής; Για να πάψεις να νιώθεις μόνος πρέπει να ερωτευτείς...και να σ' ερωτευθούν φυσικά. Μήπως δεν είναι το πάθος αλλά το αίσθημα της ασφάλειας που νοιώθουμε όταν ξέρουμε πως μας αγαπάνε; Το γέλιο που μοιράζεσαι; Τι πιο σημαντικό απ' το γέλιο...το γέλιο που μοιράζεσαι; Ν' ακουμπάς στον ώμο του για να πάρεις μια ανάσα...τη θυμάμαι αυτή την αίσθηση. Αμυδρά τη θυμάμαι. Πρέπει να ήμουν πολύ μικρή. Επαιζα αυτό το παιχνίδι που σε κρύβει ο ένας γονιός κάτω από τα σκεπάσματα και ο άλλος κάνει τάχα πως δε σε βρίσκει.... Ολοι το έχουμε παίξει. Οι γονείς, το γεγονός πως μπορείς να κρυφτείς στην αγκαλιά τους.... Αυτό το γέλιο που σε βρίσκει αποκαμωμένο παιδάκι σε δυο αγκαλιές...τίποτα κακό δε μπορεί να σε βρει τις στιγμές αυτές! Αυτή η εποχή που δεν ξέρεις τι θα πει κακό... Αυτή η εποχή που έχεις πλήρη άγνοια κινδύνου... Αυτή είναι η καλύτερη εποχή! Η εποχή της χαράς και της ασφάλειας. Πόσο δύσκολο να νιώσεις έστω και λίγο από κείνο το συναίσθημα σήμερα... Ασφάλεια... Μήπως για να είσαι χαρούμενος χρειάζεσαι ασφάλεια; Οταν είμαστε χαρούμενοι ξεχνάμε τις άσχημες σκέψεις. Το γέλιο που μοιράζεσαι, η αγάπη, σε κάνουν να νιώθεις ασφαλής.... Αυτό βοηθά να ξεχνάς τη μοναξιά και το θάνατο! Μια αγάπη, λοιπόν... Μια αγάπη στην οποία νιώθεις ασφαλής. Αυτές οι όμορφες στιγμές που μοιράζεσαι, το γέλιο! Αυτός που θα με κάνει να νιώσω πως μ' αγαπά πολύ, που θα γύρω αποκαμωμένη από τα γέλια στον ώμο του. Πόσο διαφορετικά βλέπεις τον έρωτα όσο μεγαλώνεις.....

Αλλάζουν οι καιροί...

Προχθές ήμουν σε μια φίλη. Στην παρέα ήρθε άλλη μια γνωστή και δεν ξέρω πως από τα βιβλία η συζήτηση κατέληξε στο σεξ. Μάλλον φταίω εγώ που είπα πως 'έχω 'πέραση' στους μικρούς' ...... Γύρισαν και οι δυο να με φάνε. 'Και γιατί δεν κάνεις τίποτα;' με ρώτησαν! Είπαν και άλλα που προτιμώ να μην τα γράψω.... Καταλαβαίνετε νομίζω για ποιο θέμα... Το χειρότερο όμως ειπώθηκε όταν, προσπάθησα να προστατέψω τον εαυτό μου και να βάλω κι ένα τέλος στην κουβέντα. Είπα 'μα δεν μπορώ να κάνω σχέση με πολύ μικρότερο!'. Και πήρα την εξής απάντηση και από τις δυο: Μα ποιος μίλησε για σχέση; One night stand θα είναι! Και όσο εκείνες επέμεναν και μου εξηγούσαν λόγους και τρόπους, είμαι σίγουρη πως εγώ κοκκίνιζα ... Η μία ήταν χρόνια φίλη παντρεμένη με παιδί, η άλλη γνωστή, λίγες βδομάδες πριν το γάμο της! Οποτε βρισκόμασταν λέγαμε τα νέα μας ή μιλούσαμε για βιβλία, ρούχα, τσάντες, ταξίδια...γυναικείες κουβέντες. Ποτέ δεν είχε γίνει μια παρόμοια συζήτηση για να ξέρω τις απόψεις τους. Εγώ από την άλλη χωρίς να είμαι πουριτανή δεν είμαι απ' τους τύπους του one night stand. Για να φτάσω στο κρεββάτι με κάποιον θα πρέπει να τον ξέρω κάπως, να μου αρέσει και το βασικό να σκέφτομαι πως το πράγμα θα έχει συνέχεια! Εντάξει ίσως είμαι λίγο old fashioned αλλά τι να κάνω; Δεν μπορώ να σκεφτώ πως θα κάνω σεξ με κάποιον μόνο για ένα βράδυ και τέρμα! Απ' ότι αρχίζω και καταλαβαίνω όμως είμαι κάτι σαν τους δεινόσαυρους. Εχω μείνει μάλλον μόνη και το είδος μου πάει να εκλείψει. Μπορεί να υπάρχουν και λίγοι ακόμα που σκέφτονται όπως εγώ αλλά τείνουμε προς εξαφάνιση...κάτι σαν μονάχους μονάχους.... Αλλά ακόμα και οι φώκιες πάνε δυο δυο...μονάχους μονάχους... Οι χελώνες και αυτές καρέτα καρέτα... Εγώ γιατί έχω μείνει μόνη; Δεν παραπονιέμαι, περνάω καλά μόνη μου. Αλλά μέχρι πότε; Περνώ μια καλή/δημιουργική φάση της ζωής μου. Αυτό όμως δε σημαίνει πως όποιοι είναι σε μια δημιουργική φάση δεν έχουν χώρο για ένα σύντροφο. Μπορεί επειδή είμαι ευχαριστημένη και καθόλου αγχωμένη να μη με νοιάζει αν θα βρω κάποιον. Κάποτε είχα αγχωθεί αλλά μου πέρασε. Νομίζω πως αυτή η αγωνία να βρεις κάποιον βγαίνει έντονα προς τα έξω. Είναι κάτι που απωθεί το άλλο φύλο! Οσο δε σε πολυνοιάζει βλέπεις πως οι άλλοι έρχονται...το άγχος που έχουν όμως, πρέπει να μοιάζει με το άγχος που είχα εγώ κάποτε... Απίστευτο πόσο μ' ενοχλεί! Δεν υπάρχει κάποιος συμπαντικός συντονισμός όπου θα συναντάς τους αγχωμένους άντρες όταν είσαι και συ αγχωμένη; Απ' ότι φαίνεται ο Κοέλιο έχει πάρει πολύ κόσμο στο λαιμό του.... Πόσοι πιστέψαμε πως όταν θέλουμε πολύ κάτι το σύμπαν θα συνωμοτήσει να το αποκτήσουμε; Σίγουρα πολλοί! Ακόμα και οι φίλες που έγιναν ξαφνικά σούπερ προοδευτικές κάποτε δε μιλούσαν όπως προχθές! Δε μιλούσαν για one night stands και άλλα που κοκκινίζω πάλι που τα θυμάμαι! Πως άλλαξαν τόσο; Εγώ έμεινα πίσω και κείνες προχώρησαν; Είναι πρόοδος να κάνεις αυτό που κάποτε λέγαμε πως κάνουν οι άντρες και δεν το χωρούσε το μυαλό μας. Είναι πρόοδος να απομονώνεις τη σεξουαλική πράξη από κάθε είδους συναίσθημα; Για μένα δεν είναι. Δεν είμαι δε, καθόλου σίγουρη πως και κείνες αν ήταν ελεύθερες θα έκαναν αυτά που προτρέπουν εμένα να κάνω.... Τελικά ίσως καμία να μην άλλαξε...αλλάζουν οι καιροί όμως....

Φαντάσματα...

Φαντάσματα έχουμε όλοι μας... Οχι εκείνα που περπατούν και κάνουν φασαρίες και ζημιές τα βράδια. Τα άλλα....... Εκείνα που έχουμε καλά κρυμμένα στις ντουλάπες και αρκεί μια κουβέντα για να πεταχτούν έξω και μετά άντε να τα μαζέψεις... Είναι όλα τα λάθη που έχουμε κάνει... Ιστορίες που δεν έχουμε ξεχάσει εντελώς.... Ανθρωποι που πληγώσαμε ή μας πλήγωσαν... Χωρισμοί που μας πόνεσαν... Είναι πολλά, που συνήθως νομίζουμε πως έχουμε ξεχάσει αλλά φτάνει μια λέξη για να μας τα ξαναθυμίσει. Χανόμαστε στις αναμνήσεις, καλές ή άσχημες και δε μπορούμε να συμμαζέψουμε όσα νομίζαμε ξεχασμένα και να τα χώσουμε ξανά στο κουτί όλων αυτών που θέλουμε να ξεχάσουμε! Εκεί στο πίσω πίσω μέρος του εγκεφάλου. Και ποιος δεν έχει σκελετούς καλά κρυμμένους εκεί πίσω; Είναι η φίλη που σου έβαλε τις φωνές, ίσως να χε και δίκαιο...εκείνη που σου έκοψε και την καλημέρα... Πέρασε καιρός, δεν ήξερες τι να κάνεις για να την προσεγγίσεις κ' έτσι έχετε μήνες να μιλήσετε. Παριστάνεις πως δεν έγινε, πως το ξέχασες...μα σε πονάει... Είναι το αγόρι που είχες ερωτευθεί τότε... Εκείνον που πλήγωσες..... Οταν κατάλαβες το λάθος σου ήταν αργά. Σε είχε ξεπεράσει. Εσύ όμως; Τον ξεπέρασες ποτέ; Tον φέρνεις από καιρού εις καιρόν στο μυαλό σου γνωρίζοντας πως ήταν ο καλύτερος... Πόσο σε πονάει αυτή η παλιά πληγή...... Ακόμα και κείνη η παιδική φίλη που σου φέρθηκε τόσο πρόστυχα... Δεν είναι πως νοιάζεσαι γι αυτήν...όταν θυμάσαι όμως, μετά από τόσα χρόνια, τι σου έκανε θυμώνεις... Μερικά από τα δικά μου 'φαντάσματα'. Μπορεί να μη φοράνε σεντόνια και να μην κυκλοφορούν στο σπίτι τα βράδια, κυκλοφορούν στο μυαλό όμως τη μέρα... Δεν κάνουν θορύβους, δεν ξυπνάνε κανένα.... Δεν τρομάζουν κανέναν... Οταν έρχονται με στενοχωρούν... Για όσα έκανα, όσα δεν έκανα, άλλα που μου έκαναν... Τα δικά μου φαντάσματα είναι μνήμες που προσπάθησα χωρίς επιτυχία να ξεχάσω. Τις έκρυψα κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού, θεωρώντας πως περνώντας ο χρόνος θα ξεθώριαζαν όπως οι σελίδες ενός παλιού βιβλίου. Μπορεί και να ξεθώριασαν λίγο, έρχονται ώρες όμως που ακούω ένα τραγούδι, ακούω ένα όνομα, με ρωτάνε για κάτι σχετικό... Ξυπνάνε τότε τα φαντάσματα, βγαίνουν δίχως να ρωτήσουν από το κουτί...τη ντουλάπα...όπου βρίσκονται χωμένα... Και κει που νόμιζα πως είχα ξεχάσει...θυμάμαι ξανά κάτι που πονάει. Ολη η προσπάθεια να τα καταχωνιάσω στην ακρούλα του μυαλού μου πάει στράφι. Είναι ξανά ελεύθερα και τα σκέφτομαι ξανά! Αντε πάλι απ' την αρχή να προσπαθώ να τα βάλω πίσω στη θέση τους.... Διπλή προσπάθεια! Την πρώτη φορά που τα έκρυψα, που νόμισα πως είχα ησυχάσει ήταν πριν λίγο ή πολύ καιρό. Οταν ελευθερώνονται, όπως το τζίνι απ' το μπουκάλι χρειάζεται διπλή και τρίδιπλη προσπάθεια να τα καταχωνιάσω ξανά... Ασε που μετά έχουν μάθει το κόλπο και ξέρουν πως να βγαίνουν... Ο μόνος τρόπος να τα ξορκίσω είναι το γέλιο, αλλά κι αυτό δε βγαίνει εύκολα στις μέρες μας...