Χρόνος και Ερωτας...

Δε θα γράψω για τη σχετικότητα του χρόνου(Αϊνστάιν)αλλά για το χρόνο στην καθημερινότητα μας. Για παράδειγμα πόσος χρόνος χρειάζεται για να περάσεις από τη μια σχέση στην άλλη; Υπάρχει χρονικό όριο; Αν πας κατευθείαν έχεις προλάβει να ξεπεράσεις την προηγούμενη σχέση; Και αν συναντήσεις το μεγάλο έρωτα την επομένη του χωρισμού τι κάνεις; Τον αφήνεις γιατί είναι νωρίς; Η μήπως αν συναντήσεις το μεγάλο έρωτα σημαίνει πως έχεις ξεπεράσει τον προηγούμενο; Εγώ πάντως το πιστεύω αυτό! Πιστεύω δηλαδή πως δεν υπάρχει όριο. Μπορεί να χρειάζεσαι χρόνο να ξεπεράσεις τη σχέση που άφησες αλλά αν μπορέσεις να ερωτευτείς ξανά αυτό σημαίνει πως είσαι έτοιμος. Το πρόβλημα δημιουργείται όταν ο χρόνος περνά και εσύ δε ερωτεύεσαι ξανά. Δεν μπορώ να πω με σιγουριά αν αυτό συμβαίνει γιατί δεν έτυχε να συναντήσεις κάποιον που ν' αξίζει τον κόπο ή γιατί δεν είσαι έτοιμος.... Η μήπως όταν μένεις πολύ καιρό μόνος αναπτύσσεις ιδιοτροπίες και δυσκολεύεσαι να βρεις κάποιον που θα σου αρέσει; Συνήθως όταν περνάμε πολύ χρόνο μόνοι μας βολευόμαστε και δε θέλουμε να χαλάσουμε τη ρουτίνα που έχουμε φτιάξει... Από ένα σημείο και μετά προτιμάμε να μένουμε μόνοι παρά να βάλουμε άλλον ένα στη ζωή μας. Και ο καιρός κυλάει και όταν η μοναξιά αρχίζει να μη μας αρέσει πια έχουμε μεγαλώσει πολύ και η εύρεση συντρόφου γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Οσο σκέφτομαι το παρελθόν μου τόσο αλλάζω γνώμη... Ολες οι σχέσεις μου ήταν μακροχρόνιες(γι αυτό και λίγες). Περίμενα πάντα να συγχρονιστεί η λογική με το συναίσθημα πριν φύγω. Αυτό σημαίνει πως έμενα λίγο ως πολύ περισσότερο απ' όσο χρειαζόταν. Τώρα πια είμαι σίγουρη πως πρέπει να είμαστε πιο σκληροί με τον εαυτό μας. Να ακούμε περισσότερο το μυαλό και λιγότερο την καρδιά, όταν πρόκειται για σχέσεις. Οχι μόνο γιατί γλιτώνουμε χρόνο, αλλά και γιατί ο χρόνος που περνάμε προς το τέλος μιας σχέσης δεν είναι ευτυχισμένος! Κάποιος θα πει πως χρειάζεται κι αυτό για να ξεπεράσεις τον άλλον. Και γιατί να μη φύγεις χωρίς να περάσεις το άσχημο εκείνο διάστημα που έχεις πάψει στην πραγματικότητα ν' αγαπάς τον άλλον; Ετσι μειώνεται ο άσκοπος χρόνος που περνάς σε μια σχέση που έχει λογικά τελειώσει και είναι πιο πιθανό να περάσεις μετά λιγότερο χρόνο μόνος σου. Μπορεί και να μην υπάρχει χρονικό όριο μεταξύ των δυο σχέσεων... Οσο λιγότερο όμως μένουμε μόνοι τόσο πιο εύκολα περνάμε σε νέα σχέση. Εντάξει η τύχη παίζει το ρόλο της, αλλά συν Αθηνά και χείρα κίνει .... Μπορεί να εμφανιστεί από το πουθενά ο άνθρωπος που θα ερωτευτείς αλλά δε θα έρθει να σου χτυπήσει και το κουδούνι αν δε βγαίνεις.... Και μην περιμένετε από φίλους. Οσο και να θέλουν αφενός μπορεί το 'κελεπούρι' κατ' εκείνους να είναι για πέταμα κατ' εσάς. Ασε που αν δημιουργήσεις μια σχέση με φίλο φίλου και η σχέση δεν πάει καλά έχεις πρόβλημα με το φίλο που σου σύστησε τη σχέση. Και εκείνος έχει μπορεί να έχει πρόβλημα αν ο χωρισμός ήταν άσχημος και καλείται να πάρει θέση. Καλά τα προξενιά από τους φίλους αλλά μπορεί να καταλήξουν σε άσχημα μπερδέματα. Ξαναγυρνάμε λοιπόν στο αρχικό ερώτημα..... Υπάρχει χρονικό όριο; και αν ναι ποιο είναι; Προσωπικά όσες φορές προσπάθησα να ξεπεράσω μια σχέση ξεκινώντας μια άλλη αμέσως, δε μου βγήκε σε καλό. Από την άλλη όσο περισσότερο μένει κάποιος μόνος τόσο πιο δύσκολο είναι μετά να βρει σύντροφο. Από ένα σημείο και μετά μπορεί να λέει κάποιος πως ψάχνει για σύντροφο αλλά θέλει πραγματικά; Η μάλλον μπορεί να αντέξει μια τόσο μεγάλη αλλαγή στην αγαπημένη(πια)ρουτίνα του; Μήπως τελικά υπάρχει ένα σχετικό όριο; Λίγος χρόνος; Η μήπως ο έρωτας είναι κάτι σχετικό και όχι ο χρόνος;

Ανύψωση Ηθικού...

Μερικές φορές πιστεύω πως η τύχη παίζει μεγάλο ρόλο! Εχω ξαναγράψει για το θέμα αλλά σήμερα συνέβη κάτι που επιβεβαιώνει τις απόψεις μου. Κάθε πρωί όπως έχω ξαναγράψει βγαίνω για περπάτημα. Την Τετάρτη όμως άργησα. Περισσότερο επειδή μου έτυχε μια αναποδιά. Είχα γράψει ένα κείμενο, το είχα αποθηκεύσει και όταν πήγα να κάνω control c κατα λάθος πάτησα control v.... Για κάποιο λόγο το κείμενο χάθηκε και όσο και αν παιδεύτηκα δεν το ξαναβρήκα. Το γεγονός είναι πως άργησα πολύ, μετά βαρέθηκα λίγο και σκεφτόμουν μήπως να μη βγω. Ευτυχώς μου τελείωσε ο καφές και με τη σκέψη πως δε θα έχω την άλλη μέρα το πρωί, αναγκάστηκα να πεταχτώ τουλάχιστον μέχρι το super market της περιοχής. Τη διαδρομή την έχω κάνει χιλιάδες φορές. Εκείνη τη φορά όμως έτυχε κάτι απρόοπτο! Στα μισά σχεδόν, είδα με την άκρη του ματιού μου έναν ωραίο άντρα που κρατούσε απ' το λουρί ένα σκύλο και μιλούσε με κάποιους μέσα από τα κάγκελα ενός κήπου. Δεν ξέρω αν έγινα κατανοητή...ωραίος άντρας με σκύλο στο πεζοδρόμιο – κάποιοι άλλοι σε κήπο σπιτιού. Μιλούσαν για το σκύλο και μου φάνηκαν αστεία αυτό που έλεγαν. Ο,τι πρέπει να βρει μια γυναίκα(ο σκύλος)για να κάνουν παιδάκια(σκυλάκια). Γυρνώντας είδα πως ο άντρας με το σκύλο μιλούσε σε άλλον άντρα που είχε τρία μικρά παιδιά. Γι αυτό και η κουβέντα δεν ήταν αστεία αλλά παιδική. Σταμάτησα γελώντας και καθώς γύρισαν προς το μέρος μου, ζήτησα συγγνώμη που γελούσα αλλά είχα ακούσει την κουβέντα. Ο σκύλος ήταν ένα μεγάλο λυκόσκυλο με υπέροχα μπλε μάτια. Για να τον δω καλύτερα έβγαλα τα γυαλιά του ηλίου που φορούσα και είπα: τι ωραία μάτια που έχει... Ο ωραίος άντρας που τον κρατούσε από το λουρί, χαμογέλασε....μου άπλωσε το χέρι και είπε: είναι διασταύρωση με χάσκι γι αυτό και το χρώμα των ματιών, αλλά κι εσείς έχετε ωραία μάτια...Σπύρος. Τον χαιρέτησα και προφανώς περίμενε ν' ακούσει το όνομά μου. Εκείνη τη στιγμή τα έχασα! Σκεφτόμουν ταυτόχρονα εκατό πράγματα... Καταριόμουν τον εαυτό μου που δεν είχα βαφτεί, που δεν είχα φτιάξει λίγο τα μαλλιά μου, που δεν ήξερα τι να κάνω για να γνωριστούμε περισσότερο, που δεν ήξερα πως ανοίγουν μια φιλική κουβέντα... Και δεν είπα τ' όνομά μου! Ε! ναι...συνάντησα στο δρόμο έναν ωραίο άντρα που μου έκανε και ένα κομπλιμαν και εγώ δεν είπα τίποτα! Του έσφιξα το χέρι που μου έτεινε χαμογέλασα, χάιδεψα λίγο το σκύλο και έφυγα. Πολύ αργότερα σκέφτηκα πως ενάμιση χρόνο τώρα κάνω την ίδια σχεδόν διαδρομή και πρώτη φορά τον συναντώ. Την περασμένη Τετάρτη και Πέμπτη είχε τις μεγάλες απεργίες. Μήπως λοιπόν δούλευε και έβγαζε το σκύλο το βράδυ, αλλά λόγω της απεργίας είχε βγει το πρωί; Βγήκα και την επόμενη μέρα, ίδια ώρα, πέρασα από τον ίδιο δρόμο...ο Σπύρος με το σκύλο πουθενά.... Μπορεί να τον πετύχω αν βγω ίδια ώρα Σάββατο και Κυριακή. Δεν θα γίνει τίποτα αν δεν τον ξαναδώ και ποτέ... Φτάνει αυτή η φορά που τον συνάντησα και μου ανύψωσε το ηθικό! Και το χρειαζόμουν πάρα πολύ αυτές τις μέρες.... Αν δεν είχα χάσει το κείμενο, δεν είχε τελειώσει ο καφές, αν είχα διαλέξει άλλη διαδρομή δε θα τον είχα συναντήσει ποτέ! Να είσαι καλά βρε Σπύρο με τον όμορφο σκύλο σου...

Ντροπή...

Γιατί να ντρέπεσαι; Σε όλους μπορεί να τύχει μια αδιαθεσία, κάτι περίεργο. Πηγαίνεις σε γιατρούς, κάνεις εξετάσεις...δεν είναι τίποτα σου λένε. Αυτός όμως εξαφανίστηκε και αυτό σε βάζει σε σκέψεις. Δεν ξέρεις απ' τη ντροπή αν θες να τον ξαναδείς ποτέ... Οχι πως τον σκέφτεσαι, αλλά για να χαθεί έτσι... Μια αδιαθεσία, κάτι στο ποτό... Συμβαίνουν αυτά. Εχουν συμβεί και σε άλλους. Η αλήθεια είναι πως τρόμαξες πολύ Σου έχουν συμβεί τόσα που ξέρεις αλλά αυτό ήταν διαφορετικό. Ισως ακριβώς επειδή έχεις ζήσει τόσα... Η παιδικά φίλη που έφυγε νωρίς από καρκίνο.... Ο αδερφός της και καλύτερός σου φίλος που άφησε τελευταία πνοή στην αγκαλιά σου... Τόσοι άλλοι φίλοι, πριν κλείσεις τα 20 τότε που όλοι έπιναν και μετά οδηγούσαν μηχανές... Ο φίλος που αυτοκτόνησε.... Η μαμά που έφυγε κι αυτή μετά από τόσα νοσοκομεία, χειρουργεία... Ο θείος Γιώργος που τόσα πέρασε κι αυτός... Πέρασες πολλά όσοι σε ξέρουν απορούν με την αντοχή σου. Απορούσαν δηλαδή μέχρι που ήρθαν οι φοβίες, μετά τη μαμά. Σε 9 μέρες η μαμά κλείνει 10 χρόνια. Και τα θυμάσαι όλα σα να έγιναν χθες.... Είσαι δυνατή, έχεις δει πολλά, έχεις αντέξει πολλά. Ισως γι αυτό σ' ενοχλεί όταν οι άλλοι τρομάζουν. Και το δείχνουν τόσο έντονα... Χάθηκε.... Δε βαριέσαι, ξέχνα το. Θα το ξεχνούσες εύκολα αλλά κάθε φορά που βλέπεις κάτι δικό του θυμάσαι τι έγινε και ντρέπεσαι. Γιατί δεν είχε ξανασυμβεί! Γιατί ξέπεσες στα μάτια του κι ας μη σε νοιάζει... Μα τι σημασία έχει αν μας συμβαίνει κάτι μπροστά σ' έναν ξένο; Δεν τον ξαναβλέπεις και το θέμα έληξε! Τι πιο εύκολο; Ακούγεται εύκολο. Στην πράξη όμως; Γιατί σκαλώνω, εγώ τουλάχιστον στην πράξη; Ισως ακριβώς επειδή με είδε σε μια άσχημη στιγμή ένας ξένος! Επειδή ο κόσμος είναι μικρός και οι άνθρωποι κουτσομπόληδες. Δε θέλω να με συζητάνε ξένοι..... Ενώ δε με νοιάζει η γνώμη τους στενοχωριέμαι.... Πως τα μπλέκω έτσι δεν ξέρω. Ισως να με βοηθούσε να νιώσω καλύτερα αν μπορούσα να εξηγήσω στον άνθρωπο αυτό τι ήταν τελικά αυτό που συνέβη. Επειδή είναι άγνωστος δεν έχω την άνεση να του μιλήσω και αυτό μ' ενοχλεί... Δε θα έπρεπε να με νοιάζει τι σκέφτεται για μένα κάποιος που γνωρίζω ελάχιστα. Ειδικά σήμερα που τελείωσα με τους γιατρούς και τις εξετάσεις. Ειδικά σήμερα που ξέρω πως είμαι καλά... Γιατί εξακολουθώ να ντρέπομαι; Ακόμα και μετά την ανύψωση του ηθικού που είχα; Τόσο πολύ μετράει το τι θα σκεφτεί ένας ξένος ή μήπως τρόμαξα πολύ;

Οι ανθρώπινες σχέσεις στην κρίση...

Τους τελευταίους μήνες ακούω όλο και ποιο συχνά από φίλους, γνωστούς, γνωστούς γνωστών για απολύσεις, μειώσεις ωρών εργασίας, μειώσεις μισθών. Δεν ξέρω πως να φερθώ τι να τους πω...πως να τους αντιμετωπίσω.... Αυτή η οικονομική κρίση έχει δημιουργήσει τόσα προβλήματα στον κόσμο. Αν δεν είμαστε εμείς, έχουμε στο περιβάλλον μας κάποιον που τον απέλυσαν ή του μείωσαν το μισθό. Πως είναι το σωστό να φέρεσαι στις περιπτώσεις αυτές; Το να πεις 'κουράγιο' στον άνθρωπο που μόλις έχασε τη δουλειά του μου φαίνεται γελοίο... Αλλά και τι να πεις; Ετσι όπως ήρθαν τα πράγματα δεν μπορείς να βοηθήσεις πρακτικά. Η ψυχολογική συμπαράσταση είναι κάτι που όλοι μπορούμε και πρέπει να δίνουμε. Εντάξει δεν μπορούμε να βοηθήσουμε οικονομικά αλλά μπορούμε να σταθούμε πλάι στους ανθρώπους που μας χρειάζονται. Αν ήμουν εγώ στη θέση τους θα ήθελα να ξέρω πως τουλάχιστον έχω όλους τους φίλους μου στα δύσκολα. Εχω μια αίσθηση της κατάστασης γιατί όταν έχασα τη μαμά μου είχα ανάγκη απ' όλους όσους θεωρούσα φίλους. Ξέρω πόσο τους χρειάζεσαι στα δύσκολα. Μπορεί η δική μου περίπτωση να είναι διαφορετική αλλά εξακολουθώ να θεωρώ πως στις άσχημες στιγμές χρειάζεσαι όλους τους φίλους! Αν δε σου σταθούν είναι μια καλή ευκαιρία να κάνεις ένα γερό ξεσκαρτάρισμα! Στα ωραία και τα ευχάριστα δεν μπορείς να καταλάβεις τον αληθινό φίλο. Στα δύσκολα είναι που δείχνει ο καθένας το αληθινό πρόσωπό του. Να λοιπόν ένα 'θετικό' της κρίσης. Βλέπεις ποιοι είναι οι πραγματικοί σου φίλοι. Μπορεί να πονέσεις εκείνη τη στιγμή που διαπιστώνεις πως(οι φίλοι) δεν είναι τόσο πολλοί όσο νόμιζες...φτιάχνεις όμως μια εικόνα. Σε περιόδους κρίσης, οικονομικής ή άλλης βλέπεις ποιοι σε αγαπούν πραγματικά. Ποιοι θα σου σταθούν έστω και μ' ένα τηλεφώνημα. Είναι αυτό το νοιάξημο που έχεις ανάγκη. Μπορεί να καταλάβεις πως οι φίλοι δεν είναι δέκα αλλά δυο και αυτό πονάει...το ξέρω, το πέρασα... Αυτοί οι δύο όμως είναι αληθινοί και ξέρεις πως θα είσαστε μαζί για πάντα. Εχει τεράστια σημασία αυτό! Είναι ο φίλος που θα σου δώσει μια ιδέα, που θα σε συστήσει σ' ένα γνωστό... Είναι ο φίλος που θα έρθει για καφέ και θα φέρει την εφημερίδα με τις αγγελίες για δουλειά μαζί...που θα την ξεκοκαλίσει μαζί σου. Είναι ο φίλος που θα βγείτε και θα κεράσει τον καφέ! Η ζωή έχει γίνει τραγική και χειροτερεύει μέρα με τη μέρα. Το να έχουμε κοντά μας ανθρώπους που μπορούμε να ονομάσουμε φίλους είναι σπουδαίο πράγμα! Μπορεί με την κρίση να χάσαμε υλικά αγαθά κερδίζουμε όμως στις ανθρώπινες σχέσεις. Μπορώ να πω πως αυτό, για μένα, δε συγκρίνεται με το αυτοκίνητο που θ' αναγκαστώ να πουλήσω! Είναι δυο εντελώς διαφορετικά πράγματα. Σαφώς και ο άνθρωπος που κερδίζεις είναι ό,τι πιο σπουδαίο μπορεί να σου συμβεί! Και αφού προβλέπεται να φτωχαίνουμε όλοι, τουλάχιστον να έχουμε παρεούλα γιατί ...η φτώχεια θέλει καλοπέραση......

Blogs και Αυτοπεποίθηση

Σας έχει τύχει να μην πιστεύετε στις δυνατότητές σας; Να διαβάσετε ένα κείμενο σε άλλο blog και να δείτε πόσο καλύτερα γράφει κάποιος άλλος; Δεν είναι ο Albert Camus που τελειώνοντας κάθε βιβλίο του αισθανόμουν ανήμπορη να γράψω δυο λέξεις. Τι να πει κανείς για τον Camus και πως θα μπορούσε να συγκριθεί μ' αυτόν... Το να 'ζηλεύω' το κείμενο ενός blogger είναι χειρότερο. Εκείνος όμως είναι ένας blogger, αυτός και εγώ είμαστε στον ίδιο χώρο. Πως μπορεί και γράφει τόσο καλά; Αν κάποιος διαβάσει το δικό του κείμενο και μετά το δικό μου θα δει τη διαφορά! Δεν ξέρω αν είναι διαφορετικά ή καλύτερα- χειρότερα... Χάνω την αυτοπεποίθησή μου. Μήπως τελικά δεν το έχω; Μήπως τόσα χρόνια βαυκαλιζόμουν θεωρώντας πως είμαι καλή στο γράψιμο; Και πως μπορείς να είσαι σίγουρος για αυτό; Οι φίλοι θα σου πουν τα καλύτερα γιατί σ' αγαπάνε. Ακόμα και ένας ξένος μπορεί να σου πει μια καλή κουβέντα γιατί δεν κοστίζει τίποτα. Πως μπορείς να είσαι σίγουρος ό,τι αξίζει να ασχολείσαι; Υπάρχει τρόπος; Μήπως με τον καιρό βελτιώνεται κάποιος; Βλέποντας τους άλλους και ανάλογα με τους αναγνώστες... Μπορεί να βελτιωθεί το γράψιμο; Ποιος όμως είναι ειδικός να σου πει; Ειδικά με τα blogs δε νομίζω πως μπορείς ποτέ να είσαι σίγουρος. Να συνεχίσω λοιπόν να γράφω και αν αυτά που γράφω δεν αφορούν κανένα; Δεν ενδιαφέρουν κανένα; Δεν αρέσουν σε κανένα; Ποιο το νόημα; Πάντα θα διαβάζει κάποιος και θα του αρέσει ο τρόπος που γράφω γιατί δεν έχει διαβάσει άλλα blogs. Μερικά που διάβασα δε μου άρεσαν ούτε εμένα. Σαν παιδιάστικα μου φάνηκαν. Υπάρχουν όμως άλλα που ο άνθρωπος που γράφει έχει αληθινό ταλέντο! Εγώ πως θα μάθω; Η αλήθεια είναι πως περνώντας ο καιρός βλέπω μόνη μου ότι τα κείμενά μου είναι καλύτερα. Μπορεί με την τριβή να έγινα καλύτερη. Είμαι όμως καλή; Αξίζει να συνεχίσω; Ο χρόνος που περνάω γράφοντας έχει νόημα; Υπάρχει κάτι που να βοηθάει; Μερικοί άνθρωποι σα να γεννιούνται με αυτοπεποίθηση! Εγώ γιατί παλεύω και ποτέ δεν είμαι ικανοποιημένη; Μου λείπει αυτοπεποίθηση. Διαβάζω τόσο και αυτό θεωρητικά βοηθά. Πως θα μάθω; Ποιος θα μπορούσε να με βεβαιώσει πως τα κείμενά μου αρέσουν σε κάποιους; Ο χρόνος βοηθάει άραγε; Και αν μπαίνουν στο blog από περιέργεια και όχι γιατί τους αρέσουν όσα γράφω; Οι συγγραφείς άραγε περνάνε τέτοιες στιγμές; Εκείνοι τουλάχιστον μαθαίνουν αν αρέσουν όταν πουλιούνται τα βιβλία τους. Ενας blogger πως μαθαίνει; Μερικοί είναι στο χώρο χρόνια...κάτι θα ξέρουν. Θα μπορούν να μου πουν πότε καταλαβαίνεις πως έχει νόημα. Φαντάζομαι... Τι κρίση μη- αυτοπεποίθησης έχω σήμερα;

Μπέλφαστ...

Ν' ανοίξει η γη να με καταπιεί!

Είναι κάποιες φορές που εύχεσαι ν' ανοίξει η γη να σε καταπιεί! Είσαι καλά, βγαίνεις μετά από πολύ καιρό... Ισως γι αυτό νιώθεις κάπως άβολα... Ξεκινάς να πεις κάτι και στη μέση το ξεχνάς... Δε σου έχει ξανατύχει, λες δε θα το προσέξει... Η συζήτηση είναι ενδιαφέρουσα...μαθαίνεις πράγματα που γίνονται στην πόλη σου και συ δεν έχεις ιδέα. Ολα μια χαρά. Η έτσι νομίζεις.... Και ξαφνικά συμβαίνει κάτι! Δεν το έχεις ξαναπάθει...βρήκε την ώρα; Δεν ξέρεις τι είναι και η ντροπή είναι τεράστια. Φέρνεις και τον άλλον σε δύσκολη θέση! Ερχεται η άλλη μέρα, παίρνεις την οικογενειακό γιατρό και της λες τι συνέβη. Και ακούς έναν εξάψαλμο... Εχεις παρατήσει τον εαυτό σου, δεν τρως κανονικά και αυτό που φοβόσουν αυτό για το οποίο σε είχε προειδοποιήσει μάλλον το έπαθες. Νευρική ανορεξία.... Το έχεις ακούσει μα δεν μπορούσες να φανταστείς πως θα συνέβαινε σε σένα. Και έχει πολλούς τρόπους που εμφανίζεται. Σε προειδοποιεί! Εχεις βγει χωρίς να έχεις φάει. Ενα γιαούρτι με μέλι δεν είναι φαγητό. Δε μπορείς να ζεις με καφέδες. Τα έχεις ακούσει, σου τα έχουν πει μα ποτέ δεν έδωσες σημασία. Και ποτέ δε φανταζόσουν πως θα σου συμβεί κάτι σαν 'αυτό'. Κάτι που δεν ξέρεις τι θα μπορούσε να είναι... Θα έπρεπε να πας αμέσως σε κάποιο νοσοκομείο. Σε έφαγε όμως η ντροπή...... Και αυτό τελικά είναι χειρότερο. Και για τον άλλον και για σένα. Τον βλέπεις που σε κοιτάζει εξεταστικά να σιγουρευτεί πως είσαι καλά. Βγήκε ένα Σάββατο ο άνθρωπος και του το έβγαλες ξινό! Και ντρέπεσαι τόσο πολύ που δεν ξέρεις τι να κάνεις....... Να ανοίξει η γη να σε καταπιεί! Δεν ανοίγει όμως η ριμάδα.... Ευχεσαι να γυρίσει ο χρόνος πίσω, να ξεχαστούν όλα! Οι ευχές δεν πιάνουν, ίσως γιατί το σώμα σου βαρέθηκε να το ξεχνάς.... Αποφάσισε να σου δώσει ένα καλό μάθημα να το θυμάσαι. Και εσύ σίγουρα θα το θυμάσαι, αυτή την έξοδο θα τη θυμάσαι όσο ζεις! Και δε θα ξαναφήσεις τον οργανισμό σου έτσι ποτέ πια...λες... Δεν τελειώνει όμως εκεί... Θα το θυμάται και ο άλλος...... Θα το θυμάται με φρίκη. Φέρνεις ξανά στο μυαλό σου την εικόνα του πριν μπεις στο ταξί. Να σε διώξει να ξεχάσει ο άνθρωπος. Να ξεχάσει ένα φρικτό Σαββατόβραδο. Θέλεις να ξεχάσεις εσύ;....... Για ρώτα και τον άλλον! Και το βράδυ και σένα και τη γνωριμία...τα πάντα... Αλλος στη θέση του θα είχε φύγει νωρίτερα! Ισως φοβήθηκε να σ' αφήσει πριν σιγουρευτεί κάπως; Κι εσύ που νόμιζες πως η χειρότερη έξοδος ήταν μια φορά που αδιαθέτησες ξαφνικά και φορούσες λευκά... Μέχρι χθες αυτό ήταν το χειρότερό σου..... Δε φανταζόσουν ούτε στους εφιάλτες σου πως υπάρχουν χειρότερα! Δεν είχες ζήσει τίποτα παρόμοιο, πως να το φανταστείς; Θέλεις να ξεχάσεις. Σίγουρα κι εκείνος. Φοβάσαι να τον ξαναπάρεις τηλέφωνο γιατί δεν ξέρεις αν θέλει να σε ακούσει ξανά. Ντρέπεσαι πολύ...... Ας είχε ανοίξει η γη να σε καταπιεί.........

Το Ξύπνημα...

Φαίνεται πρέπει να πιάσεις πάτο για να συνέρθεις! Κάποια στιγμή προχθές το βράδυ άρχισα να νοιώθω μια άνευ λόγου ευφορία. Η αλλεργία δεν είχε σταματήσει, ούτε ο πονοκέφαλος και το δόντι εξακολουθούσε να έχει πρόβλημα. Σαν φλας μπακ θυμήθηκα τη μαμά μου και κάποιες αληθινά δύσκολες στιγμές που είχα περάσει δίπλα της. Τότε ήρθαν στο μυαλό μου τα λόγια του ψυχαναλυτή(χρόνια πριν)που όταν του τα διηγήθηκα μου είπε πως είμαι πολύ δυνατός άνθρωπος. Ναι έχω περάσει χειρότερα. Πολύ χειρότερα!! Τόσο που δε συγκρίνονται με μια αλλεργία, ένα πονοκέφαλο και ένα προβληματικό δόντι.... Σιγά τα δύσκολα! Και ξαφνικά χαμογέλασα χωρίς λόγο και ένοιωσα μια χαρά ν' ανεβαίνει από την ψυχή μου. Γιατί; Τι μου είχε συμβεί τελικά; Σιγά το μέγα πρόβλημα! Εχω περάσει τόσα και τόσα που αυτό δεν ήταν ούτε μια μικρή παρωνυχίδα! Η ζωή μας είναι τόσο μικρή...... Το καλοκαίρι δεν κρατά για πάντα! Είχα μιζεριάσει για κάτι ανάξιο λόγου! Είχα χάσει μια όμορφη καλοκαιρινή μέρα επειδή είχε ένα πρόβλημα το δόντι μου! Απαράδεκτο... Η ζωή είναι μικρή, όμορφη, πολύτιμη...εμείς είμαστε πολύτιμοι! Είναι ντροπή ν' αφήνουμε το χρόνο να κυλά χωρίς να κάνουμε όμορφα πράγματα. Πράγματα που μας ευχαριστούν.... Θα με περάσατε για παλαβή που άλλαξα διάθεση έτσι απότομα. Δεν είμαι καθόλου. Απλά συνειδητοποίησα πόσο γρήγορα περνά ο χρόνος και πόσο ανούσια ήταν αυτά που μ' ενοχλούσαν. Δε λέω είναι εκνευριστικό πράγμα η αλλεργία, αλλά δεν είναι και τίποτα σοβαρό. Σου χαλάει λίγο τη διάθεση. Στο χέρι μας όμως είναι να μην το αφήσουμε να κρατήσει! Το πιο σημαντικό δε είναι πως όταν σκέφτεσαι θετικά σου συμβαίνουν και καλά πράγματα! Η μπορείς ν' αντλείς χαρά από μικρά πράγματα... Χάρηκα που πήγα σ' έναν καλό γιατρό και μου έφτιαξε το δόντι μια χαρά και γρήγορα! Χάρηκα που βγαίνοντας βρήκα αμέσως ταξί και δε χρειάστηκε να περιμένω όπως άλλες φορές. Μπορεί να σας φαίνεται αστείο, αλλά γιατί; Πόσο θα ζήσουμε; Γιατί όσο είμαστε σ' αυτό τον κόσμο να μη χαιρόμαστε τα πιο απλά πράγματα. Ναι, βρήκα ταξί αμέσως και χάρηκα γι αυτό. Την επόμενη φορά μπορεί να μη χαρώ αλλά τώρα χάρηκα..... Είναι πολύς καιρός τώρα που αφήνω το χρόνο να περνάει χωρίς να χαίρομαι.... Χαμένος χρόνος..... Θα προσπαθήσω να αλλάξω. Να βλέπω τη μου ζωή θετικά. Στο κάτω κάτω είμαι από τους τυχερούς στη ζωή μας. Εχω τόσα όμορφα να θυμάμαι και άλλα τόσα να σχεδιάσω...να ζήσω! Νοιώθω σα να ξύπνησα! Ναι ξέρω σε άσχημη στιγμή(οικονομικά)ξύπνησα...... Τι να γίνει, μπορεί και στην κρίση θα υπάρχουν κάποια θετικά...λέω....

Ο Τσάρος στη Βουλή

Οδοντίατρος...

Ενός κακού μύρια έπονται... Αυτή η βδομάδα δεν πάει καλά. Τα είχαμε χύμα ήρθαν και τσουβαλάτα... Μπορώ να συνεχίσω έτσι με τσιτάτα ή παροιμίες, μιας και δε μπορεί ν' ακουστεί η γκρίνια μου. Η βδομάδα ξεκίνησε άσχημα, με την αλλεργία μου στη χειρότερη μορφή της. Συνέχισε χωρίς διακοπή, μέχρι που άρχισε να πονάει το κεφάλι μου απ' τα φτερνίσματα! Φυσικό είναι να χαλάσει και η διάθεσή μου μ' αυτά. Ημουν λοιπόν κακόκεφη, φτερνιζόμουν συνεχώς και είχα και πονοκέφαλο. Ούτε διάθεση να γράψω...χάλια... Ελεγα όμως, που θα πάει θα περάσει, δεν μπορεί. Νόμιζα πως αυτό ήταν το χειρότερο μες το καλοκαίρι. Αμ δε! Πάντα υπάρχουν χειρότερα απ' αυτό που νομίζουμε.... Ο ελεεινός αυτός Μέρφυ με τους νόμους του που είναι και οι μόνοι νόμοι που ισχύουν! Χρόνια τώρα όποτε έτρωγα με τον πατέρα μου, μου έλεγε να προσέχω τα μπροστινά δόντια. Στα 17 μου είχα πέσει και είχα σπάσει ένα κομμάτι απ το ένα μπροστινό δόντι. Βρέθηκε μια εκπληκτική οδοντίατρος που μου το έφτιαξε προσθέτοντας το κομματάκι που έλειπε. Εκανε καταπληκτική δουλειά και δεν ξαναασχολήθηκα ποτέ μ' αυτό. Μέχρι πριν μια ώρα..... Καθώς έτρωγα δάγκωσα άγαρμπα κάποιο κόκκαλο και το κομματάκι το δόντι σχεδόν έφυγε! Δεν έφυγε εντελώς αλλά πρέπει να πάω άμεσα σε οδοντίατρο! Και ειλικρινά σας λέω δε φοβάμαι τους γιατρούς. Δεν πονάω κιόλας. Ο οδοντίατρος είναι ο μοναδικός γιατρός που τρέμω! Αυτό που ανοίγεις το στόμα, σου χώνουν διάφορα σωληνάκια μέσα και ταυτόχρονα όχι απλώς σου μιλάνε, αλλά κάνουν και ερωτήσεις....σίγουρα είναι βίτσιο. Είμαι δε σίγουρη πως όσοι γίνονται οδοντίατροι, στην πραγματικότητα ήθελαν να γίνουν βασανιστές. Διάλεξαν λοιπόν, το ακριβώς επόμενο που χρειάζεται και πτυχίο! Δεν κάνω χιούμορ, έτσι το βλέπω. Μόνο που έγινα ρεζίλι στον ξένο άνθρωπο... Η δική μου(οδοντίατρος) ήταν εκτός Αθηνών και με σύστησαν σ' αυτόν που κάνει αναπλάσεις... Τον πήρα τηλέφωνο και ο άνθρωπος(αφού πήγαινα συστημένη)μου είπε να πάω αμέσως. Δε λέω καλοσύνη του.... Για μένα όμως ήταν αδύνατον. Κατάλαβα πως τα έχασε λίγο όταν του είπα πως 'θέλω να προετοιμαστώ ψυχολογικά' και του ζήτησα να πάω αύριο. Μου έκλεισε ραντεβού αύριο νωρίς το απόγευμα και δε μου έκλεισε το τηλέφωνο όταν τον ρώτησα αν θα πονέσω.... Μου είπε πως όχι δεν θα πονέσω.... Τι θα έχει ακούσει κι αυτός. Πως θα κοιμηθώ τώρα, είναι άλλο θέμα. Θα φοβάμαι μη χειροτερέψει το δόντι...εμ ας πήγαινα σήμερα...... Μια ψυχή θα βγει που θα βγει! Η αναμονή είναι χειρότερη τελικά. Πήρα τη θεία μου να γκρίνιαξω αλλά εκείνη γέλασε... Μόνο η ξαδέρφη μου με καταλαβαίνει που κι εκείνη φοβάται τον οδοντίατρο! Αχ ευχηθείτε να μην πονέσω και να τελειώσει γρήγορα.....

Είναι κάποιες μέρες...

Είναι κάποιες μέρες τόσο διαφορετικές που δεν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου. Δε μπορεί όλοι μας έχουμε ζήσει κάποιες τέτοιες μέρες. Δεν είμαι η μόνη! Δεν ξέρω αν φταίει ένα πρόβλημα στο laptop...που όσο και αν προσπάθησα να το φτιάξω τόσο χειρότερο το έκανα. Αυτά τα windows 7 τελικά όταν σου παρουσιάσουν κάτι δύσκολα το διορθώνεις... Νόμιζα ένα χρόνο τώρα πως τα είχα συνηθίσει. Και σα να μην έφτανε αυτό με ρήμαξε και η αλλεργία μου σήμερα. Δε μπορούσα να σταθώ από τα φτερνίσματα! Σίγουρα το κατάλαβε όλη η περιοχή και τα γύρω προάστια...... Είναι ο νόμος του Μέρφυ, αν κάτι κινδυνεύει να μην πάει καλά θα πάει χάλια και τα αναπάντεχα χτυπήματα της αναποδιάς θα συνεχιστούν! Μια τέτοια φάση περνάω τις τελευταίες μέρες. Σα να μη φτάνουν τα καθημερινά προβλήματα έρχονται και τα απροειδοποίητα και σε κάνουν ράκος. Είναι κάτι αναποδιές που συμβαίνουν, είναι η ψυχολογική μου κατάσταση που πάει απ' το κακό στο χειρότερο... Μέχρι τηλεόραση άνοιξα μετά από μήνες! Μπορεί σε σας να ακούγεται αστείο, για μένα όμως είναι σημαντικό. Εκλεισα την τηλεόραση, δεν έβλεπα ειδήσεις από το Νοέμβριο του 2010! Διάβαζα τα βιβλία μου, άκουγα μουσική, έκανα δουλειές τηλεόραση όμως δεν άνοιγα παρά μόνο για συγκεκριμένες εκπομπές και όχι πάντα. Τις τελευταίες δυο μέρες είδα ειδήσεις...... Κάτι που είχα να κάνω 8 μήνες τώρα! Καλό δεν το λες αυτό. Ξεχάστηκα, μόνη τόσον καιρό ξέχασα να ζω.... Ελεγα πως μου αρέσει η ρουτίνα μου μα δεν ξέρω πια. Δεν ξέρω τι θέλω! Περίμενα το καλοκαίρι και δεν ήρθε. Πολλά πράγματα περίμενα και δεν ήρθαν.... Και ήρθαν άλλα που δεν περίμενα και δεν ήθελα. 21 Ιουνίου σήμερα και γω δεν είμαι καλά. Και αν ήταν μόνο σήμερα που δεν ήμουν καλά θα το πέρναγα στα ψιλά που λένε... Είναι μέρες τώρα όμως. Είναι μέρες που δε νοιώθω καλά και το χειρότερο δε βλέπω να φτιάχνουν και τα πράγματα. Χειρότερα και από πέρυσι το φετινό καλοκαίρι και όχι μόνο λόγω καιρού... Περνάν οι μέρες και βρίσκομαι στη μέση του καλοκαιριού και τίποτα δεν το δείχνει. Ενα φθινόπωρο ατελείωτο από πέρυσι..... Φθινόπωρο ο καιρός φθινόπωρο και η ζωή μου. Παρακαλάω τη μαμά μου από κει πάνω να βοηθήσει...μα τι να κάνει κι αυτή... Τόση μοναξιά... Μόνο τα πρωινά νοιώθω καλά, όταν φτιάχνω τον πρώτο καφέ. Το γουργουρητό της καφετιέρας και η μυρωδιά του φρέσκου καφέ μου φτιάχνει τη διάθεση...για όσο κρατάει μια κούπα καφές... Κάποιες μέρες είναι πολύ άσχημες...

Ενας βλάκας και μισός...

Πως φέρεσαι σε κάποιον που είναι εντελώς βλάξ; Φυσικά δεν καταλαβαίνει τη βλακεία του, ούτε πόσο βαρετός είναι. Τι κάνεις λοιπόν; Γνωρίζω κάποιον από μικρή, είναι καλό παιδί αλλά τι να κάνω που είναι και βλάκας και άσχημος. Τόσα πολλά όχι που του έχω πει νόμισα κάποτε θα καταλάβαινε... Τίποτα όμως! Τηλεφωνείς μόνο για τα χρόνια πολλά ή για κάτι άλλο τυπικό και παίρνει θάρρος. Είσαι όσο γίνεται ευγενική, τον αποφεύγεις, απορρίπτεις όλες τις προτάσεις του για έξοδο...να μην του δώσεις και θάρρος... Εκείνος όμως συνεχίζει. Και συνεχίζει παρόλα τα όχι που λες, σα να μη συμβαίνει τίποτα. Θα ήθελα πολύ να καταλάβω δε νοιώθει ντροπή με τόση αδιαφορία που αντιμετωπίζει; Με ποιο σκεπτικό συνεχίζει τα τηλεφωνήματα; Εγώ θα είχα ανοίξει μια τρύπα να κρυφτώ! Πως γίνεται οι περισσότεροι βλάκες να είναι και καλά παιδιά; Δεν κάνουν τίποτα κακό....αν θεωρήσουμε πως η βλακεία δεν είναι κακή. Αφού είναι καλά παιδιά, δε σου πάει να τους πεις κατάμουτρα πόσο ανόητοι είναι. Τους λυπάσαι. Εκείνοι όμως δε σε λυπούνται και επιμένουν να σου τηλεφωνούν και να σου ζητούν να βγείτε. Εχω δοκιμάσει όλους τους πλάγιους τρόπους. Τελικά η ηλιθιότητα δεν έχει όρια! Να μεγαλώσει μπορεί, να χειροτερέψει το πιθανότερο.... Να χαθεί όμως αποκλείεται. Τι κάνεις αν έχεις την ατυχία να σ' ερωτευτεί ένας τέτοιος; Χάθηκαν οι ωραίοι, καλλιεργημένοι άντρες; Χάθηκαν οι μορφωμένοι; Χάθηκαν οι έξυπνοι; Κάποιος με καταράστηκε να μ' ερωτευτεί ένας εντελώς βλάκας...περισσότερο δεν υπάρχει... Τι να κάνω πως να τον διώξω; Δεν καταλαβαίνει τίποτα, όσο κι αν τον απορρίπτω. Οταν του λέω πως δεν ταιριάζουμε, είμαστε διαφορετικοί άνθρωποι... Το πάω πλαγίως είπα, να μην τον πληγώσω κιόλας! Εκείνος μου λέει πως τον έχω παρεξηγήσει και να του δώσω μια ευκαιρία να μου εξηγήσει..... Αν σας πουν κάτι τέτοιο για ευκαιρία και εξηγήσεις μη δεχθείτε! Σας το λέω εγώ που την πάτησα. Είπα άντε άλλη μια φορά και μετά τέλος.... Δεν είναι έτσι όμως! Εκτός από τη φρικτή βραδιά που πέρασα ακούγοντας ανοησίες και προσπαθώντας να κάνω υπομονή, του έδωσα και θάρρος. Και να τα τηλεφωνήματα, να οι προσκλήσεις... Κάποια στιγμή απελπίστηκα. Επαψα ν' απαντώ στο τηλέφωνο. Αφού δεν καταλαβαίνει από λόγια σκέφτηκα να εφαρμόσω άλλη στρατηγική. Εξαφάνιση. Πόσο θα ψάχνει; Αργά ή γρήγορα θα κουραστεί! Δε μπορώ να πω πως ήταν εύκολο. Εξοντωτικό ήταν γιατί άργησε να σταματήσει να με ψάχνει! Κάποια στιγμή σταμάτησε...και ηρέμησα. Η ηρεμία μου διήρκεσε ένα χρόνο περίπου. Μια μέρα χρειάστηκε να του τηλεφωνήσω, δε γινόταν να το αποφύγω. Νόμισα πως θα μείνει εκεί σ' αυτό το αναγκαίο τηλεφώνημα. Εχετε δει καμιά ταινία τρόμου; Εκεί που νομίζεις ότι τελείωσε, πως ο κακός έχει πεθάνει ξαναζωντανεύει, πετάγεται και σε αρπάζει απ' το πόδι! Αυτό έπαθα εγώ. Μ' έχει αρπάξει απ' το πόδι!

One night stand? :((

Ποτέ δεν πίστεψα στις εφήμερες σχέσεις...πόσο μάλλον στα one nigh stands! Ελα όμως που δεν μπορείς να ξέρεις... Το συζήτησα και με άλλες γυναίκες και την είχαν 'πατήσει' με τον ίδιο τρόπο. Δεν ξέρω γιατί μερικοί άντρες είναι τόσο καλοί ψεύτες και άριστοι ηθοποιοί! Θα μπορούσαν να είναι ειλικρινείς, αλλά τότε δε θα τα κατάφερναν τόσο καλά... Γνωρίζεις λοιπόν κάποιον. Είναι ωραίος, έξυπνος, ευαίσθητος, μπορείς να συζητάς τα πάντα μαζί του. Και εκτός από αυτά είναι και ελεύθερος και μόνος, χωρίς υποχρεώσεις! Επιπλέον είναι ετεροφυλόφιλος! Πολύ καλός σκέφτεσαι.... Βγαίνετε για καφέ, μετά για ποτό, ανακαλύπτεις πως δεν πίνει κιόλας, ίσα ίσα ένα ποτό, μπορεί να είναι νηφάλιος και να κουβεντιάζετε. Αρχίζεις να κάνεις ροζ όνειρα για την υπόλοιπη ζωή σου με τον πρίγκηπα. Δεν υπάρχει τίποτα άσχημο επάνω του, στους τρόπους του... Σε κοιτάζει μ' αυτό το βλέμμα που σε κάνει να λιώνεις... Πάνω που έχεις αρχίσει να ευχαριστείς την τύχη σου για το δώρο που σου έκανε έρχεται και το βράδυ εκείνο... Και είναι υπέροχος και στο κρεββάτι. Κοιμόσαστε αγκαλιά και σου δίνει υποσχέσεις για βράδια που θ' ακολουθήσουν. Το πρωί που φεύγει θέλεις να ουρλιάζεις απ' τη χαρά σου! Επιτέλους έχεις βρει τον άντρα των ονείρων σου... Εκείνον που θέλεις να περάσεις την υπόλοιπη ζωή σου μαζί του και το πιο σημαντικό είναι πως το ίδιο θέλει και αυτός! Πετάς στον έβδομο ουρανό... Γίνεσαι δημιουργική κάνεις τα πάντα πιο γρήγορα πιο εύκολα και είσαι και μ' ένα χαμόγελο στα χείλη. Το απόγευμα σε παίρνει τηλέφωνο είναι τόσο γλυκός, έχει δουλειά και δε θα βρεθείτε μα δε σε πειράζει.... Εχετε όλη τη ζωή να περάσετε μαζί! Περνά άλλη μια μέρα που μιλάτε συνεχώς. Είσαι στο απόγειο της ευτυχίας. Είσαι σίγουρη πως η ζωή δε θα μπορούσε να είναι πιο όμορφη! Εκεί, ακριβώς τη στιγμή που είσαι τρελά ερωτευμένη, εξωφρενικά χαρούμενη... Εκείνη τη στιγμή που έχεις πιστέψει το όνειρο... Που κλείνεις τα μάτια και βλέπεις τα δικά του, εκείνη τη στιγμή... Χτυπά το τηλέφωνο. Ακούς τη φωνή του, χαμογελάς... Είναι στενοχωρημένος...κάτι έχει... Εκείνη τη στιγμή που καθόλου δεν το περιμένεις θα χτυπήσει! Αρχίζει να σου λέει πως δεν είναι καλά, πως θέλει πολύ να σου εξηγήσει, πως έχει προβλήματα με τον εαυτό του.... Στην αρχή δεν το πιστεύεις. Λες δε μπορεί μέσα σε δυο μέρες να άλλαξε τόσο! Δε θέλεις να πιστέψεις πως έπεσες και σε παγίδα.... Δε θες να πιστέψεις πως όλα ήταν ένα καλοφτιαγμένο ψέμα! Είναι σα να σε σκοτώνει... Σα να πέφτεις από ουρανοξύστη! Δεν είναι δυνατόν να σου συμβαίνει κάτι τέτοιο.... Από κει που βρισκόσουν στα ουράνια βρίσκεσαι στην κόλαση και έφτασαν δέκα λεπτά που μιλήσατε στο τηλέφωνο. Και συνειδητοποιείς πως το βράδυ που κοιμηθήκατε μαζί δεν έχει συνέχεια... Ηταν ένα one night stand τυλιγμένο σε ακριβό περιτύλιγμα με ένα μεγάλο φιόγκο! Και εσύ είχες νομίσει πως ήταν ο άντρας της ζωής σου, ενώ ήταν ένας άντρας για μια βραδιά.... Δυσκολεύεσαι να το πιστέψεις... Περισσότερο σε δυσκολεύει να χωνέψεις το γεγονός πως αυτός ο άντρας σε κορόιδεψε. Σε έκανε να πιστέψεις πως ξεκινάτε κάτι.... Αυτό όμως που σε πονά περισσότερο είναι που νιώθεις εξαπατημένη και χαζή ταυτόχρονα! Δεν είναι μια απλή απογοήτευση... Σκέφτεσαι πως θα γελάει με το παραμύθι που τόσο εύκολα πίστεψες. Δεν ξέρεις τι πονάει περισσότερο, ο πληγωμένος εγωισμός ή η καρδιά σου Μαζεύεις λοιπόν τα κομμάτια της καρδιάς, τον εγωισμό σου που τσαλακώθηκε και σηκώνεις το κεφάλι. Κανένας ψεύτης, όσο ωραίος και έξυπνος να είναι δεν αξίζει τα δάκρυα σου. Κανένας άντρας δεν αξίζει αν σε κάνει να κλαις. Εκανες ένα one night stand...δεν ήταν κάτι που ήθελες αλλά τώρα έγινε και δεν ξε-γίνεται. Ψηλά το κεφάλι λοιπόν και κοιτάμε μπροστά.....

Ταξίδια...

Από τότε που έκανα το πρώτο μου ταξίδι στο εξωτερικό(στα 15 μου)άλλαξε ο τρόπος που έβλεπα τη ζωή. Πέρασαν τα χρόνια έκανα πολλά ταξίδια, αρκετά, αλλά σίγουρα όχι όσα θα ήθελα... Γι αυτό στο μυαλό μου πάντα σχεδιάζω το επόμενο ταξίδι... Εχω την άποψη, πως όποιος, για οποιονδήποτε λόγο έχει ζήσει σε άλλη χώρα απ' την πατρίδα του, έχει κάτι παραπάνω απ' αυτούς που δεν έφυγαν ποτέ από τα σύνορα του. Μερικοί πιστεύω πως θα ήθελαν να φύγουν αλλά δεν τα κατάφεραν για πρακτικούς λόγους. Αυτούς που δεν μπορώ να καταλάβω είναι τους άλλους... Εκείνους που ενώ μπορούσαν δεν έφυγαν ποτέ γιατί δεν ήθελαν. Ισως γιατί προσωπικά έχω μια ευκολία να προσαρμόζομαι παντού. Αλλωστε από πολύ μικρή έφευγα με την πρώτη αφορμή! Από όσα μου διηγούνται από πολύ μικρό παιδάκι, όταν με μάλωναν οι γονείς μου εγώ έπαιρνα τα πυτζαμάκια μου και πήγαινα να κοιμηθώ στη γιαγιά! Ετσι με την ίδια ευκολία που μικρή άλλαζα σπίτι, μετά από χρόνια άρχισα ν' αλλάζω και χώρες...πατρίδες... Συζητώντας με γνωστούς που σπούδασαν στο εξωτερικό, συμφωνούμε πως τα παιδιά που έχουν περάσει μερικά από τα φοιτητικά τους χρόνια σε άλλη χώρα, έχουν μια άλλη ωριμότητα. Και αυτό μπορεί να το καταλάβει μόνο κάποιος που έχει την ίδια εμπειρία. Εγώ είχα την τύχη να ταξιδέψω πολύ, λόγω δουλείας αλλά και για διακοπές. Εζησα και αρκετά χρόνια εκτός Ελλάδας για σπουδές, για δουλειά, ακολουθώντας έναν έρωτα... Ανήκω στους ανθρώπους που τους αρέσει να ταξιδεύουν, να βλέπουν άλλες εικόνες, άλλες κουλτούρες, άλλους τρόπους σκέψης, οργάνωσης, άλλους τρόπους ζωής. Μου αρέσει να γίνομαι ένα με τους ανθρώπους των άλλων χωρών, των άλλων πολιτισμών. Ακούω διαφορετικές απόψεις...που όσο και αν διάβαζα δε θα μάθαινα απ' το σπίτι μου. Τα ταξίδια είναι κομμάτι της προσωπικότητας μου. Δε θα ήμουν αυτή που είμαι, αν δεν είχα ταξιδέψει/ζήσει σε διαφορετικές χώρες. Εχω αποφασίσει ποιες χώρες μου αρέσουν και γιατί και ποιες λάτρεψα με το που προσγειώθηκε το αεροπλάνο μου... Θυμάμαι πως τη μέρα που έφευγα απ' τη Λισσαβόνα κοίταξα τελευταία φορά απ' την πλατεία προς τα πάνω... Η εικόνα που αντίκρισα δε θα φύγει ποτέ απ' το μυαλό μου! Ηταν σαν καρτ ποστάλ. Σα μια ζωγραφιά... Θυμάμαι ακόμα πως ένα απόγευμα, στάθηκα σ' ένα δρομάκι στη μέση της πόλης. Δεν ήξερα που ήμουν, είχα περπατήσει αρκετά και χάθηκα... Βρέθηκα σ' ένα δρομάκι μ' ένα παγκάκι και κάθισα. Ο καιρός ήταν ανοιξιάτικος και το κλίμα γλυκό. Σκέφτηκα πόσοι είχαν καθίσει να ξαποστάσουν στο παγκάκι αυτό πριν από μένα... Κοίταξα γύρω μου κ' ένοιωσα οικεία! Περίεργο συναίσθημα. Εδώ, σκέφτηκα, σ' αυτή την πόλη θα μπορούσα να ζήσω! Δεν ξέρω τι ήταν... Η μυρωδιά στον αέρα.... Η Λισσαβόνα δεν ήταν ακόμα, τότε ιδιαίτερα τουριστικός προορισμός. Βρέθηκα εκεί κατά τύχη για ένα σεμινάριο. Τις δυο βδομάδες που έμεινα τις πέρασα σα να ήμουν Πορτογαλέζα. Πήγα σε ταβέρνες που πηγαίνουν μόνο Πορτογάλοι, ήπια ντόπιο κρασί, έφαγα γαρίδες και άκουσα 'φάδος', τη δική τους μουσική. Δεν ήξερα τη γλώσσα αλλά ένοιωθα σα να καταλάβαινα τον πόνο του τραγουδιού. Κάποια άλλη φορά, φοιτήτρια στο Λονδίνο, στη συνηθισμένη μου γραμμή του μετρό πήγαινα στο πανεπιστήμιο. Απέναντί μου ένα νέο ζευγάρι Ελληνες. Ο άντρας άρχισε να εξηγεί στη φίλη/σύζυγο πως είναι οι Αγγλίδες. Το απαίσιο ντύσιμο, βάψιμο, τα μαλλιά τους...όλ' αυτά κοιτάζοντας εμένα! Δε μίλησα, τον άφησα να με λούσει με όσες κακίες έβρισκε στους Αγγλους στο πρόσωπό μου! Μόνο που κατεβαίνοντας στη στάση μου, πριν απ' αυτούς είπα στον άντρα 'πάντως εγώ είμαι Ελληνίδα'. Πρόλαβα να τον δω με το στόμα ορθάνοιχτο να με κοιτά καθώς το τρένο έφευγε... Νομίζω το γεγονός πως μπορώ να γνωρίσω ένα διαφορετικό τρόπο σκέψης, μια άλλη κουλτούρα, μ' αρέσει όταν είμαι στο εξωτερικό. Είναι σα να έχω διαβάσει ένα νέο βιβλίο... Γεμίζω εικόνες, ανθρώπους, σκέψεις, μυρωδιές, γεύσεις....

Φιλίες

Οι ηλικιωμένοι γονείς...

Τι κάνεις μ' έναν άνθρωπο/συγγενή που έχει περάσει τα ογδόντα και αρχίζει να τα χάνει; Ειδικά όταν ξέρεις πως ήταν δύσκολος απ' τα νιάτα του. Προσπαθείς να μη δίνεις σημασία όταν ξεστομίζει κακίες; Κάνεις υπομονή και ακούς για εκατοστή φορά την ίδια ιστορία από τα παιδικά του χρόνια; Δε θυμάται το όνομα του γείτονα που ήρθε πέρυσι θυμάται όμως με κάθε λεπτομέρεια τι έγινε όταν ήταν έξι ετών. Σου φαίνονται περίεργα όλα αυτά αλλά τα δικαιολογείς. Είναι μεγάλος άνθρωπος λες, τόσα έχεις ακούσει για το αλτσχάιμερ. Αναρωτιέμαι μήπως όταν περνάμε μια ηλικία θα ήταν καλύτερα να μένουμε σπίτι μας με κάποιον άνθρωπο που θα μας φροντίζει, αν φυσικά το επιτρέπει η οικονομική μας κατάσταση. Σκέφτομαι πως εγώ τουλάχιστον δε θα ήθελα να γίνω βάρος σε κανένα! Επειδή μάλιστα δεν έχω δικά μου παιδιά δε θα ήθελα να γράψω ό,τι περιουσιακό στοιχείο έχω σε κάποιον για να με φροντίσει όταν χρειαστεί. Εχω δει συγγενείς που το έκαναν πως κατάντησαν... Θεωρώ πως καλό είναι να κανονίζουμε τα γηρατειά μας(αν ζήσουμε και γεράσουμε) όσο είμαστε ακόμα νέοι. Είναι κάτι που γίνεται χωρίς σκέψη στο εξωτερικό. Μια πρακτική αυτονόητη σε άλλες χώρες που όμως δεν ισχύει στην Ελλάδα... Γιατί θα πρέπει τα παιδιά να γηροκομούν τους γονείς τους; Οπως και να το δεις είναι μεγάλο πρόβλημα. Αν είσαι παντρεμένος/η οι γερασμένοι γονείς μπορεί να δημιουργήσουν μεγάλο πρόβλημα στο ζευγάρι. Ο παππούς και η γιαγιά μπορεί να κρατάνε τα παιδιά, αλλά και αυτό είναι κάτι με το οποίο δε συμφωνούν πολλοί γονείς. Αν πάλι δεν είσαι παντρεμένος/η πάλι ο γερασμένος γονιός δε σε αφήνει να φτιάξεις τη ζωή σου. Ακόμα χειρότερα τα πράγματα όταν ο/η γονιός βρίσκεται στα πρώτα στάδια άνοιας. Είναι φορές που οι γονείς όταν γεράσουν δημιουργούν μεγάλο πρόβλημα. Ειδικά όταν θεωρούν δεδομένο πως θα τους σταθείς μέχρι τέλους. Δεν είναι πως δε νοιάζεσαι για το γέροντα πατέρα σου, το αντίθετο, τον αγαπάς πολύ. Δεν είναι υγιές όμως, να μοιραζόσαστε τον ίδιο χώρο. Ούτε σε περίπτωση που ο γιος/κόρη είναι παντρεμένος/η, αλλά ακόμα περισσότερο στην περίπτωση που είναι μόνος/η. Και όταν υπάρχουν δυο τρία αδέρφια κάπως μπορεί να βολευτεί κάπως το πράγμα. Οταν όμως είσαι μοναχοπαίδι; Μοναχοκόρη και ανύπαντρη στην Ελλάδα είναι καταδικασμένη να γηροκομήσει τους γονείς μέχρι να φύγουν απ' τη ζωή. Με λίγα λόγια θα μείνει μόνη! Γιατί όταν φύγουν πια οι γονείς, η γυναίκα αυτή θα είναι και σε μια ηλικία που η εύρεση συντρόφου είναι πια αδύνατη. Εχει δε συνηθίσει να ζει με τους γονείς, όσο παράξενοι ή άρρωστοι και αν ήταν, που όταν αναγκαστεί να ζήσει πια χωρίς αυτούς, νιώθει χειρότερα από πριν. Θυμίζει λίγο το σύνδρομο της Στοκχόλμης, όπου αυτός που έχει απαχθεί μετά από ένα χρονικό διάστημα αγαπά τους απαγωγείς του και δυσκολεύεται να ζήσει χωρίς αυτούς. Ακούγεται άσχημο και σίγουρα οι περισσότεροι απ' όσους το διαβάσουν θα με θεωρήσουν σκληρή. Δεν είμαι όμως σας διαβεβαιώ! Οπως δηλαδή εγώ δε θα ήθελα να γίνω βάρος σε κανένα θα ήθελα να σκέφτεται και ο γονιός μου... Ο κάθε γονιός! Διατηρούμε μια εντελώς αναχρονιστική συνήθεια. Κάθε άνθρωπος, γονιός ή παιδί θα πρέπει επιτέλους να φύγει απ' τη λογική του 'γηροκομώ'. Κανένας γονιός δε έχει το δικαίωμα να κρατά το παιδί του όμηρο/νοσοκόμο! Οσο για τους απογόνους, δε χρειάζεται να νοιώθουν ένοχοι επειδή δεν κράτησαν στο σπίτι τους(που μπορεί να μη χωράει κιόλας)το γέροντα γονιό. Δεν είναι εγωιστικό είναι πρακτικό!

Μεγάλες Γάτες!