Happy St. Patrick's day!

Η μέρα που γιορτάζουν οι απανταχού Ιρλανδοί!
Μια ξεχωριστή μέρα για μένα...

Κάτι Λιακάδες..!!

Αχ μπήκε η άνοιξη!!!!

Συννεφιά αλλά και κάτι λιακάδεεεες.......

Ηθελα να βγω να ξαπλώσω στον κήπο μαζί με τις γάτες!

Η αλήθεια είναι πως η διάθεση μου έφτιαξε ξαφνικά!

Κυκλοφορώ μ' ένα τεράαααστιο χαμόγελο και έχω όρεξη να κάνω όλες τις δουλειές που βδομάδες τώρα ανέβαλα.

Εχω ερωτευθεί τον ήλιο!

Είχα ξεχάσει πως είναι!!!

Βγήκα χθες και σήμερα, μετά από καιρό που ήμουν κλεισμένη στο σπίτι.....

Τι όμορφα που ήταν!

Εκανα κάτι μεγάλες βόλτες.....

Και τώρα σκοτείνιασε.....

Και έχω κάτι τραβήγματα......

Κράμπες είναι;......

Τα πόδια μου πάντως δεν είναι στα καλύτερα τους.

Αυτά παθαίνεις όταν κλείνεσαι μέσα......

Ερχεται η άνοιξη, οι λιακάδες και ενθουσιάζεσαι, βγαίνεις βολτάρεις, τρέχεις.....

Οχι εσύ δηλαδή.....

Για μένα λέω!

Ενθουσιάστηκα με τις λιακάδες και άρχισα ξαφνικά τις μεγάλες βόλτες.

Ε πιάστηκα τι να γίνει....

Ηθελε σιγά σιγά.

Αλλά έτσι είμαι....

Πέφτω με τα μούτρα όταν μου αρέσει κάτι........

Ετσι είμαι το καλοκαίρι...με τη θάλασσα, με τα παγωτά, με τον έρωτα.....

Δεν έχω μέτρο!

Δε βαριέσαι όμως....

Τόσο μικρή που είναι η ζωή....

Ας γευτούμε κάθε σταγόνα της!!!

Μια η Ανοιξη.....

Και ξαφνικά μπήκε η άνοιξη!

Βγήκε ένας όμορφος ήλιος.....

Εκανα ό,τι δουλειές είχα μέσα στη χαρά......

Ολα μ' ένα χαμόγελο...

Το μεσημέρι δεν ένοιωθα καμιά κούραση.....

Βγήκα κι έκανα μια όμορφη βόλτα.

Και δε μ' έπιασε αλλεργικό φτέρνισμα απ' τα δέντρα.

Νοιώθω λες κι έχω πάρει δυο τρεις βιταμίνες μαζί.

Duracell!!!!!!

Αν δεν είχε νυχτώσει θ' ανέβαινα στην ταράτσα με τις γάτες!

Τι σου κάνει η άνοιξη......

Αλλος άνθρωπος νοιώθω.

Χθες βράδυ κοιμήθηκε ο μίζερος εαυτός μου...και το πρωί ξύπνησε μια άλλη!

Μια χαμογελαστή, ακούραστη γυναίκα!

Μ' αυτόν τον καιρό δε φοβάμαι.

Αισθάνομαι πως μ' αυτό τον ήλιο κανένα κακό δε μπορεί να μας αγγίξει.....

Ουτοπικό το καταλαβαίνω.

Αφήστε με όμως λίγες μέρες έτσι να χαρώ!

Να κυκλοφορώ με το χαμόγελο....

Ακάματη και με τόσο καλή διάθεση που νόμιζα πως δε θα ξανανιώσω πια!

Ηρθε η άνοιξη με τις αμυγδαλιές και τις μπιγκόνιες....

Εβαλα φρέσκα μυρωδάτα λουλούδια δίπλα στη φωτογραφία της μαμάς μου...

Της αρέσει και κείνης η άνοιξη.

Αχ αν έφτιαχνε και το blog, για μια επιπλέον ευχάριστη έκπληξη....

Ακόμα κι αυτό όμως δε θα μου χαλάσει τη διάθεση σήμερα!

Θα πέσω για ύπνο χαρούμενη!

Πόσον καιρό είχα να νιώσω έτσι....

Ο κακός μας ο καιρός(;)...

Αυτός ο χειμώνας λες και κράτησε περισσότερο από άλλους.

Ολοι κρυωμένοι γρυπιασμένοι και μίζεροι....

Τι να πουν και οι άστεγοι;....

Δε νομίζω πως έφταιξε τόσο ο κακός καιρός...

Τα όσα έγιναν και συνεχίζουν μας έχουν τσακίσει.

Οπου και να κοιτάξεις η κατάσταση δραματική.....

Λένε θα φτιάξει όπου να ναι ο καιρός, θα μπει η άνοιξη....

Καιρός να μαζέψουμε τα χοντρά πουλόβερ, τα παλτά.......

Να βγάλουμε τ' ανοιξιάτικα μας!

Να βγούμε σαν τα σαλιγκάρια απ' τα σπίτια που κλειστήκαμε.....

Να πάμε βόλτες, να λιαστούμε σαν τις γάτες.....

Να θυμηθούμε που έχουμε αφήσει το καλό μας χαμόγελο!

Να ψάξουμε να το βρούμε και να το φορέσουμε.....

Αντίθετα στη μαυρίλα των καιρών εμείς!

Μόνον έτσι θ' αντέξουμε.....

Ας θυμηθούμε πως είμαστε τυχεροί!!

Οσοι έχουμε δουλειά, σπίτι δικό μας, φαΐ στο τραπέζι μας, θέρμανση....

Πολλά πράγματα που θεωρούσαμε αυτονόητα δεν είναι πια.....

Και γω που παραπονιέμαι μια βδομάδα τώρα πως έχει πρόβλημα το blog μου......

Ξέρω πως κάποιοι γελάνε πικρά που με ακούνε.....

Γελάνε πικρά γιατί εκείνοι δεν έχουν πρόσβαση στο internet.

Δεν έχουν υπολογιστή, δεν έχουν σπίτι, δεν έχουν πολλά απ' αυτά που έχω εγώ......

Εγώ και αρκετοί άλλοι!

Εμείς που είμαστε ακόμα, τυχεροί δεν έχουμε δικαίωμα να είμαστε μίζεροι.

Χαμογελάστε λοιπόν!

Οχι από υποχρέωση, αλλά για να δείξουμε στην τύχη μας πως δεν είμαστε αγνώμονες!!!

Αναποφάσιστες μέρες...

Είναι κάτι μέρες....

Σαν τη σημερινή...

Αναποφάσιστες....

Συννεφιά και φαίνεται να πηγαίνει για βροχή αλλά δε βρέχει...

Ο άνεμος λυσσομανά....

Τα δέντρα κουνιούνται σαν τα πλοία στο Αιγαίο...

Τα έπιπλα σέρνονται στο διπλανό μπαλκόνι....

Οι τέντες σκίζονται....

Τα παντζούρια κλείνουν βιαστικά....

Μένω ν' ακούω το θόρυβο των δέντρων....

Τις τέντες που χτυπούν.....

Κοιτάζω χαρτιά να πετάνε...ποιος ξέρει τι γράφουν;...

Αυτά τα χαρτιά που δεν ξέρεις από που έφυγαν......

Τι γράφουν....

Που είχαν σκοπό να πάνε...

Με το τρελό ταξίδι των χαρτιών πλάθω ιστορίες....

Ξέρω πως κάποια σκουπιδάκια είναι.

Μ' αρέσει όμως να φαντάζομαι πως είναι ερωτικά γράμματα!

Γράμματα ενός εραστή.....

Ενός πονεμένου άντρα...

Που θέλει απελπισμένα να επικοινωνήσει με την αγαπημένη του.

Να της πει πως λυπάται...

Να ζητήσει συγγνώμη....

Τα πήρε όμως ο άθλιος αυτός αέρας....

Τα πήρε και τα ταξιδεύει...

Θα φτάσουν άραγε σ' εκείνη;

Η θα χαθούν κάπου στην πόλη;

Θα βρεθεί μια σελίδα σε ένα μπαλκόνι, άλλη σε άλλο.....

Θα σχιστούν...

Και κανείς δε θα μάθει ποτέ τη σημασία τους...

Θα τα σκουπίσει αύριο κάποια νοικοκυρά.

Θα πάνε στα σκουπίδια και ο μεγάλος έρωτας θα τελειώσει εκεί.....

Θα τα πάρει το σκουπιδιάρικο μαζί με τη μισοφάγωτη πίτσα και τις φλούδες απ' το καρπούζι...

Δεν αξίζει τέτοιο τέλος σ' έναν έρωτα...

Γι αυτό θα θελα να ήξερα.....

Από που έρχονται....

Αν τα πήρε ο αέρας ή τα πέταξε.......εκείνος....

Απελπισμένος......

Κι εκείνη;

Θα μάθει ποτέ τι σκέφτεται ο άντρας που αγαπά;

Πόσο πονά;

Πόσο διστάζει;

Αναποφάσιστος κι εκείνος.....

Σαν τον καιρό......

Αλλα blogs ίδια συναισθήματα...

Οσο διαβάζω ξένα blogs σκοντάφτω σε κάτι συναισθήματα......

Σα να διαβάζω δικά μου βιώματα με διαφορετική γραφή.

Είναι ένα περίεργο συναίσθημα...φέρνει ανατριχίλα....

Διαβάζω ιστορίες ξένων ανθρώπων που έχουν κάνει ακριβώς τα ίδια λάθη με μένα!

Που έχουν βιώσει τον πόνο της απώλειας όπως εγώ....

Τον έρωτα το πάθος......

Εκείνο που με παραξενεύει όμως είναι όταν βλέπω τον ίδιο τρόπο σκέψης.

Μα τα ίδια λάθη, ο ίδιος πόνος, οι ίδιες ανάγκες;....

Από άντρες και γυναίκες;........

Τελικά δε διαφέρουμε τόσο πολύ.

Μόνο ο τρόπος έκφρασης αλλάζει.

Τα βασικά προβλήματα είναι τα ίδια για όλους.

Θα μου πεις τι νομίζεις πως ανακάλυψες τώρα;

Μα είναι διαφορετικά να τα διαβάζεις στα βιβλία....

Εντελώς διαφορετικό απ' το blog που είναι και κατάθεση ψυχής από πολλούς.

Χαμογελάω γλυκόπικρα.

Δεν είμαι εξωγήινη όπως φοβόμουν!

Δεν είμαι μόνη ούτε διαφορετική......

Ισως ανήκω σε μια κατηγορία ανθρώπων περισσότερο ευαίσθητων.

Ομως δεν είναι τόσο λίγοι όσο νόμιζα!

Το αντίθετο.

Και δε με παραξενεύει πια όταν διαβάζω για έναν ανεκπλήρωτο έρωτα.

Για τον πόνο της απώλειας.

Ταράζομαι όταν βλέπω τα ίδια ακριβώς λάθη......

Τις ίδιες σκέψεις για τους γονείς......

Οταν μου άφηναν σχόλια λέγοντας πως νιώθουν ακριβώς όπως γράφω....

Δεν είχα δώσει την πρέπουσα σημασία.

Είχα συγκινηθεί, αλλά δεν είχα καταλάβει.....

Σήμερα ξαναδιάβασα για πολλοστή φορά το 'je parle de toi' του Kolpo Grosso.

Βούρκωσα...ήθελα να αφήσω σχόλιο μα δεν έβρισκα τις λέξεις....

Μπλέχτηκαν, κουβάρι στο μυαλό μου...

Πλημμύρισα συναισθήματα....

Χαρά και λύπη μπερδεύτηκαν....

Κοίταξα και γω τα δάχτυλα των ποδιών μου......

Μοιάζουν με της μαμάς(ευτυχώς)του μπαμπά είναι κάπως......

Γονίδια.......

Θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Kolpo Grosso που μ' έκανε να νιώσω πολύ λιγότερο μόνη!

Κι ένα μικρό ευχαριστώ στην πολύ αγαπημένη μου kihli για την 'ενός λεπτού κραυγή'!!!!!!.......

Η χθεσινή μου ανάρτηση για κάποιο λόγο δε φαίνεται στον πίνακα ελέγχου.

Αν θέλετε να το διαβάσετε κοιτάξτε στο blog μου (serenata).

Εχει τίτλο: Αυτός και ο φίλος του...

Αυτός και ο φίλος του....

Οι αντρικές φιλίες είναι πολύ δυνατές.

Ξέρουμε(οι γυναίκες)πως οι φίλοι τους είναι πιο σημαντικοί κι από τη μάνα τους!

Υποτίθεται πως η σχέση σας είναι κάτι διαφορετικό από τη σχέση που έχει με τους φίλους του.

Γι αυτό και δε μας απασχολεί.

Δε λέμε κουβέντα γι αυτούς, ακόμα κι αν βλέπουμε πως είναι παλιοχαρακτήρες.

Νομίζω όλες το έχουμε καταλάβει αυτό.

Και όσες γκρινιάζουν κακό του κεφαλιού τους.

Μόνο που τα πράγματα δεν είναι πάντα άσπρο μαύρο...

Δέχεσαι πολλά απ' το χαρακτήρα του που σ' ενοχλούν.

Δέχεσαι αναγκαστικά και τους φίλους του.

Μέχρι που όμως;

Μέχρι που μπορείς να δεχτείς τον καλύτερο του φίλο;

Οταν ο καλός σου, σου έχει εκμυστηρευτεί πως ο κολλητός του σε κατηγορεί.....

Ποια είναι η θέση σου;

Πόσο υπεράνω είσαι;

Πόσο μπορείς ν' αντέξεις όταν η σχέση του με τον κολλητό έχει τη μεγαλύτερη προτεραιότητα απ' όλα;

Οταν μιλάει μαζί του πολύ περισσότερο απ' ότι με σένα;

Οταν έχει περισσότερα κοινά μαζί του απ' ότι έχετε μεταξύ σας;

Οταν βλέπεις πως ο άνθρωπος σου αλλάζει, αποκτά τα ελαττώματα του φίλου του;

Αλλάζει και η σχέση σας πια...

Φυσικό είναι η φιλία αυτή να επηρεάσει τη σχέση σου.

Δεν το φοβάσαι το βλέπεις να γίνεται....

Δεν το φαντάζεσαι, συμβαίνει

Πως να κρατήσεις τη σχέση σου χωρίς να μπεις ανάμεσα τους;

Πόσο εφικτό είναι κάτι τέτοιο;

Υποτίθεται μπορείς να μιλήσεις με τον καλό σου...

Αν δεν μπορείς να επικοινωνήσεις τι σχέση είναι αυτή;

Του μιλάς λοιπόν, ειλικρινά, με αγάπη...του λες τι σε προβληματίζει.

Και τότε εκείνος αρνείται όσα σου είχε πει για το φίλο......

Εκεί κατά τη γνώμη μου δεν έχεις επιλογές.

Ο άνθρωπος φανερά έχει επιλέξει το φίλο του από σένα.

Η λέει ψέματα....

Πότε όμως;

Οταν σου έλεγε πως ο κολλητός του σε κατηγορεί;

Η τώρα που λέει πως δεν έχει πει τίποτα.

Μήπως εσύ υπερβάλλεις;

Οτι και να συμβαίνει η σχέση αυτή, η δική σας, δεν έχει μέλλον.

Είτε αυτός λέει ψέματα, είτε εσύ υπερβάλλεις.

Το πράγμα είναι φανερό.

Δεν είσαι αρκετά σημαντική για κείνον.

Μπορεί καμιά γυναίκα να μην είναι......

Ισως έχει μια ιδιόρρυθμη σχέση με το φίλο του.

Κανονικά κάτι τέτοιο δεν θα έπρεπε να συμβαίνει

Αλλο ο φίλος κι άλλο εσύ.

Είναι μια περίπτωση που δεν πρέπει να βρεθείς αντιμέτωπη.

Νομίζω εκεί είναι που κατά τη γνώμη μου...μαζεύεις τα μπογαλάκια σου.

Τον αφήνεις στην τύχη του...

Στο φίλο του....

ΥΓ Αφιερωμένο σε σένα που προβληματίζεσαι...

Για ποια Ελλάδα ρε γαμώτο!

Σε ποια Ελλάδα ζούμε τελικά;

Στην Ελλάδα του Μνημονίου;

Στην Ελλάδα των ανέργων;

Την Ελλάδα των αστέγων;

Αυτή των ανθρώπων που αυτοκτονούν κάθε μέρα;

Θυμήθηκα σήμερα ένα τραγούδι της Αφροδίτης Μάνου.....

'Για ποια Ελλάδα ρε γαμώτο'.

Το άκουσα και έβαλα τα κλάματα.....

Πως μας έχουν κάνει.....

Δεν την αξίζουμε αυτή τη μοίρα!

Δεν είναι η πατρίδα μας αυτό το μόρφωμα που έφτιαξαν!

Εβαλα να το ακούσω, ίσως γιατί είχα θυμώσει ακούγοντας την ομιλία Παπαδήμου.....

Δεν είναι αυτή η χώρα μας!

Οχι μόνο αυτή!

Δεν είναι η Ελλάδα της ξεφτίλας!

Ούτε εμείς είμαστε οι τεμπέληδες όπως λένε οι 'πολιτισμένοι' Ευρωπαίοι....

Η χώρα που μας έλαχε είναι απόγονος της Αρχαίας Ελλάδας.

Και της πιο πρόσφατης......

Είναι η Ελλάδα του Γιούρο.

Η Ελλάδα της Πατουλίδου(αφορμή για το τραγούδι), του Πύρρου Δήμα, του Κακλαμανάκη......

Είναι η όμορφη χώρα με τον ήλιο και τα αμέτρητα νησιά!

Τα ωραιότερα καλοκαίρια!

Τις πιο όμορφες θάλασσες!

Τα ασπρισμένα σπίτια με τις γλάστρες απ' έξω.

Ζούμε σε μια χώρα μαγική που τα καλοκαιρινά βράδια σε τρελαίνει η μυρωδιά του νυχτολούλουδου.....

Δεν είναι μόνο οι διεφθαρμένοι πολιτικοί.......

Είναι η άνοιξη, η ωραιότερη άνοιξη που ανθίζουν τα δέντρα.

Γεμίζουν οι δρόμοι χρώματα και αρώματα!

Είναι η Ελλάδα του Ελύτη, του Σεφέρη, του Ρίτσου, του Ροίδη, του Καζαντζάκη, του Βιζυηνού της Δημουλά........

Είναι η Ελλάδα της Μελίνας, του Χατζηδάκη, του Θεοδωράκη.....

Είναι βαριά η κληρονομιά μας.

Γι αυτό πρέπει να φερθούμε ανάλογα.

Δεν έχουμε δικαίωμα να σκύβουμε το κεφάλι!

Lucio Dalla

Αλλος ένας απ' τους μεγάλους που μας άφησε ξαφνικά.... Καλό ταξίδι.........

Μάρτης Γδάρτης...

Αντε και καλό μας μήνα!

Μπήκε και ο Μάρτης....

Πρώτη μέρα της άνοιξης, τυπικά.

Γιατί κανονικά αρχίζει με το εαρινό ηλιοστάσιο στις 21 του μηνός.

Ανοιξιάτικη μέρα πάλι τη σημερινή...δεν τη λες...

Κρύο ψόφο κάνει και το πρωί έβρεχε.

Αλλά όσο και να μας δείξει τα δόντια του ο Μάρτης(γνωστός ως γδάρτης)είναι απ' τους αγαπημένους μου μήνες!

Οσο κρύο και να κάνει, εγώ αρχίζω και μετράω ανάποδα.

Τρεις μήνες για το καλοκαιράκι..!!

Και είναι γλυκιά αυτή η προσμονή...

Θυμάμαι μια εποχή πολάαααα χρόνια πριν, όταν ήμουν παιδάκι.

Η γιαγιά μου έπλεκε κάτι κλωστές και μου τις έδενε στον καρπό.

Αυτό λεγόταν 'μάρτης'.

Για να μη με κάψει ο ήλιος που υποτίθεται άρχιζε να καίει από την άνοιξη.

Ομορφα χρόνια, αγαπημένη γιαγιά....

Εφερνε το έθιμο από τα νιάτα της......

Τότε που το μαύρισμα έδειχνε πως δουλεύεις στα χωράφια!

Μαυρισμένοι ήταν οι αγρότες και όσοι δούλευαν έξω, οι φτωχοί.....

Αχ βρε γιαγιά που να φανταζόσουν τότε πως κάποτε το μαύρισμα θα γινόταν της μόδας...

Και ήταν ωραία γυναίκα, όταν ήταν νέα η γιαγιά μου.

Απ' ότι έχω δει σε κάτι ασπρόμαυρες κιτρινισμένες, απ' το χρόνο, φωτογραφίες.

Σκέφτομαι φέτος, να ψάξω να βρω κλωστές να φτιάξω 'μάρτη'.

Δεν ξέρω γιατί....

Παλιμπαιδισμός;

Ε όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος τόσο περισσότερο αναζητά τα παιδικά του χρόνια....

Την εποχή της αθωότητας, της ξεγνοιασιάς....

Καλή άνοιξη σε όλους μας!!

Το λάθος....

Είναι στιγμές που νιώθω λες και είμαι θεατής της ζωής...

Η ζωή περνάει δίπλα μου....

Δεν τη ζω!

Δεν έχω καμιά επιρροή σε όσα συμβαίνουν.

Κάτι έγινε χθες και δε θα το ανέφερα αλλά για κάποιο λόγο μου έκανε εντύπωση.

Μην περιμένετε τίποτα φοβερό!

Από τη μια ήταν μια συζήτηση που είχα με τον πατέρα μου.

Απ' αυτές που μιλάς γενικά μέχρι ο άλλος να σου πετάξει μια ατάκα για να έχεις να σκέπτεσαι.

Το δεύτερο ήταν μια απάντηση στο blog 'εΜ είδες?' .

Το ποστ είχε τίτλο 'Αντιθέσεις' με θέμα τη ζωή.

Η απάντηση στο σχόλιο μου ήταν:

'Ναι, όπως το λες είναι. Η ζωή είναι διάφορα. Και είναι άδικη. Μα λίγα είναι αυτά που δεν είναι στο χέρι μας να διαχειριστούμε. Αυτό πρέπει μάλλον να θυμόμαστε.'

Ο πατέρας μου, στην γενική συζήτηση που είχαμε, όταν του είπα πως όσο μεγαλώνω κατανοώ τα λάθη που έχω κάνει.....

Μου απάντησε πως 'όλα τα λάθη διορθώνονται'.......

Πως διορθώνεις ένα λάθος;

Μακάρι να ήταν γραμμένο σε πίνακα με κιμωλία....

Να μπορείς να το σβήσεις και να γράψεις το σωστό...

Οσο για τα λίγα που δε μπορούμε να διαχειριστούμε.....

Εγώ γι αυτά μιλάω.

Τα λίγα......

Πως διορθώνεις ένα λάθος που έκανες χρόνια πριν;

Δε διορθώνεται........

Γι αυτό όταν ξεκίνησα να γράφω είπα πως είναι φορές που νιώθω εντελώς αδύναμη....

Ξέρω τι θέλω....και επίσης ξέρω πως δεν μπορώ να το έχω..!!

Η ζωή είναι άδικη...

Πολύ άδικη.....

Και θέλω να ξεχάσω, να προχωρήσω!

Γιατί όμως νιώθω λες και τα πόδια μου είναι κολλημένα εκεί;

Εκεί που έκανα το λάθος!

Κολλημένη σε μια εποχή στο παρελθόν.

Γιατί;

Λες και μ' έχουν καταδικάσει ....

Να μένω με τα μάτια ορθάνοιχτα να κοιτάζω ένα λάθος που έκανα πριν χρόνια!

Αυτό το λάθος που δεν μπορώ πια να διορθώσω....

Ο μύθος του Σίσυφου.....

Να κουβαλάω την πέτρα μέχρι την κορυφή για να κατρακυλήσει πάλι στα πόδια του βουνού.....

Να ξέρω τι θα γίνει αλλά να προσπαθώ...

Να ζω την ίδια ταινία ξανά και ξανά....

Ξέρω πως πρέπει να προχωρήσω.

Γιατί η ζωή προχωρά......

Μα δε μπορώ να χαρώ πια....

Να γελάσω με την καρδιά μου....

Ζω.........

Ε και;

Σπατάλη...

Οταν χωρίζεις και αρχίζεις να θεωρείς πως ο πρώην ήταν ανώριμος ή κακός....

Αυτό δε δείχνει κάτι για σένα;

Για σένα που έζησες πολύ ή λίγο χρόνο, με κάποιον ανώριμο ή κακό;

Αχ μη μου πείτε πως τα ετερώνυμα έλκονται!

Οσον καιρό ήσουν μαζί του δεν κατάλαβες πως ήταν ανώριμος;

Πως ήταν κακός;

Πως μπορείς αφού έχεις ερωτευθεί έναν άνθρωπο, έχεις περάσει ένα κομμάτι της ζωής σου μαζί του, να τον κατηγορείς;

Για μένα όταν δίνεις την καρδιά σου κάπου τη δίνεις για πάντα.

Οταν το λες το εννοείς!

Δεν καταλαβαίνω πως γίνεται να χωρίζεις και να μην έχεις αφήσει ένα κομμάτι σ' εκείνον.

Εκτός αν δεν είχες δεθεί πραγματικά...

Αν όλη η ιστορία ήταν μια επιπολαιότητα και δε μπήκες στον κόπο να τον γνωρίσεις...

Και πάλι όμως......

Δε λέω πως μπορείς να είσαι ξανά μαζί του, αλλά νοιάζεσαι....

Από μακριά.....

Δεν τον κατηγορείς, ούτε εύχεσαι να του τύχει κάτι κακό!

Αν το κάνεις αυτό δυο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν.

Η σε γέλασε, σε εξαπάτησε και σε πνίγει το δίκιο, που κι αυτό δεν κρατάει πολύ.

Η είσαι το ίδιο ανώριμη και κακιά όσο ο πρώην....

Μη βιαστείτε να πείτε πως είμαι λάθος.

Σκεφτείτε το πρώτα.....

Σε τελευταία ανάλυση, το να αναλώνεσαι κατηγορώντας κάποιον είναι σπατάλη ενέργειας και χρόνου.

Τι με έπιασε ξαφνικά και ασχολούμαι μ' αυτό το θέμα;......

Κάτι άκουσα και εκνευρίστηκα.....

Κι ας είναι λάθος....

Είχα προσπαθήσει να σοβαρευτώ στα τελευταία πόστς....

Ελπίζω να το προσέξατε!

Εκεί που θέλω όμως να ξεχαστώ, να κρυφτώ.....

Ολο και κάτι διαβάζω και με παίρνουν τα ζουμιά, είμαι και ευαίσθητη...

Δυο χρόνια που γράφω στο blog αναρωτιέμαι που είναι οι άντρες.

Οι strait γοητευτικοί, έξυπνοι άντρες.

Ολοι μου λένε να έχω πίστη και ο κατάλληλος θα βρεθεί εκεί που δε θα το περιμένω.

Και το πίστεψα για λίγο....

Ελα όμως που θυμάμαι τα παλιά......

Ακούω και δικές σας ιστορίες και με πιάνει το παράπονο.

Εχω ανάγκη να ερωτευθώ ξανά!

Κι ας είναι λάθος.......

Μου λείπει η τρυφερότητα...

Το χέρι που θα κρατά το δικό μου......

Η αγκαλιά που θα χωρά εμένα....

Τα τηλεφωνήματα για να μ' ακούσει.....

Να ξυπνώ και να είναι πλάι μου....

Μου λείπει το 'σ' αγαπώ'.......

Μου λείπει.....

Προσπαθώ να ξεχάσω.....

Αχ αυτή η serenata......

Δε βάζει μυαλό......

Serenata

Κάπως έτσι πήρε τ' όνομα του το blog αυτό.

Το βάφτισε ο μεγάλος έρωτας των νεανικών μου χρόνων.

Και ναι, τα κάναμε σαλάτα....

Δυο ξεχωριστές ζωές...

Εκείνος πήρε σκύλο!!

Θυμάται όμως που και που τη serenata......

Και διαβάζει το blog....

Το άσπρο και το μαύρο...

Πόσες φορές πρέπει να κοιτάξεις κάτι μέχρι να σιγουρευτείς πως είναι πράγματι αυτό που νομίζεις;

Καμιά φορά φταίει η μυωπία...

Αλλες φορές το κοιτάζουμε από λάθος γωνία...

Το ίδιο συμβαίνει με αυτά που ακούμε.

Σημασία έχει ποιος τα λέει και αν έχει συμφέρον να μας παραπλανήσει.

Κάντε ένα ζάπινγκ στην τηλεόραση ή το ραδιόφωνο.

Το ίδιο γεγονός μπορεί να είναι από πάρα πολύ καλό μέχρι καταστροφικό.

Εξαρτάται ποιος το λέει.....

Το ξέρουμε αυτό όμως.

Τα περισσότερα απ' όσα μαθαίνουμε χρίζουν δεύτερης και τρίτης ανάγνωσης.

Το ίδιο συμβαίνει με τις εφημερίδες.

Γι αυτό πρέπει να αξιολογούμε όσα ακούμε/διαβάζουμε.

Υποτίθεται πως έχουμε κριτική σκέψη.

Μπορούμε να σκεφτούμε τι είναι σωστό....

Μπορούμε όμως;

Πόσοι από μας σκέφτονται δυο και τρεις φορές αυτά που μαθαίνουν;

Η αλήθεια για τον καθένα μας είναι διαφορετική.

Μπορεί όμως να είναι και η ίδια.

Εξαρτάται από πια γωνία το βλέπει....

Η αλήθεια άλλωστε είναι πολύ μεγάλη κουβέντα!

Ποιος μπορεί να ισχυριστεί πως ξέρει την αλήθεια έστω για το πιο απλό θέμα;

Υπάρχει η αλήθεια που βολεύει εμένα ή εσένα.

Η αλήθεια, όσο επώδυνη και αν είναι, μπορεί να ισχύει για όλους;

Γι αυτό χρειαζόμαστε κριτικό νου.

Αυτό που μας βολεύει ή μας αρέσει δε σημαίνει πως είναι σωστό.....

Αυτό που μας λέει ο γνωστός, ο φίλος μας, ή ο συμπαθής πολιτικός/δημοσιογράφος δεν είναι απαραίτητα αληθινό.

Πολλές φορές μπερδεύουμε τα λόγια με το πρόσωπο.

Ο αδερφός/φίλος δε θα μας κάνει κακό.....

Το μεγαλύτερο λάθος κατά τη γνώμη μου.

Και το κακό όπως και το καλό είναι σχετικά.

Οπως και ο λόγος που σου λέει κάποιος κάτι.....

Αυτό που θέλω να πω είναι πως μπορεί κάποιος να έχει τις καλύτερες προθέσεις....

Θα τον πιστέψουμε;

Ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις.

Αυτός που μας αγαπάει δε σημαίνει πως γνωρίζει.

Οταν κάποιος φίλος μας λέει μια καλή κουβέντα δεν είναι απαραίτητα αληθινή.

Τη λέει από αγάπη........

Για να μη στενοχωρηθούμε.....

Γιατί έτσι νομίζει.....

Πιστεύοντας τον όμως θα χαθούμε.

Θα προχωρήσουμε προς λάθος κατεύθυνση.

Πόσο μάλλον αν κάποιος είναι κακόβουλος....

Πως ξεχωρίζεις το καλό από το κακό;

Την αλήθεια από το ψέμα;

Τεράστια θέματα....πως να τ' αγγίξεις;.....

Εμπλεξα πάλι με ερωτήματα αιώνων..!!

Απορίες που δεν έχουν απάντηση.

Η αλήθεια, το ψέμα, το καλό και το κακό.......

Η ατελείωτη πάλη ανάμεσα στο άσπρο και το μαύρο.....

Το φως και το σκοτάδι....

Απορίες....

Αξιοπρέπεια.....λίγη μας έχει απομείνει.

Πως τη μετράς την αξιοπρέπεια;

Πότε είσαι αξιοπρεπής;

Οταν κατεβαίνεις στο Σύνταγμα;

Και με ποιους;

Με το ΠΑΜΕ, το ΣΥΡΙΖΑ ή με την παρέα σου;

Οσα περισσότερα δακρυγόνα σου ρίξουν, όσο χειρότερα γυρίσεις, τόσο περισσότερο πολίτικαλ κορέκτ είσαι;

Είσαι αξιοπρεπής όταν βοηθάς τους άστεγους.

Αν βοηθάς τους άστεγους αλλά δεν κατεβαίνεις στο Σύνταγμα;

Είναι θέμα αξιοπρέπειας;

Καθένας κάνει ότι μπορεί.

Οτι μπορεί ή ότι θεωρεί σωστό(;)...

Τι πρέπει να κάνει κάποιος για να θεωρηθεί αξιοπρεπής;

Και ποιος θα το πει;

Αξιοπρεπής ήταν κάποτε ο 'νοικοκύρης'.

Τώρα είναι αυτός που αντιδρά;

Ποιος κρίνει το ποιος αντιδρά σε τι και πως;

Αξιοπρεπής είσαι όταν ψηφίζεις;

Η όταν απέχεις;

Μήπως η λέξη αξιοπρέπεια δεν είναι σωστή για όλ' αυτά;

Ποια είναι η σωστή λέξη;

Δεν είναι όλα τελικά υποκειμενικά;

Μήπως σημασία έχει να είσαι εντάξει με τον εαυτό σου;

Να νιώθεις πως κάνεις ό,τι μπορείς;

Να μην περιμένεις να σε κρίνουν οι άλλοι...

Ο τελικός κριτής μας δεν είμαστε εμείς οι ίδιοι;

Σημασία δεν έχει να είμαστε εμείς καλά με τον εαυτό μας;

Λέξεις.....

Αξιοπρέπεια, Ελληνας, αντίδραση, ψήφος, νοικοκύρης, πατριώτης.....

Ποιος κρίνει ποιον;

Ποιος έχει το δικαίωμα να κρίνει;

Ο αριστερός;

Ο δεξιός;

Ποιος ξέρει πως να βοηθήσει τη χώρα μας;

Πολλοί λένε πως ξέρουν....γιατί τότε πάμε απ' το κακό στο χειρότερο;

Ποιος ξέρει το σωστό;

Ποιο είναι το 'σωστό';

Σωστό για ποιον;

Πολλές απορίες.....

Καθένας έχει τη δική του απάντηση....νομίζω....

Κάποτε στην Υδρα...

Την Υδρα την αγαπούσα πάντα.

Οι πρώτες μου διακοπές χωρίς τους γονείς.....

Και μετά εκείνο το τραγικό Σαββατοκύριακο με σένα.

Ξεκίνησε με τόσο κέφι......

Αλλά Σαββατοκύριακο μέσα στο κατακαλόκαιρο χωρίς να έχουμε κλείσει...

Φτάσαμε βράδυ και περπατούσαμε με τα μπαγκάζια μας μέχρι αργά τη νύχτα όπου βρήκαμε ένα τραγικό δωμάτιο.

Δεν έφταιγες....

Με είχες κακομάθει...

Είχα συνηθίσει να περνάω εξαιρετικά μαζί σου.

Μου είχες κάνει τόσες υπέροχες εκπλήξεις

Πάντα διάλεγες το καλύτερο!

Πάντα θα έβγαζες ένα 'λαγό' απ' το μανίκι σου...

Ετσι με είχες μάθει......

Οταν βρεθήκαμε σ' εκείνο το φρικτό δωματιάκι με τα δυο κρεβάτια....

Τα έχασα.

Η κούραση και η ανάγκη για ύπνο μας έκαναν να δεχτούμε το δωμάτιο εκείνο.

Θύμωσα.

Εριξα όλο το φταίξιμο σε σένα...

Εσένα που με είχες συνηθίσει αλλιώς!

Δεν ήμουν έτσι πριν σε γνωρίσω.

Δεν ήμουν κακομαθημένη!

Και με πιάνουν τα κλάματα......

Γιατί έχουν περάσει τόσα χρόνια....

Γιατί τώρα ξέρω τη σημασία της κάθε στιγμής....

Αν γύριζε ο χρόνος πίσω...

Σ' εκείνο το Σαββατοκύριακο....

Δε θ' άφηνα στιγμή να πάει χαμένη!

Θα σου έδειχνα την άλλη πλευρά μου.

Θα έβλεπες πόσο καλή είμαι, πως προσαρμόζομαι σε όλες τις συνθήκες!

Δε θα ήμουν το κοριτσάκι που τα περιμένει όλα απ' το αγόρι.

Οχι πια!

Αν γύριζε ο χρόνος πίσω θα ήμουν διαφορετική.

Δε θα άφηνα τα πράγματα να κυλήσουν έτσι.

Δε θα σου είχα φερθεί ποτέ άσχημα.

Αν μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω.....

Δε θα είχαμε χωρίσει.....

Και τώρα θα έκλαιγα στην αγκαλιά σου.

Τη θυμάμαι την αγκαλιά σου........

Θα χωνόμουν εκεί....

Θ' ακουμπούσα στο λαιμό σου και συ θα μου λεγες.....

'Μην κλαις γατούλα, όλα θα πάνε καλά'.

Και οι άνθρωποι απ' το μαγαζί με τις μεγάλες ομπρέλες θα έβγαιναν να μας χαζέψουν...

Οπως όλα τ' άλλα πρωινά.....

Ομως χρόνος δε γυρίζει......

Κι εγώ κλαίω μόνη....

Απ' τα δάκρυα δε βλέπω...

Μου λείπει εκείνη η εποχή....