Συγνώμη

Συγγνώμη που είμαστε εδώ Που σπαταλάμε τον χρόνο σας Συγγνώμη Συγγνώμη που αναπνέουμε τον αέρα σας Που βαδίζουμε στο έδαφός σας Που στεκόμαστε στη θέα σας Συγγνώμη Ναι, συγγνώμη Συγγνώμη που δείχνουμε έτσι όπως είμαστε Συγγνώμη που ενοχλούμε όταν ξεκουράζεστε Κάνετε ήδη αρκετά για μας Συγγνώμη που δεν είμαστε ευγνώμονες και ευτυχισμένοι Δεν είμαστε ευγνώμονες αρκετά Και για το ότι το όνομά μου δεν είναι Ντέϊβιντ Ή Κάθριν Ή Μέϊ Αλλά Ρασίντ Χόλτα Και Αρντίτα Συγγνώμη που καθόμαστε στα τρένα και στα λεωφορεία σας Και στα παγκάκια σας στον ήλιο Και συγγνώμη που δεν φέραμε τίποτα μαζί Και ότι το μόνο που έχουμε είναι μια ιστορία Ούτε καν χαρούμενη ιστορία..

Συγγνώμη – Ποίημα από ένα παιδί πρόσφυγα, από τη Βοσνία

Ξεσκαρτάρισμα

Ισως επειδή αποφάσισα να ξαναγυρίσω στην μπλογκόσφαιρα...

Εκανα ένα ξεσκαρτάρισμα από τα blogs που ακολουθούσα.

Κάποια είχαν κλείσει χρόνια.

Αλλα έγιναν ιδιωτικά και αφού δεν μου έστειλαν πρόσκληση δεν μπορούσα να διαβάσω.

Κάποια που δεν λειτουργούσαν πια αλλά είχα δεθεί με τον άνθρωπο που έγραφε...δεν μπόρεσα να τα σβήσω.

Εσβησα όμως ένα δυο κατά λάθος.

Συγχωρήστε με εσείς που γράφετε ακόμα το 2015 και σας έσβησα.

Θα σας ξαναβρώ...ελπίζω.

Κανένας δεν αφήνει την Πατρίδα του

Ποίημα της Κενυάτισσας ποιήτριας Ουαρσάν Σάιρ

«Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα του,

εκτός αν πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία

τρέχεις προς τα σύνορα μόνο όταν βλέπεις

ολόκληρη την πόλη να τρέχει κι εκείνη

οι γείτονές σου τρέχουν πιο γρήγορα από σένα

με την ανάσα ματωμένη στο λαιμό τους

το αγόρι που ήταν συμμαθητής σου

που σε φιλούσε μεθυστικά πίσω από το παλιό εργοστάσιο τσίγκου

κρατά ένα όπλο μεγαλύτερο από το σώμα του

αφήνεις την πατρίδα

μόνο όταν η πατρίδα δε σε αφήνει να μείνεις.

κανένας δεν αφήνει την πατρίδα εκτός αν η πατρίδα σε κυνηγά

φωτιά κάτω απ΄ τα πόδια σου

ζεστό αίμα στην κοιλιά σου

δεν είναι κάτι που φαντάστηκες ποτέ ότι θα έκανες

μέχρι που η λεπίδα χαράζει απειλές στο λαιμό σου

και ακόμα και τότε ψέλνεις τον εθνικό ύμνο

ανάμεσα στα δόντια σου

και σκίζεις το διαβατήριό σου σε τουαλέτες αεροδρομίων

κλαίγοντας καθώς κάθε μπουκιά χαρτιού

δηλώνει ξεκάθαρα ότι δεν πρόκειται να γυρίσεις.

πρέπει να καταλάβεις

ότι κανένας δε βάζει τα παιδιά του σε μια βάρκα

εκτός αν το νερό είναι πιο ασφαλές από την ξηρά

κανένας δεν καίει τις παλάμες του

κάτω από τρένα, ανάμεσα από βαγόνια

κανένας δεν περνά μέρες και νύχτες στο στομάχι ενός φορτηγού

τρώγοντας εφημερίδες

εκτός αν τα χιλιόμετρα που ταξιδεύει

σημαίνουν κάτι παραπάνω από ένα ταξίδι.

κανένας δε σέρνεται

κάτω από φράχτες

κανένας δε θέλει να τον δέρνουν

να τον λυπούνται

κανένας δε διαλέγει τα στρατόπεδα προσφύγων

ή τον πλήρη σωματικό έλεγχο σε σημεία

όπου το σώμα σου πονούσε

ή τη φυλακή,

επειδή η φυλακή είναι ασφαλέστερη

από μια πόλη που φλέγεται

και ένας δεσμοφύλακας το βράδι

είναι προτιμότερα από ένα φορτηγό

γεμάτο άντρες που μοιάζουν με τον πατέρα σου

κανένας δε θα το μπορούσε

κανένας δε θα το άντεχε

κανένα δέρμα δε θα ήταν αρκετά σκληρό

για να ακούσει τα:

γυρίστε στην πατρίδα σας μαύροι

πρόσφυγες

βρομομετανάστες

ζητιάνοι ασύλου

που ρουφάτε τη χώρα μας

αράπηδες με τα χέρια απλωμένα

μυρίζετε περίεργα

απολίτιστοι

κάνατε λίμπα τη χώρα σας και τώρα θέλετε

να κάνετε και τη δική μας

πώς δε δίνουμε σημασία

στα λόγια

στα άγρια βλέμματα

ίσως επειδή τα χτυπήματα είναι πιο απαλά

από το ξερίζωμα ενός χεριού ή ποδιού

ή τα λόγια είναι πιο τρυφερά

από δεκατέσσερις άντρες

ανάμεσα στα πόδια σου

ή οι προσβολές είναι πιο εύκολο

να καταπιείς

από τα χαλίκια

από τα κόκαλα

από το κομματιασμένο κορμάκι του παιδιού σου.

θέλω να γυρίσω στην πατρίδα,

αλλά η πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία

πατρίδα είναι η κάνη ενός όπλου

και κανένας δε θα άφηνε την πατρίδα

εκτός αν η πατρίδα σε κυνηγούσε μέχρι τις ακτές

εκτός αν η πατρίδα σού έλεγε να τρέξεις πιο γρήγορα

να αφήσεις πίσω τα ρούχα σου

να συρθείς στην έρημο

να κολυμπήσεις ωκεανούς

να πνιγείς

να σωθείς

να πεινάσεις

να εκλιπαρήσεις

να ξεχάσεις την υπερηφάνεια

η επιβίωσή σου είναι πιο σημαντική.

κανένας δεν αφήνει την πατρίδα εκτός αν η πατρίδα είναι

μια ιδρωμένη φωνή στο αυτή σου

που λέει

φύγε,

τρέξε μακριά μου τώρα

δεν ξέρω τι έχω γίνει

αλλά ξέρω ότι οπουδήποτε αλλού

θα είσαι πιο ασφαλής απ΄ ό,τι εδώ»

ΑΝ

Αν είχαν όλοι οι άνθρωποι την υγεία τους...

Αν είχαν ένα σπίτι και φαγητό...

Αν οι επιστήμονες ασχολούνταν περισσότερο με τους φτωχούς...

Αν είχα αδέρφια...

Αν το τηλέφωνο χτυπούσε όταν είχα ανάγκη να μιλήσω...

Αν μπορούσα να βοηθήσω όλα τα ζώα που έβρισκα...

Αν το σπίτι καθαριζόταν από μόνο του...

Αν όλοι είχαμε τον κήπο μας με τα λαχανικά μας...

...και τα φρούτα μας...

Αν το καλοκαίρι είχε λιγότερα κουνούπια...

Αν υπήρχαν και καλές ειδήσεις...

Αν οι εφημερίδες δεν βρόμιζαν τα χέρια...

Αν οι πολιτικοί μας έλεγαν μόνον αλήθεια...

Αν μου άρεσε να διαβάζω ιστορία όσο και λογοτεχνία...

Αν ζούσε η μαμά μου...

Αν ήμουν άτρωτη στις ιώσεις...

Αν είχα κέφι για περπάτημα κάθε μέρα...

Αν ήμουν φωτογενής...

Αν έβρισκα μια φίλη να ταιριάζουμε και να μένουμε κοντά...

Αν οι περισσότεροι άνθρωποι ήταν ειλικρινείς και απέφευγαν τα ψέμματα...

Αν ήμουν καλλίφωνη...

Αν το Μουτζουράκι μπορούσε να αδυνατίσει χωρίς δίαιτα...

Αν ο κόσμος έπαυε να στενοχωριέται για ανούσια πράγματα...

Οσα δεν ξέρει ο Μουτζούρης...

Ο Μουτζούρης κοιμάται δίπλα μου.

Του αρέσει να με ακουμπάει.

Γουργουρίζει λίγο...ίσα που ακούγεται.

Τον κοιτάζω με αγάπη.

Πάνε δυο χρόνια από τότε που τον πέταξαν στον κήπο μου, γατάκι τεσσάρων μηνών.

Από τότε είναι η συντροφιά μου, το μωράκι μου.

Κάποιοι θα στραβώσετε τα μούτρα.

Το γατάκι αυτό μου έχει δώσει περισσότερα από πολλούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει.

Η αγάπη του και η ευγνωμοσύνη του δεν έχουν όρια.

Κάποιοι μου λένε πως τον έσωσα, επειδή τον μάζεψα και τον φροντίζω.

Εγώ όμως πιστεύω πως σώσαμε ο ένας τον άλλον.

Ο Μουτζουράκος έδωσε σκοπό στη ζωή μου, μια δύσκολη εποχή.

Ο γάτος αυτός είναι ο πιο χαδιάρης, πιο έξυπνος και έχει φοβερό χαρακτήρα.

Ξέρω τι γράφω.

Εχω μεγαλώσει με γάτες, αυτός όμως είναι ιδιαίτερος!

Ισως γιατί του έχω δώσει μεγάλη προσοχή.

Ο Μουτζούρης κοιμάται και αναστενάζει.

Ποιος ξέρει τι όνειρα βλέπει...

Σίγουρα όχι τον ΕΝΦΙΑ ή το λογαριασμό του τηλεφώνου.

Τον πρίγκιπα μου τον κρατάω μακριά από αυτά.

Εκείνος τρώει την καλύτερη τροφή, έχει την καλύτερη άμμο, τα χάδια μου, τα παιχνίδια του, την αγκαλιά μου, το σπίτι μας...

Είναι μακριά από τη δική μας πραγματικότητα.

Τα λέω αυτά γιατί βρέχει και σήμερα.

Σκεφτείτε τους πρόσφυγες στο κέντρο...

Οσοι μπορούμε ας βοηθήσουμε τα αδέσποτα, μην ξεχνάμε όμως τους ανθρώπους!

Γλυκός Σεπτέμβρης

Τι γλυκός ο Σεπτέμβρης!

Αυτή η εποχή, η αρχή του φθινοπώρου, που κάποτε μισούσα έχει γίνει η αγαπημένη μου.

Ο καιρός είναι ακόμα καλός και ο κόσμος λίγος.

Κάθε χρόνος που περνά και γεύομαι την ηρεμία και τη γαλήνη, τόσο λιγότερο αγαπώ το καλοκαίρι!

Και να σκεφτεί κανείς πως ήμουν άνθρωπος του καλοκαιριού.

Εχω λίγο περισσότερο από δυο χρόνια από τότε που έφυγα από την Αθήνα.

Κοντά στη θάλασσα έχω βρει τον εαυτό μου.

Ηρεμία, ησυχία...

Κήπος, θάλασσα, ο γάτος και τα βιβλία μου.

Δυο φίλοι και μακριά από κουτσομπολιά και κακίες.

Οκ οι κακίες σε ακολουθούν όπου και να πας...

Γι αυτό και ελάχιστοι φίλοι.

Μια εβδομάδα περίπου πριν ανοίξουν τα σχολεία αρχίζει και λιγοστεύει ο κόσμος.

Ο τόπος παίρνει τους γνωστούς του ρυθμούς.

Λίγοι άνθρωποι στη θάλασσα πια...

Ευχαριστιέσαι την παραλία.

Δεν έχει την απίστευτη ζέστη του Αυγούστου...

Εκτός από το κολύμπι χαίρεσαι να κάνεις βόλτες στην παραλία.

Μπορείς να καθίσεις δίπλα στη θάλασσα να διαβάσεις το βιβλίο σου!

Δεν χρειάζεται να γυρίσεις σπίτι για ησυχία.

Τι γλυκός που είναι ο Σεπτέμβρης!

Λεβεντόπαιδο Αρίστο.......

Video

Σε συζήτηση μ' έναν φίλο, πριν λίγες μέρες, για την πολιτική κατάσταση καταλήξαμε να αναρωτιόμαστε ποιος έχει να ωφεληθεί από την είσοδό του Βασίλη Λεβέντη στη Βουλή.

Ο Λεβέντης υποτίθεται είναι κεντρώος.

Ποιος τον ψήφισε όμως γι αυτό;

Η άνοδος του σε αντίθεση με την πτώση του Ευάγγελου Βενιζέλου στη Θεσσαλονίκη ήταν ο λόγος να πυροδοτηθούν κάποιες συζητήσεις.

Οι δημοσιογράφοι όμως όπως πάντα υπερβολικοί.

Σαν να κατάλαβαν τον περασμένο Γενάρη πως ο Λεβέντης είναι σοβαρός πολιτικός...!!

Τον φωνάζουν σε πάνελ, ζητούν την άποψη του!!

Κανένας δεν αναφέρει πως οι ψήφοι που έλαβε ήταν από αντίδραση.

Ποιος πλήρωσε δημοσιογράφους για να διαφημίζουν τον Λεβέντη;..

Γιατί δεν μπορώ να πιστέψω πως μεγάλοι δημοσιογράφοι είδαν το φως το αληθινό και άρχισαν να υποστηρίζουν/διαφημίζουν τον Βασίλη Λεβέντη!

Ξέρουμε άλλωστε πως λειτουργεί το σινάφι τους.

Ποιος κερδίζει λοιπόν με την πιθανή είσοδο του στη Βουλή;

Πιθανές απαντήσεις υπάρχουν.

Η ΝΔ; Τα ποσοστά της στα πρόσφατα γκάλοπ είναι ανεβασμένα.

Οι απογοητευμένοι από τη ΝΔ, ψήφισαν για αντίδραση Λεβέντη στις εκλογές του Γενάρη και σ' αυτές τις εκλογές επιστρέφουν;

Φυσικά είναι νωρίς ακόμα για δημοψηφίσματα, ας δούμε τι θα λένε μετά τα debates.

Σιχαίνομαι τις θεωρίες συνωμοσίας.

Εδώ πάντως κάποιο παιχνίδι παίζεται.

Γιατί και για ποιον όμως;.

Κι ένα πρόσφατο video του Βασίλη Λεβέντη μετά το δημοψήφισμα ...

Εδώ

Κάνω come back με Χαλίλ Γκιμπράν

Απόσπασμα από το βιβλίο του Χαλίλ Γκιμπράν “Σκέψεις και διαλογισμοί” – Εκδ. Μπουκουμάνη

Είπα, στο φίλο μου,

«Τη βλέπεις που ακουμπά στον ώμο του;

Χθες ακουμπούσε -στο δικό μου».

Κι εκείνος είπε:

«Αύριο θ’ ακουμπήσει στο δικό μου».

Εγώ είπα,

«Τη βλέπεις που κάθεται δίπλα του;

Χθες καθόταν δίπλα σε μένα».

Κι εκείνος είπε:

«Αύριο θα καθίσει δίπλα σε μένα».

Εγώ είπα,

«Τη βλέπεις που πίνει από την κούπα του;

Χθες έπινε από τη δική μου»..

Κι εκείνος είπε:

«Αύριο θα πιει από τη δική μου».

Εγώ είπα:

«Δες την πώς τον κοιτάζει με μάτια ερωτευμένα. Χθες, έτσι με κοίταζε κι εμένα».

Κι εκείνος είπε:

«Αύριο, θα κοιτάξει έτσι εμένα».

Εγώ είπα:

«Άκου την πώς του ψιθυρίζει ερωτικά τραγούδια. Τα ίδια μου τραγουδούσε χθες εμένα».

Κι εκείνος είπε:

«Αύριο θα τα τραγουδά σ’ εμένα».

Εγώ είπα:

«Κοίτα την πώς τον αγκαλιάζει.

Και χθες αγκάλιαζε εμένα».

Κι εκείνος είπε:

«Κι αύριο θ’ αγκαλιάζει έμενα». Εγώ τότε είπα:

«Τί παράξενη γυναίκα που είναι!!» Κι εκείνος είπε:

«Είναι η Ζωή».

Νέες...μόδες......

Προσπαθώ όσο μπορώ να αποφεύγω τα πολιτικά.

Οπως και τα θρησκευτικά θέματα.

Θεωρώ πως καθένας έχει την δική του άποψη και προσπαθώ να κρατώ ισορροπίες.

Δεν ξέρω αν τα καταφέρνω πάντα αλλά προσπαθώ.

Σήμερα λοιπόν λέω να ασχοληθώ με τους άντρες στις παραλίες.

Για να είμαι ειλικρινής την ιδέα μου έδωσεn ο Apokalipsis 999 

Τις λίγες φορές που έχω καταφέρει να πάω στη θάλασσα φέτος είδα τη νέα μόδα!

Δεν αναφέρομαι σε γυναίκες.

Γράφω για τους άντρες.

Και δεν μιλάω για ωραία κορμιά όπως στην φωτογραφία......

Τα μαγιώ αυτά τα φοράνε μέχρι και παππούδες που νεανίζουν.

Πόνεσαν τα ματάκια μου βλέποντας κάθε καρυδιάς καρύδι να φοράει αυτά τα μικροσκοπικά 'μαγιώ'.

Ελεος κύριοι!

Κοιταχτήκατε καθόλου στον καθρέφτη πριν βγείτε στην παραλία;

Ρωτήσατε κάποια φίλη/ο για την εμφάνιση σας;

Σας παρακαλώ πολύ ρωτήστε κάποιον πριν κάνετε την εμφάνιση σας.

Λυπηθείτε τους υπόλοιπους λουόμενους!

Υπάρχουν και παιδιά που σας βλέπουν, ντροπή!

Αν θέλετε οπωσδήποτε να γδυθείτε....γιατί ντύσιμο δεν το λες αυτό.....

Υπάρχουν οργανωμένες πλαζ όπου όσοι πηγαίνουν είναι μέσα στη....νέα μόδα.

Πηγαίνετε λοιπόν και κλειστείτε εκεί.

Να σας βλέπουν οι όμοιοι σας.........

ΥΓ Δεν είναι ορθογραφικό λάθος, επιμένω να γράφω το μαγιώ με 'Ω' και όχι με 'Ο'.

Homeland

Δεν μου έχει τύχει ποτέ να κολλήσω με σειρά από το internet όπως με το Homeland !

Ξενύχτησα μέχρι να δω και το τελευταίο επεισόδιο του τέταρτου κύκλου.

Καθώς είχα διαβάσει πως συνεχιζόταν και το 2015 ήμουν ήσυχη πως δε θα τελείωνε.....

Ο πέμπτος κύκλος όμως αρχίζει το φθινόπωρο.

Ετσι η απογοήτευση μου ήταν μεγάλη.

Πρώτη φορά μου άρεσε τόσο μια σειρά!

Εχει εξαιρετικά ενδιαφέροντες, πολύπλευρους ήρωες, απρόσμενες ανατροπές, πολιτικό υπόβαθρο και σύνθετες ανθρώπινες ιστορίες. 
Είναι απαιτητική, δηλαδή δεν προσφέρεται για χαλάρωση, αλλά αποζημιώνει σα σκεπτόμενη, ατμοσφαιρική ταινία, γιαυτό σάρωσε τα βραβεία.

Πιστεύω πως θα αρέσει σε όσους παρακολουθούν σειρές στο internet.

Είναι δύσκολη και δυνατή σειρά.

Για θεατές με απαιτήσεις.........

Φυσικά περί γούστων......αλλά δείτε την και πείτε μου αν σας άρεσε όσο σ' εμένα.....

Απουσία

Την Παρασκευή έφυγε από τη ζωή η θεία μου...αδερφή του μπαμπά μου.

Ηταν πλήρης ημερών, 92 νομίζω...και πολλά χρόνια άρρωστη.

Αλτσχάιμερ, προβλήματα καρδιάς, εγκεφαλικά....

Υπέφερε χρόνια.

Με είχε προβληματίσει αρκετές φορές.

Μια τέτοια ζωή τι νόημα έχει;

Δεν είναι καλύτερα να φεύγεις όσο είσαι αξιοπρεπής;

Οταν ήρθε η 'ώρα' όμως δεν μπόρεσα να το δω έτσι.

Τις τελευταίες βδομάδες ειδικά, που μπαινόβγαινε στα νοσοκομεία, αναρωτιόμουν γιατί την κρατάνε{την επανέφεραν αρκετές φορές} στη ζωή αφού υποφέρει τόσο.....

Σκεφτόμουν πως αν ήμουν η θεία θα ήθελα να φύγω!

Να μην πονάω, να έχω έστω ένα μίνιμουμ αξιοπρέπειας.

Οταν έφυγε όμως......

Ηταν όλα διαφορετικά.....

Στενοχωριόμουν.

Γιατί;...

Τόσον καιρό θεωρούσα πως αυτό ήταν το καλύτερο για κείνη.

Η θεία εξιλεώθηκε.

Μήπως γιατί ήταν η θεία;!!

Τα παιδικά μου χρόνια;....

Στενοχωριόμουν για κείνη που έφυγε ή για μένα που την έχασα;..

Πόσο εγωιστική είναι η αγάπη!

Θέλουμε να ζήσει το αγαπημένο μας πρόσωπο για να μην το χάσουμε εμείς!

Να υποφέρει εκείνη ζώντας για να μην υποφέρουμε εμείς από την απουσία της......

Μας πονάει η απουσία.

Γι αυτό θέλουμε να μείνουν κοντά μας οι αγαπημένοι......κι ας υποφέρουν.

Πολύ εγωιστικό αίσθημα η αγάπη.....

Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα!

Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα να έχουμε εμείς και ο κόσμος όλος!

Τις από καρδιάς ευχές μου σε όλους για καλή Ανά(σ)ταση στις καρδιές μας!

ΚΑΛΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ!!!!!!

Μεγάλη Πέμπτη.........

Η δήλωση Σεφέρη κατά της χούντας

  Πάει καιρός που πήρα την απόφαση να κρατηθώ έξω από τα πολιτικά του τόπου. Προσπάθησα άλλοτε να το εξηγήσω, αυτό δε σημαίνει διόλου πως μου είναι αδιάφορη η πολιτική ζωή μας.
    Έτσι, από τα χρόνια εκείνα ώς τώρα τελευταία έπαψα κατά κανόνα ν’ αγγίζω τέτια θέματα. Εξ άλλου τα όσα δημοσίεψα ώς τις αρχές του 1967, και η κατοπινή στάση μου (δεν έχω δημοσιέψει τίποτε στην Ελλάδα από τότε που φιμώθηκε η ελευθερία) έδειχναν, μου φαίνεται αρκετά καθαρά τη σκέψη μου.
    Μολαταύτα, μήνες τώρα, αισθάνομαι μέσα μου και γύρω μου, ολοένα πιο επιτακτικά το χρέος να πω ένα λόγο για τη σημερινή κατάστασή μας. Με όλη τη δυνατή συντομία, νά τι θα έλεγα:
    Κλείνουν δυο χρόνια που μας έχει επιβληθεί ένα καθεστώς όλως διόλου αντίθετο με τα ιδεώδη για τα οποία πολέμησε ο κόσμος μας και τόσο περίλαμπρα ο λαός μας, στον τελευταίο παγκόσμιο πόλεμο.
    Είναι μια κατάσταση υποχρεωτικής νάρκης όπου, όσες πνευματικές αξίες κατορθώσαμε να κρατήσουμε ζωντανές, με πόνους και με κόπους, πάνε κι’ αυτές να καταποντισθούν μέσα στα ελώδη στεκάμενα νερά. Δε θα μου είταν δύσκολο να καταλάβω πως τέτιες ζημιές δε λογαριάζουν παρά πολύ για ορισμένους ανθρώπους. Δυστυχώς, δεν πρόκειται μόνο γι’ αυτόν τον κίνδυνο.
    Όλοι πια το διδάχτηκαν και το ξέρουν πως στις δικτατορικές καταστάσεις, η αρχή μπορεί να μοιάζει εύκολη, όμως η τραγωδία περιμένει, αναπότρεπτη, στο τέλος. Το δράμα αυτού του τέλους μάς βασανίζει, συνειδητά ή ασυνείδητα όπως στους παμπάλαιους χορούς του Αισχύλου. Όσο μένει η ανωμαλία, τόσο προχωρεί το κακό.
    Είμαι ένας άνθρωπος χωρίς κανένα απολύτως πολιτικό δεσμό, και, μπορώ να το πω, μιλώ χωρίς φόβο και χωρίς πάθος. Βλέπω μπροστά μου τον γκρεμό όπου μας οδηγεί η καταπίεση που κάλυψε τον τόπο. Αυτή η ανωμαλία πρέπει να σταματήσει. Είναι Εθνική επιταγή.
    Τώρα ξαναγυρίζω στη σιωπή μου. Παρακαλώ το Θεό, να μη με φέρει άλλη φορά σε παρόμοια ανάγκη να ξαναμιλήσω.

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/758#ixzz3VfuFqdiU

Σύγχυση!

Ενοχές.

Χωρίς λόγο;

Ποιος θα κρίνει;

Εχεις νοιώσει ένοχη;

Εχεις νοιώσει αυτόν τον πόνο στο στομάχι;

Να είσαι ευτυχισμένη και μετά...

Μετά να μην μπορείς.....

Να έχεις όλα όσα σε έκαναν ευτυχισμένη πριν αλλά οι συνθήκες αλλάζουν...

Φταις εσύ και η ευαισθησία σου;
Θα ένοιωθαν έτσι και άλλοι;

Τα ίδια γεγονότα προκαλούν πόνο σε κάθε άνθρωπο;

Κάθε άνθρωπος όμως είναι ξεχωριστός.....

Αντιδρά διαφορετικά....

Αρα;

Δεν βγαίνει συμπέρασμα.....