Εγώ όταν μεγαλώσω θα γίνω συγγραφέας(!).......

Το γράψιμο το αγαπούσα από πολύ μικρή. Από το δημοτικό σχολείο ήμουν πρώτη στην έκθεση και έφτανα στο σημείο να γράφω εκθέσεις και για άλλα παιδιά. Μου έλεγε δηλαδή η μητέρα μου πως ο γιος μιας φίλης της δεν τα πάει καλά με την έκθεση, μου έδινε το θέμα και έγραφα για παιδιά που δε γνώριζα. Εγραφα και μικρές ιστοριούλες μέχρι που το ένα συρτάρι του γραφείου μου γέμισε από τα χαρτιά. Στο γυμνάσιο και το λύκειο ήμουν απ' τις πρώτες στην τάξη μου και στις Πανελλήνιες στην έκθεση πήρα 19. Αργότερα άρχισα να ονειρεύομαι ότι έχω ένα σπίτι στην Οία της Σαντορίνης με θέα την καλντέρα. Εκεί θα έμενα και θα έγραφα τα μυθιστορήματα μου! Εμεινε στα όνειρα το σπίτι στην Οία, μαζί με το βιβλία που δεν έγραψα. Ολο έλεγα θα πάω, γιατί χωρίς το σπίτι με τη θέα δε γινόταν να γράψω... Μέχρι που ήρθε η ώρα που είπα πως μπορεί το σπίτι να αργήσει πολύ...ή ( χτυπάω και ξύλο)να μην βρεθεί ποτέ. Αρα, πρέπει ν' αρχίσω να γράφω και ας έχω τη θέα έξω από το παράθυρό μου! Πειθαρχία χρειάζεται, μια ρουτίνα για να μπορέσω να γράψω. Ολα αυτά που ίσως έχετε ακούσει για έμπνευση είναι η μισή αλήθεια. Αν όλοι οι μεγάλοι συγγραφείς περίμεναν την έμπνευση θα είχαν γράψει το πολύ δυο βιβλία έκαστος. Δουλειά χρειάζεται, πολύ δουλειά. Για αυτό με ενοχλεί λίγο που ο περισσότερος κόσμος νομίζει πως για κάθε κείμενο χρειάζεται να καθίσει κανείς μισή ωρίτσα να γράψει στο 'πόδι' και το ξεπέταξε. Ούτε λεξικά για τη σωστή λέξη, ούτε πρώτη, δεύτερη γραφή, ούτε επιμέλεια του κειμένου. Από τον μεγάλο συγγραφέα έως τον απλό blogger βέβαια υπάρχει τεράστια διαφορά! Υπάρχουν όμως και bloggers που βλέπουν αυτό που κάνουν σοβαρά. Καμιά φορά ένα blog είναι ο προάγγελος κάποιου βιβλίου. Τα μικρά κείμενα σε βάζουν στον 'πειρασμό' να γράψεις κάτι περισσότερο. Το όνειρο δεν έπαψε να με τριβελίζει... Δεν ξέρω αν θα μπορέσω ποτέ να μείνω σε σπίτι στην Οία με θέα την καλντέρα. Βέβαια ποτέ δεν ξέρει κανείς τι του επιφυλάσσει το μέλλον. Πήρα λοιπόν την απόφαση να γράφω έστω στο blog μου, προς το παρόν και να προσπαθώ να μπω σ' ένα πρόγραμμα, να είμαι πιο οργανωμένη, να γράφω με μεγαλύτερη πειθαρχία και να μην το βάζω κάτω για το βιβλίο! Οπως λέει και η φιλενάδα μου και πιστή αναγνώστρια μου, 'είμαι ήδη συγγραφέας'. Το πιστεύει δε τόσο πολύ που μάλλον πρέπει να γράψω το βιβλίο για να μην την απογοητεύσω.......

Η αδερφή ψυχή....

Τα τελευταία χρόνια για διάφορους λόγους δεν είχα κάποια κολλητή φιλενάδα όπως παλιά. Είχα γίνει καχύποπτη μετά από 'φίλες' που με πρόδωσαν και φοβόμουν να ανοιχτώ. Τελευταία ήρθα πιο κοντά με τη φιλενάδα μου, μια κοπέλα που αγαπώ πολύ, που αξίζει αγάπη! Μένουμε δυστυχώς μακριά, αλλά μιλάμε πια καθημερινά στο τηλέφωνο και δε νοιώθω τόσο μόνη. Ξέρω ότι υπάρχει η φίλη μου, έστω στην άλλη άκρη της Αθήνας που με σκέφτεται όπως τη σκέφτομαι εγώ και αυτές οι κοριτσίστικες κουβέντες που κάνουμε το βράδυ ή το μεσημέρι μου κάνουν πολύ καλό και εύχομαι να νοιώθει και εκείνη όμορφα, να της δείχνω σωστά πόσο την αγαπώ σαν αδερφή μου. Νομίζω πως τα μοναχοπαίδια όπως εγώ, έχουμε ανάγκη από τη φίλη-αδερφή. Οταν ήμουν μικρή, ονειρευόμουν πως έχω έναν αδερφό ή μια αδερφή. Υπήρχε και ο φανταστικός αδερφός μου, που είχα πλάσει στο μυαλό μου και του μιλούσα σα να υπήρχε. Τώρα που έχω τη φίλη μου, που έχουμε έρθει τόσο κοντά νοιώθω καλά, ό,τι και να συμβαίνει! Εχω τον άνθρωπό μου να πω τον πόνο μου και είμαι δυνατή αν (Θεός φυλάξει) της τύχει κάτι να βρεθώ κοντά της σαν αδερφή! Εκείνη έχει τον αδερφό της και τον άντρα της αλλά μια γυναίκα- αδερφή πιστεύω είναι κάτι διαφορετικό και χρειάζεται.

Ο Καντάφι και οι Δυτικοί...

Περηφανευόμουν και εγώ που έκανα τα μεταπτυχιακά μου στο London School of Economics... Που να ήξερα τι καταστροφή περίμενε το περίφημο σχολείο! Που να φανταστώ ό,τι το ίδιο σχολείο είχε τελειώσει και ο γιος του Καντάφι και καλά αυτό, αλλά έκανε και μεγάλες δωρεές και μας ξεφτίλισε..... Τώρα όλοι οι απόφοιτοι του LSE αντί να καμαρώνουμε θα ξέρουμε πως ένας από μας είναι και ο γιος του παλαβού δικτάτορα της Λιβύης! Τι κι αν παρατήθηκε ο πρύτανης...το σχολείο μαγαρίστηκε. Για αυτό μπήκα σε βαθιά σκέψη όχι για το σχολείο, για τον πατέρα, τον δικτάτορα. Ειδικά τώρα που γίνεται ο μεγάλος χαμός στη Λιβύη. Εψαξα να μάθω για το παρελθόν του Μουαμάρ. Οχι πως έκανα καμιά έρευνα, λίγα πράγματα... Αρχισα όμως να καταλαβαίνω πολλά για αυτόν. Οπως το λόγο που ήταν ο επίσημος προσκεκλημένος σε τόσες χώρες της Δύσης, γιατί με το που θα κλείσει τη στρόφιγγα πετρελαίου πολλές χώρες και περισσότερες εταιρίες, που άλλωστε κρατάνε όρθιες τις χώρες αυτές θα βογκήξουν!! Με το που άκουσα για τις μετοχές που έχει σε τόσες εταιρίες στην Ευρώπη(τόσες που δε συγκράτησα τα ονόματά τους) περιοδικά όπως το Economist! Στην Αγγλία, την Αυστρία και τόσες άλλες χώρες... Εξυπνος, πολύ έξυπνος ο Μουαμάρ και τον λέγαμε τρελό και ψυχασθενή. Εκείνος γνωρίζει τι έχει και για αυτό λέει αυτά που λέει, για αυτό του φαίνεται περίεργο που ξαφνικά τον κάνουν πέρα αυτοί που μέχρι πριν κάνα δυο μήνες του κάναν τεμενάδες και τον παρακαλούσαν να επισκεφθεί επίσημα τη χώρα τους! Τρελαίνεται που οι μέχρι χθες(κυριολεκτικά)οι 'φίλοι' του μέσα απ' τη χώρα του αυτομολούν και οι άλλοι, οι πρόεδροι και οι πρωθυπουργοί ξένων κρατών που τον έγλειφαν για λίγο φτηνότερο πετρέλαιο τώρα του ζητάνε να φύγει. Τρελάθηκε ο άνθρωπος, του ήρθαν τα πάνω κάτω από τη μια μέρα στην άλλη. Δε λέω πως υπήρξε καλός! Το αντίθετο! Είχε κάνει όμως ο άνθρωπος τα κουμάντα του! Είχε αγοράσει μετοχές από τη μισή Ευρώπη και πουλούσε πετρέλαιο στην άλλη μισή. Για αυτό τον είχαν στα όπα όπα! Μου είχε κάνει εντύπωση πως γυρνούσε από χώρα σε χώρα με τη σκηνή του. Στην Αμερική δεν ήταν πέρυσι, που δεν έβρισκε που να στήσει το τσαντίρι του ο φουκαράς, όλοι όμως σούζα! Οι τελευταίες φωτογραφίες του με το Σαρκοζί μου είχαν κάνει εντύπωση, αλλά είπα το έκανε(ο Σαρκοζί) γιατί μεσολάβησε για τις 6 Βουλγάρες νοσοκόμες. Δεν έδωσα παραπάνω σημασία. Οι δημοσιογράφοι, μέχρι τώρα δεν έβγαζαν άχνα, τώρα όμως που βλέπουν πως το παραμύθι τελειώνει τα έβγαλαν όλα στη φόρα. Οχι ότι και τώρα το έχουν πρώτη είδηση, καμιά αναφορά κάνουν για τις σχέσεις του με τα άλλα κράτη. Τον αποτρέλαναν τον άνθρωπο, είχε την πετριά του, του γύρισε και ο κόσμος τούμπα, να τος ο ψυχασθενής, με τους παλαβούς γιους. Αυτό που με ενοχλεί δεν είναι αυτός. Αυτός, σκυλί μαύρο 42 χρόνια δικτάτορας στη χώρα του και τώρα τη βομβαρδίζει. Οι άλλοι όμως; Αυτοί οι πολιτισμένοι δυτικοί που του έστρωναν τα κόκκινα χαλιά και έβγαζαν φωτογραφίες μαζί του; Αχ καταραμένα συμφέροντα....!!! Πως έχουν ρεζιλευτεί πρόεδροι κρατών;! Γιατί εδώ στεναχωριέμαι εγώ για το σχολείο που τελείωσα και έχει κάνει δωρεές ο υιός Καντάφι. Αυτοί ολόκληροι αρχηγοί κρατών δεν τη νοιώθουν την ξεφτίλα; Τελικά όσο σπουδαιότερος είσαι τόσο λιγότερο σε αγγίζει η γνώμη των άλλων.....

Ιρλανδία - Ελλάδα συγκρίσεις αναποφευκτες

Η πολυαγαπημένη μου Ιρλανδία, η δεύτερη πατρίδα μου όπως τη λέω, ψήφισε την Παρασκευή.Τα αποτελέσματα θα αργήσουν να βγουν αλλά μια εικόνα αχνοφαίνεται, σήμερα Σάββατο που γράφω. Το κυβερνών κόμμα καταποντίζεται. Για πρώτη φορά στην ιστορία της Ιρλανδίας, το 70% του πληθυσμού πήγε να ψηφίσει! Οι Ιρλανδοί δε διαδηλώνουν όσο εμείς, αλλά και δεν απέχουν. Ψηφίζουν και φαίνεται πως μ' αυτό τον τρόπο τιμωρούν και ρίχνουν την κυβέρνηση που τους απογοήτευσε. Άλλη μια πρωτιά: φαίνεται ένα μεγάλο ποσοστό (κυρίως νέων), να έχει ψηφίσει αριστερά! Το Σιν Φείν φαίνεται να ανεβαίνει πολύ! Το Σιν Φέιν, το κόμμα του Τζέρυ Άνταμς, είναι η πολιτική έκφραση του Ιρλανδικού Δημοκρατικού Στρατού (IRA) που δείχνει μια τάση για ένωση της Βόρειας Ιρλανδίας με την υπόλοιπη χώρα. Από τη μια συγκινούμαι που η Ιρλανδία τιμωρεί τους κακούς πολιτικούς, άμεσα και γρήγορα. Αντί να τρέχουν στους δρόμους απομακρύνουν τους πολιτικούς που τους οδήγησαν σε κηδεμονίες και προτιμούν άλλους που έχουν υποσχεθεί ότι θα επαναδιαπραγματευθούν τους όρους του μνημονίου. Όπως φαίνεται η νέα κυβέρνηση που θα αναδειχτεί, είναι μια κυβέρνηση συνασπισμού, (την εποχή που ζούσα εγώ στην Ιρλανδία η χώρα είχε κυβέρνηση συνασπισμού), και μάλιστα με αρκετούς αριστερούς αυτή τη φορά. Οι Ιρλανδοί τιμωρούν τους πολιτικούς που τους κορόιδεψαν, πηγαίνουν σχεδόν όλοι να ψηφίσουν για μια κυβέρνηση που θα είναι πολύ σκληρή στις διαπραγματεύσεις της με τους άλλους Ευρωπαίους. Συγκινήθηκα όταν έμαθα τα πρώτα νέα. Ήθελα να ήμουν εκεί, άλλη μια δικαιολογία για να ξαναπάω... Κάτι που με στενοχωρεί, όμως, με την άλλη μου πατρίδα, είναι πως κάθε βδομάδα φεύγουν πολλά παιδιά για Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία. Μεταναστεύουν για άλλη μια φορά οι Ιρλανδοί. Φεύγουν για άλλες χώρες και θα αργήσουν πολύ να επιστρέψουν. Αυτή η γενιά θα ζήσει αλλού... Μου θυμίζει τα νέα παιδιά στην Ελλάδα. Και αυτά ζητούν μια καλύτερη τύχη αλλού..... Πόσο διαφέρουν και πόσο μοιάζουν οι δυο μου πατρίδες..... (Νεότερα από την διαμόρφωση των τελικών αποτελεσμάτων στο παλιό-καλό «πρακτορείο-Ρώϊτερς»!)

Ενα Ονειρο...καινούργιο σπίτι...

Χθες βράδυ είδα ένα όνειρο, τόσο ζωντανό που το θυμάμαι ακόμα. Ημουν τάχα σ' ένα σπίτι με τη φίλη μου, υποτίθεται ήταν και ο άντρας της μόνο που εκείνον δεν τον έβλεπα, θεωρητικά όμως ήταν. Το σπίτι αυτό θα ήταν το σπίτι στο οποίο θα έμενα εγώ και ο πρώην μου, με τον οποίο σε δυο μήνες κλείνει χρόνος και από τον τυπικό χωρισμό μας. Στο όνειρο ήταν σα να μην είχαμε χωρίσει ποτέ, σα να μην είχαμε προβλήματα, με λίγα λόγια ήμασταν πολύ αγαπημένοι. Μπήκα λοιπόν σ' αυτό το σπίτι, που στο όνειρο μου θύμιζε, λέει, ακριβώς το προηγούμενο σπίτι που μέναμε. Γυρίζαμε με τη φίλη μου από δωμάτιο σε δωμάτιο και λέγαμε πόσο πολύ τελικά έμοιαζε με το προηγούμενο σπίτι. Περιμέναμε να έρθει και ο 'αγαπημένος' μου να το δει και εκείνος. Εν τω μεταξύ, αφού είδαμε το σπίτι καλά καλά και μας άρεσε εγώ μπήκα στο μπάνιο να κάνω ένα ντους. Στο μπάνιο υπήρχαν τα σαμπουάν που χρησιμοποιώ στην πραγματική ζωή και μια αλλαξιά ρούχα που ένοιωθα δικά μου, ήταν μάλιστα το στυλ μου. Είχα αρχίσει να πλένομαι, το νερό έτρεχε επάνω μου, όταν η φίλη μου άνοιξε απότομα την πόρτα του μπάνιου και μου φώναξε να βγω. Ανέφερε κάποιο λόγο που δε θυμάμαι και έχω την αίσθηση πως και στο όνειρο δε μου φάνηκε σοβαρός. Εκεί ξύπνησα! Θυμάμαι ακόμα τη διαρρύθμιση αυτού του σπιτιού που πολύ μου άρεσε και με έκανε να νοιώθω οικεία. Θύμιζε λίγο εξοχικό σπίτι, νομίζω πως είχε λίγη άμμο στο δρομάκι που περνούσε από μπροστά. Μπορεί το βράδυ πριν κοιμηθώ να είχα κάποια συζήτηση για το εξοχικό μου. Τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα μου θύμιζε λίγο το σπίτι ενός φίλου που μου αρέσει πολύ(το σπίτι). Η παρουσία της φιλενάδας μου σίγουρα μ' έκανε να αισθάνομαι άνετα και ασφαλής. Το σπίτι που έμοιαζε λίγο με το εξοχικό μου, λίγο με το σπίτι του φίλου μου με έκανε να νοιώθω οικεία. Τα πράγματά μου στο μπάνιο που ήταν δικά μου ή έμοιαζαν με τα δικά μου ήταν και αυτά ένας από τους λόγους που ένοιωθα οικεία, για αυτό άλλωστε μπήκα έτσι γρήγορα να κάνω μπάνιο. Η αίσθηση του συντρόφου που περίμενα να μοιραστώ το καινούργιο σπίτι μαζί ίσως σημαίνει κάτι. Πως είμαι πια αρκετά δυνατή και έτοιμη για μια καινούργια αρχή; Ισως. Η αλήθεια είναι πως περιμένοντας την άνοιξη κάνω σχέδια και νοιώθω δυναμωμένη. Θα είναι μια βελτίωση το γράψιμο μου; Ο ήλιος και οι βόλτες που περιμένω με τόση λαχτάρα; Ας μην ξεχνάμε πως αύριο τυπικά μπαίνει η άνοιξη! Μια νέα αρχή με ήλιο και όμορφα σχέδια!! ΥΓ. Δε φοβάμαι άλλωστε γιατί έχω φύλακα άγγελο τη φιλενάδα μου...

Χειμερία Νάρκη...

Δεν ξέρω τι συμβαίνει όταν χαλάει πολύ ο καιρός... 
Τέλη Φλεβάρη, αρχές Μάρτη που κάνει το περισσότερο κρύο, βρέχει και φυσάει, το σώμα μου λειτουργεί κάπως όπως αυτό της αρκούδας! 
Οχι βέβαια, δεν είμαι καθόλου χοντρή, το αντίθετο, κρυώνω όμως πολύ και δεν έχω όρεξη να βγω έξω. 
Κάνω τότε κάτι σαν 'κοκούνιν'. 
Διαβάζω πάρα πολύ, ακούω μουσική και βγαίνω μόνο όταν έχω τελειώσει το βιβλίο μου, να πάω στο βιβλιοπωλείο να αγοράσω καινούργιο...με πιάνει πανικός αν βρεθώ έστω μια μέρα χωρίς καινούργιο βιβλίο! 
Αν ήξερε κάποιος την ιεροτελεστία που ακολουθώ θα γελούσε. 
Για παράδειγμα δεν μπορώ να αρχίσω ένα βιβλίο την επομένη ακριβώς που έχω τελειώσει το προηγούμενο! 
Πρέπει όμως να το έχω ήδη αγοράσει, να το βάλω στη θέση του προηγούμενου και να το κοιτάζω μέχρι να έρθει η σειρά του... 
Το κάθε βιβλίο ζει μέσα μου όσο το διαβάζω. Χρειάζομαι λοιπόν λίγο χρόνο μέχρι να πέσω με τα μούτρα σε έναν άλλο τρόπο γραφής. 
Κλείνομαι στο σπίτι και απολαμβάνω το κάθε βιβλίο. 
Μόλις όμως φτιάξει ο καιρός βγαίνω απ' αυτή τη νάρκη. 
Μου αρέσει συνήθως να φοράω μια φόρμα και να περπατάω, να πηγαίνω βόλτες, να βλέπω γνωστούς και φίλους που το χειμώνα δεν έχουν χώρο στη ζωή μου (λόγω διαβάσματος), να λιάζομαι σαν τις γάτες. 
Δεν είναι πως το καλοκαίρι δε διαβάζω. 
Απλά δεν το κάνω με το ρυθμό που γίνεται το χειμώνα. 
Αλλωστε το καλοκαίρι ασχολούμαι και με άλλα πράγματα. 
Ξυπνάω πολύ νωρίς, δε μου αρέσει να χουζουρεύω όπως το χειμώνα κάτω από το πάπλωμα. 
Λατρεύω τη ζέστη και τον ήλιο, θέλω να τον χαρώ, το κρεββάτι δε με κρατά! 
Κάνω δουλειές ή ακούω ειδήσεις(ραδιόφωνο). 
Για να τα πάρουμε με τη σειρά, με το που μπαίνει η κανονική άνοιξη και αρχίζουν λιακάδες βγαίνω από το κουκούλι μου και αρχίζω τις βόλτες! 
Μου αρέσει να περπατάω και να βλέπω τα λουλούδια. 
Με ξετρελαίνουν οι μυρωδιές στον αέρα! 
Περιορίζονται αναγκαστικά τότε οι ώρες διαβάσματος το βράδυ πριν τον ύπνο. 
Οταν δε μπει το καλοκαίρι...... 
Αλλάζει εντελώς η ρουτίνα μου. Θέλω να πηγαίνω στη θάλασσα μετά το μεσημέρι όσο ο ήλιος είναι ψηλά...όχι το καταμεσήμερο όμως. 
Εκείνες τις μέρες το περπάτημα αντικαθιστά το κολύμπι και οι μικρές βολτούλες στην αμμουδιά. 
Στο σώμα μου αρέσει να βρίσκεται με τις ώρες μέσα στο νερό! 
Αναζωογονείται! 
Ακόμα και το να βρίσκομαι ξαπλωμένη κάτω από κάποια ομπρέλα που με γλυτώνει από τον πολύ ήλιο είναι μια ευλογία από μόνο του. 
Τότε δεν χρειάζομαι βιβλίο..... 
Το εντελώς αντίθετο με το χειμώνα που κουλουριάζομαι στη ζέστη και έχω ανάγκη τη συντροφιά του! 
Κοντεύει χρόνος που είμαι μόνη. Ισως αυτό παίζει ρόλο. Φαντάζομαι πως όταν βρεθεί 'εκείνος', η ρουτίνα μου θα αλλάξει πάλι.

Η επικαιρότητα με ξεπερνά....

Προσπαθώ μέρες τώρα να γράψω κάτι αλλά τα γεγονότα με ξεπερνούν. Ξεκίνησα ένα Σάββατο, που τώρα πια μου φαίνεται αιώνες πριν, να γράφω για τα έκτροπα μετά τον αγώνα Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού. Την απόφαση του Σισέ να φύγει. Τα τραγικά γεγονότα στη Λιβύη, που συνεχίζονται όλο και χειρότερα, ο κόσμος που δολοφονείται επειδή εξεγέρθηκε, μετά από 42 χρόνια, ενάντια σ' ένα παρανοϊκό δικτάτορα. Σκεφτόμουν πόσα θα μπορούσα να γράψω για τη Λιβύη, αλλά ήταν και όλα όσα συνέβαιναν στην Αθήνα που θα ήθελα να σχολιάσω. Οι καθημερινές απεργίες των λεωφορείων, ήταν και αυτές ένα θέμα. Κάτι άλλο που δε γινόταν να περάσει χωρίς αναφορά ίσως και θέση, ήταν το κίνημα 'δεν πληρώνω'! Οι καθημερινές πλέον μάχες στην Κερατέα και ο ρόλος του Μπόμπολα! Οι μετανάστες στο κτίριο Υπατία, που τώρα κάνουν απεργία πείνας, τα αιτήματά τους και το Ελληνικό κράτος. Η τόσο μεγάλη απεργία της Τετάρτης! Ο κόσμος που μαζεύτηκε, χωρίς κομματική οργάνωση, έξω από το σπίτι του Τσοχατζόπουλου να φωνάζει 'φέρε πίσω τα λεφτά'! Πάνω που είμαι σχεδόν αποφασισμένη τελικά να γράψω κάτι ή για τη Λιβύη ή για τη μεγάλη απεργία ακούω τα νέα σήμερα! Συμπλοκή μεταξύ αστυνομίας και κακοποιών, ένας νεκρός. Δυστύχημα στην Τουρκία με τέσσερις Ελληνες νεκρούς. Τα νέα μέτρα, που θα τα λέμε κάπως αλλιώς, η κυβέρνηση και οι πιθανές πρόωρες εκλογές. Τι να κάνω; Δεν περνά και μια μέρα που να μην έχει τουλάχιστον δυο καινούργια επεισόδια! Αν και η λέξη επεισόδια είναι λάθος γιατί αυτά που συμβαίνουν είναι πολύ τραγικά για μια τόσο 'ελαφριά' λέξη. Ακόμα και αν αποφασίσω πως θα γράψω για τη Λιβύη και τις καθημερινές εξελίξεις εκεί...στενοχωριέμαι που δε θα γράψω λέξη για τα όσα συμβαίνουν στην Αθήνα και στον υπόλοιπο κόσμο. Να αφήσω έξω το wikileaks και τον Julian Assange; Να μην πω κουβέντα για τις εκλογές στην Ιρλανδία, για τον Παπανδρέου και τους φοιτητές στο Βερολίνο, για τα θέματα που απασχολούν εμένα προσωπικά ή για τα νέα μέτρα που έρχονται και θα τα λέμε 'παρεμβάσεις';... Να μην πάρω θέση για το κίνημα 'δεν πληρώνω'; Να μην αναφερθώ στο σεισμό στη Νέα Ζηλανδία; Ούτε στην τιμή του πετρελαίου που θα ανέβει; Τους Ελληνες που επαναπατρίζονται από τη Λιβύη(μετά τους Ελληνες που επαναπατρίστηκαν από την Αίγυπτο); Κάθε μέρα ξεκινάω να γράφω κάτι αλλά η επικαιρότητα με ξεπερνά!... Τελικά λέω να μην ασχοληθώ με τίποτα απ' όλα αυτά και να γράψω για τη μήνυση που κατέθεσε πριν από λίγο ο Σισέ εναντίον του Μαρινάκη!

Μια φορά κι έναν καιρό....

Ενω πάντα ονόμαζα τον εαυτό μου άνθρωπο του καλοκαιριού και είμαι δηλαδή, το χειμώνα λατρεύω τις νύχτες που βρέχει δυνατά. Οταν ήμουν μικρή, τα καλοκαίρια πηγαίναμε κάθε Αύγουστο για καμιά εικοσαριά μέρες στο χωριό του πατέρα μου. Ψηλά στο βουνό, θυμάμαι πως έκανε πάντα κρύο, κοιμόμαστε με κουβέρτες το βράδυ και μερικά απογεύματα έβρεχε και ακούω ακόμα τις ψιχάλες, δυνατές να χτυπάνε στον τσίγκο του μπαλκονιού. Μου άρεσε τόσο πολύ αυτός ο ήχος και ακόμα περισσότερο όταν έβγαινα με τον πατέρα μου στο μπαλκόνι μ' κείνη την εκπληκτική θέα, φορώντας πάντα ζακετάκι γιατί διαφορετικά η μαμά δε με άφηνε να βγω. Ηταν η μυρωδιά από το χώμα και τα δέντρα που δεν υπήρχαν στην Αθήνα, λόγο βουνού,χώματος και νερού φαντάζομαι, που με ξετρέλαινε. Ηταν η διαφορετικότητα που ζούσα, το παιδί της πόλης για κάποιες μέρες το χρόνο βρισκόταν στη φύση, τον καθαρό αέρα, τα ζώα. Δεν ξέρω αν ήταν αυτά ή ηλικία, η αθωότητα των χρόνων μου και του χωριού μαζί. Σίγουρα όμως ήταν και κάτι άλλο. Εκεί είχα και τους δυο γονείς μαζί(στην Αθήνα δούλευαν και οι δυο). Δεν ήταν απλώς πως τους είχα δίπλα μου και τους δυο, σε μια ηλικία που αυτό το είχα ανάγκη, ήταν και οι δυο χαρούμενοι! Ούτε γκρίνιες ούτε μούτρα. Λογικό ήταν για κείνους, έκαναν διακοπές, σε ένα μέρος που τους άρεσε. Εμένα μου έφτανε που τους είχα κοντά μου χαρούμενους. Ισως για αυτό ακόμα και τώρα, γυναίκα πια, ενώ μισώ το χειμώνα, αγαπώ κάτι νύχτες σαν την αποψινή, που φυσά και βρέχει πολύ! Το υποσυνείδητο δουλεύει μυστήρια. Εδώ δεν υπάρχουν οι μυρωδιές του χωριού, λείπει η μαμά και ο πατέρας(όταν έρχεται)είναι γερασμένος και δεν έχει ποτέ κέφια. Κάτι νύχτες όμως σαν την αποψινή, κλείνω το φως, κουκουλώνομαι με το πάπλωμα κλείνω τα μάτια και μες την ησυχία ακούω τη βροχή να χτυπά στο τζάμι. Είναι το μόνο πράγμα που μου αρέσει το χειμώνα. Ισως γιατί νοιώθω υποσυνείδητα παιδί, αθώο με τους χαρούμενους γονείς κοντά μου...ίσως δεν έχει να κάνει μόνο με την παιδική ηλικία και την αθωότητα, αλλά με το αίσθημα ευτυχίας και ασφάλειας κυρίως που ένοιωθα. Κάτι νύχτες σαν αυτή, θυμάμαι πως ήταν ένα μικρό κοριτσάκι σ' ένα χωριό με τους γονείς του, ένοιωθε ασφάλεια και ήταν ευτυχισμένο....

Γυναίκα μόνη ψάχνει......

Μένεις μόνη για αρκετό καιρό, ξεπερνάς τα προβλήματα που είχες με προηγούμενες σχέσεις και βγαίνεις καθαρή γνωρίζοντας ακριβώς τι θέλεις. Για να ακούσεις άλλη μια φορά στη ζωή σου την ίδια ατάκα. 'Δεν είμαι σίγουρος για το τι θέλω'. Ελεος πια! Τι έχουν πάθει όλοι οι άντρες; Η μήπως φταίω εγώ; Μήπως διαλέγω λάθος άντρες; Την τελευταία φορά ήμουν ιδιαίτερα προσεκτική. Οταν κάποιος σε κυνηγάει χρόνια, σε σέβεται, σου φέρεται καλά, είναι ξεκαθαρισμένη η οικογενειακή του κατάσταση, είναι ευφυής, έχετε κοινά ενδιαφέροντα...τι άλλο να προσέξεις; Εκεί όμως που νομίζεις πως όλα πάνε καλά σου ξεφουρνίζει και αυτός μια απ' τα ίδια. Γιατί οι άντρες δε σέβονται το χρόνο; Δε σέβονται το χρόνο ΣΟΥ; Τελικά φταίει η κοινωνία; Ενας άντρας διαζευγμένος με παιδιά, μπορεί να έχει εφήμερες σχέσεις και όλοι να τον εκτιμούν. Μια γυναίκα ελεύθερη που κάνει το ίδιο είναι τσούλα! Και για μια γυναίκα που δεν είναι πια 20 ή 30, είναι τρομερά δύσκολο, όσες υποχωρήσεις και αν κάνει να βρει έναν ενδιαφέροντα άντρα που δε βγάζει σπυριά μόλις ακούσει τη λέξη δέσμευση. Κάνει την πρώτη μεγάλη υποχώρηση και δέχεται πως δεν υπάρχει πιθανότητα γάμου. Αλλά ούτε συμβίωση; Δηλαδή να βλεπόμαστε μόνο όταν έχουμε τρελά κέφια! Αυτή τη φάση στη ζωή μου την έχω περάσει και εγώ. Οταν κάποιος δε με ενδιέφερε και πολύ έβγαινα μαζί του με το ζόρι...δεν είχα διάθεση. Αναγνωρίζω λοιπόν τα σημάδια. Από την πείρα μου καλό είναι να φεύγεις όσο είναι νωρίς. Οταν περάσεις χρόνο με τον 'κύριο' δένεσαι και ο χωρισμός πονάει. Οσο μεγαλώνουμε η καρδιά γίνεται σαν τα κόκαλα. Οταν σπάσει αργεί πολύ μετά να 'δέσει'. Για αυτό ίσως είναι καιρός να βάλω ένα τέλος και σ' αυτό. Βγήκαμε δυο φορές, στην αρχή έκανε σαν τρελός και όταν προσπάθησα να κάνω μια κουβέντα για το που πάμε...θέλει χρόνο να το σκεφτεί. Εγώ όμως ξέρω τι θέλω και δεν μπορώ να χάνω χρόνο με ανθρώπους που δεν ξέρουν τι θέλουν. Γιατί στην πραγματικότητα ξέρουν πολύ καλά. Δε θέλουν να δεσμευτούν! Αν ο άλλος νοιώθει κάτι για σένα δε χρειάζεται χρόνο να σκεφτεί! Το θέμα είναι πάρα πολύ απλό! Δε θέλει σκέψη......

Albert Camus

Αλμπέρ Καμύ: Ένας "Ξένος", στο Πάνθεον; άρθρο της Αλίκης Χουλιάρα

Πριν λίγες μέρες συμπληρώθηκαν 50 χρόνια από το θάνατο του Αλμπέρ Καμύ και το 2013 θα έχουν περάσει 100 από τη γέννησή του και ο Νικολά Σαρκοζί είχε μια ιδέα: να διαθέσει ένα μεγάλο ποσό ώστε τη χρονιά εκείνη, που θα είναι και η Μασσαλία πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης, να τιμηθεί με διάφορους τρόπους η μνήμη του. Το θεατρικό έργο "Οι Δίκαιοι" θα διασκευαστεί για όπερα. "Ο Ξένος" θα γίνει μπαλέτο. "Η Κατάσταση Πολιορκίας", που είχε αποτύχει όταν παρουσιάστηκε το 1948, θα παιχτεί ξανά. Το μουσείο Granet της Aix-en-Provence θα φιλοξενήσει έκθεση. Ένα συνέδριο θα ασχοληθεί με όλες τις πλευρές του έργου του -ακόμη και το ποδόσφαιρο που αγαπούσε θα είναι εκεί: το "κύπελλο Αλμπέρ Καμύ" θα απονεμηθεί από το Ζ. Ζιντάν. Οι επετειακές συζητήσεις για τον Καμύ απέκτησαν πολιτική διάσταση με αφορμή τη νέα πρόταση του Γάλλου Προέδρου να μεταφερθεί η σορός του στο Πάνθεον. Η γαλλική διανόηση θεωρεί πως η πολιτική ηγεσία εκμεταλλεύεται τη ζωή και το έργο ενός πνευματικού ανθρώπου με τον οποίο δεν τη συνδέει απολύτως τίποτε, οι σύμβουλοι του Σαρκοζί απαντούν πως "ο αντικομφορμισμός του Καμύ σε σχέση με τις ελίτ της Γαλλίας συγκινεί ιδιαιτέρως το Γάλλο Πρόεδρο", ενώ η οικογένεια του Καμύ που θα πάρει την τελική απόφαση, αμφιταλαντεύεται. Γίνεται έτσι επίκαιρο ξανά το ερώτημα που έθεσε ο συγγραφέας Ζαν – Πιερ Μπαρού στη Λιμπερασιόν και θύμισε ο Μιχάλης Μητσός σε ένα σημείωμά του το καλοκαίρι στα Νέα: "Πόση σχέση έχει ο Καμύ που εξυμνείται σήμερα από τη Δεξιά με τον άνθρωπο που έλεγε ότι έχει τον Μπακούνιν στο αίμα του; Μήπως ο Καμύ που θα παρουσιαστεί στους σημερινούς εικοσάχρονους θα έχει «ξεπλυθεί» με σαπούνι Μασσαλίας;" Ο ίδιος παραλαμβάνοντας το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1957 μίλησε για το πώς αντιλαμβανόταν το ρόλο του συγγραφέα: "Εξ ορισμού δεν μπορεί σήμερα να τεθεί στην υπηρεσία εκείνων που δημιουργούν την ιστορία, αλλά μόνο στην υπηρεσία εκείνων που την υφίστανται. Διαφορετικά, βρίσκεται μόνος και χωρίς την τέχνη του. Ούτε όλοι οι στρατοί των τυραννικών καθεστώτων δεν μπορούν να τον βγάλουν από τη μοναξιά του, ακόμη κι αν, και κυρίως αν, συμφωνήσει να τους ακολουθήσει." Και σε μια συνέντευξη που έδωσε κάποτε για τον ήρωα του διασημότερου βιβλίου του, τον "Ξένο", εξήγησε ότι "είναι καταδικασμένος, επειδή δεν παίζει το παιχνίδι. Είναι ξένος στην κοινωνία που ζει, περιπλανιέται στο περιθώριο, μέσα στα προάστια της προσωπικής, μοναχικής και ηδονικής ζωής. Και γι’ αυτό οι αναγνώστες προσπάθησαν να τον θεωρήσουν ως «άστεγο». Ο Μερσό δεν παίζει το παιχνίδι. Αρνείται να πει ψέματα. Ο Μερσό για μένα δεν είναι ένας «άστεγος», αλλά ένας φτωχός και ειλικρινής άνθρωπος, ερωτευμένος με έναν ήλιο που δεν αφήνει σκιές. Έχοντας στερηθεί κάθε ευαισθησία, υπερασπίζεται ένα πάθος, το πάθος του απόλυτου και της αλήθειας."

Αφόρητα βαρετοί γάμοι ...

Τους γάμους τους βαριέμαι αφόρητα. Προσπαθώ να βρίσκω δικαιολογίες για να μην πηγαίνω. Δεν αντέχω πια τις ηλικιωμένες μακρινές θείες να μου λένε κάθε φορά 'άντε πότε θα έρθουμε και στο δικό σου το γάμο;'. Προχθές ήμουν υποχρεωμένη να πάω στο γάμο ενός ξαδέλφου. Με τα χίλια ζόρια ετοιμάστηκα και με τα μούτρα μέχρι το χώμα πήγα. Πριν καλά καλά μπω στην εκκλησία με πέτυχε ηλικιωμένη θεία. Εχω βάσιμες υποψίες ό,τι αυτές οι γηραιές κυρίες έχουν έν GPS που εντοπίζει τις ανύπανδρες γυναίκες! 'Εσύ γιατί δεν παντρεύεσαι;' μου είπε θρασύτατα και καθώς η διάθεσή μου ήταν χάλια της απάντησα: 'γιατί είμαι λεσβία, δεν έχει επιτραπεί ο θρησκευτικός γάμος ακόμα!' η αποσβολωμένη έκφραση της θείας μου έφτιαξε για λίγο τη διάθεση. Στους γάμους μου κάνει πάντα εντύπωση το πόσο πολύ φτιαγμένες είναι όλες οι γυναίκες! Ολες έχουν πάει κομμωτήριο για να εμφανιστούν στο γάμο! Λες και γίνεται κάποιος διαγωνισμός για το πιο χλιδάτο φόρεμα, το περισσότερο μεικ απ, το πιο κόκκινο κραγιόν και το πιο έντονο άρωμα και τα πιο περιποιημένα νύχια! Είμαι σίγουρη πως την προηγουμένη έχουν πάει στην αισθητικό και έχουν κάνει αποτρίχωση! Ενα πράγμα σα να πρόκειται να τις εξετάσουν από την κορυφή μέχρι τη σόλα της γόβας. Εν τω μεταξύ τα φουστάνια συνήθως είναι ιδιαιτέρως κακόγουστα, οι γόβες δεκάποντες και σίγουρα τις έχουν κουράσει πριν αρχίσει το μυστήριο. Η νύφες είναι τις περισσότερες φορές αγνώριστες. Αυτό δεν το κατάλαβα ποτέ! Τα μαλλιά τους είναι εντελώς διαφορετικά απ' ότι συνήθως, με την κακή του όρου έννοια, άσε που είναι βαμμένες τόσο έντονα λες και ετοιμάστηκαν για έξοδο στο σκυλάδικο! Εντάξει δεν είναι όλες έτσι, για παράδειγμα, η νύφη του ξαδέρφου ήταν ομορφούλα και απλή. Δεν την ήξερα και από πριν αλλά σα νύφη ήταν καλή. Μια φίλη παλιά είχε φτιάξει το μαλλί και είχε βαφτεί έτσι που μου έκανε εντύπωση που τη γνώρισε ο γαμπρός. Δεν ξέρω γιατί μερικές γυναίκες την ημέρα του γάμου τους αποφασίζουν να γίνουν καραγκιόζηδες! Εγώ πάντως μετά κι απ' τον προχθεσινό γάμο αποφάσισα να επιστρέψω στις παλιές μου συνήθειες και να τους αποφεύγω όπως ο διάολος το λιβάνι. Βαρέθηκα τις θείες με τις ίδιες ερωτήσεις, το όλο σκηνικό που πολλές φορές με κάνει να αναρωτιέμαι αν θα μπορούσε να είναι περισσότερο κιτς... Τέρμα οι γάμοι, οι βαφτίσεις(που συνήθως είναι και Κυριακή πρωί)...για τις κηδείες που γίνονται απόγευμα, μπορεί να κάνω καμιά εξαίρεση,,,

Πανεπισστημιακό άσυλο και μεταναστευτικό πρόβλημα...

Ραδιόφωνα,εφημερίδες, τηλεοράσεις σε όλα πρώτη είδηση οι 300. Οχι οι 300 της Βουλής, οι 300 της Νομικής! Ναι ναι, οι λαθρομετανάστες που κατάφεραν και τους έβαλαν στο κτίριο της Νομικής Αθηνών και τώρα δεν βρίσκουν τρόπο να τους βγάλουν. Δηλαδή τρόπος υπάρχει, αλλά έτσι που πετάνε το μπαλάκι της ευθύνης ο ένας στον άλλον, πιο πιθανό μου φαίνεται ότι θα μείνουν αρκετά μέχρι να πάρουν πτυχίο Νομικής και να έχουμε λαθρομετανάστες-δικηγόρους παρά να βρεθεί τρόπος να τους βγάλουν. Και να τους βγάλουν δηλαδή να τους πάνε που; Και πως τους πήγανε; Γιατί μόνοι τους 300 ξένοι άνθρωποι δεν μπορεί να ήρθαν, από την Κρήτη, όπως λένε... Πως ήξεραν να κυκλοφορήσουν στην Αθήνα και να βρουν και το κτίριο της Νομικής; Ασε που δεν ήταν ένας ή δυο, 300 άνθρωποι, δεν τράβηξαν την προσοχή κανενός;! 300 λαθρομετανάστες κατέλαβαν τη Νομική λοιπόν. Περισσότερο σουρεαλιστικό δε γίνεται! Δυστυχισμένοι άνθρωποι, αλλά στο κτίριο της Νομικής;.... Θα μου πεις στα στρατόπεδα των προσφύγων είναι καλά; Οι συνθήκες είναι τραγικές, άνθρωποι στοιβαγμένοι χειρότερα από τα ζώα! Αλλά όχι και στη Νομική, όχι στο Πανεπιστήμιο. Μπερδεύεται το Πανεπιστημιακό άσυλο με το μεταναστευτικό πρόβλημα! Πανέμορφο κομμάτι του κόσμου η πατρίδα μας. Εχει όμως το πρόβλημα πως είναι το σύνορο της Ευρωπαϊκής Ενωσης με τους έξω απ' αυτή... Εχουμε γίνει το πέρασμα όλων των δυστυχισμένων ανθρώπων από όλες τις φτωχές χώρες, τις χώρες που έχουν πόλεμο... Ερχονται εδώ για να ξεφύγουν από την πείνα τους, τη φτώχεια τους. Αλλοι υποψιασμένοι, θέλουν απλώς να περάσουν από εμάς για να πάνε σε 'πλούσιες' χώρες. Βρίσκονται οι φουκαράδες αναγκασμένοι να μείνουν σε μια χώρα που τους φέρεται φρικτά! Σε μια χώρα που δεν τους θέλει. Και τώρα 300 από αυτούς κατέλαβαν τη Νομική Σχολή! Σουρεαλιστικό;...... Ανθρωποι δυστυχισμένοι, φτωχοί, άρρωστοι, άνθρωποι από το πουθενά τώρα στη Νομική Σχολή της Αθήνας να κάνουν απεργία πείνας! Κανένας να μην είναι αρμόδιος στη χώρα μας για την περίπτωσή τους...και αυτοί να αργοπεθαίνουν...

Οι λαθρομετανάστες μέσα στη Νομική

Εμείς οι τόσο συνηθισμένοι άνθρωποι....

Πολύ συχνά σκέφτομαι γιατί ερχόμαστε σ' αυτό τον κόσμο και αφού ερχόμαστε πως πρέπει να ζήσουμε; Δεν πρέπει να αφήσουμε κάτι πίσω μας φεύγοντας; Επειδή αυτό είναι ένα μεγάλο ερώτημα για το οποίο έχουν χυθεί τόνοι μελανιού από μεγάλους φιλοσόφους του περασμένου αιώνα, σίγουρα δεν πρόκειται να το απαντήσω εγώ. Μπορώ να μιλήσω μόνο για αυτά που με απασχολούν ως άτομο. Σκέφτομαι ανθρώπους που θαυμάζω, κυρίως συγγραφείς. Τεράστιο το έργο που άφησαν μετά το θάνατό τους. Και δεν είναι μόνο αυτοί, πάντα θαύμαζα ανθρώπους χαρισματικούς με μοναδικές φωνές ή αξέχαστους ηθοποιούς. Και φτάνουμε στο δια ταύτα: Εγώ που δεν είμαι μεγάλος συγγραφέας αλλά ούτε μοναδική τραγουδίστρια ή ηθοποιός, που κατατάσσομαι; Εγώ που ανήκω στην πλειοψηφία των ανθρώπων που δεν έχουν κανένα ιδιαίτερο χάρισμα τι θα αφήσω πίσω; Να το πάρουμε από την αρχή. Είμαι ένας άνθρωπος όπως οι πολλοί. Σπούδασα πολύ αλλά δούλεψα σε τομέα άσχετο με τις σπουδές μου... Περισσότερο συνηθισμένη δε θα μπορούσα να είμαι! Ενας συνηθισμένος άνθρωπος λοιπόν εκτός από το να προσπαθεί να είναι καλός με τους άλλους(πράγμα πολύ υποκειμενικό) δηλαδή να μη βλάπτει τους γύρω του τουλάχιστον συνειδητά, πράγμα που μπορεί σημαίνει ό,τι μπορεί να τους βλάπτει χωρίς να το καταλαβαίνει... Για να επιστρέψω όμως στο αρχικό μου ερώτημα, ποιος ο ρόλος ενός συνηθισμένου ανθρώπου σ' αυτή τη γη; Η καλοσύνη από μόνη της δε μου φαίνεται αρκετή. Μήπως το γεγονός ό,τι δεν παντρεύτηκα, δεν έκανα παιδιά, προτίμησα τις σπουδές, τη δουλειά και τα ταξίδια ήταν λάθος; Από μόνο του με κάνει διαφορετική απ' όλες τις γνωστές μου γυναίκες. Ισως αυτός είναι ο λόγος που δε με πολυκάνουν παρέα. Το γεγονός ό,τι δεν είμαι σαν τις πολλές. Δεν είμαι ούτε καν διαζευγμένη. Δε μοιάζω ούτε με τους άντρες που ξέρω, οι περισσότεροι είναι πατεράδες γεμάτοι ενοχές. Ολα αυτά τα ΔΕΝ θα με έκαναν λιγότερο συνηθισμένη αν δεν συναντούσα τελευταία αρκετές γυναίκες ακριβώς σαν εμένα. Μήπως πρέπει να το πάρω απόφαση πως είμαι μια γυναίκα σαν πολλές άλλες; Μήπως τελικά δεν έχει νόημα να ψάχνω να βρω ένα νόημα στον ερχομό μου στον κόσμο; Μήπως εμείς οι συνηθισμένοι άνθρωποι πρέπει απλώς να συνηθίσουμε στην ιδέα της συνηθισμένης ύπαρξής μας όσο αυτή υφίσταται στον πλανήτη μας; Τώρα που ξαναδιαβάζω αυτά που έγραψα καταλαβαίνω πως πρέπει να τις διπλασιάσω τις συνεδρίες στον ψυχαναλυτή....

Εσείς τι φοβία έχετε;;.....

Η πρώτη φορά που ήρθα αντιμέτωπη με φοβία ήταν πριν πάρα πολλά χρόνια, όταν η λέξη φοβία δεν υπήρχε ακόμα στο λεξιλόγιό μου! Είχα βγει μ' ένα φίλο για ψώνια και στο κέντρο του Κολωνακίου ξαφνικά εμφανίστηκαν μερικά περιστέρια. Ο φίλος μου άρχισε να κρύβεται πίσω από την πλάτη μου, σε έξαλλη κατάσταση να φωνάζει στα πουλιά να φύγουν και εγώ να σκέφτομαι πως γινόμασταν ρεζίλι έξω από το Rococo και δε θα είχα μούτρα να ξαναμπώ να ψωνίσω! Ούτε εκείνος ούτε εγώ μπορούσαμε να σκεφτούμε τι ήταν αυτή του η αντίδραση. Δεν είχε ξανατύχει να βρεθούμε μαζί αντιμέτωποι με πουλιά. Ο ίδιος μου έλεγε αργότερα, όταν βρεθήκαμε σε ασφαλές περιβάλλον, πως μισούσε τα πουλιά. Εγώ από την άλλη τον μάλωνα που είχε μια τέτοια συμπεριφορά απέναντι στα φουκαριάρικα τα πουλάκια. Κανένας απ' τους δυο μας δε σκέφτηκε πως η αντίδραση αυτή ήταν φοβία προς τα πουλιά! Πέρασαν πολλά χρόνια όταν απέκτησα και εγώ φοβίες, μετά από πολλούς γιατρούς, εξετάσεις, κατέληξα στον ψυχαναλυτή ο οποίος μου εξήγησε τι είναι η φοβία και πως την αντιμετωπίζουμε. Η φοβία δεν έχει λογική και είναι ανώφελο να ψάχνουμε να βρούμε από που προήλθε. Πρόσφατα μιλούσα με μια θεία που την εποχή που είχα ακόμα γάτες στο σπίτι, έπρεπε να τις κλείνω σ' ένα δωμάτιο όταν θα ερχόταν σπίτι. Μια φορά μάλιστα είχε ξεφύγει ένα νεογέννητο γατάκι και παραλίγο να τη χάσουμε τη θεία! Προσπαθούσε να δικαιολογηθεί η καημένη για την αντίδρασή της στις γάτες και εμείς, οι 'καλοί' συγγενείς μόλις έφυγε από το σπίτι γελάγαμε ώρες με την 'τρέλα' της.... Την περασμένη Κυριακή είχα πάει σινεμά με την αγαπημένη μου ξαδέρφη. Δεν είχαμε μιλήσει ποτέ για φοβίες. Οταν καθίσαμε πιάσαμε την κουβέντα και ούτε που σκέφτηκα γιατί είχε προτιμήσει την τελευταία θέση προς το διάδρομο. Αργότερα όμως, μια κοπέλα που καθόταν με την παρέα της στο κέντρο της σειράς μας ζήτησε να αλλάξουμε θέσεις γιατί όπως είπε είχε κλειστοφοβία και δεν μπορούσε να καθίσει στο κέντρο. Προς μεγάλη μου έκπληξη άκουσα την ξαδέρφη μου να αρνείται με τη δικαιολογία πως και εκείνη είχε κλειστοφοβία. Οταν είδε την έκπληξη στο πρόσωπό μου μου εξήγησε πως όντως είχε ένα είδος κλειστοφοβίας και για αυτό διάλεγε τη συγκεκριμένη θέση σε σινεμά και στα αεροπλάνα. Μου έκανε εντύπωση, πως γίνεται ένας άνθρωπος που γνωρίζεις τόσο καλά, όπως εγώ την ξαδέρφη μου, που έχεις μεγαλώσει μαζί, έχεις ανταλλάξει μύχια μυστικά, ξέρει για τις δικές μου φοβίες, μα ποτέ δεν ανέφερε τη δική της! Σίγουρα δεν το έκρυβε για κάποιο λόγο. Με την εξομολόγησή της όμως διαλύθηκε ένας ακόμα μύθος! Η θεία μου, ο παιδικός φίλος, η ξαδέρφη μου και εγώ ήμασταν άτομα με φοβίες, σοβαρές ή μη. Σκέφτηκα λοιπόν αν εγώ μόνο ξέρω τέσσερα άτομα συμπεριλαμβανομένου του εαυτού μου που δεν έκρυβαν τις φοβίες τους(ίσως γιατί δε γινόταν αλλιώς) πόσους ακόμα γνωστούς είχα που είχαν φοβίες και δεν έτυχε να το μάθω. Πόσοι άνθρωποι κυκλοφορούν έξω με αλλόκοτες για μας φοβίες. Πόσοι άνθρωποι εξαιτίας της φοβίας τους δεν μπορούν να βγουν απ' το σπίτι.... Και πόσοι ανίδεοι που κυκλοφορούν κοροϊδεύουν ανθρώπους με φοβίες. Δεν ξέρουν πόσο κουράγιο χρειάζεται ένα φοβικό άτομο να αντιμετωπίσει τη φοβία του μπροστά σε κόσμο. Κοροϊδεύουν πολλοί μέχρι να τους παρουσιαστεί μια φοβία...και να περάσουν στην άλλη όχθη..!!