Αχ και να 'ξερες....

Εξω βρέχει. Πρωτοβρόχι....... 
Πως μοιάζει αυτός ο καιρός με τη διάθεσή μου... 
Μαυρίλα... 
Νύχτα..... 
Και συ που να είσαι;... 
Σε σκέφτομαι... 
Πόσο ανάγκη έχω μια αγκαλιά αυτή τη στιγμή... 
Ν' ακουμπήσω στον ώμο σου, να με σφίξεις κοντά σου και να κλείσω λίγο τα μάτια... 
Να ξεχάσω τα πάντα.... 
Να μυρίζω τ' άρωμά σου έτσι γερμένη πάνω σου... 
Που να 'σαι άραγε; 
Να γυρνάς μες τη βροχή; 
Με σκέφτεσαι άραγε; 
Που είσαι; 
Δεν ξέρεις πόσο ανάγκη σε έχω; 
Βρέχει.... 
Αστράφτει και βροντά..... 
Θέλω να κουλουριαστώ στην αγκαλιά σου. 
Ν' ακούω την αναπνοή σου... 
Θέλω να κλείσω τα μάτια. 
Να ακούω τη βροχή κολλημένη επάνω σου... 
Να ξεχάσω τα πάντα... 
Τις δυσκολίες και τις ασχήμιες της καθημερινότητας. 
Αχ και να 'ξερες πόσο σ' έχω ανάγκη.... 
Οι αστραπές όλο και συχνότερες.... 
Εσύ πουθενά. 
Αχ και να 'ξερες..... 
Να 'ξερες πόσο σε σκέφτομαι... 
Εσένα μόνο.... 
Τη μυρωδιά σου... 
Το χαμόγελό σου..... 
Κοντά σου νοιώθω ασφαλής. 
Οταν με πλησιάζεις και βγάζεις τα γυαλιά σου.... 
Αυτή η κίνηση πόσο μ' αρέσει... 
Χαρακτηριστική δική σου... 
Ακούω τη βροχή και σε σκέφτομαι... 
Που να 'σαι τώρα που σε θέλω τόσο;... 
Αχ και να 'ξερες μόνο πόσο σε νοιάζομαι..... 
Πόσο σε σκέφτομαι.... 
Πόσο θέλω να χωθώ στην αγκαλιά σου...να χαθώ.... 
Κλείνω τα μάτια και σε βλέπω. 
Νοιώθω τη μυρωδιά σου.... 
Πόσο θέλω να με σφίξεις πάνω σου... 
Μη μιλήσεις..μη...μην το χαλάσεις.... 
Ασε με να γύρω πάνω σου... 
Να σ' αγγίξω.... Ασε με να κλείσω τα μάτια με την εικόνα σου.... 
Σφίξε με κοντά σου... 
Μείνε.......

Ο Νίκος Θέμελης που γνώρισα...

Νομίζω πως αυτές τις μέρες κλείνει ένας μήνας από τότε που έφυγε ο Νίκος Θέμελης. Το τραγικό είναι πως εκείνες τις μέρες διάβαζα το τελευταίο του βιβλίο. Μετά το θάνατο του έμαθα πολλά για το Θέμελη. Μέχρι τότε τον ήξερα μόνο ως συγγραφέα. Νόμιζα πως ο Θέμελης σύμβουλος Σημίτη και ο Θέμελης λογοτέχνης ήταν δυο διαφορετικά πρόσωπα. Τη μέρα που πέθανε αλλά και στην κηδεία οι περισσότεροι αναφέρθηκαν σ' αυτόν ως σύμβουλο του Σημίτη και προς το τέλος είπαν λίγα λόγια για το λογοτεχνικό του έργο. Φαντάζομαι πως όσοι έγραψαν τα κείμενα για κείνο τον γνώριζαν από την πολιτική και αμφιβάλω αν κανένας έχει διαβάσει έστω ένα από τα βιβλία του. Εγώ ήμουν από την αντίθετη πλευρά. Τον γνώριζα ως λογοτέχνη αλλά όχι ως πολιτικό. Χρειάστηκε να φύγει για να μάθω για τον 'άλλο' Θέμελη. Εμαθα για την 'άλλη' πλευρά του λογοτέχνη, για τον πολιτικό. Πάντα σεμνός παρά τη δύναμη του... Εμαθα πως υπάρχουν και εξαιρέσεις ανάμεσα σ' αυτούς που ασχολούνται με την πολιτική. Τόσα χρόνια το δεξί χέρι του πρωθυπουργού και ποτέ δεν ακούστηκε... Απ' όσο ξέρω δεν έγινε πλούσιος απ' την πολιτική. Υπάρχουν λοιπόν και αυτοί οι άνθρωποι.... Οι ιδεολόγοι... Η εκτίμηση μου για το λογοτέχνη-πολιτικό Θέμελη μεγάλωσε. Ενας ήσυχος άνθρωπος που δεν εκμεταλλεύτηκε την πολιτική του δύναμη. Εμεινα άφωνη στη σκέψη πως υπάρχουν άνθρωποι σαν αυτόν. Πολιτικοί με δύναμη που δε βρίσκονται στα παράθυρα κανενός καναλιού. Πολιτικοί που περνούν απ' το χώρο χωρίς να μάθουμε για την ύπαρξη τους... Τόσο διακριτικοί! Υπάρχουν λοιπόν και τίμιοι πολιτικοί...δυο λέξεις που δεν πίστευα ποτέ πως θα έβαζα στην ίδια πρόταση... Κρίμα που είναι τόσο λίγοι... Τα λίγα λόγια γι αυτόν στην εισαγωγή του βιβλίου του δεν ανέφεραν τίποτα για ανάμιξη με την πολιτική. Οσοι είχαν διαβάσει βιβλία του έλεγαν το ίδιο ακριβώς πράγμα: πάρα πολύ καλή γραφή. Εμένα με μάγεψε.... Δε διαβάζω πολύ Ελληνες λογοτέχνες αλλά αυτός δεν έμοιαζε με άλλους. Ηταν ο υπέροχος τρόπος που έγραφε... Δεν πλατειάζει, δε γίνεται κουραστικός! Δυσκολευόμουν ν' αφήσω το βιβλίο του κάθε βράδυ. Μαγεύτηκα απ' την ιστορία μιας οικογένεια που ξεδιπλώνει, αρχίζοντας από τη γιαγιά φτάνοντας στα εγγόνια. Πόσο όμορφα που είχε πλάσει τους χαρακτήρες, το κλίμα της επαρχιακής πόλης... Μια ιστορία που ξεκινά απ' τον εμφύλιο και φτάνει σχεδόν στην εποχή μας. Μου είχε κάνει εντύπωση πόσα μηνύματα περνά με το δικό του τρόπο για τον εμφύλιο και την επίδραση που είχε στους ανθρώπους, τον τρόπο ζωής στην επαρχία, τους χαρακτήρες της οικογένειας που περιγράφει... Φαίνεται απλό και εύκολο μα θέλει πολύ μαεστρία! Είναι κρίμα να δίνουν τόση λίγη σημασία στη λογοτεχνική του πλευρά.. Η κυρία που έχει το βιβλιοπωλείο απ' όπου αγοράζω τα βιβλία μου, μου τον πρότεινε ως τον καλύτερο. Από μια γρήγορη ματιά που έριξα πρέπει να έχει όλα τα βιβλία του. Εχουμε χάσει τόσους πολλούς φέτος. Οι πνευματικοί άνθρωποι όταν φεύγουν αφήνουν μεγάλο κενό πίσω τους. Ειδικά τις μέρες που ζούμε τους έχουμε ανάγκη... Εφυγε στα 64 του ο Νίκος Θέμελης. Μας άφησε κατά πολύ φτωχότερους... Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει. ΥΓ.Το βιβλίο που διάβασα εκδόθηκε το 2010. Απ' αυτό υποθέτω πως είναι το τελευταίο του. 'Η Συμφωνία των Ονείρων'. Το συστήνω ανεπιφύλακτα!

Νίκος Θέμελης

Οταν εκείνος δε θέλει.....

Από τότε που τον γνώρισα ήταν μόνος. Δεν εμφανίστηκε ποτέ με σύντροφο. Οχι, δεν είναι gay! Γιατί θέλει να κρατά τόσο κρυφή την προσωπική του ζωή, για μένα που μιλάω για τα πάντα, αποτελεί μέγα μυστήριο. Ισως αυτός να είναι ένας πιο σωστός τρόπος ν' αντιμετωπίζεις τη ζωή. Πάντα είχε φίλους..... Μια εποχή μάλιστα, μοιραζόμασταν του ίδιους. Πάντα ευγενικός και ενδιαφέρων. Πολύ ευγενικός, κάτι που εκτιμούσα ιδιαίτερα σ' αυτόν. Δεν υπάρχουν άντρες σαν αυτόν... Εχω την αίσθηση πως το έχει καταλάβει όμως Γι αυτό παριστάνει το δύσκολο........ Ισως γι αυτό είναι μόνος... Οχι εξαιτίας λίγων μακροχρόνιων καταστροφικών σχέσεων. Αυτό είναι το δικό μου θέμα. Ο λόγος που εγώ είμαι μόνη. Εκείνος νομίζω γνωρίζει καλά πόσο αξίζει, πως είναι από τους ελάχιστους εργένηδες που είναι αξιόλογοι και φαίνεται του αρέσει να τον κυνηγάνε αντί να κυνηγά... Μερικές φορές το παρακάνει όμως.... Χάνει την γλυκιά ευγένεια που τον χαρακτηρίζει.... Είμαι σίγουρη πως θα έχει πολλές θαυμάστριες έτοιμες να πραγματοποιήσουν κάθε επιθυμία του... Γιατί λοιπόν ν' ασχοληθεί με μένα, όταν μπορεί να έχει όποια θέλει, όποτε θέλει; Τι νόημα έχει λοιπόν να τον δω; Βρήκα δικαιολογία γι αυτή τη φορά....πότε θα ξαναβρώ; Ισως δε χρειαζόταν αυτό. Ισως να μην πρέπει να τον ξαναδώ. Αλλά τώρα είναι αργά να πάρω πίσω την πρόσκληση. Ισως τελικά να μη μπορέσει εκείνος...... Οπως και τελικά δεν μπόρεσε... Μάλλον δε θέλησε.... Χάζευε στο twitter χωρίς σοβαρό λόγο... Προκλητικά μες τα μάτια μου για να καταλάβω πως δεν ξέχασε γιατί με έβλεπε, αλλά δεν ήθελε. Και μου το έδειξε! Πρώτη φορά... Δεν το περίμενα από κείνον...... Μπορεί να είναι καλύτερα έτσι.... Είδα μια πλευρά του που δε μου άρεσε καθόλου! Ισως δεν έπρεπε να τον καλέσω..... Προφανώς δεν ήθελε, δέχτηκε από ευγένεια και ύστερα μετάνιωσε.... Και που έμαθα πως είναι ελεύθερος τι καλό μου κάνει; Είναι ωραίος, ευφυής, γνωστός..... Ο πρώτος αριθμός στο λαχείο. Τι νόημα έχουν όλα αυτά αφού ξέρω πως δεν πρόκειται να τον έχω..... Δεν είμαι απαισιόδοξη, μερικά πράγματα τα ξέρεις... Τα νιώθεις. Γιατί άρχισα ξανά αυτή την ιστορία; Γιατί ανακάτεψα πάλι τη ζωή μου; Δεν ενδιαφέρεται, δεν του αρέσω..... Γιατί να σπάω τα μούτρα μου; Δεν μπορεί να με δει όπως τον βλέπω εγώ.... Ο κύριος τέλειος.... Φοβάσαι μην τον τσαλακώσεις.... Τέλος όμως....... Σήμερα με πρόσβαλε... Αρκετά ασχολήθηκα.....

Ενας Αντρας...

Τηλεφώνησε... Χάρηκα...πάντα χαίρομαι όταν τον ακούω. Μόλις κλείνουμε όμως αρχίζει η θλίψη... Αναρωτιέμαι... Τι μας κρατά; Εμένα δηλαδή; Κι εκείνος όμως.... Γιατί παίρνει τηλέφωνο; Εχουν περάσει τόσα χρόνια... Τόσα έχουν αλλάξει... Εγώ το ξεκίνησα; Με κείνο το όνειρο... Σα να τον τράβηξα κοντά μου... Ποιο το νόημα; Τι νόημα έχει αυτή η επικοινωνία; Γιατί χαίρομαι που τον ακούω και γιατί παίρνει τηλέφωνο; Υπάρχει κάτι σα νόμος ανάμεσα μας... Μιλάμε αλλά μέχρι εκεί..... Κι αυτό που είπε να βρεθούμε κάποια στιγμή... Δεν ξέρω πόσο σοφό είναι. Δε νομίζω να κάνει καλό σε κανέναν απ' τους δυο μας. Γιατί το πρότεινε; Και γω γιατί το δέχτηκα; Το πιθανότερο να μη συμβεί ποτέ, αλλά αν.... Κάθε φορά που μιλάμε ή ανταλλάσσουμε μηνύματα κάτι συμβαίνει... Γυρνάω πίσω σ' άλλες εποχές σ' άλλες χώρες... Διαφορετικές συνθήκες..... Ευτυχία, γέλιο, τόση αγάπη.... Δεν είχα καταλάβει πόσο ευτυχισμένη ήμουν... Δεν ήταν ούτε η ηλικία ούτε η εποχή. Ηταν εκείνος! Και είναι τρομακτικό μερικές φορές το πόσο εύκολα μπορώ να φέρω το πρόσωπο του στα μάτια μου... Θυμάμαι κάθε κομμάτι απ' το κορμί του... Κάθε σπιθαμή... Το σημείο που ακουμπούσα το κεφάλι μου στον ύπνο. Τότε... Το πρόσωπο του... Δε χρειάζομαι φωτογραφία, είναι στο μυαλό μου... Χαίρομαι πολύ όταν τον ακούω. Μου αρέσει κι η φωνή του.... Σα να προσπαθούμε όμως να ισορροπήσουμε σ' ένα τεντωμένο σκοινί. Πρέπει να ζυγίζουμε κάθε κίνηση μη βρεθούμε στο κενό. Η χαρά μου που τον άκουσα δεν περιγράφεται... Ούτε και η λύπη μόλις έκλεισε το τηλέφωνο.... Σα να ορμά στη ζωή μου και φεύγοντας μου ρουφά τον αέρα που αναπνέω.... Κλείνει την πόρτα στην ηρεμία που έχω κατακτήσει με τόση προσοχή... Από την άλλη δε θέλω να μην ξαναπάρει... Είναι αυτές οι μικρές δόσεις ευτυχίας... Οι στιγμές που τα ξεχνάω όλα κ είμαι είκοσι κάτι στο Λονδίνο... Φοβάμαι πως για κάτι τέτοιες στιγμές ζω... Για στιγμές ευτυχίας... Μιλώντας μαζί του... Μέχρι να βρω το άλλον(;)... Περνώντας ο καιρός συνηθίζω... Δεν πρόκειται να τον έχω. Το ξέρω.... Είχα όμως μια υπέροχη εποχή που γνωρίζουμε κι οι δυο πως μοιραστήκαμε... Μια μεγάλη αγάπη που μόνο τα νιάτα μπορούν να ζήσουν... Ενα κομμάτι του θα είναι πάντα δικό μου όπως κι ένα κομμάτι μου πάντα δικό του...

Ανώνυμος...

Ενα ανώνυμο μήνυμα. Ηρθε λίγο καιρό πριν φύγω από Αθήνα. Προφανώς κάποιος από το twitter. Δεν ξέρω ποιος.... Εμοιαζε σα να με παρακολουθούσε... Είχε μαζέψει τα μηνύματα που είχα γράψει στις 16 Αυγούστου. Πολύ συγκεκριμένα μηνύματα.... Ηθελε να μου πει κάτι; Τον ήξερα; Πόσο θα ήθελα να έχω μια διεύθυνση, όχι όνομα, να του γράψω... Ο μόνος που είχε καταλάβει! Ισως και ο μόνος που να ξέρει να μου απαντήσει... Κατά λάθος έσβησα το μήνυμα γιατί ήθελα να απαντήσω προσωπικά σε κείνον, όχι δημόσια εδώ. Δεν είχε όμως διεύθυνση...όπως άλλωστε όλοι οι ανώνυμοι.... Αν διαβάσει αυτές τις γραμμές, τον παρακαλώ να μου ξαναγράψει!! Ας βρει μια διεύθυνση να του απαντήσω, όχι την προσωπική του. Αν είναι κάποιος που κάτι ξέρει, όχι γι αστείο, ας έρθει σ' επαφή μαζί μου. Το θέμα είναι σοβαρό!

Μη μιλάς άλλο γι αγάπη...

Η αγάπη που περίμενα.... Η αγάπη που δεν ήρθε να μου χαϊδέψει το μάγουλο... Περίμενα... Είχα το παράθυρο και την καρδιά ανοιχτή. Δεν ήρθε. Δεν ξέρω τι έγινε. Δεν ξέρω αν κάποιος έφταιγε... Πρέπει πάντα κάποιος να φταίει; Εγώ πάντως περίμενα... Ημουν έτοιμη. Ηθελα και ν' αγαπήσω και ν' αγαπηθώ. Κι όλο έλεγα...'να μετά τη γωνία θα είναι'... Δεν ήταν όμως... Κι εγώ περίμενα... Περίμενα την αγάπη..... Εχω, έλεγα τόσα να δώσω... Εγώ περίμενα... Πόσο; Δεν ξέρω πια... Με απογοήτευσε..... Δεν ήρθε..... Η αγάπη δεν ήρθε. Κι ας περίμενα εγώ.... Απογοητεύτηκα. Είπα δε θα έρθει... Κανένας δε θα μ' αγαπήσει πια..... Θυμάμαι ένα βλέμμα... Κάποτε... Περίμενα... Περίμενα την αγάπη.... Την αγάπη που δεν ήρθε.... Μπορεί να ήρθε και να μην τη γνώρισα;.... Μπορεί να έκανα λάθος;... Γίνονται λάθη... Να μη γνώρισα την αγάπη; Δεν το πιστεύω... Νομίζω πως με προσπέρασε... Πόσο ήθελα να 'ρθει.... Πόσο περίμενα...... Πόσο την ήθελα... Ηθελα ν' αγαπήσω, να μ' αγαπήσουν... Εγώ περίμενα.... Περίμενα την αγάπη... 'Κι όλα τ' αστέρια του θαρρείς πως έσβησε ο ουρανός...'

Ο Γνωστός Αγνωστος...

Τον γνωρίζω χρόνια. Πόσο τον ξέρω όμως; Δεν ξέρω τίποτα για την προσωπική του ζωή. Πάντα φειδωλός στα προσωπικά του. Εχει τη μοναδική τεχνική να μιλά για τον εαυτό του χωρίς να λέει τίποτα απ' αυτά που θέλεις να μάθεις. Φτάνω δε σ' ένα σημείο που δεν μπορώ και να τον ρωτήσω και ευθέως. Πως τα καταφέρνει; Πως γίνεται να λέει τόσα πολλά για τον εαυτό του αλλά όχι την ουσία; Δεν ξέρω αν έχει κάποιο χάρισμα να κρύβει όσα θέλει ή αν καλλιέργησε μια τεχνική μεγαλώνοντας. Μου έκανε εντύπωση όταν τον συνάντησα μετά από χρόνια. Μιλούσε τόσο για δικά του πράγματα που δε μου πήγαινε να ρωτήσω... Ερωτήσεις απλές που κάνουν οι άνθρωποι που βρίσκονται μετά από πολύ καιρό! Δεν είναι αδιακρισία, νομίζω, να ρωτήσεις κάποιον αν παντρεύτηκε το διάστημα που είχατε χαθεί. Οι περισσότεροι το λένε από μόνοι τους άλλωστε. Εκείνος όμως όχι.... Μου είπε για τόσα άλλα... Φαντάστηκα πως αν ήταν παντρεμένος θα το έλεγε. Φαντάστηκα.... Μπορεί όμως και να είναι... Κάποια στιγμή νόμισα πως με φλέρταρε αλλά δεν επεδίωξε να με ξαναδεί. Είπα μέσα μου...'κάποια φίλη έχει, μπορεί και να συζούν'. Τόσο ευγενικός, τόσο καλός...όμορφος..... Ο ποιο ωραίος άντρας που έχω γνωρίσει, με τα δικά μου δεδομένα. Και δεν είναι μόνο αυτό. Είναι και έξυπνος, ευφυής! Θεέ μου τι άλλο μπορεί να ζητήσει μια γυναίκα; Ωραίος και έξυπνος και διαβάζει! Για λίγο νόμισα πως είχα κερδίσει το τζακ πότ! Πόσοι τέτοιοι άντρες κυκλοφορούν; Οσους άντρες έχω γνωρίσει, κάθε ηλικίας όλοι ήθελαν να με ρίξουν στο κρεββάτι. Αυτός όμως κύριος. Τι ήθελε; Να μείνουμε φίλοι; Τη φορά που βρεθήκαμε είπε πως ήθελε να με γνωρίσει σε κάτι φίλους του που είχαμε κοινά ενδιαφέροντα αλλά δεν κανόνισε τίποτα.... Δεν του άρεσα; Μάλλον δεν του άρεσα και ήταν πολύ ευγενικός για να το δείξει. Μα τότε γιατί είναι τόσο ευγενικός μέχρι παρεξηγήσεως όποτε βρισκόμαστε ιντερνετικά; Ε...μικρό χωριό το internet... Μήπως το ψάχνω πολύ; Αν του άρεσα θα έκανε κάποια κίνηση. Αλλά να.... Πόσοι ωραίοι και έξυπνοι άντρες κυκλοφορούν; Να έχουμε και κοινά ενδιαφέροντα.... Πως να το αφήσω έτσι; Χρόνια τώρα με τρώει.... Που δεν έκανα μια κίνηση όταν τον είχα πρωτογνωρίσει... Τότε που είμασταν και οι δυο πολύ νέοι και ελεύθεροι... Τι μπορεί να κάνει μια γυναίκα όταν έχει μια δεύτερη ευκαιρία; Μπορώ να θεωρήσω το γεγονός πως τον βρήκα ξανά μετά από χρόνια ευκαιρία; Μπορεί να μην του αρέσω, μπορεί να έχει σχέση, μπορεί να είναι παντρεμένος και να μην το λέει...μπορεί μπορεί μπορεί.... Κι αν είναι ελεύθερος; Κι αν του αρέσω αλλά είναι ντροπαλός; Τι θα μπορούσα να κάνω χωρίς να χάσω και την αξιοπρέπεια μου; Θα μπορούσε να είναι ελεύθερος; Γιατί όχι; Ενα πράγμα μόνο με τρομάζει περισσότερο κι απ' το να είναι παντρεμένος.... Μήπως παρεξήγησα το ενδιαφέρον του..... Αντρας ωραίος, ευφυής και μόνος ω! όχι ούτε να το σκεφτώ δεν μπορώ! Ας το πάρω απόφαση, δεν του αρέσω!!!

Μικρή serenata..

14 μέρες.....

14 μέρες χωρίς ιντερνετ.... Επιστροφή στην Αθήνα. Μου έλειψε το ιντερνετ, η ενημέρωση που είχα απ' αυτό. Μου έλειψε το γράψιμο... Δε θυμάμαι το λόγο που με έκανε να φύγω και να μην έχω επαφή με την τεχνολογία. Ακουσα περισσότερο ραδιόφωνο και είδα μετά από πάρα πολύ καιρό ειδήσεις στην τηλεόραση. 14 μέρες μακριά απ' το laptop.... Προσπάθειες να γράψω σε χαρτί μ' έκαναν να καταλάβω πως έχω ξεχάσει σχεδόν να γράφω... Ονειρευόμουν το keyboard... Είχα πάρει μαζί μου ένα βιβλίο με τη σκέψη πως θα διάβαζα λιγάκι... Περιττόν να σας πω πως σχεδόν το τελείωσα! 501 σελίδες... Πολύ κολύμπι, πολύ διάβασμα. Περισσότερο κι απ' τα δυο ύπνος! Προφανώς μου έλειπε ύπνος....το σώμα σου δείχνει τις ανάγκες του. Ετσι λοιπόν μετά από αρκετό κολύμπι, πολύ διάβασμα και καλό φαΐ αναπλήρωσα τις ώρες του ύπνου που μου έλειπαν. Η θάλασσα δεν ήταν ιδιαίτερα καλή... Τις μέρες αυτές να φυσούσε πολύ και βοριάς μάλιστα. Μόλις έβγαινα απ' το νερό τουρτούριζα... Ετσι δεν κάθισα στον ήλιο και από χρώμα τζίφος.... Ασπρη έφυγα, άσπρη γύρισα... Οχι πως σε δυο βδομάδες θα μαύριζα αλλά άλλες φορές έστω έσπαγε η ασπρίλα καμιά φορά έπαιρνα και λίιιιγο χρώμα. 14 μέρες απ' το ένα σπίτι στο άλλο... 14 μέρες ηρεμία... Λίγοι παιδικοί φίλοι, συζητήσεις γύρω απ' το τραπέζι... Καλό κρασί και τα νέα από πέρυσι το καλοκαίρι... Τίποτα που να θυμίζει άλλες χρονιές. Ιδιοι άνθρωποι ίδια μέρη.... Τίποτα όμως δε θυμίζει τα προηγούμενα καλοκαίρια. Ο αέρας είχε πάρει τα γέλια τόσων ετών... Η σκόνη είχε σκέπασε την ανεμελιά μας... Ούτε το νυχτολούλουδο δε μύριζε φέτος... 14 μέρες μα τίποτα δε θύμιζε τα παλιά.

Καλοκαίρι......

Ενα sms...

Το τέλος πριν την αρχή. Σου ανακοινώνει πως τελειώσατε μ' ένα sms. Ok υπάρχουν και χειρότερα....... Θα μπορούσε να μην το έχει στείλει ούτε αυτό.... Και μένεις εσύ να διαχειριστείς αυτό το τέλος που ήρθε τόσο γρήγορα. Μετά το δεύτερο ραντεβού. Γιατί; Γιατί δεν έπρεπε ν' αρχίσεις. Δε χρειαζόταν ν' ανοιχτείς τόσο. Ανοίχτηκες τόσο όσο ποτέ πριν... Του έδωσες την καρδιά σου στα χέρια. Μέγα λάθος... Δεν κράτησες κάτι και για σένα... Και τώρα υποφέρεις μόνη. Το τέλος πριν την αρχή... Μ' ένα sms... Πόσο χειρότερο θα μπορούσε να γίνει; Φταις; Φταίει; Δεν έχει κανένα νόημα. Δε σε νοιάζει αυτό. Σε πονάει το τέλος. Σε πονάει που νιώθεις πως δεν κατάλαβε(εκείνος)... Πως δεν πέτυχε(η σχέση)... Εσύ τόσο έτοιμη να ξεκινήσεις κάτι..... Εκείνος ευφυής και γοητευτικός. Η αρχή είναι υπέροχη. Νομίζεις πως επιτέλους έχεις βρει τον πρίγκηπα σου κι ας μην του το λες. Μια φωνούλα σου λέει να περιμένεις. Μια φωνούλα σε προειδοποιεί να προσέχεις. Εσύ δεν την ακούς. Για άλλη μια φορά δεν ακούς το ένστικτο σου. Θέλεις να του δώσεις μια ευκαιρία αλλά.... Ξέρεις πως είναι λάθος. Πονάει. Αλλά είναι καιρός να κοιτάξεις λίγο την καρδιά σου. Την καρδιά σου που πόνεσε... Θέλεις να του τηλεφωνήσεις.... Δεν το κάνεις και η νύχτα αλλάζει χρώμα και ύφος. Ακούς τα ρολόγια. Σκέφτεσαι πως θα κοιμηθείς χωρίς να τον ακούσεις... Υποφέρεις και πονάς περισσότερο γιατί ξέρεις πως δεν καταλαβαίνει. Πόσο τραγικό! Ενας άνθρωπος τόσο ευφυής να μην καταλαβαίνει. Μήπως δε θέλει να καταλάβει; Μπορεί...δεν αποκλείεις τίποτα. Δύσκολη νύχτα. Σκέφτεσαι την αγκαλιά του.... Το γέλιο του... Αυτά χθες. Απόψε η σιωπή σαν ένα τεράστιο σεντόνι που σκεπάζει τα πάντα. Δε βλέπεις δεν ακούς δε μπορείς να σκεφτείς. Το φεγγάρι κρέμεται έξω απ' το παράθυρο σου. Το κοιτάς μόνη. Δεν το μοιράζεσαι... Πόσο θα κρατήσει αυτό; Ας πάρει κάποιος αυτό το σεντόνι....

You've got mail.....

Οταν είχα δει το 'You've got mail' είχα πεισθεί πως ο έρωτας είναι παντού. Πως θα ερχόταν ακόμα κι σε μια τυχαία συνάντηση στο internet...ένα λάθος τηλεφώνημα...σ' έναν άγνωστο στο δρόμο... Τα χρόνια πέρασαν και τίποτα απ' αυτά δε συνέβη. Μάλλον γνώρισα κατά τύχη κάποιον στο internet αλλά αποδείχτηκε μεγάλος ψεύτης. Μια εποχή είχα φτιάξει και μια θολή εικόνα του άντρα που θα γνώριζα(κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες)θα ερωτευόμασταν κεραυνοβόλα και θα ζούσαμε για πάντα ευτυχισμένοι μαζί. Ξέρω πως ακούγεται σαν παραμύθι αλλά αυτό ονειρευόμουν...ψέματα να σας πω; Μερικές φορές(ακόμα και τώρα) όταν ακούω μια ωραία φωνή σκέφτομαι πως μπορεί να είναι ΑΥΤΟΣ....και φυσικά σύντομα απογοητεύομαι. Δε με απογοητεύει το παρουσιαστικό μερικών ανδρών. Μπορεί να είναι αντικειμενικά άσχημοι, αυτό εμένα δε με ενοχλεί. Αλλωστε υπάρχουν 'άσχημοι' πολύ γοητευτικοί άντρες... Το πρόβλημα όμως δεν είναι η εμφάνιση. Με απογοητεύει η συμπεριφορά τους. Σα να τους λείπει η στοιχειώδης ευγένεια... Ναι, μερικές φορές βυθίζομαι στα βιβλία που διαβάζω και βρίσκω ένα χαρακτήρα που θα μπορούσε να είναι πραγματικός. Γοητευτικός με ωραία φωνή, ευγενικός, μορφωμένος, καλλιεργημένος, ήρεμος, να με σέβεται και να μη φωνάζει. Ο πρίγκηπας μου.... Να πηγαίνουμε διακοπές μαζί... Να έχουμε κοινά ενδιαφέροντα. Να του αρέσει το καλοκαίρι... Η Επίδαυρος... Τα θερινά σινεμά, ο καλός καφές.... Οι ταβέρνες δίπλα στο κύμα... Πολύ καλό για να είναι αληθινό ε; Μερικές φορές ονειρεύομαι αυτό τον άντρα που δεν έχει πρόσωπο, ίσως γιατί η ομορφιά δε με νοιάζει. Αλλές φορές μαλώνω τον εαυτό μου που κάθεται και φτιάχνει ιδανικούς άντρες. Λέω πως αυτοί οι άντρες...αυτοί που ονειρεύομαι, δεν υπάρχουν στην αληθινή ζωή. Ακόμα και να υπάρχει κάποιος θα είναι σίγουρα παντρεμένος! Κάποια άλλη θα με πρόλαβε... Ναι, όταν εγώ γύρναγα την Ευρώπη κάποιες άλλες έβρισκαν τους πρίγκιπες. Ετσι εγώ έχω μια ζωή γεμάτη εμπειρίες μα κανέναν να τις διηγηθώ ενώ άλλες έχουν τον τέλειο άντρα χωρίς εμπειρίες να πουν. Ποιος είπε πως η ζωή είναι δίκαιη; Πρέπει να θυσιάσεις κάτι για να έχεις κάτι άλλο. Δε γίνεται να τα έχεις όλα και όποιος το ισχυρίζεται μάλλον βλέπει τη ζωή πολύ επιφανειακά. Κάθε μέρα, κάθε στιγμή κάνουμε μικρές θυσίες για να έχουμε κάτι άλλο. Νομίζω πως είναι καιρός να ξεχάσω τον 'πρίγκηπα'. Τον άντρα που θα είναι ιδανικός στα μάτια μου. Γιατί πιθανότατα δεν υπάρχει..... Γιατί αν υπάρχει θα είναι παντρεμένος.... Γιατί οι άντρες που νομίζω πως πλησιάζουν στο 'μοντέλο' με απογοητεύουν πολύ! Οι άντρες που νομίζω πως θα μπορούσαν να γίνουν ο 'πρίγκηπας' μου δεν έχουν τρόπους. Η δεν είμαι ο τύπος τους...... Συνήθως ο τύπος τους είναι μια συμπαθητική μελαχρινή χωρίς πολύ μυαλό ή ιδιαίτερες ευαισθησίες. Επίσης πολλοί απ' τους ελάχιστους που είναι διαθέσιμοι είναι φοβερά ανασφαλείς. Δεν αντέχουν τις έξυπνες γυναίκες. Μ αυτά και μ αυτά χάλασε το παραμύθι μου. Χάθηκε ο 'πρίγκηπας' μου. Βλέπω το 'You've got mail' ή κάποια άλλη ταινία, διαβάζω ένα βιβλίο και πέφτω για ύπνο μόνη.

Μετά τη Συγγνώμη...

Τι υπάρχει μετά τη συγγνώμη; Ας υποθέσουμε πως κάποιος προσπαθεί να φερθεί άνετα... Τι σημαίνει αυτό; Προφανώς δεν ξέρω. Δεν ξέρω γιατί προσπάθησα να το κάνω και απέτυχα. Δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή ούτε το άτομο που θα το καταλάβαινε. Τα έκανα θάλασσα όπως λένε. Ζήτησα συγγνώμη απ' τον άνθρωπο που ενόχλησα. Ξανά και ξανά... Τι άλλο υπάρχει; Τι περισσότερο θα μπορούσε να κάνει κάποιος για να εξευμενιστεί; Το πάλεψα μέσα μου μα δε βρίσκω κάτι... Αν με γνώριζε το άτομο, αφενός δε νομίζω να θύμωνε, αφετέρου θα μπορούσα να του τηλεφωνήσω και λύσω την παρεξήγηση. Στο γραπτό λόγο είναι εύκολο να δημιουργηθούν παρεξηγήσεις. Αλλά πολιτισμένοι άνθρωποι είμαστε, μπορούμε με μια συζήτηση να τα λύσουμε όλα. Ετσι νομίζω εγώ. Οταν όμως ο άλλος δεν είναι και τόσο γνωστός;.... Τι μπορείς να κάνεις πέρα από μια συγγνώμη; Με πέτυχε και σε άσχημη στιγμή αυτό. Κάτω από άλλες συνθήκες δε θα έσκαγα. Τώρα όμως στενοχωριέμαι. Για να πω την αλήθεια δεν έχω καταλάβει γιατί ενοχλήθηκε τόσο. Προφανώς νόμιζα πως τον ήξερα λίγο μα δεν τον ήξερα καθόλου. Ενοχλητική εγώ; Πρώτη φορά στη ζωή μου μου το λένε. Γι αυτό όταν μου το έγραψε με πιάσανε τα κλάματα. Μια ζωή μου έλεγαν πως είμαι υπερβολικά διακριτική. Μια ζωή ο φόβος μου ήταν μην ενοχλήσω ούτε μυρμήγκι. Πάνω που πήγα λοιπόν να πάρω λίγο θάρρος ήρθε η καρπαζιά. Σα να μου λένε 'να για να μάθεις να θέλεις περισσότερα'. Πόσο παράξενη είναι η ζωή. Πας να κάνεις ένα βήμα μπροστά και σε γυρνάει δυο πίσω... Η ειρωνεία της τύχης είναι πως προχθές έκλαιγα για ένα ραντεβού-καταστροφή. Χθες προσπαθούσα να ξεχάσω. Νόμισα πως κάνοντας πλακίτσα δε θα πείραζα κανέναν. Φαίνεται το παράκανα. Λάθος στιγμή, λάθος άτομο. Αλλά τόσο πολύ; Να με πουν ενοχλητική; Εμένα που σε όλη μου τη ζωή μου έλεγαν πως είμαι υπερβολικά διακριτική; Με τσάκισε αυτό... Νοιώθω τόσο κουρασμένη.... Είναι σα να έσκαβα δέκα μέρες.... Αν μπορούσα θ' άνοιγα μια τρύπα να κρυφτώ.... Οταν η συγγνώμη σου δε γίνεται δεκτή, τι περισσότερο μπορείς να κάνεις; Ηθελα λίγο να χαρώ. Ηθελα να ηρεμήσω από τη προχθεσινή μέρα. Νόμιζα θα γελάγαμε. Πόσο λίγο τελικά ξέρουμε τους ανθρώπους. Πόσο εύκολα γίνεσαι 'ενοχλητική'.... Πόσο εύκολα σε πληγώνουν.... Θέλω να μείνω Σαββατοκύριακο να δω κάποια φίλη. Ετσι όπως έγιναν τα πράγματα δεν ξέρω.... Μήπως καλύτερα ν' ακούσω μια συμβουλή που μου έδωσαν; Να φύγω;.... Μου φαίνεται πως η καρδιά μου έγινε χίλια κομμάτια.... Μα να μην τολμώ να σηκώσω κεφάλι; Δυο μέρες με κλάματα..... Ενοχλητική εγώ;.....