Να φύγετε....να πάτε αλλού!! (να περπατήσετε)

Η Αθήνα δεν είναι για πεζούς! Το πήρα απόφαση. Βγήκα το πρωί για το περπάτημα μου και πάλι ένας δρόμος κλειστός χωρίς να έχει κάποιο σήμα χωρίς πρόσβαση. Αν ήμουν χοντρή, δε θα περνούσα. Δε συζητώ για ανθρώπους με κινητικά προβλήματα! Η βόλτα, ακόμα και στα προάστια, έχει καταντήσει ανέκδοτο πια. Και αν δεν μπορείς να περάσεις από το πεζοδρόμιο, είναι κλειστός και ο δρόμος! Ολο κάτι φτιάχνουν, χωρίς να ενημερώσουν, έχω και εγώ κάτι απαιτήσεις ε? Γιατί άραγε να περιμένω ότι αφού πληρώνω τα δημοτικά τέλη θα μπορώ να κυκλοφορήσω στο δήμο μου? Εχω ξαναγράψει για το ίδιο θέμα και μπορεί να φαίνομαι γραφική. Καταλαβαίνω πια ότι έχω υπερβολικές απαιτήσεις....... Τι να πω....προσπαθώ να διακωμωδήσω το θέμα παρόλο που είναι πολύ σοβαρό. Ισως σήμερα έπρεπε να γράψω για την Εθνική μας, για το μουντιάλ... Με αυτό ασχολείται άλλωστε όλος ο κόσμος. Η αλήθεια είναι πως και εγώ για αυτό θα έγραφα αν δεν είχα βγει το πρωί με τη δροσούλα για την καθημερινή βόλτα μου. Εκνευρίστηκα όμως για άλλη μια φορά. Αυτό που με έκανε να θυμώσω περισσότερο είναι πως σ' αυτή την πόλη δεν γίνονται τα αυτονόητα! OK, κλείσανε το δρόμο για κάποια δουλειά. Είναι μεγάλος κόπος να βάλουν κάποιο σήμα στη αρχή του δρόμου? Ζητάω και εγώ όμως κάτι πράγματα......... Δεν λέω να χωνέψω ότι δεν πρόκειται να γίνουμε ποτέ Ευρώπη! Ποτέ όμως.......

Ο ηλίθιος και ο πανηλίθιος...

Μετά το ψέμα...αυτό που ενοχλεί εμένα περισσότερο είναι η βλακεία. Η αληθινή βλακεία! Οπως μου έγραψαν κάποιοι online φίλοι στο facebook : Μη τα βάζεις ποτέ με ηλίθιους,σε κατεβάζουν στο επίπεδό τους και σε κερδίζουν λόγω εμπειρίας.. Νομίζω είναι πολύ σωστό! Δυστυχώς έχω ένα φίλο (παιδικό) που είναι πραγματικά βλάξ! Ενώ είναι καλό παιδί, έτοιμος να κάνει τα πάντα για φίλους και συγγενείς, το μυαλό του έχει μείνει στα 5.... Δε θέλω να γίνω κακιά αλλά για μένα άνθρωπος που δεν έχει διαβάσει ΕΝΑ βιβλίο στη ζωή του έχει πρόβλημα.... Μόνο που δε σταματάει εκεί. Μπορεί να του εξηγείς κάτι εκατό φορές και να μην μπορεί να καταλάβει. Ισως γιατί και όλοι οι φίλοι του είναι του ιδίου επιπέδου. Εχω προσπαθήσει πολλές φορές να του διηγηθώ κάτι, να τον βάλω στο τριπάκι να διαβάσει ίσως κάτι...άδικος κόπος. Πίνουμε κανένα καφέ μαζί και δεν έχει τίποτα να πει παρά μόνο για τον καιρό, το φουσκωτό του, τη (βαρετή)δουλειά του. Επαναλήψεις που με έχουν φτάσει στα όριά μου. Και ξαφνικά κάθε τόσο με παίρνει τηλέφωνο και μου ζητά να πάμε μαζί διακοπές κάπου. Καλοσύνη του δε λέω, αλλά έχω αρνηθεί τόσες φορές που καταντάει γελοίο! Κάθε φορά του εξηγώ, όσο ευγενικά γίνεται, ότι δε θέλω να πάω μαζί του γιατί δεν επικοινωνούμε, δεν έχουμε τίποτα κοινό, ότι θα βαρεθώ... Περνάει λίγος καιρός και ξανατηλεφωνεί, για να κάνει την ίδια πρόταση. Λες και επειδή είναι διαφορετική εποχή ή διαφορετικός ο προορισμός θα δεχτώ. Οταν προσπαθώ να του εξηγήσω για χιλιοστή φορά ότι δε θα πάω, αρχίζει το ίδιο τροπάρι. 'Εχεις παρεξηγήσει!', ' Να βρεθούμε να σου εξηγήσω'......... Και διάφορα παρόμοια που όσο επαναλαμβάνονται τόσο πιο εκνευριστικά γίνονται. Θα έχετε αναρωτηθεί γιατί κάνω ακόμα παρέα μαζί του. Μα δεν κάνω, εννέα μήνες τώρα. Εκείνος όμως κατά καιρούς παίρνει τηλέφωνο και μου ζητάει να βγούμε. Από τη μια λυπάμαι εκείνον για το χαμηλό IQ του, από την άλλη λυπάμαι εμένα γιατί ξέρω πως όσες φορές και να του πω όχι θα βρει μια δικαιολογία να ξαναπάρει τηλέφωνο και θα πει για άλλη μια φορά τα ίδια! Οπως λοιπόν αυτός έχω την εντύπωση πως οι περισσότεροι χαζοί, έχουν πολύ καλή ψυχή. Μήπως πάει πακέτο με τη βλακεία? Δεν έχω γνωρίσει πολλούς χαζούς, αλλά νομίζω πως ο χαζός άνθρωπος συνήθως είναι και πολύ καλός! Πράγμα που σου κάνει πάρα πολύ δύσκολο έως αδύνατο να του πεις κατάμουτρα ότι είναι βλάκας. Του συγκεκριμένου, του έχω πει πολλές φορές πόσο καλή ψυχή έχει, τι καλός άνθρωπος είναι και πως πρέπει να φτιάξει τη ζωή του με κάποια κοπέλα. Ναι γιατί δε σας είπα ότι ο άνθρωπος αυτός είναι και ερωτευμένος μαζί μου....δυστυχώς. Μέχρι πρόταση γάμου μου έχει κάνει! Οταν όμως ο εγκέφαλος λειτουργεί πολύ λίγο....τι να του εξηγήσεις? Νομίζω πως είναι μια κατηγορία ανθρώπων που μοιάζουν να βγήκαν από το ίδιο καλούπι. Πολύ καλοί και πολύ βλάκες....λυπάμαι που τους ονομάζω έτσι αλλά δεν υπάρχει άλλος ορισμός. Τελευταία έχω αρχίσει να σκέφτομαι ότι ίσως δεν είναι και τόσο καλοί άνθρωποι. Η καλοσύνη όμως είναι η μοναδική τους άμυνα! Σε έναν κακό και χαζό μπορείς να του πεις κατάμουτρα ότι είναι βλάκας. Δεν μπορείς να κάνεις το ίδιο σε κάποιον που δείχνει ότι μπορεί να γίνει χαλί να τον πατήσεις! Τελικά μπορεί ο χαζός να μην είναι χαζός αλλά τεμπέλης! Να βαριέται να λειτουργήσει τον εγκέφαλό του! Διαφορετικά δε θα μπορούσε να σκεφτεί πως με την δήθεν καλοσύνη δεν πρόκειται να του μιλήσεις άσχημα. Αυτό τον κατατάσσει στην κατηγορία των κουτοπόνηρων, όμως και αυτοί δεν μπορούν να κρυφτούν για πολύ. Αρα επιστρέφουμε στον καλό χαζό. Πως αντιμετωπίζεις αυτά τα άτομα? Νομίζω ο μόνος τρόπος είναι να τους κάνεις πέρα. Διαφορετικά παίρνουν θάρρος και αλίμονό σου! Αναρωτιέμαι μερικές φορές πως μερικοί άνθρωποι γεννιούνται χαρισματικοί σε ότι αποφασίσουν να κάνουν και πως άλλοι έχουν τόσο χαμηλό δείκτη νοημοσύνης. Είναι άραγε γονιδιακό? Το βλέπεις πολλές φορές σε αδέρφια. Δεν έχει να κάνει με το πως μεγάλωσαν. Φαίνεται από τα πρώτα χρόνια της ζωής ενός ανθρώπου. Ούτε με την οικογένεια/ανατροφή, νομίζω έχει να κάνει τόσο...... Φαντάζομαι μια κοινωνία κάπως σαν την Αρχαία Σπάρτη, όπου όλοι οι χαζοί θα ήταν σε κάτι σαν γκέτο. Δε θα μπερδευόντουσαν με τους άλλους.... Αυτό όμως είναι πολύ δύσκολο να το αποφασίσει κάποιος. Μπαίνουν και άλλες παράμετροι. Αν ξεκινήσεις με τους χαζούς ίσως άλλος έχει την ιδέα να συνεχίσει με τους κακούς. Και ποιος θα μπορούσε να κρίνει κάτι τέτοιο? Το κακό άλλωστε είναι υποκειμενικό. Κάτι που για μένα είναι κακό μπορεί να μην είναι για κάποιον άλλον, το ίδιο θα μπορούσαμε να πούμε για το καλό......να καταλήξουμε σε μια κοινωνία όπου όλοι θα είναι ίδιοι. Ανατρίχιασα! Θυμίζει λίγο από Χίτλερ ή την ταινία 'Gattaca'!! Εκεί χάνεται η μοναδικότητα του ανθρώπου. Δε θα ήταν βαρετός ένας κόσμος όπου οι άνθρωποι θα έμοιαζαν απόλυτα?

Brazil........

Αμάν πια αυτή η μιζέρια.......

Με ενοχλεί πολύ αυτή η μιζέρια που πιάνει πολλούς συμπατριώτες μας όταν γίνεται ένα μεγάλο αθλητικό γεγονός, όπως ήταν το EURO το 2004 ή το Μουντιάλ τώρα. Ναι, ζω και εγώ σ' αυτή τη χώρα και έχω πλήρη συναίσθηση των δύσκολων καιρών που περνάμε. Καταλαβαίνω ότι τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει αν κερδίσει η Εθνική. Το ΔΝΤ θα συνεχίσει να ζητά κι άλλα δύσκολα μέτρα. Η καθημερινότητά μας θα συνεχίσει να είναι τραγική! Τι πειράζει αν προσπαθήσουμε να ξεχαστούμε λίγο βλέποντας ποδόσφαιρο? Ισως η Εθνική Ελλάδος βάλει και κανένα γκολ. Μπορεί να μας βοηθήσει να ξεχάσουμε λίγο τα προβλήματά μας, να χαμογελάσουμε! Γιατί αυτό είναι κακό? Χρειαζόμαστε λίγη χαρά αυτό τον καιρό και δεν ξέρω γιατί νοιώθω αυτή την ανάγκη να δικαιολογηθώ για τον εαυτό μου και όλους αυτούς που θα ξεχαστούν μερικές μέρες βλέποντας ποδόσφαιρο(και είναι πολλοί σε όλο τον κόσμο)! Ισως γιατί βαρέθηκα να ακούω συγκεκριμένες ομάδες (καταλαβαίνετε τι εννοώ) που κατηγορούν όσους απολαμβάνουν το θέαμα και έχουν έτοιμη τη φράση: θα αλλάξει τίποτα στη ζωή μου?? ή : το ποδόσφαιρο λειτουργεί αποπροσανατολιστικά και μας κάνει να ξεχνάμε τι ζούμε........σταματάμε τις πορείες και καθόμαστε στην τηλεόραση..... Τη βαρέθηκα πια αυτή τη μιζέρια. Θεωρώ ότι σε όλους θα κάνει καλό λίγο χαμόγελο. Τι το κακό αν χαρούμε λιγάκι? Το έχουμε ανάγκη για να μπορέσουμε να αντέξουμε τα καινούργια μέτρα, το σφίξιμο του ζωναριού! ΟΚ είναι και εκείνοι που δεν τους αρέσει το ποδόσφαιρο γενικά. Αυτοί δεν κατηγορούν κανένα, βαριούνται μόνο. Είναι λίγες μέρες μέσα σ' ένα πολύ δύσκολο καλοκαίρι. Αφήστε με λοιπόν να χαλαρώσω λιγάκι! Σε τελευταία ανάλυση δεν ενοχλώ κανένα!!.......

Καλή τύχη στην αγαπημένη Εθνική μας!!

Για να βγεί η γυναίκα αυτή στους δρόμους...πόσο άσχημα είναι τα πράγματα;;;

Περί αγάπης...

Οταν ξεκίνησα το blog σκεφτόμουν πως θα μπορούσα να μιλήσω για όλα όσα μου αρέσουν αλλά και για όλα όσα με ενοχλούν/πονάνε.....για όσους με έχουν πληγώσει. Για παράδειγμα, σήμερα το πρωί στον καθημερινό μου περίπατο, σκεφτόμουν πόσο με πονάει το ψέμα στους ανθρώπους! Θα μπορούσα να μιλήσω για ανθρώπους που με πλήγωσαν με τα ψέματά τους, ή τις υποσχέσεις που μου έδιναν χωρίς αντίκρυσμα! Κάποτε πίστευα ότι όλα γίνονται για κάποιο λόγο. Τώρα δεν ξέρω. Η ζωή είναι πολύ μικρή και πολύτιμη. Ετσι μεγαλώνοντας έμαθα ότι λέμε πως υπάρχει λόγος που γίνεται κάτι όταν αυτό το 'κάτι' είναι δυσάρεστο και μας πληγώνει! Δεν έχουμε πει ποτέ πως υπάρχει λόγος που γίνεται κάτι όταν αυτό μας γεμίζει ευτυχία! Είναι σα να μην ξέρουμε πως να δικαιολογήσουμε ότι άσχημο μας πληγώνει. Πόσες φορές έχουμε πει πως μια σχέση είναι 'καρμική' όταν απλά δεν έχουμε το κουράγιο να βάλουμε ένα τέλος! Ο άνθρωπος της ζωής μας δεν είναι αυτός που μας κάνει να υποφέρουμε! Ο άνθρωπος της ζωής μας είναι εκείνος που μας αγαπά για αυτό που είμαστε, που στέκεται κοντά μας σε όλα! Μια σχέση θέλει δύο για να αντέξει. Οσο για τα ετερώνυμα...είμαι σίγουρη τώρα πια πως ναι, έλκονται, βρίσκεις στον άλλον αυτό που δεν έχεις......δεν είναι πάντα όμορφο όμως! Το διαφορετικό που έχει ο άλλος μπορεί στην αρχή να είναι γοητευτικό, αλλά περνώντας ο χρόνος χάνει τη λάμψη του και γίνεται απλά ενοχλητικό. Αυτό που στην αρχή σε σαγήνευε, η χαριτομενιά, περνώντας ο καιρός είναι αυτό που σε εκνευρίζει περισσότερο! Τυχεροί όσοι έζησαν το μεγάλο έρωτα, το μεγάλο πάθος. Οι περισσότεροι όμως καταλήγουν διαλυμένοι. Και όσο περνάει ο καιρός οι καρδιές μας γίνονται πιο εύθραυστες Η ραγισμένη καρδιά μπορεί να γιατρεύεται γρήγορα και εύκολα όταν είσαι 20. Αργότερα(και μπορείτε να βάλετε όποια ηλικία θέλετε στο 'αργότερα') όταν ο 'μεγάλος έρωτας' σου ραγίσει την καρδιά ο πόνος αργεί πολύ περισσότερο να περάσει... Δεν ξέρεις πως να διαχειριστείς τον πόνο, την ξαφνική μοναξιά...τα συναισθήματα είναι περισσότερα, διαφορετικά και πιο έντονα. Το τέλος του παθιασμένου έρωτα είναι διαφορετικό σε κάθε ηλικία. Και αφού η ζωή είναι μικρή αξίζει τελικά να ρισκάρουμε προκειμένου να ζήσουμε άλλο ένα μεγάλο πάθος? Αφού οι πιθανότητες είναι πως στο τέλος θα υποφέρουμε? Μήπως το να κυνηγάς το μεγάλο πάθος που θα σε κάνει να υποφέρεις στο τέλος είναι ένα είδος μαζοχισμού? Γιατι όλα τα τραγούδια αγάπης παραπέμπουν σε πόνο? Γιατί να πιστέψουμε πως για να ζήσεις την αληθινή αγάπη πρέπει να πονέσεις? Πόσο πόνο πρέπει να αντέξεις για να αξίζει μια σχέση? Μήπως τελικά ο πόνος είναι εθιστικός? Για να πιστέψεις πως είσαι ερωτευμένος πρέπει να πονέσεις? Και μέχρι πόσο τελικά? Πότε αρχίζει να περνάει απ' το νου σου ότι η αγάπη δεν πάει αναγκαστικά με τον πόνο? Πότε αρχίζεις να σκέφτεσαι πως αυτό είναι μαζοχισμός? Και όταν το καταλάβεις? Πόσο σημαντικό ρόλο παίζει η ηλικία? Ο χρόνος που έχεις επενδύσει? Η σχέση σου με τον εαυτό σου? Κάπου είχα διαβάσει πως κανένας δεν αξίζει τα δάκρυά σου και αυτός που τα αξίζει δε θα σε κάνει ποτέ να κλάψεις........

Τι ντροπή....αντί να δούμε έναν αγώνα να βλέπουμε αυτά!

Εκείνοι που έζησαν την τραγωδία.......

Είναι κάτι μέρες που δεν μπορείς να περιγράψεις τα αισθήματά σου με λέξεις. Τι να πεις για την επίθεση των Ισραηλινών στην ανθρωπιστική βοήθεια? Το Διεθνές Δίκαιο δεν μπορεί να βρει ούτε παραθυράκι που να δικαιολογήσει μια τέτοια αποτρόπαιη πράξη. Για αυτό διάλεξα και εγώ να σωπάσω τις μέρες αυτές. Καλύτερα να μιλήσουν οι άνθρωποι που κατάφεραν να γυρίσουν. Οσο για αυτούς που σκοτώθηκαν....δε βρίσκω λόγια παρηγοριάς. Οπως δεν ξέρω τι να πω για τους ανθρώπους που ζουν στη Γάζα! Ισως γιατί δεν ξέρω πως να περιγράψω την τραγική κατάσταση στην οποία βρίσκονται. Αυτές τις ώρες βλέπεις και το μεγαλείο των ανθρώπων! Οι λαοί που περνάνε την οικονομική κρίση, αυτοί που έχουν τα μεγαλύτερα προβλήματα, από το υστέρημά τους(όπως άλλωστε γίνεται τις περισσότερες φορές)αυτοί τρέχουν να συνδράμουν, το λαό που περνά ένα δράμα! Μπορεί η ψυχή μου να ήταν μαζί με τους ακτιβιστές που προσπάθησαν να βοηθήσουν, αλλά δεν κινδύνεψα όπως εκείνοι. Μπορεί να τους σκεφτόμουν συνεχώς, αλλά από τη σιγουριά του σπιτιού μου........ Υπάρχει τεράστια διαφορά! Πρίν 2 χρόνια έχασα δικό μου άνθρωπο, δημοσιογράφο που πήγε με ανθρωπιστική βοήθεια στο Αφγανιστάν. Υπάρχουν άνθρωποι που βάζουν σε κίνδυνο τη ζωή τους για να βοηθήσουν όποιον έχει πραγματικά ανάγκη. Για αυτό προτίμησα να σωπάσω, να αφήσω εκείνους να μιλήσουν. Εκείνοι άλλωστε έχουν πολλά να πουν!

Γιατί??

Γιατί??

μόνο εγώ δεν πήρα μίζα....

Σκάνδαλα παντού...

Καλέ τι έγινε στην Αγγλία? Μετά την Ιταλία, τώρα και η νεοεκλεγείσα κυβέρνηση της Αγγλίας. Οχι για να μη λέμε ότι σκάνδαλα γίνονται μόνο στην Ελλάδα! Από την άλλη πλευρά βλέπεις και τη διαφορά. Εδώ μέχρι να βρουν αυτόν που έκλεψε(αν τον βρουν)μπορεί να περάσουν χρόνια. Μέχρι που βαριέται ο 'κλέψας' και παραδίδεται μόνος του! Ναι, το είδαμε και αυτό. Από την άλλη πλευρά στην Αγγλία, όποιος έκλεψε γυρνάει τα λεφτά των φορολογουμένων πίσω! Πράγμα που δεν έγινε ποτέ στην Ελλάδα. Το λυπηρό είναι ότι δε φαίνεται ότι πρόκειται να γίνει και ποτέ. Εδώ το πολύ πολύ να διώξουν τον κλέφτη από το κόμμα, άντε σε περίπτωση που δεν είναι πια βουλευτής, μπορεί να διωχθεί και ποινικά. Κανένας όμως δεν γύρισε ποτέ τα χρήματα πίσω. Τα χρήματα που ανερυθρίαστα πήραν από το φορολογούμενο πολίτη! Παραγράφονται τα 'αδικήματα' και όσοι (και είναι πολλοί) κλέβουν το δημόσιο χρήμα τελικά δεν παθαίνουν τίποτα. Αντε και να έμπαιναν φυλακή, λέω εγώ, τι θα κερδίζαμε? Σκοπός είναι να επιστραφούν τα χρήματα πίσω στο κράτος. Στο κράτος που με μεγάλη ευκολία μειώνει μισθούς και συντάξεις! Και σα να μην έφταναν αυτά, ο τουρισμός που είναι η βαριά μας βιομηχανία πάει απ' το κακό στο χειρότερο. Η οικοδομή που είχε αρχίσει να μην πηγαίνει καλά χρόνια τώρα, με την οικονομική κρίση δεν κινήται καθόλου. Αντε λοιπόν ας ασχοληθούμε με τη Eurovision και το ποδόσφαιρο μια που σε λίγο ξεκινάει το moudial. Θεάματα χωρίς άρτο! Με τι διάθεση να ασχοληθείς με αυτά όταν το στομάχι γουργουρίζει? Ολοι γκρινιάζουν. Χθες πήγα να πάρω μια κρέμα από το φαρμακείο και μια και ο φαρμακοποιός είναι γνωστός μου είπε τον 'πόνο' του. Που δεν είναι δικός του πόνος, αλλά του κόσμου. Με τα νέα μέτρα αρχίζει μηχανογράφηση των φαρμάκων. Κάτι που γίνεται στη Δανία και τη Σουηδία. Εμείς βέβαια δεν έχουμε καμία σχέση με τις χώρες αυτές...ούτε με τη μηχανογράφηση φυσικά. Τα φάρμακα που χρειάζονται οι καρδιοπαθείς, οι διαβητικοί και όλοι οι χρόνια άρρωστοι, πρέπει τώρα πια να θεωρούνται πρώτα πριν μπορέσουν να τα πάρουν απ' το φαρμακείο. Δηλαδή άρρωστοι άνθρωποι(και ηλικιωμένοι πολλές φορές) να στήνονται στις ουρές μέχρι να θεωρήσουν τα φάρμακά τους κάθε μήνα για να μπορέσουν να τα πάρουν μετά από το φαρμακείο! Αν αυτό έχει κάποια λογική ας μου το εξηγήσει και εμένα κάποιος! Κάποτε θέλαμε να μοιάσουμε στην Ιρλανδία, τώρα με τη Δανία και τη Σουηδία. Γιατί πρέπει πάντα να μοιάζουμε με άλλους? Δεν κοιτάμε πρώτα να συμμαζέψουμε τα δικά μας ασυμμάζευτα? Να νοικοκυρέψουμε το κράτος μας....γιατί μέχρι στιγμής το μόνο που βλέπουμε χωρίς να μπορούμε να αντιδράσουμε είναι ότι ΒΟΥΛΙΑΖΟΥΜΕ!!!

φωτογραφία από την ταινία 'Ο ΡΟΚΟ ΚΑΙ ΤΑ ΑΔΕΡΦΙΑ ΤΟΥ'

Ο Ρόκο και τα αδέρφια του.......

Από ποιον να αρχίσεις? Εδω φαίνεται ο κατάλογος δεν έχει τέλος Ακόμα και να μην έχει φάει κάποιος τον κοιτάς καχύποπτα. Το τραγελαφικό της κατάστασης είναι ότι και οι 300 είναι στο απυρόβλητο! Το πόθεν έσχες δεν ισχύει αφού φτιάχνουν περιουσίες και δεν τις δηλώνουν. Σαν τον Μαντέλη, που είπε τι 'έφαγε' και 'κύριος', παρά λίγο και θα έφευγε για το Αζερμπαϊτζάν....και άντε βρες τον εκεί!! Από ποιόν να ξεκινήσεις........? Τον Τσοχατζόπουλο που πήγε στο Παρίσι να παντρευτεί με κρατικά λεφτά? Σιγά τα αυγά θα μου πει κανείς. Αλλος έχει φάει περισσότερα! Ο Παυλίδης που βγήκε σε κεντρικό δελτίο να πει πόσο αθώος είναι...αφού όπως δήλωσε τον αθώωσε η Βουλή! Μα κόρακας κοράκου μάτι δε βγάζει, έλεγε η μαμά μου. Και σίγουρα μερικοί έχουν φάει περισσότερα από άλλους. Μα αυτό είναι το θέμα? Το ζήτημα είναι ότι όλοι έχουνε βάλει το δάχτυλο στο μέλι. Μερικοί δεν αρκέστηκαν στο να γλείψουν το δάχτυλο με το μέλι, πήραν τον κουβά με το μέλι σπίτι! Εδώ τα λεφτά κυκλοφορούν με βαλίτσες, τσάντες....με κουτιά από pampers.... Μας ρίχνουν στάχτη στα μάτια με τα εκατομμύρια που έκλεψε ο Βοσκόπουλος ή ο κάθε εφοριακός, γιατρός ή μηχανικός. Τις μεγάλες αρπαχτές όμως τις έχουν κάνει πολιτικά πρόσωπα. Εκεί δε μιλάμε για εκατομμύρια, αλλά για δις! Ο ένας για να σπουδάσει το παιδί του. Λες και όλος ο κόσμος που έχει παιδιά που σπουδάζουν στο εξωτερικό δεν έχει ανάγκες. Αλλος να αγοράσει σπίτι στην κόρη του, άλλος να βρει δουλειά στη βουλή στη πρώην γυναίκα του(ναι το ακούσαμε και αυτό),όλοι τέλος πάντων τις οικογένειές τους τις τακτοποίησαν! Για τις βουλευτικές αποζημιώσεις κουβέντα! Κουβέντα και για τη βουλευτική ασυλία που δεν υφίσταται σε άλλη χώρα! Στην Αγγλία 107 λίρες (δημόσιο χρήμα) καταχράστηκε βουλευτής, για να πάει τα ρούχα του στο καθαριστήριο και καταδικάστηκε 7 χρόνια! Εδώ δεν υπάρχει τσίπα! Α! στον αγώνα χωριστά αλλά στη 'μάσα' ενωμένοι, αριστεροί δεξιοί όλοι! Τι να πω, η λέξη ΝΤΡΟΠΗ έχει χάσει το νόημά της, όταν αναφερόμαστε σ' αυτούς! Και έχουν τώρα τη δήλωση του πατέρα μου(συνταξιούχος)και την ψειρίζουν. Για τα 2 χιλιάρικα που πληρώνει το χρόνο! Ξεφτίλες! Δεν μπορούν να πιάσουν τους μεγάλους και πάνε να πάρουν ότι μπορούν απ' αυτούς που δε μπορούν να τα κρύψουν! Και μετά τους ενοχλεί που μαζεύεται ο κόσμος έξω από τη βουλή και μαζί με τα άλλα τους φωνάζει ΚΛΕΦΤΕΣ! Καλέ αυτούς τους φτύνεις και νομίζουν ότι ψιχαλίζει........

Friends and the City

Tο Sex and the City είναι ακόμα η αγαπημένη μου σειρά. Οχι για το Sex! Οι τέσσερις φίλες, τόσο δεμένες, που βρισκόντουσαν, τηλεφωνόντουσαν....μιλούσανε για τα πάντα. Οπως έγραψα και όταν ξεκίνησα αυτό το blog, το όνειρό μου ήταν πάντα να γίνω μια συγγραφέας(όπως η Carrie Bradshaw)να έχω το δικό μου μικρό διαμερισματάκι κανένα συγγενή ή οικογενειακό φίλο στην πολιτεία(μιλάμε για τις ΗΠΑ) που διάλεξα να ζήσω...τον αμερικάνικο τρόπο ζωής. Οχι το όνειρο, τον τρόπο ζωής. Δε θα με πείραζε(!) να ήμουνα μια πετυχημένη συγγραφέας όπως η Carrie... Να είχα τις φίλες που θα μοιραζόμασταν τα πάντα.... Και γιατί να το κρύψω...είμαι ερωτευμένη με την περιοχή που μένει η Bradshaw. Ισως μου θυμίζει λίγο τα φοιτητικά μου χρόνια στο Λονδίνο, πρώτη φορά μόνη, τόσο μακριά από τους δικούς μου...ένα μικρό studio flat...στην αρχή φερόμουν λες και έμενα ακόμα σπίτι. Το πρώτο βράδυ που έμεινα στο σπίτι μιας φίλης από το πανεπιστήμιο, χωρίς να χρειαστεί να ενημερώσω κανένα, τότε κατάλαβα πως είμαι μόνη! Μόνη σε άλλη χώρα. Βέβαια εγώ ήμουν απλώς μια φοιτήτρια σε άλλη χώρα, όπως τόσες πολλές. Εχεις τη ζωή σου στα χέρια σου. Πράγμα που δεν είναι πάντα τόσο εύκολο. Δεν έχεις τη μαμά να σου μαγειρέψει, πρέπει να το κάνεις μόνη και να πλύνεις και τα πιάτα, να κρατάς το διαμέρισμά σου καθαρό και σε τάξη γιατί κανείς δε θα σε βοηθήσει. Να πλένεις και να σιδερώνεις τα ρούχα σου μόνη. Και όταν αρρωστήσεις να ξέρεις πως δε θα είναι η μαμά να σου κάνει σουπίτσα και να καλέσει γιατρό. Θυμάμαι πως αναγκαστικά βγήκα μόνη με υψηλό πυρετό για αντιπυρετικά.... Τότε κατάλαβα ότι μπορούσα να ζήσω και μόνη,ότι δεν είχα ανάγκη κανένα! Μπορεί το Sex and the City να μου αρέσει τόσο γιατί μου θυμίζει λίγο τα φοιτητικά μου χρόνια στο Λονδίνο και είναι τρυφερές αγαπημένες αναμνήσεις. Από την άλλη είναι και το όνειρο της ανεξάρτητης μόνης συγγραφέως σε μια πανέμορφη γειτονιά, που έχει όμως τις φίλες της να τη στηρίξουν όταν τα πράγματα δεν είναι ρόδινα. Φαντάζομαι ο συνδυασμός αγαπημένων αναμνήσεων με το όνειρο είναι η απάντηση. Αχ πόσο θα ήθελα να ήμουν μια πετυχημένη συγγραφέας σε μια άλλη χώρα.....

Sex and the City...

«Μόνον όποιος είναι φτωχός και ξέρει τι θα πει πείνα ενεργεί µε τόση γενναιοδωρία…Τι θλιßερό που ο άνθρωπος δεν είναι πάντα έτσι»

Υποψήφια για φωτογραφία της χρονιάς. Στην Ινδία μια γυναίκα θηλάζει στο ένα στήθος το μωρό της και στο άλλο ένα παρατημένο μαιμουδάκι...