Καλή τύχη στην αγαπημένη Εθνική μας!!

Για να βγεί η γυναίκα αυτή στους δρόμους...πόσο άσχημα είναι τα πράγματα;;;

Περί αγάπης...

Οταν ξεκίνησα το blog σκεφτόμουν πως θα μπορούσα να μιλήσω για όλα όσα μου αρέσουν αλλά και για όλα όσα με ενοχλούν/πονάνε.....για όσους με έχουν πληγώσει. Για παράδειγμα, σήμερα το πρωί στον καθημερινό μου περίπατο, σκεφτόμουν πόσο με πονάει το ψέμα στους ανθρώπους! Θα μπορούσα να μιλήσω για ανθρώπους που με πλήγωσαν με τα ψέματά τους, ή τις υποσχέσεις που μου έδιναν χωρίς αντίκρυσμα! Κάποτε πίστευα ότι όλα γίνονται για κάποιο λόγο. Τώρα δεν ξέρω. Η ζωή είναι πολύ μικρή και πολύτιμη. Ετσι μεγαλώνοντας έμαθα ότι λέμε πως υπάρχει λόγος που γίνεται κάτι όταν αυτό το 'κάτι' είναι δυσάρεστο και μας πληγώνει! Δεν έχουμε πει ποτέ πως υπάρχει λόγος που γίνεται κάτι όταν αυτό μας γεμίζει ευτυχία! Είναι σα να μην ξέρουμε πως να δικαιολογήσουμε ότι άσχημο μας πληγώνει. Πόσες φορές έχουμε πει πως μια σχέση είναι 'καρμική' όταν απλά δεν έχουμε το κουράγιο να βάλουμε ένα τέλος! Ο άνθρωπος της ζωής μας δεν είναι αυτός που μας κάνει να υποφέρουμε! Ο άνθρωπος της ζωής μας είναι εκείνος που μας αγαπά για αυτό που είμαστε, που στέκεται κοντά μας σε όλα! Μια σχέση θέλει δύο για να αντέξει. Οσο για τα ετερώνυμα...είμαι σίγουρη τώρα πια πως ναι, έλκονται, βρίσκεις στον άλλον αυτό που δεν έχεις......δεν είναι πάντα όμορφο όμως! Το διαφορετικό που έχει ο άλλος μπορεί στην αρχή να είναι γοητευτικό, αλλά περνώντας ο χρόνος χάνει τη λάμψη του και γίνεται απλά ενοχλητικό. Αυτό που στην αρχή σε σαγήνευε, η χαριτομενιά, περνώντας ο καιρός είναι αυτό που σε εκνευρίζει περισσότερο! Τυχεροί όσοι έζησαν το μεγάλο έρωτα, το μεγάλο πάθος. Οι περισσότεροι όμως καταλήγουν διαλυμένοι. Και όσο περνάει ο καιρός οι καρδιές μας γίνονται πιο εύθραυστες Η ραγισμένη καρδιά μπορεί να γιατρεύεται γρήγορα και εύκολα όταν είσαι 20. Αργότερα(και μπορείτε να βάλετε όποια ηλικία θέλετε στο 'αργότερα') όταν ο 'μεγάλος έρωτας' σου ραγίσει την καρδιά ο πόνος αργεί πολύ περισσότερο να περάσει... Δεν ξέρεις πως να διαχειριστείς τον πόνο, την ξαφνική μοναξιά...τα συναισθήματα είναι περισσότερα, διαφορετικά και πιο έντονα. Το τέλος του παθιασμένου έρωτα είναι διαφορετικό σε κάθε ηλικία. Και αφού η ζωή είναι μικρή αξίζει τελικά να ρισκάρουμε προκειμένου να ζήσουμε άλλο ένα μεγάλο πάθος? Αφού οι πιθανότητες είναι πως στο τέλος θα υποφέρουμε? Μήπως το να κυνηγάς το μεγάλο πάθος που θα σε κάνει να υποφέρεις στο τέλος είναι ένα είδος μαζοχισμού? Γιατι όλα τα τραγούδια αγάπης παραπέμπουν σε πόνο? Γιατί να πιστέψουμε πως για να ζήσεις την αληθινή αγάπη πρέπει να πονέσεις? Πόσο πόνο πρέπει να αντέξεις για να αξίζει μια σχέση? Μήπως τελικά ο πόνος είναι εθιστικός? Για να πιστέψεις πως είσαι ερωτευμένος πρέπει να πονέσεις? Και μέχρι πόσο τελικά? Πότε αρχίζει να περνάει απ' το νου σου ότι η αγάπη δεν πάει αναγκαστικά με τον πόνο? Πότε αρχίζεις να σκέφτεσαι πως αυτό είναι μαζοχισμός? Και όταν το καταλάβεις? Πόσο σημαντικό ρόλο παίζει η ηλικία? Ο χρόνος που έχεις επενδύσει? Η σχέση σου με τον εαυτό σου? Κάπου είχα διαβάσει πως κανένας δεν αξίζει τα δάκρυά σου και αυτός που τα αξίζει δε θα σε κάνει ποτέ να κλάψεις........

Τι ντροπή....αντί να δούμε έναν αγώνα να βλέπουμε αυτά!

Εκείνοι που έζησαν την τραγωδία.......

Είναι κάτι μέρες που δεν μπορείς να περιγράψεις τα αισθήματά σου με λέξεις. Τι να πεις για την επίθεση των Ισραηλινών στην ανθρωπιστική βοήθεια? Το Διεθνές Δίκαιο δεν μπορεί να βρει ούτε παραθυράκι που να δικαιολογήσει μια τέτοια αποτρόπαιη πράξη. Για αυτό διάλεξα και εγώ να σωπάσω τις μέρες αυτές. Καλύτερα να μιλήσουν οι άνθρωποι που κατάφεραν να γυρίσουν. Οσο για αυτούς που σκοτώθηκαν....δε βρίσκω λόγια παρηγοριάς. Οπως δεν ξέρω τι να πω για τους ανθρώπους που ζουν στη Γάζα! Ισως γιατί δεν ξέρω πως να περιγράψω την τραγική κατάσταση στην οποία βρίσκονται. Αυτές τις ώρες βλέπεις και το μεγαλείο των ανθρώπων! Οι λαοί που περνάνε την οικονομική κρίση, αυτοί που έχουν τα μεγαλύτερα προβλήματα, από το υστέρημά τους(όπως άλλωστε γίνεται τις περισσότερες φορές)αυτοί τρέχουν να συνδράμουν, το λαό που περνά ένα δράμα! Μπορεί η ψυχή μου να ήταν μαζί με τους ακτιβιστές που προσπάθησαν να βοηθήσουν, αλλά δεν κινδύνεψα όπως εκείνοι. Μπορεί να τους σκεφτόμουν συνεχώς, αλλά από τη σιγουριά του σπιτιού μου........ Υπάρχει τεράστια διαφορά! Πρίν 2 χρόνια έχασα δικό μου άνθρωπο, δημοσιογράφο που πήγε με ανθρωπιστική βοήθεια στο Αφγανιστάν. Υπάρχουν άνθρωποι που βάζουν σε κίνδυνο τη ζωή τους για να βοηθήσουν όποιον έχει πραγματικά ανάγκη. Για αυτό προτίμησα να σωπάσω, να αφήσω εκείνους να μιλήσουν. Εκείνοι άλλωστε έχουν πολλά να πουν!

Γιατί??

Γιατί??

μόνο εγώ δεν πήρα μίζα....

Σκάνδαλα παντού...

Καλέ τι έγινε στην Αγγλία? Μετά την Ιταλία, τώρα και η νεοεκλεγείσα κυβέρνηση της Αγγλίας. Οχι για να μη λέμε ότι σκάνδαλα γίνονται μόνο στην Ελλάδα! Από την άλλη πλευρά βλέπεις και τη διαφορά. Εδώ μέχρι να βρουν αυτόν που έκλεψε(αν τον βρουν)μπορεί να περάσουν χρόνια. Μέχρι που βαριέται ο 'κλέψας' και παραδίδεται μόνος του! Ναι, το είδαμε και αυτό. Από την άλλη πλευρά στην Αγγλία, όποιος έκλεψε γυρνάει τα λεφτά των φορολογουμένων πίσω! Πράγμα που δεν έγινε ποτέ στην Ελλάδα. Το λυπηρό είναι ότι δε φαίνεται ότι πρόκειται να γίνει και ποτέ. Εδώ το πολύ πολύ να διώξουν τον κλέφτη από το κόμμα, άντε σε περίπτωση που δεν είναι πια βουλευτής, μπορεί να διωχθεί και ποινικά. Κανένας όμως δεν γύρισε ποτέ τα χρήματα πίσω. Τα χρήματα που ανερυθρίαστα πήραν από το φορολογούμενο πολίτη! Παραγράφονται τα 'αδικήματα' και όσοι (και είναι πολλοί) κλέβουν το δημόσιο χρήμα τελικά δεν παθαίνουν τίποτα. Αντε και να έμπαιναν φυλακή, λέω εγώ, τι θα κερδίζαμε? Σκοπός είναι να επιστραφούν τα χρήματα πίσω στο κράτος. Στο κράτος που με μεγάλη ευκολία μειώνει μισθούς και συντάξεις! Και σα να μην έφταναν αυτά, ο τουρισμός που είναι η βαριά μας βιομηχανία πάει απ' το κακό στο χειρότερο. Η οικοδομή που είχε αρχίσει να μην πηγαίνει καλά χρόνια τώρα, με την οικονομική κρίση δεν κινήται καθόλου. Αντε λοιπόν ας ασχοληθούμε με τη Eurovision και το ποδόσφαιρο μια που σε λίγο ξεκινάει το moudial. Θεάματα χωρίς άρτο! Με τι διάθεση να ασχοληθείς με αυτά όταν το στομάχι γουργουρίζει? Ολοι γκρινιάζουν. Χθες πήγα να πάρω μια κρέμα από το φαρμακείο και μια και ο φαρμακοποιός είναι γνωστός μου είπε τον 'πόνο' του. Που δεν είναι δικός του πόνος, αλλά του κόσμου. Με τα νέα μέτρα αρχίζει μηχανογράφηση των φαρμάκων. Κάτι που γίνεται στη Δανία και τη Σουηδία. Εμείς βέβαια δεν έχουμε καμία σχέση με τις χώρες αυτές...ούτε με τη μηχανογράφηση φυσικά. Τα φάρμακα που χρειάζονται οι καρδιοπαθείς, οι διαβητικοί και όλοι οι χρόνια άρρωστοι, πρέπει τώρα πια να θεωρούνται πρώτα πριν μπορέσουν να τα πάρουν απ' το φαρμακείο. Δηλαδή άρρωστοι άνθρωποι(και ηλικιωμένοι πολλές φορές) να στήνονται στις ουρές μέχρι να θεωρήσουν τα φάρμακά τους κάθε μήνα για να μπορέσουν να τα πάρουν μετά από το φαρμακείο! Αν αυτό έχει κάποια λογική ας μου το εξηγήσει και εμένα κάποιος! Κάποτε θέλαμε να μοιάσουμε στην Ιρλανδία, τώρα με τη Δανία και τη Σουηδία. Γιατί πρέπει πάντα να μοιάζουμε με άλλους? Δεν κοιτάμε πρώτα να συμμαζέψουμε τα δικά μας ασυμμάζευτα? Να νοικοκυρέψουμε το κράτος μας....γιατί μέχρι στιγμής το μόνο που βλέπουμε χωρίς να μπορούμε να αντιδράσουμε είναι ότι ΒΟΥΛΙΑΖΟΥΜΕ!!!

φωτογραφία από την ταινία 'Ο ΡΟΚΟ ΚΑΙ ΤΑ ΑΔΕΡΦΙΑ ΤΟΥ'

Ο Ρόκο και τα αδέρφια του.......

Από ποιον να αρχίσεις? Εδω φαίνεται ο κατάλογος δεν έχει τέλος Ακόμα και να μην έχει φάει κάποιος τον κοιτάς καχύποπτα. Το τραγελαφικό της κατάστασης είναι ότι και οι 300 είναι στο απυρόβλητο! Το πόθεν έσχες δεν ισχύει αφού φτιάχνουν περιουσίες και δεν τις δηλώνουν. Σαν τον Μαντέλη, που είπε τι 'έφαγε' και 'κύριος', παρά λίγο και θα έφευγε για το Αζερμπαϊτζάν....και άντε βρες τον εκεί!! Από ποιόν να ξεκινήσεις........? Τον Τσοχατζόπουλο που πήγε στο Παρίσι να παντρευτεί με κρατικά λεφτά? Σιγά τα αυγά θα μου πει κανείς. Αλλος έχει φάει περισσότερα! Ο Παυλίδης που βγήκε σε κεντρικό δελτίο να πει πόσο αθώος είναι...αφού όπως δήλωσε τον αθώωσε η Βουλή! Μα κόρακας κοράκου μάτι δε βγάζει, έλεγε η μαμά μου. Και σίγουρα μερικοί έχουν φάει περισσότερα από άλλους. Μα αυτό είναι το θέμα? Το ζήτημα είναι ότι όλοι έχουνε βάλει το δάχτυλο στο μέλι. Μερικοί δεν αρκέστηκαν στο να γλείψουν το δάχτυλο με το μέλι, πήραν τον κουβά με το μέλι σπίτι! Εδώ τα λεφτά κυκλοφορούν με βαλίτσες, τσάντες....με κουτιά από pampers.... Μας ρίχνουν στάχτη στα μάτια με τα εκατομμύρια που έκλεψε ο Βοσκόπουλος ή ο κάθε εφοριακός, γιατρός ή μηχανικός. Τις μεγάλες αρπαχτές όμως τις έχουν κάνει πολιτικά πρόσωπα. Εκεί δε μιλάμε για εκατομμύρια, αλλά για δις! Ο ένας για να σπουδάσει το παιδί του. Λες και όλος ο κόσμος που έχει παιδιά που σπουδάζουν στο εξωτερικό δεν έχει ανάγκες. Αλλος να αγοράσει σπίτι στην κόρη του, άλλος να βρει δουλειά στη βουλή στη πρώην γυναίκα του(ναι το ακούσαμε και αυτό),όλοι τέλος πάντων τις οικογένειές τους τις τακτοποίησαν! Για τις βουλευτικές αποζημιώσεις κουβέντα! Κουβέντα και για τη βουλευτική ασυλία που δεν υφίσταται σε άλλη χώρα! Στην Αγγλία 107 λίρες (δημόσιο χρήμα) καταχράστηκε βουλευτής, για να πάει τα ρούχα του στο καθαριστήριο και καταδικάστηκε 7 χρόνια! Εδώ δεν υπάρχει τσίπα! Α! στον αγώνα χωριστά αλλά στη 'μάσα' ενωμένοι, αριστεροί δεξιοί όλοι! Τι να πω, η λέξη ΝΤΡΟΠΗ έχει χάσει το νόημά της, όταν αναφερόμαστε σ' αυτούς! Και έχουν τώρα τη δήλωση του πατέρα μου(συνταξιούχος)και την ψειρίζουν. Για τα 2 χιλιάρικα που πληρώνει το χρόνο! Ξεφτίλες! Δεν μπορούν να πιάσουν τους μεγάλους και πάνε να πάρουν ότι μπορούν απ' αυτούς που δε μπορούν να τα κρύψουν! Και μετά τους ενοχλεί που μαζεύεται ο κόσμος έξω από τη βουλή και μαζί με τα άλλα τους φωνάζει ΚΛΕΦΤΕΣ! Καλέ αυτούς τους φτύνεις και νομίζουν ότι ψιχαλίζει........

Friends and the City

Tο Sex and the City είναι ακόμα η αγαπημένη μου σειρά. Οχι για το Sex! Οι τέσσερις φίλες, τόσο δεμένες, που βρισκόντουσαν, τηλεφωνόντουσαν....μιλούσανε για τα πάντα. Οπως έγραψα και όταν ξεκίνησα αυτό το blog, το όνειρό μου ήταν πάντα να γίνω μια συγγραφέας(όπως η Carrie Bradshaw)να έχω το δικό μου μικρό διαμερισματάκι κανένα συγγενή ή οικογενειακό φίλο στην πολιτεία(μιλάμε για τις ΗΠΑ) που διάλεξα να ζήσω...τον αμερικάνικο τρόπο ζωής. Οχι το όνειρο, τον τρόπο ζωής. Δε θα με πείραζε(!) να ήμουνα μια πετυχημένη συγγραφέας όπως η Carrie... Να είχα τις φίλες που θα μοιραζόμασταν τα πάντα.... Και γιατί να το κρύψω...είμαι ερωτευμένη με την περιοχή που μένει η Bradshaw. Ισως μου θυμίζει λίγο τα φοιτητικά μου χρόνια στο Λονδίνο, πρώτη φορά μόνη, τόσο μακριά από τους δικούς μου...ένα μικρό studio flat...στην αρχή φερόμουν λες και έμενα ακόμα σπίτι. Το πρώτο βράδυ που έμεινα στο σπίτι μιας φίλης από το πανεπιστήμιο, χωρίς να χρειαστεί να ενημερώσω κανένα, τότε κατάλαβα πως είμαι μόνη! Μόνη σε άλλη χώρα. Βέβαια εγώ ήμουν απλώς μια φοιτήτρια σε άλλη χώρα, όπως τόσες πολλές. Εχεις τη ζωή σου στα χέρια σου. Πράγμα που δεν είναι πάντα τόσο εύκολο. Δεν έχεις τη μαμά να σου μαγειρέψει, πρέπει να το κάνεις μόνη και να πλύνεις και τα πιάτα, να κρατάς το διαμέρισμά σου καθαρό και σε τάξη γιατί κανείς δε θα σε βοηθήσει. Να πλένεις και να σιδερώνεις τα ρούχα σου μόνη. Και όταν αρρωστήσεις να ξέρεις πως δε θα είναι η μαμά να σου κάνει σουπίτσα και να καλέσει γιατρό. Θυμάμαι πως αναγκαστικά βγήκα μόνη με υψηλό πυρετό για αντιπυρετικά.... Τότε κατάλαβα ότι μπορούσα να ζήσω και μόνη,ότι δεν είχα ανάγκη κανένα! Μπορεί το Sex and the City να μου αρέσει τόσο γιατί μου θυμίζει λίγο τα φοιτητικά μου χρόνια στο Λονδίνο και είναι τρυφερές αγαπημένες αναμνήσεις. Από την άλλη είναι και το όνειρο της ανεξάρτητης μόνης συγγραφέως σε μια πανέμορφη γειτονιά, που έχει όμως τις φίλες της να τη στηρίξουν όταν τα πράγματα δεν είναι ρόδινα. Φαντάζομαι ο συνδυασμός αγαπημένων αναμνήσεων με το όνειρο είναι η απάντηση. Αχ πόσο θα ήθελα να ήμουν μια πετυχημένη συγγραφέας σε μια άλλη χώρα.....

Sex and the City...

«Μόνον όποιος είναι φτωχός και ξέρει τι θα πει πείνα ενεργεί µε τόση γενναιοδωρία…Τι θλιßερό που ο άνθρωπος δεν είναι πάντα έτσι»

Υποψήφια για φωτογραφία της χρονιάς. Στην Ινδία μια γυναίκα θηλάζει στο ένα στήθος το μωρό της και στο άλλο ένα παρατημένο μαιμουδάκι...

Η χαμένη αξιοπρέπεια!

Δεν νοιώθετε σαν να σας έχουν πληγώσει όλοι?

Σαν να σας έχουν κοροϊδέψει όλοι?

Μιλάω για τους πολιτικούς?

Εχετε εμπιστοσύνη πια σε κανένα?

Λες και η εξουσία πάει πακέτο με τη διαφθορά!

Ναι, σίγουρα θα υπάρχουν και λίγοι που δεν ξεκίνησαν για να τα κονομήσουν.

Αλλά αυτοί είναι η εξαίρεση στον κανόνα και ο κανόνας είναι ότι όσοι ξεκινάνε την πολιτική τους καριέρα είναι για να πλουτίσουν, λιγότερο ή περισσότερο.

Γιατί ακόμα και οι πλούσιοι θέλουν να γίνουν ακόμα πιο πλούσιοι, ή αν δεν πάνε για τα χρήματα πάνε για όλα όσα σου προσφέρει η εξουσία(φίλους, γυναίκες, υποτιθέμενο σεβασμό).

Το αστείο είναι ότι κανένας δε θα γίνει αληθινός σου φίλος επειδή έγινες υπουργός, κολλάνε γύρο σου όμως σαν τις μύγες.

Κανένας δεν πρόκειται να σε σεβαστεί μόνο για αυτό, εκτός αν σε σεβόταν από πριν.

Οι δε γυναίκες έρχονται και φεύγουν μαζί με το υπουργιλίκι.

Και αυτοί είναι οι καλοί!...

Μάλλον οι λιγότερο κακοί........πως λέμε το μη χείρον βέλτιστο?

Και αυτός ο θυμός που βγαίνει από τον κόσμο θυμίζει τα μικρά παιδιά.

Τα παρατημένα παιδιά.

Λες και μας κακοποίησαν οι γονείς- η ηθική κακοποίηση των εθνοπατέρων μας!

Ετσι ο θυμός και οι φωνές εμένα μου θυμίζουν τα παρατημένα παιδάκια, τα παιδάκια που τα κοροϊδεύουν οι πατεράδες τους.

Η ακόμα χειρότερα, με την οικονομική κρίση μου φέρνουν μια άλλη εικόνα στο μυαλό.

Τα παιδάκια των φαναριών.......

Εξαθλιωμένα και παραπονεμένα.

Ο μπαμπάς πήρε τα λεφτά και σε βάζει να βγάζεις τώρα εσύ το μεροκάματο.

Ο πατέρας που έπρεπε να σε προστατεύει δε δίνει δεκάρα για σένα.

Θέλει όμως όταν γυρίσεις το βράδυ σπίτι να φέρεις λεφτά!

Αυτό μου φέρνουν στο μυαλό οι φόροι, οι απολύσεις, οι μειώσεις στους μισθούς και τις συντάξεις!

Οι πολιτικοί μας θα έπρεπε να φροντίζουν να ΄πηγαίνει καλά η χώρα.

Να έχουμε κι εμείς μια αξιοπρεπή ζωή.

Κοινωνικό κράτος, νοσοκομεία χωρίς ράντζα και φακελάκια, προστασία για τους πολίτες, δουλειές, επιδόματα για όσους δεν μπορούν να δουλέψουν, αξιοπρεπείς συντάξεις...το αυτονόητο, αυτό που έχουν οι περισσότεροι λαοί στη δύση.

Προστασία για τις κακοποιημένες γυναίκες!

Προστασία για όλες τις γυναίκες!

Πόσο υπερβολικά ηχούν αυτά και άλλα πολλά που θα έπρεπε να έχουμε.

Τώρα γίνονται απολύσεις, ο περισσότερος κόσμος βασανίζεται για την επιβίωση!

Η αξιοπρέπεια χάθηκε από τους πολιτικούς και εμείς πληρώνουμε τα 'σπασμένα'.......

Οι Γερμανοί ξανάρχονται....

Γιατί μας κυνηγάει η Γερμανία τόσο πολύ?

Είμαστε ένας από τους καλύτερους αγοραστές γερμανικών προϊόντων.

Θα τη βόλευε πολύ να μας βγάλει από την ευρωζώνη και να μείνουν οι μεγάλοι και δυνατοί!

Για αυτό ίσως μας πιέζει τόσο να πάρουμε άδικα και σκληρά μέτρα, να εξαγριωθεί ο κόσμος!

Από την άλλη κι εμείς αγοράζουμε όλο τον αμυντικό μας εξοπλισμό από τη Γερμανία.

Μας κοροϊδεύουν πως μπήκαμε με πλαστά στοιχεία στην ευρωζώνη.

Μα τα ήξεραν!

Ισως μετάνιωσαν που μας δέχτηκαν.

Βέβαια πολύ θα ήθελαν για φύγουμε.

Ενας από τους λόγους, κατά τη γνώμη μου,που δεν έχουμε γίνει Αργεντινή ακόμα,είναι πως έχουμε το ευρώ και είναι αναγκασμένοι(οι Ευρωπαίοι) να μας βοηθήσουν.

Δεν το θέλουν αλλά βρέθηκαν στην άσχημη κατάσταση που με βαριά καρδιά μας βοηθούν.

Το πρόβλημα δεν είμαστε εμείς.

Εμείς είμαστε οι πρώτοι.

Το πρόβλημα είναι όλες οι χώρες του νότου που ακολουθούν!

Τι θα κάνουν οι δυνατοί Ευρωπαίοι 'φίλοι' με την Ισπανία, την Πορτογαλία, την Ιταλία και την Ιρλανδία?

Είναι πολλοί οι λαοί του φτωχού νότου και όχι μόνο......

Είναι και άλλοι πιο βόρειοι......μόνο που δεν ακούγονται τόσο!

Για αυτό αναρωτιέμαι τι έχει στο μυαλό της η καγκελάριος Μέρκελ και ο προκάτοχός της....

Αδέρφια μου αλήτες πουλιά.......

Το άλλο μισό...

Γυναικείες παρέες!

Ποτέ δεν πίστεψα στις φιλίες μεταξύ ανδρών και γυναικών, εκτός από σπάνιες περιπτώσεις.

Χθες λοιπόν βγήκα μια βόλτα, για να περπατήσουμε, με μια παλιά φίλη με την οποία είχαμε χαθεί χρόνια.

Διαφορετικοί οι δρόμοι ζωής που ακολουθήσαμε από ένα σημείο και μετά, είχαμε όμως μεγαλώσει μαζί........

Ετσι εξακολουθούμε να έχουμε πολλούς κοινούς φίλους και γνωστούς.

Πρώτη φορά που βρεθήκαμε, μετά από αρκετά χρόνια σιωπής, έσπασε ο πάγος με πολύ περπάτημα και κουβεντούλα...to catch up...που λέμε και στα Ελληνικά.......

Σίγουρα έχουμε αλλάξει.

Η μια διάλεξε από νωρίς τη ζωή της συζύγου και μητέρας, η άλλη την καριέρα...

Δεν ξέρω πόσο πετυχημένος είναι ο γάμος της, αν τη δούμε ως σύζυγο.

Ξέρω πως η δική μου καριέρα σταμάτησε κάπου και αυτό που μου άφησε η χθεσινή βόλτα ήταν ένα πικρό συναίσθημα.

Ολοι οι φίλοι και γνωστοί που μου ανέφερε η εν λόγω φίλη, είχαν κάνει ένα γάμο, πήραν το πρώτο τους διαζύγιο και τώρα ετοιμάζονται για το δεύτερο γάμο τους.

Κάπου εκεί αναρωτήθηκα.....εγώ τι έκανα όλα αυτά τα χρόνια?

Ναι σίγουρα δεν είναι αργά, αλλά εγώ γιατί δεν βρήκα την 'αδερφή ψυχή', όπως το ονόμαζε η παλιά φίλη.

Μήπως την βρήκα και την έδιωξα?

Πως ξέρουμε πότε έχουμε βρει την 'αδερφή ψυχή'?

Οταν όλες οι φίλες μου έψαχναν για γαμπρό, η αλήθεια είναι, εγώ ήθελα να σπουδάζω στην Ελλάδα και το εξωτερικό και να κάνω ενδιαφέρουσες δουλειές.

Η αλήθεια είναι πως γνώρισα αξιόλογους ανθρώπους, έκανα πολλά ταξίδια(γύρισα ξανά και ξανά τη μισή Ευρώπη) αλλά κυρίως όταν οι γνωστές και φίλες κυνηγούσαν την ασφάλεια που θα τους προσέφερε ο γάμος εγώ αδιαφορούσα εντελώς για το 'άθλημα'.

Η δουλειά ήταν πολύ πιο σημαντική για μένα.

Ξέρω πως θα βρεθούν πολλοί και πολλές να μου πουν ότι όπως έστρωσα θα πρέπει να κοιμηθώ μα δε συμφωνώ.

Εγώ τουλάχιστον έχω μια πολύ γεμάτη ζωή, έκανα πολλά απ' όσα ήθελα και έχω το κέφι και την αισιοδοξία να κάνω και άλλα.

Πράγμα που δε μπορεί να πει καμία από τις παντρεμένες γνωστές μου.

Εκείνες έχουν κλειστεί στο γάμο τους και με τα παιδιά και τις υποχρεώσεις ζουν μια ζωή που εγώ θα βαριόμουνα.

Γιατί όμως ένοιωσα αυτό το τσίμπημα της πίκρας όταν άκουγα για τον/την που βρήκαν το 'άλλο τους μισό'?

Εχω ζήσει τόσα, έχω ταξιδέψει, μαζέψει εμπειρίες...είμαι μορφωμένη, καλλιεργημένη,γιατί αυτό το αίσθημα που δεν είχα ξανανιώσει?

Φαντάζομαι ξύπνησε μέσα μου αυτό που φοβόμουν να παραδεχτώ εδώ και κάποιο καιρό.

Ο σύντροφος!

Αυτό είναι που μου λείπει.

Ο άνθρωπος που θα κοιμάμαι και θα ξυπνάω μαζί, που θα μάθει όσα έχω ζήσει, εκείνος με τον οποίο θα μοιραστώ νέες και παλιές εικόνες, ταξίδια, ήχους, μυρωδιές.........

Αυτό είναι το 'άλλο μισό'?

Και αν το έχω βρει και το έδιωξα στο παρελθόν?

Πως μπορείς να ξέρεις πιο είναι το άλλο μισό?

Γιατί δε μπορούμε να είμαστε ολοκληρωμένοι από μόνοι μας?

Γιατί χρειαζόμαστε κάποιον άλλο για να νοιώσουμε το αίσθημα αυτό?

Φαίνεται κάποια στιγμή ωριμάζεις και δε σε τρομάζει πια η μόνιμη δέσμευση, ίσα ίσα που την αποζητάς.

Και πάλι είμαι σίγουρη ότι πολλοί θα στραβώσουν τα μούτρα τους και θα πουν ότι όσες έχουν περάσει τα πρώτα 'άντα'.....ας φτιάξουν ένα γερό ράφι, από ξύλο της αρεσκείας τους γιατί εκεί θα περάσουν το υπόλοιπο του βίου τους!

Γιατί πολλοί οι άντρες αλλά πολλές περισσότερες οι γυναίκες, άσε δε τις ανήλικες πιτσιρίκες που ψάχνουν γαμπρό.....

Γιατί όμως ο ανύπαντρος ή διαζευγμένος άντρας(ειδικά όταν έχει μεγάλα παιδιά)είναι κελεπούρι, ενώ η ανύπαντρη γυναίκα από τα 35 είναι ήδη 'γεροντοκόρη'?!

Ολα αυτά όμως είναι μια μεγάλη κουβέντα και δε μου φτάνουν οι γραμμές........