Τετάρτη, 20 Απριλίου 2011

Η μιικρή και πολύτιμη ζωή μας...

Δεν ξέρω αν είναι το γεγονός ό,τι από μια ηλικία και μετά συνειδητοποιούμε πως δεν είμαστε αθάνατοι. Στα 16 σου, βλέπεις τους 30ρηδες και τους αποκαλείς γέρους. Οσο μεγαλώνεις εξοικειώνεσαι με τις ηλικίες. Την Πρωτοχρονιά όμως όπως και στα γενέθλια καταλαβαίνουμε πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός. Δεν ξέρω ποιος έχει φτιάξει αυτούς τους νόμους του σύμπαντος που όσο είσαι μικρός σου φαίνεται πως ο καιρός αργεί γιατί θέλεις να μεγαλώσεις... Οταν μεγαλώνεις όμως σου φαίνεται πως ο χρόνος περνάει υπερβολικά γρήγορα! Πόσες φορές δεν έχουμε πει 'σαν χθες μου φαίνεται' και από το 'χθες' αυτό θα έχουν περάσει και είκοσι χρόνια. Είναι μια εποχή, στα είκοσι, λίγο πριν λίγο μετά που είναι τέλεια. Προσωπικά, όταν κοιτάω φωτογραφίες από εκείνη την εποχή εκτός από τη νοσταλγία που νοιώθω γελάω με τα απαράδεκτα κουρέματα, τα αστεία ρούχα.. Στην πραγματικότητα θα προτιμούσα να κυκλοφορώ με μια μωβ τούφα(όπως τότε)και με τον αστείο στυλ ρούχων φτάνει να ξαναγινόμουν εικοσιπέντε. Δεν έχω αλλάξει πολύ, σε σχέση με παλιές μου συμμαθήτριες. Είμαι αδύνατη, με καλό σώμα και τώρα πια ξέρω πως μου πάνε καλύτερα τα μαλλιά μου, πως να βαφτώ και πως να ντυθώ. Εχω γυρίσει και έχω δοκιμάσει τους καλύτερους κομμωτές, έχω την άνεση να αγοράσω το ρούχο που θα μου ταιριάζει χωρίς υπερβολές. Γιατί τότε όταν βλέπω τις παλιές μου φωτογραφίες νοιώθω αυτό το τσίμπημα στην καρδιά; Σα να με ζηλεύω... Ζηλεύω τα νιάτα, την ευτυχία που μου έδιναν τα πιο μικρά πράγματα. Ζηλεύω την έλλειψη σοβαρότητας που στις μικρές ηλικίες δεν είναι ντροπή. Ζηλεύω την ανωριμότητα, την αθωότητα που είχα. Ναι ξέρω, κάθε ηλικία έχει την ομορφιά της. Και ανήκω στους τυχερούς που χωρίς να δείχνουν την ηλικία τους έχουν την ωριμότητα των μεγαλυτέρων. Προσέχω το σώμα μου και τη διατροφή μου, ασκούμαι. Πηγαίνω τακτικά στην αισθητικό μου και δίνω πολλά λεφτά για κρέμες. Ματαιοδοξία; Μπορεί. Και έχω μοιάσει και στη μαμά μου που χωρίς κρέμες και αισθητικούς είχε ένα μοναδικό δέρμα, χωρίς ρυτίδες μέχρι το τέλος... Δεν έχω αλλάξει αριθμό παπουτσιών ούτε ρούχων από τα εικοσιπέντε μου. Οταν κοιτάζω όμως την ταυτότητα βλέπω έναν αριθμό που δε μου αρέσει καθόλου. Με αγχώνουν τα χρόνια που περνάνε. Δε είναι ο φόβος του Θανάτου. Είναι οι επιλογές μου που μειώνονται. Δε έχω τις επιλογές που έχει το κορίτσι των 25 ετών. Από μια ηλικία και μετά ο χρόνος μπαίνει σε άλλη διάσταση. Δεν έχεις την πολυτέλεια να κάνεις του κεφαλιού σου. Δεν υπάρχει αρκετός χρόνος για να διορθώσεις μετά τα λάθη σου. Οι άντρες που αξίζουν τον κόπο είναι οι περισσότεροι παντρεμένοι, και οι αξιόλογοι ετεροφυλόφιλοι που έχετε κάποια κοινά ενδιαφέροντα είναι τόσο λίγοι πια... Και από αυτούς λίγοι εκείνοι που θέλουν μια σύντροφο. Οσο για τον τομέα δουλειά; Είμαι πολύ τυχερή και μπορώ να κάνω αυτό που ονειρευόμουν πάντα! Οι περισσότερες γυναίκες όμως που έχουν περάσει προ πολλού τα 25, είναι άνεργες ή κάνουν μια δουλειά περισσότερο από ανάγκη παρά γιατί τους αρέσει. Ειδικά τώρα πια με την οικονομική κρίση ο τομέας εργασία είναι ένα μεγάλο πρόβλημα για τις γυναίκες. Αν το καλοσκεφτεί κάποιος η ζωή ανήκει στη δεκαετία των είκοσι! Τους κοροϊδεύουμε για τον τρόπο που ντύνονται, για τα περίεργα χτενίσματα, αλλά στο βάθος τους ζηλεύουμε. Οχι τους τωρινούς εικοσάρηδες ίσως. Τους ζηλεύουμε γιατί σ' αυτούς βλέπουμε τους εαυτούς μας (με πολλές διαφορές)πριν πολλά χρόνια. Βλέπουμε τα δικά μας νιάτα που πέρασαν. Ο άνθρωπος νομίζω θα σταματήσει να αγχώνεται με το χρόνο και τις ηλικίες αν μπορέσει να πάψει να φοβάται το θάνατο.

5 σχόλια:

kihli είπε...

νιώθω ακριβώς αυτά που νιώθεις

είμαι τυχερή γιατί κι εμένα με βοηθάνε τα γονίδια,ίδια μεγέθη κλπ και στο σύνολο καλύτερα νομίζω απο παλιά,και η δουλειά μου είναι αυτό που πάντα ήθελα να κάνω

αλλά

αλλά

αλλά περνάνε τα χρόνια
και δεν το βλέπω μόνο την πρωτοχρονιά ή στα γενέθλια,ούτε καν στις παλιες φωτο

το βλέπω κυριως στα πλασματάκι απου μεγαλώνουν δίπλα μου

και λέω,αφου μεγαλώνουν αυτά,δεν μπορεί,κι ας μην το καταλαβαίνω,θα μεγαλώνω κι εγώ ;)

ζωή το λες αυτό.

George Anaston είπε...

Όμορφα τα ταξίδια της μνήμης στην ανεπανάληπτη δεκαετία των είκοσι! Απλά, ανέμελη ζωή!!!

Όσον αφορά τον θάνατο, δεν είναι τόσο αυτός καθεαυτός ο θάνατος που μας γεννά αγωνίες, αλλά το πως και το μετά απο αυτόν. Δεν θα ξεχάσω την φράση στενότατου φίλου μου που επισκέφθηκε τον πατέρα μου που βρισκόταν στα τελευταία του. Ο φίλος μου λοιπόν είπε με νόημα:"Εδω είναι το καλύτερο Πανεπιστήμιο!" Υπονοώντας ότι αν το καλοσκεφτείς θα διδαχθείς πολλά. Εγώ τουλάχιστον εκτός του ότι έγινα διπλά σκεπτιστής διδάχτηκα και άλλα απίθανα πράγματα. Άνθρωποι που πάντα βρίσκονταν πλησίον μου, έγιναν άφαντοι. Άνθρωποι που ήταν ξένοι στάθηκαν σαν αδελφές ψυχές. Τελικά στα δύσκολα φαίνεται η πραγματικά "αδελφή ψυχή". Πρωταρχικό ρόλο παίζει πάντως η ορθή πίστη στον Θεό και ο βαθμός σχέσης του καθενός με την εκκλησία που δεν είναι παρακαλώ φιλανθρωπικό ίδρυμα για χορηγίες. Άσχετα αν ενισχύει αρκετά φιλανθρωπικά ιδρύματα. Πνευματικός είναι κατά πρωτεύοντα λόγο ο σκοπός της εκκλησίας καιόχι ...συσσυτιακός όπως νομίζουν κάποιοι. Και στις τελευταίες στιγμές της ζωής σου το λιγότερο που θα σε απασχολεί θα είναι η σίτιση. Αυτό το άλλο που θα σε απασχολεί, μόνο ο Θεός μπορεί να σου το δώσει. Δεν είμαι ιεροκήρυκας, μιλάω έχοντας τελειώσει ένα απο τα "πανεπιστήμια" της ζωής, απο αυτά που υπονοούσε ο προαναφερθείς φίλος μου και ο ποίος έχει τελειώσει και συμβατικά πανεπιστήμια και "πανεπιστήμια της ζωής". Κάτι θα ξέρει που το είπε...

serenata είπε...

@kihli.Ελα ντε!!
Γιατί πρέπει να μεγαλώνουμε;
Τόσοι επιστήμονες...κάποιος να βρει τον τρόπο να μένουμε 25 για πάντα;
Τίποτα;...

Στέφανος είπε...

Τι είναι αλήθεια αυτό που μας ξεμακρύνει από την ζωή καθημερινά και μας δημιουργεί άγχος με την ηλικιακή κρίση.....ναι ηλικιακή κρίση γιατί όχι , ακόμη και στα 20 , στα 30 μας περάσαμε την κρίση μας , κάναμε την επανάσταση μας ερωτευτήκαμε , πονέσαμε , φιλοσοφήσαμε , αποδεχτήκαμε και εν τέλει τα χρόνια περάσανε όχι πως είμαστε μεγάλοι , προσωπικά αν και είμαι 48 δεν αισθάνομαι μεγάλος διότι τρέχω, αθλούμαι μέχρι και ξύλο έπαιξα σε έναν αγώνα ποδοσφαίρου αλλά ποτέ όπως μας γράφεις δεν σκέπτομαι την ηλικία μου..... "είδες ο παππούς ?????" "Νιάτο σκέτο " άκουσα δύο πιτσιρικάδες όταν έκανα ένα sprint στο γήπεδο....Παππούς εγώ ρε τσογλάνια ...σκέφτηκα και τότε συνειδητοποίησα ότι αυτά είναι παιδιά μου ,γέλασα με την ψυχή μου όταν ο 90/ετής πατέρας μου είπε σε μία παρέα φίλων του "εάν λέω ψέμματα να μην χαρώ τα νιάτα μου "ή είπε στην 79 /χρονη μητέρα μου "που πηγαίνεις κοτσονάτη έτσι θα σε κλέψει κανένας καβαλιέρος" ....ήμαρτον Θεέ μου αλλά εδώ γεννάται ένα ερώτημα : κάνει η ηλικία τον άνθρωπο ??? Μάλλον όχι εάν αισθάνεσαι κραταιός , γερός και δεν κάνεις καταχρήσεις η μακροζωία είναι δεδομένη .
Πολλές φορές βλέπω παλαιά video του 90 ή φωτογραφίες όταν ήμουν Στρατιώτης ή και άλλες φωτογραφίες από ποιο παλιά και απλά αναρωτιέμαι...... " Για δες ρε φίλε για πότε περάσανε τα χρόνια " και φοράω το σορτς μου και τα nike και βουρ στο....γήπεδο .!!!!!
...Ε παππού κοίτα μην σπάσεις καμία λεκάνη και μετά την έβαψες .....:)

serenata είπε...

Ετσι είναι Στέφανε και μου αρέσει που το διασκεδάζεις...!!!