Σάββατο 12 Ιανουαρίου 2013

Μοιράζομαι τον κήπο μ' ένα γάτο

Σας έχω πει για το γάτο;
Οχι, δεν έχω δικό μου γάτο.
Είναι ένας φοβερός κοκκινωπός γάτος που διασχίζει κάθε μέρα τον κήπο μου.
Είναι πολύ αστείο.
Μπαίνει κατά τις 5, 5:30 από τα κάγκελα της πόρτας και βγαίνει από την κάτω πλευρά του κήπου.
Οταν βραδιάσει πάλι, ξαναμπαίνει από την κάτω πλευρά(αυτή που είχε βγει)και βγαίνει από τα κάγκελα της πόρτας(που είχε μπει).
Το δρομολόγιο αυτό το κάνει κάθε μέρα!
Οταν ρώτησα γείτονες που μένουν μόνιμα εδώ, το είχαν όλοι προσέξει!
Δηλαδή ο τυπάς το κάνει χειμώνα καλοκαίρι, καθημερινά.
Εχω την εντύπωση πως έχει δει τον κήπο μου ως δικό του χώρο.
Δε με φοβάται....αλλά δε με πλησιάζει κιόλας.
Οταν τον κυνηγήσει κανένας σκύλος κρύβεται στον κήπο.
Προχθές έπρεπε να τον είχα τραβήξει video όταν κρυβόταν στον κήπο από ένα σκύλο που τον έψαχνε....
Είχε τρομερή πλάκα!
Ημουν στη βεράντα και τα είδα όλα.
Ο γάτος κρυβόταν μέσα στον κήπο, σχεδόν κολλητά με το τειχάκι.
Από την έξω πλευρά, ακριβώς έξω απ' το τειχάκι, ήταν ο σκύλος.
Τον είχε μυρίσει.
Ηξερε πως ήταν εκεί αλλά δεν μπορούσε να τον δει.
Ο γάτος ήταν σκυμμένος σαν άνθρωπος!
Σχεδόν λυπήθηκα το σκύλο που πηγαινοερχόταν έξω από τον κήπο.
Οπου μπορούσε έχωνε το κεφάλι του μέσα από τα κάγκελα.
Προσπαθούσε...τον μύριζε......
Ο γάτος κρυμμένος, σκυμμένος από μέσα...
Κάτω από τη μύτη του αλλά δε μπορούσε να τον δει!
Μετά από λίγη ώρα, ο σκύλος, απογοητευμένος αποφάσισε να φύγει.
Ο μάγκας γάτος, σηκώθηκε, τεντώθηκε και πέρασε έξω από τα κάγκελα προς την κατεύθυνση που πηγαίνει κάθε μέρα.
Κάποιες φορές προσπάθησα να τον ακολουθήσω, αλλά έτρεχε πολύ γρήγορα ο άτιμος....
Δεν ξέρω από που έρχεται ή που πηγαίνει.
Πάντως ο κήπος μου είναι στο δρομολόγιο του.
Προφανώς τον θεωρεί και χώρο του.
Οι γάτες ως γνωστόν δεν έχουν αφεντικό σαν τα σκυλιά.
Εχουν όμως το δικό τους χώρο.
Ετσι μοιραζόμαστε τον ίδιο χώρο:P
Την επόμενη φορά που θα σκεφτώ να αλλάξω ή να φυτέψω κάτι...μήπως πρέπει να ζητήσω τη γνώμη του;.......


{Οκτώβριος 2012 όταν ήμουν ακόμα στο εξοχικό}

Τετάρτη 9 Ιανουαρίου 2013

Ξηλωμένα πεζοδρόμια!

Φυλακισμένη στο σπίτι.
Θα μπορούσε να είναι ένας ωραίος τίτλος για το...δράμα που ζω.
Μέσα στις γιορτές ο Δήμος αποφάσισε να μας (ξανά)κάνει τα πεζοδρόμια.
Τα είχε κάνει ο προ - προηγούμενος δήμαρχος.
Είναι φαίνεται έθιμο κάθε δεύτερος δήμαρχος να τα ξηλώνει πεζοδρόμια, να φτιάξει διαφορετικά.
Μέσα στις γιορτές τα ξήλωσαν.
Δεν ξήλωσαν κομμάτι κομμάτι.
Ολόκληρο το δρόμο!
Αφού τελείωσαν σχετικά γρήγορα τη μια πλευρά, άρχισαν την άλλη.
Σ' αυτή την άλλη είναι το σπίτι μου.
Με φρίκη είδα μια μέρα τα πλακάκια ξηλωμένα.
Ενας τρομακτικός θόρυβος με ξύπνησε, έτρεξα έξω να δω και είδα τις πλάκες όρθιες!
Ετσι σηκώθηκαν και οι τρίχες της κεφαλής μου.
Θυμήθηκα κάτι ταινίες καταστροφής, που διαλύονται οι δρόμοι!
Ετσι ακριβώς ήταν την πρώτη μέρα το πεζοδρόμιο μου.
Τη δεύτερη μέρα, ένα μηχάνημα που έκανε ακόμα περισσότερο θόρυβο πήρε τις πλάκες και άφησε χώμα.
Ανακατεμένο χώμα, λακκούβες....
Τι να σας πω;
Μια κόκκινη και λευκή κορδέλα είναι δεμένη από την εξώπορτα του κήπου μου στο στύλο της ΔΕΗ.
Λίιιιγο παρά πέρα είναι μια λακκούβα ίσα με το μπόι μου, την έχουν κυκλώσει μ' ένα πορτοκαλί πλέγμα.
Ολ' αυτά έγιναν σε δυο τρεις μέρες.
Απ' το πρωί ως το μεσημέρι.
Φαίνεται όμως ήταν πολύ κουραστικό.
Γιατί σταμάτησαν.
Ναι!
Και μετά ήρθε και ο παλιόκαιρος......
Και να μη σας τα πολυλογώ, το χώμα έγινε λάσπη.
Μπροστά στο σπίτι μου έχω μια τάφρο!!!!!!!!!
Δεν ξέρω αν το έχει περάσει κανένας αλλά όσο κι αν προσπαθώ να το κάνω να φανεί λίγο αστείο δε μπορώ.
Εχω να βγω απ' το σπίτι μια βδομάδα τώρα!
Μη μου πείτε να πάρω το Δήμο, ο ίδιος ο δήμαρχος ήταν εδώ στο ξεκίνημα.
Να μας διαβεβαιώσει πως έχει βρει κονδύλια και δε θα πληρώσουμε τα νέα πεζοδρόμια στα δημοτικά τέλη.
Αν ήταν να τα πληρώσω κιόλας ευχαρίστως του πετούσα ένα απ' τα κομμάτια στο κεφάλι.
Προφανώς κάποιοι τρώνε με χρυσά κουτάλια.
Και ειλικρινά δε με πειράζει!
Ας φάνε......
Μόνο να το τελειώνανε πρώτα;......
Δε μπορώ να βγω απ' το σπίτι, είναι τραγικό!
Για προσπαθήστε να έρθετε στη θέση μου για πολύ λίγο.

Δευτέρα 7 Ιανουαρίου 2013

ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ ΓΙΑ ΑΝΑΣΦΑΛΙΣΤΟΥΣ ΚΑΙ ΑΣΤΕΓΟΥΣ.

(ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΣΤΗΝ ΑΠΌΛΥΤΗ ΈΝΔΕΙΑ ΟΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΑΥΤΈΣ ΤΙΣ ΩΡΕΣ ΠΟΛΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΕΝΔΙΑΣΜΟΎΣ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΉ Ή ΜΗ ΠΡΟΈΛΕΥΣΗ ΤΟΥΣ.)


ΠΡΟΩΘΕΙΣΤΕ ΤΟ
 
Τα νοσοκομεία που δέχονται ανασφάλιστους και άστεγους
 
Οδηγίες για την περίθαλψη άστεγων και εξυπηρέτηση ανασφάλιστων ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ, ΝΑ ΞΕΡΟΥΝ ΟΛΟΙ ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ
 
Α.  Α Σ Τ Ε Γ Ο Ι
 
Όσοι μένετε ή κυκλοφορείτε στην Αθήνα και δείτε κάποιον άστεγο στον δρόμο καλέστε το τηλ. 1960 (Κέντρο Στέγασης Αστέγων). Θα σας ζητηθούν πληροφορίες για το που ακριβώς βρίσκονται. Θα πάνε να τους βρουν για να τους δώσουν ένα δωματιάκι στις αίθουσες που προσφέρει ο Δήμος Αθηναίων. Θα προσφερθεί και φαγητό. Αν αρνηθούν οι ίδιοι να μετακινηθούν θα τους προσφερθούν κουβέρτες και άλλα  είδη πρώτης ανάγκης.
 
Β. ΑΝΑΣΦΑΛΙΣΤΟΙ
 
Το 'Σισμανόγλειο', και τα διοικητικά συνδεδεμένα νοσοκομεία Αμ. Φλέμιγκ και Παπαδημητρίου συντάχθηκαν στην εξυπηρέτηση ανασφάλιστων ασθενών που χρειάζονται νοσηλεία μέσω του Ιατρείου Κοινωνικής Αποστολής του ΙΣΑ και της Αρχιεπισκοπής, σύμφωνα με επιστολή της διοικήτριας των νοσοκομείων κ. Όλγας Οικονόμου.
 
Ήδη στη διάθεση των ανασφαλίστων έχουν ταχθεί το νοσοκομείο Ελπίς και η Μονάδα Θεραπείας Πόνου του νοσοκομείου Πατησίων.
 
Η  διοίκηση του ΙΣΑ, έκανε έκκληση σε όλες τις διοικήσεις των νοσοκομείων,  για να δημιουργηθεί ένα μεγάλο δίκτυο δευτεροβάθμιας στήριξης των ανασφάλιστων πολιτών, όπως δημιουργήθηκε το Ιατρείο Κοινωνικής Αποστολής  στην Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας.
 
Στόχος είναι να δημιουργηθεί μια μεγάλη αλυσίδα φροντίδας Υγείας για τους ανασφάλιστους πολίτες που καθημερινά αυξάνουν ολοένα και περισσότερο.
 
 
ΝΑ  ΤΟ  ΣΤΕΙΛΕΤΕ  ΟΠΟΥ  ΜΠΟΡΕΙΤΕ!!!! ΕΙΝΑΙ  ΜΙΑ  ΕΛΠΙΔΑ  ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΕΡΓΟΥΣ  ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ  ΑΝΑΣΦΑΛΙΣΤΟΥΣ!!!!!!!

Πέμπτη 3 Ιανουαρίου 2013

Τα γεμάτα στομάχια...

Εμείς με το γεμάτο στομάχι σκεφτόμαστε διαφορετικά.
Διαφορετικά από κείνους που πεινάνε.
Βγήκα να περπατήσω στον ήλιο σήμερα.
Ακριβώς πίσω μου ήταν ένας νέος άντρας.
Εψαχνε τα σκουπίδια.
Ακριβώς δυο βήματα πίσω μου!
Ανοιγε τον ένα κάδο μετά τον άλλον.
Και γω ντράπηκα.
Ντράπηκα να του δώσω δέκα, είκοσι ευρώ.
Τα έχασα.
Τα έχασα γιατί το δικό μου στομάχι ήταν γεμάτο.
Το σπίτι μου ζεστό.
Εχω φαγητό και ρούχα.
Δεν ήξερα πως να φερθώ......
Σ' αυτόν τον άντρα που έψαχνε τα σκουπίδια.
Δεν ήθελα να τον προσβάλω.
Σκεφτόμουν με το γεμάτο μου στομάχι.
Αν του έχωνα λίγα ευρώ στο χέρι θα τον είχα προσβάλει;...
Τα έχασα, λες και οι πεινασμένοι δεν είναι άνθρωποι σαν εμάς....

Δευτέρα 31 Δεκεμβρίου 2012

Καλή χρονιά!

Τι να πω για το χρόνο που φεύγει;
Πολλές οι απογοητεύσεις.
Το σημαντικότερο ήταν ο φίλος που έχασα...
Η φίλη μου που όσο περνάνε οι μήνες σα να χειροτερεύει....
Μπροστά σ' αυτά τι να πω για μένα;
Πως δε βρήκα ούτε φέτος το σύντροφο που ζητώ;
Να πω για το ατύχημα που είχα;
Ντρέπομαι και που τ' αναφέρω!
Γιατί υπάρχουν κι άλλα.
Το γεγονός πως δε γνωρίζουμε τους ανθρώπους που υποφέρουν δε σημαίνει πως δεν υπάρχουν!
Τελευταία μέρα του χρόνου σήμερα, δε θέλω να παραπονιέμαι.
Λίγη αισιοδοξία θέλω....
Περισσότερη αγάπη προς τους συνανθρώπους μας.
Λιγότερα παιδάκια που ωριμάζουν πριν την ώρα τους.....
Οχι άλλα παιδιά που πεινάνε, κλαίνε, ζητάνε απ' τον Αη Βασίλη δουλειά για τον μπαμπά!

Λένε πως το 2013 θα είναι πιο δύσκολο.
Ας μη σκύψουμε όμως το κεφάλι!
Δε μας επιτρέπεται.
Μέσα απ' τις δυσκολίες μπορούμε να βρούμε το καλό μέσα μας.
Την αλληλεγγύη.
Τη βοήθεια, όσο και όπως μπορεί καθένας.
Ακόμα κι όταν δεν έχεις να δώσεις φαγητό, δώσε ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά!
Χρειάζονται ΚΑΙ αυτά.

Για τη χρονιά που θα μπει σε λίγες ώρες λίγα θα ευχηθώ.
ΥΓΕΙΑ για όλους!
Αγάπη απ' όλους για όλους.
Περισσότερα χαμόγελα, ευγένεια.
Δύναμη.
Ενωμένοι θα παλέψουμε!
Ας προσπαθήσουμε να σκεφτόμαστε θετικά....

Είμαι τυχερή που γνώρισα έστω και διαδικτυακά πολλούς από σας!
Ελπίζω μέσα στο 2013 να γνωριστούμε κι από κοντά.
Καλή χρονιά σε όλους, κοντά σε αγαπημένους ανθρώπους!!!


ΥΓ. Αν ξέρετε που πουλάνε φτηνά βιβλία, ενημερώστε....




Σάββατο 29 Δεκεμβρίου 2012

Οι Αύγουστοι τα Χριστούγεννα

Είμαι καλή(νομίζω)στις δημόσιες σχέσεις.
Οταν διάβασα τους Αύγουστους της Αντιγόνης μας ξετρελάθηκα!
Ολοι εμείς στο μπλογκοχωριό, το ξέραμε το βιβλίο.
Είπα λοιπόν να γράψω λίγα λόγια, μέρες που είναι, να μάθει κι άλλος κόσμος.
Ετσι έγραψα ένα μικρό κομμάτι για το protagon.gr.
Δε φτάνει να το αγοράζουμε εμείς και να το κάνουμε δώρο.
Ούτε το βιβλιοπωλείο της γειτονιάς.........
Γιατί αξίζει να το διαβάσει κάποιος.
Χρειάζεται προώθηση, αν μπορεί κανένας να κάνει κάτι περισσότερο....
Αξίζει!!!!

Ανέβασα στο blog μου το κείμενο που δημοσιεύθηκε στο protagon.

 

Οι Αύγουστοι

29/12/2012
της Σοφίας Λαμπροπούλου Σχόλια
'Οι Αύγουστοι' της Αντιγόνης – Καρμέλας Σώρρου, έφτασε όταν ήμουν κρυωμένη άσχημα και στη μέση ενός άλλου βιβλίου. Tο πήρα στα χέρια μου και είπα θα ρίξω μόνο μια ματιά. Μόλις το ξεκίνησα όμως δε γινόταν να το αφήσω! Το ρούφηξα. Μερικές εκφράσεις, κάποια κομμάτια δε μου ήταν εντελώς ξένα. Η Αντιγόνη, βλέπετε είναι γνωστή στους bloggers ως 'Γιαγιά Αντιγόνη'. Κάποια κομμάτια λοιπόν τα θυμόμουν από το blog της, τα σχόλια της.
Είναι ένα βιβλίο που σε ταξιδεύει. Στο '60. Ιστορίες που κάπου κάποτε έχουμε ακούσει κι από τους γονείς μας. Τίποτα δεν είναι εντελώς ξένο. Μυρίζει Αίγινα και Πειραιά. Ιστορίες προσωπικές, αληθινές, παλιές που έχουν όμως τη φρεσκάδα της γραφής της Αντιγόνης. Βγάζει κάτι οικείο, αυθεντικό, τίποτα δεν είναι ψεύτικο. Οταν το αρχίσεις δε γίνεται να το σταματήσεις. Ακολουθείς την Αντριάννα και ψάχνεις μαζί της τις αλήθειες της ζωής της. Και οι αλήθειες αυτές της δείχνουν μια άλλη ζωή που αγνοούσε.
Συνεχείς οι ανατροπές. Πολύ καλά δομημένοι οι χαρακτήρες των γυναικών. Γυναίκες φίλες, αδερφές, σύζυγοι, μανάδες, γιαγιάδες. Περνάνε από μπροστά σου σαν παλιά ασπρόμαυρη ταινία. Αντιγόνη – Καρμέλα Σώρρου. Εκδόσεις Οστρια. Πιστεύω θα είναι ένα ωραίο δώρο τώρα στις γιορτές και όχι μόνο. Εγώ το έχω υποσχεθεί σε μια μαμά-γιαγιά φίλη για αρχή. Κάντε το δώρο στον εαυτό σας. Αξίζει. Σκεφτείτε, τι χρώμα έχει η ευτυχία;

Ενα άρθρο των πρωταγωνιστών.

Τετάρτη 26 Δεκεμβρίου 2012

Μια μέρα μετά τα Χριστούγεννα

Μια μέρα μετά το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι κι ακόμα σκέφτομαι....

Γιατί κάνουμε προσευχή πριν καθίσουμε να φάμε, αλλά δε δίνουμε ούτε ένα πιάτο σε κείνους που δεν έχουν;
Είδα ανθρώπους που πηγαίνουν καθημερινά στην εκκλησία, που προσεύχονται για την ψυχή τους και τις ψυχές άλλων, αλλά δεν έδωσαν κάποια βοήθεια σ' αυτούς που έχουν ανάγκη
Τι έχει τελικά μεγαλύτερη σημασία;

Είμαστε άνθρωποι και κάνουμε αμαρτίες.
Πως ένας παπάς μέσω της εξομολόγησης μας δίνει άφεση;
Δηλαδή μπορούμε ν' απατήσουμε, να πληγώσουμε, να πούμε ψέματα και με την εξομολόγηση να λυτρωθούμε;
Πως σβήνονται με δέκα μέρες νηστείας για παράδειγμα;
Μέσα μας δε συνεχίζουμε να τις κουβαλάμε;
Πολύ απλό μου φαίνεται....
Χαμένα τόσα λεφτά στην ψυχοθεραπεία.
Τζάμπα προσπαθούσα να τα βρω με τον εαυτό μου.

Οι ερωτήσεις είναι ρητορικές, μέσα μου ξέρω τις απαντήσεις.
Δε θέλω ν' ανοίξω θρησκευτική συζήτηση!
Η ανθρωπιά δε νομίζω πως είναι θέμα θρησκευτικό άλλωστε.

Οταν έχεις παιδί μετανάστη σε άλλη χώρα, με τι καρδιά κατηγορείς τους εδώ μετανάστες;
Η απάντηση που πήρα ήταν πως το δικό της παιδί δεν είναι παράνομο.
Δηλαδή ότι νόμιμο είναι και ηθικό;
Οπως έλεγε ένας από τους 300;
Η μήπως και σ' αυτή την περίπτωση ξεχάσαμε την ανθρωπιά μας;....

Πηγαίνεις σε τραπέζι ανήμερα Χριστουγέννων.
Εχει του κόσμου τ' αγαθά.
Κι έχεις αποφασίσει, για πρώτη φορά στη ζωή σου, να φας μέχρι σκασμού.
Πως γίνεται να γυρίζεις σπίτι πεινασμένη;
Και δεν είσαι καθόλου δύσκολος άνθρωπος!
Γιατί να είναι όλα τόσο, μα τόσο κακομαγειρεμένα;...
Την πρώτη φορά που έχεις αποφασίσει να φας μέχρι σκασμού;!!

Τα επόμενα Χριστούγεννα θα τα περάσω σπίτι μου όπως μου αρέσει!
Θα φάω μέχρι σκασμού και μετά θα ξαπλώσω στον καναπέ και θα δω όλες τις Χριστουγεννιάτικες ταινίες που μου αρέσουν.
Τη μια μετά την άλλη, στη σειρά μέχρι να νυστάξω!!!


Κυριακή 23 Δεκεμβρίου 2012

Καλά Χριστούγεννα!

Δε νομίζω πως πίστεψα ποτέ στον Αγιο Βασίλη όπως άλλα παιδιά.
Δε θυμάμαι ποτέ να έγραψα γράμμα....
Θυμάμαι πως ήθελα να υπάρχει.
Ισως γι αυτό μεγάλη πια, η καλύτερη διασκέδαση μου στις γιορτές είναι να βλέπω ταινίες με τον Αη Βασίλη.
Δε βαριέμαι να βλέπω τις ίδιες ξανά και ξανά.
Οι γονείς μου δεν είχαν μεγάλη φαντασία στο θέμα αυτό.
Δε φταίνε!
Δεν ήταν τόσο Αμερικανοποιημένες οι εποχές, όταν ήμουν παιδάκι.
Στολίζαμε το δέντρο, το σπίτι ολόκληρο.
Θυμάμαι την ιδιαίτερη προσοχή στις μπάλες της μαμάς μου.
Είχε μαζέψει τις ωραιότερες μπάλες και προσπαθούσε να μη δείχνει πως τη στενοχωρούσε το αναπόφευκτο σπάσιμο μερικών...κάθε χρόνο.
Γάλα και κουλουράκια νομίζω είναι εντελώς Αμερικάνικο έθιμο.
Νομίζω ο πιο....σοβαρός λόγος που είχα για να μην πιστεύω στον Αγιο, ήταν πως δεν είχαμε τζάκι!
Κι αφού δεν είχαμε τζάκι, από που θα κατέβαινε ο Αγιος;......
Δεν είναι αστείο, ο τρόπος που λειτουργεί το παιδικό μυαλό είναι ξένος για τους μεγάλους.
Που θα κρεμούσα κάλτσα;
Από που θα έμπαινε;
Μια χρονιά προσπάθησα να μείνω ξύπνια να τον δω.
Ηθελα τόσο πολύ να πιστέψω....
Κοιμήθηκα όμως.

Δεν παραπονιέμαι.
Σκέφτομαι μόνο, τώρα μεγάλη πια, πόσο καλό κάνουν τα παραμύθια.
Οι Αγιο Βασίληδες....
Εχω ακόμα φωτογραφίες μου στην αγκαλιά κάποιου χοντρού ντυμένου Αγιο Βασίλη στο Μινιόν.
Ειδικά φέτος στενοχωριέμαι για όλα τα παιδάκια που κρυωμένα φτωχά και αδύνατα....κανέναν Αη Βασίλη δε θα ονειρευτούν.
Γι αυτό την ώρα που θα τρώμε, την ημέρα των Χριστουγέννων τουλάχιστον, ας σκεφτούμε όλους αυτούς που δεν έχουν φαγητό.
Κι ας αισθανθούμε ευγνωμοσύνη που και φέτος εμείς καθόμαστε σε γιορτινό τραπέζι.

Χρόνια πολλά και καλά Χριστούγεννα σε όλους!!!!!!



Δευτέρα 17 Δεκεμβρίου 2012

Χαμένες μέρες

Ερχονται κάτι μέρες που ξεχνάς όλα όσα γίνονται γύρω σου.
Οταν η καρδιά πονά, τότε δε σε αγγίζει τίποτα, μουδιάζεις και επικεντρώνεσαι στο μικρόκοσμο σου...
Προσπαθείς να ξεχαστείς με οτιδήποτε.
Χώνεσαι σ' ένα βιβλίο και ταξιδεύεις....
Αν καταφέρεις να συγκεντρωθείς.
Κι ο ύπνος....
Ατέλειωτες ώρες ύπνου.
Ούτε φίλοι ούτε έξοδοι.
Δεν αντέχεις να βγεις ούτε βόλτα.
Δε θέλεις κόσμο, θα το περάσεις κι αυτό μόνη.

Πως κλείνεσαι έτσι στο καβούκι σου;
Οταν η καρδιά πονά.
Οταν νιώθεις προδομένη.
Θα ξεμουδιάσεις όμως.
Η ζωή θ' αρχίσει ξανά....eventually.
Ετσι γίνεται πάντα.
Τις μέρες αυτές όμως δεν το βλέπεις.
Δε μπορείς να το δεις.
Αν έκανες ένα βήμα πίσω;
Αν προσπαθούσες να δεις πως θα σου φαίνονται αυτές οι μέρες, μετά από 5 χρόνια;
Χαμένες μέρες.
Δεν είναι κρίμα;
Η ζωή μας, τόσο μικρή και πολύτιμη να τη σπαταλάμε με στενοχώριες που ξέρουμε, αντικειμενικά, πως θα περάσουν.....
Θα ξεχαστούν...
Αν κοιτάξουμε από λίγη απόσταση, πόσο ασήμαντα θα μας φανούν όλα.



Παρασκευή 14 Δεκεμβρίου 2012

15 Δεκεμβρίου για την Κιβωτό του Κόσμου

Θα δουλέψουμε όσο/όπως μπορούμε, πολλοί bloggers.
Να βοηθήσουμε λίγο την Κιβωτό του Κόσμου, τον πατέρα Αντώνιο και τα παιδιά του!
Αύριο, 15 του Δεκέμβρη.
Οσο μπορεί ο καθένας.
Μπορείτε λίγα ευρώ....Είναι ένα κουτί γάλα για ένα παιδάκι!
Είναι σημαντικό.
Απ' το υστέρημα του καθένας μπορεί...ένα κουτί γάλα......


Δευτέρα 10 Δεκεμβρίου 2012

ΝΟΣΗΛΕΙΑ....αναδημοσίευση


O σύλλογος ΝΟΣΗΛΕΙΑ ( http://www.nosilia.org.gr ) διοργανώνει Χριστουγεννιάτικη Αγορά στην αίθουσα του ΜΕΤΡΟ στο Σύνταγμα. Το Παζάρι θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 12 και Πέμπτη 13 Δεκεμβρίου 2012, ώρες 9.00 – 21.00.

Στο Παζάρι θα βρείτε βιολογικά προϊόντα, σπιτικές λιχουδιές, παραδοσιακά γλυκά, ποτά, είδη καθημερινής χρήσης καθώς και λύσεις για όλα τα χριστουγεννιάτικα δώρα σας μέσα από μια μεγάλη ποικιλία από στολίδια, παιχνίδια, βιβλία, αξεσουάρ, ρούχα, παπούτσια, λευκά είδη και πλήθος χαριτωμένων χρηστικών και διακοσμητικών αντικειμένων σε πολύ χαμηλές τιμές! Σκοπός της εκδήλωσης είναι να γίνει γνωστός ο Σύλλογος και να ενισχυθεί έτσι ώστε να συνεχίσει το πολύτιμο έργο του.

Ο σύλλογος ΝΟΣΗΛΕΙΑ προσφέρει δωρεάν νοσηλεία στο σπίτι σε χρονίως πάσχοντες, συνήθως κατάκοιτους. Από το 2001 με εθελοντές και εργαζόμενους έχει πραγματοποιήσει περισσότερες από 20.000 νοσηλείες στα σπίτια των ασθενών, στο λεκανοπέδιο της Αττικής.

Αναρτήθηκε από ASSOS GREEK στις 1:02 μ.μ.

Σάββατο 8 Δεκεμβρίου 2012

Στο πνεύμα των γιορτών

Χθες κατέβασα και τα τελευταία χειμωνιάτικα και ανέβασα τα καλοκαιρινά.
Βρήκα που ακριβώς είναι το κοινωνικό παντοπωλείο του δήμου μου....
Τι σχέση έχουν αυτά τα δυο;
Απ' το καλοκαίρι σκεφτόμουν πόσα ρούχα έχω που δε φοράω.
Ειδικά χειμωνιάτικα.
Ντρέπομαι που το λέω......
Τα συρτάρια μου να μη χωράνε τα ρούχα και τα κασκόλ....
Κι εγώ να φοράω συνέχεια συγκεκριμένα κομμάτια.
Καταναλωτισμός;
Δε νομίζω πως συμβαίνει μόνο σε μένα.
Κάπου διάβασα μια Κινέζικη παροιμία που λέει να κάνουμε χώρο στα πράγματα μας(και στη ζωή μας φαντάζομαι)για να μπει το καινούριο.
Ολοι γνωρίζουμε πως ο Κινεζικός πολιτισμός είναι απ' τους αρχαιότερους του πλανήτη.
Κάτι θα ξέρουν...
Σκεφτόμουν λοιπόν, πως οι καιροί που ζούμε δεν επιτρέπουν πολυτέλειες.
Για παράδειγμα κρατούσα ακόμα κάποια ρούχα της μαμάς μου για συναισθηματικούς λόγους.
Είχα δικά μου πουλόβερ που δε φορούσα αλλά κάτι μου θύμιζαν και τα κρατούσα.
Ολ' αυτά ήρθε κάποια στιγμή που μ' έκαναν να νοιώθω ένοχη.
Ενα πράγμα σαν ψυχικό μπούκωμα!
Οταν γύρω μου υπάρχει τόση δυστυχία, αυτά είναι περιττά!
Στη σκέψη και μόνο πως κρατάω πράγματα για να τα κοιτάζω όταν συνάνθρωποι μου κρυώνουν...
Μ' έκαναν να νιώθω φριχτά για τον εαυτό μου.
Εκανα και την άλλη σκέψη....
Αν ήμουν εγώ στη θέση των αστέγων;......
Δε θα ήθελα να υπάρχουν άνθρωποι σαν εμένα.
Οπως ήμουν μέχρι χθες!
Μάζεψα ζεστά νυχτικά της μαμάς που κρατούσα, πουλόβερ της γιαγιάς(αφόρετο!)και τόσα δικά μου....
Κασκόλ ζεστά, μέχρι κι ένα παλτό έχω που ζήτημα είναι αν το φόρεσα δυο τρεις φορές.
Πήρα άλλο αμέσως μετά κι αυτό έμεινε.
Είναι πολύ όμορφο συναίσθημα να σκέφτεσαι πως κάτι που δε φοράς εσύ ζεσταίνει κάποιον άλλον!
Τα μάζεψα, τα καθάρισα, τα σιδέρωσα(όσα χρειάζονταν)τα δίπλωσα και τα έβαλα σε τσάντες.
Σαν δώρα κάπως.
Τα δίνουμε σε ανθρώπους με αξιοπρέπεια....
Σε ανθρώπους σαν εμάς.
Προσέχουμε σε τι κατάσταση τα δίνουμε.
Φυσικά και όχι φθαρμένα, έτοιμα για πέταμα!
Γιατί το άκουσα κι αυτό.
Είναι ντροπή, άνθρωποι σαν εμάς θα τα φορέσουν.

Μέσα στη βδομάδα θα πεταχτώ να τα δώσω.

Πέρυσι έψαχνα να δουλέψω εθελοντικά αυτές τις μέρες.
Δε βρήκα τίποτα και στενοχωρήθηκα.
Φέτος τουλάχιστον θα ξέρω πως έστω και λιγάκι βοήθησα.
Οταν θα κάθομαι στη ζεστασιά του σπιτιού μου, δε θα αγχώνομαι τόσο για κείνους που κρυώνουν.
Μακάρι να κάνει κάτι όλος ο κόσμος!
Αυτό δεν είναι το πνεύμα των γιορτών;
Να βοηθάμε τους συνανθρώπους μας.
Μακάρι να το κάνουμε κάθε μέρα.
Οσο μπορεί καθένας.
Ειδικά όμως τις μέρες αυτές.....
Ας δώσουμε το χέρι στον άνθρωπο που έχει ανάγκη!
Αν κρίνω απ' τον εαυτό μου σας το προτείνω.
Θα αισθανθείτε πολύ καλύτερα.
Εντάξει είναι εγωιστικό να το βλέπεις έτσι....
Αλλά βοήθα κάποιον!
Ακόμα κι αν το κάνεις από ενοχές ή από εγωισμό.
Σημασία έχει πως κάποιος θα ζεσταθεί, ανεξάρτητα απ' το κίνητρο σου.


ΥΓ Και μην ξεχνάτε...θα μπορούσατε να είσαστε στη θέση τους.
Μπορεί να βρεθείτε ανά πάσα στιγμή στη θέση τους!