Χαμογέλα ρε...τι σου ζητάνε;....

'Δεν κατάφερα ν' αλλάξω το σύστημα, όμως δε θα επιτρέψω ούτε σε αυτό να με αλλάξει'

Χρόνης Μίσσιος

Πάνω που λες πως χειρότερα δε γίνεται.

Εφυγε σήμερα το πρωί ο Χρόνης Μίσσιος.

Μεγάλη απώλεια.

Είχαμε έναν κοινό γνωστό.

Ετσι είχα την τύχη να τον συναντήσω μια φορά, πριν πολλά χρόνια.

Νιώθω όμως σα να τον γνώρισα.

Τόσο γλυκός, ήρεμος άνθρωπος...και τόσο βασανισμένος.

Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στις φυλακές στα ξερονήσια.

Τόσες φορές καταδικασμένος σε θάνατο....

Μήνες να περιμένει να τον εκτελέσουν.....

Πριν τον συναντήσω είχε ήδη αρχίσει να έχει φοβερούς πονοκεφάλους.

Λογικό φαντάζομαι μετά απ' όλα όσα είχε υποφέρει.

Χρόνια αποτραβηγμένος στο Καπανδρίτι, μόνος με τους σκύλους του.

Ζούσε πολύ απλά, λιτά.

Δε θέλησε ποτέ να εξαργυρώσει το παρελθόν του.

Πιθανόν τώρα να βγουν πολλοί παριστάνοντας τους φίλους του.....

Οι πιο σημαντικοί άνθρωποι, οι πιο σπάνιοι, έφυγαν φέτος.......

Ισως είναι καλύτερα γι αυτούς.....

Εμείς όμως μένουμε ορφανοί.

Δε μπορώ να σταματήσω τα δάκρυα.

Σα να έχασα δικό μου άνθρωπο.

Ισως γιατί ήταν δικός μου...δικός ΜΑΣ!

Αλλος ένας στη γειτονιά των αγγέλων.

Εφυγε τις πιο δύσκολες μέρες.

Σα να μην ήθελε να τις ζήσει......

Εκείνος που έζησε τα χειρότερα...

Είχε μια δική του σοφία, ήταν τόσο μετριόφρων....

Δεν υπάρχουν πια άνθρωποι σαν το Χρόνη.

Καλό σου ταξίδι Χρόνη.

Δε θα σε ξεχάσουμε ποτέ!

Εχουμε τα βιβλία σου άλλωστε.

Θα 'ναι ελαφρύ το χώμα.....

Ηρθε ο έρωτας....

Λατρεύω τις γάτες.

Μεγάλωσα μαζί τους.

Τους έχω μεγάλη αδυναμία.

Το έχετε καταλάβει πια...

Τα σκυλιά οκ τα συμπαθώ....

Από μακριά.

Για πολλούς λόγους.

Μπορεί να είναι και θέμα γούστου, χαρακτήρα;...τι να πω;....

Αυτό μέχρι πριν δυο μήνες περίπου.

Τότε μπήκε στη ζωή μου η Dora.

Ενα λαμπραντόρ δυο ετών, ασπρομπέζ.

Χαδιάρικο, πανέξυπνο, ήρεμο....

Το ερωτεύτηκα!

Ω ναι!

Ανήκει στους νέους γείτονες απέναντι μου.

Δεν έχω συναντήσει σκυλί σαν αυτό.

Ισως να μην υπάρχει άλλο σαν αυτό.

Ακούγομαι σα χαζή το ξέρω.

Μα είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που ερωτεύομαι σκυλίτσα.

Θα σας εξομολογηθώ κάτι....

Νομίζω πως δεν έχω νοιώσει έτσι ούτε για τη serenata.

Και είναι αμαρτία να λέω κάτι τέτοιο.....

Αλλά αυτή η σκυλίτσα μου έχει κλέψει την καρδιά!

Ούτε για άντρα δεν έχω κάνει έτσι.

Κι αυτή όμως.....

Μ' αγαπάει, αν τη βλέπατε θα το καταλαβαίνατε.

Μη γελάτε παρακαλώ.

Ούτε εγώ το περίμενα.

Ποτέ δεν πίστεψα πως εγώ θ' αγαπήσω σκυλί.

Και μάλιστα τόσο πολύ.

Είναι σα να προδίδω όλες τις γάτες που μεγάλωσα μαζί.

Ολη την αγάπη που τους έδωσα μια ζωή.

Μα αυτή η σκυλίτσα....

Οταν με κοιτάζει λιώνω.

Τα γλυκόλογα που της έχω πει χαϊδεύοντας την δεν τα έχω πει μαζεμένα ποτέ.

Οκ είναι έρωτας.

Αντρα έψαχνα, σκυλίτσα ερωτεύτηκα....

Τι σου είναι η ζωή τελικά....

ΥΓ Η φωτογραφία δεν είναι της σκυλίτσας, της μοιάζει πάρα πολύ όμως.

     Θα σας στείλω δική της σύντομα!! 

Τα όχι πίσω απ' τα ναι...

Για κάθε απόφαση που παίρνουμε στη ζωή μας αφήνουμε πίσω κάτι άλλο.

Το νόμισμα έχει πάντοτε δυο πλευρές.

Κερδίζεις κάτι θυσιάζοντας κάτι άλλο.

Μερικές φορές δεν το συνειδητοποιούμε γιατί τα αποτελέσματα της 'θυσίας' φαίνονται πολύ αργά.

Δεν παύουν όμως να εμφανίζονται.

Είναι εποχές που δεν καταλαβαίνουμε γιατί τα πράγματα έρχονται καλά ή άσχημα στη ζωή μας.

Αναφερόμαστε στο σύμπαν και τους νόμους του, στο Θεό...

Στην πραγματικότητα τα πάντα είναι αποτελέσματα των πράξεων μας.

Δεν ξέρω πόσο μεγάλο ή μικρό είναι το ποσοστό της τύχης.

Δεν είμαι σίγουρη αν υπάρχει τύχη...ή ατυχία.

Ξέρω στα σίγουρα πως μένοντας στο εξοχικό, όσο καλά και αν περνάω, χάνω πράγματα που θα είχα στην Αθήνα.

Δε βλέπω την κολλητή μου.

Δεν έχω ανέσεις που έχω εκεί.

Κερδίζω την ηρεμία και τη χαλαρότητα που δε θα είχα.

Κερδίζεις κάτι χάνεις κάτι άλλο.

Θεωρώ πως αυτός είναι ο άγραφος νόμος που ισχύει για όλους μας.

Για κάθε ναι υπάρχει ένα όχι.

Δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα.

Και το σκύλο χορτάτο και την πίτα ολόκληρη.

Η λαϊκή σοφία το λέει.

Καμιά φορά ζηλεύουμε ανθρώπους που έχουν κάνει το αντίθετο απ' ότι κάναμε εμείς.

Πήραν διαφορετικές αποφάσεις, είχαν άλλες προτεραιότητες.

Το αποτέλεσμα διαφορετικό και το παρελθόν δεν αλλάζει.

Καλό είναι να σκεφτόμαστε τις επιπτώσεις των αποφάσεων μας στο μέλλον.

Τα μεγάλα ΝΑΙ και τα μεγάλα ΟΧΙ της ζωής μας.

Οι αποφάσεις μας και οι επιπτώσεις τους.

Ας διαλέξουμε όσο σοφότερα μπορούμε.

Για το μέλλον...

Ακόμα εδώ...

Είμαι ακόμα εδώ.

Είχα πει πως θα φύγω την περασμένη Τετάρτη.

Μετά είπα να μείνω λίγο ακόμα, αφού ο καιρός είναι υπέροχος, μέχρι την Κυριακή.

Οσο περνάνε οι μέρες και ο καιρός εξακολουθεί να είναι καλός....

Δε φεύγω......

Ναι, στην Αθήνα είναι πιο βολικά όλα.

Εδώ όμως νιώθω σα να είμαι διακοπές ακόμα.

Μπήκε Νοέμβρης και έχει ζέστη!

Εχει κάτι λιακάδες υπέροχες.

Δεν ασχολούμαι με τα νέα όσο στην Αθήνα.

Τουλάχιστον όχι στον ίδιο βαθμό.

Διαβάζω πάρα πολύ.

Σκέφτομαι ν' αρχίσω να γράφω γι αυτά που διαβάζω.

Τόσα βιβλία σχετικά με ψυχολογία και φιλοσοφία είχα να διαβάσω από τότε που έκανα το αποτυχημένο ξεκίνημα για ψυχολόγος.

Κοντεύω να διαβάσω όλα τα βιβλία του Γιάλομ....

Εχω μπει στην ουρά γι αυτό που γράφει τώρα!

Την 'Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεία'.

Να μη μοιραστώ τίποτα μαζί σας;...

Εδώ λοιπόν.

Βγαίνω περισσότερο...

Εστω και για καφέ δίπλα.

Με το κοντομάνικο και το σορτσάκι.

Στην Αθήνα δε βγαίνω έτσι.....

Ούτε χωρίς να βαφτώ!

Εδώ νιώθω πως είναι ακόμα καλοκαιροάνοιξη:)!

Νιώθω πιο ασφαλής.

Ακούγεται αστείο το ξέρω.

Λέω πως όσο έχει ωραίο καιρό τίποτα πολύ κακό δε γίνεται.

Καλά, το ξέρω πως δεν είναι έτσι.

Το ξέρω πως δε γίνεται τίποτα καλό επειδή εγώ μένω στο εξοχικό μου!

Θα ήμουν εντελώς ανόητη αν το πίστευα.

Πως να το πω....

Είμαι πιο χαλαρή εδώ.

Και λόγω καιρού τυχαίνει να είναι και πολύς κόσμος καλά.

Δε χρειάζεται να βάλουν πετρέλαιο.

Το ξέρω πως έρχεται τρίτο Μνημόνιο....χωρίς ΓΑΠ μωβ γραβάτα και Καστελόριζο...στεγνό:P

Και χωρίς άλλες εξηγήσεις, θα μείνω εδώ όσο το επιτρέπει ο καιρός.

Γράφω πιο αραιά, συγχωράτε με γι αυτό.

Περνάω όμως από τα μπλογκοσπιτάκια σας σχεδόν κάθε μέρα.

Αν μου ξεφύγει κανένα θα φταίει η ώρα που πέρασα.

Δε σταμάτησα να σας αγαπάω πολύ!!!!

Ελπίζω να μη με ξεχάσατε κι εσείς.....

Εδώ είμαι.

Στο internet, στο blog μου.

Καλοκαίρι στο τέλος του Οκτώβρη...

Η μέρα ξεκίνησε με έναν ξεστό, σχεδόν καλοκαιρινό ήλιο.

Ξέρω πως θα νυχτώσει γρήγορα.

Πως μπορεί ν' αλλάξει κι ο καιρός.

Χαίρομαι όμως ΑΥΤΟ!

Εχω πάρει μια αναπαυτική πολυθρόνα, φόρεσα μια ζακέτα και γράφω καθώς λιάζομαι μαζί με τις γάτες.

Την ανάρτηση θα την ανεβάσω όταν θα χει σκοτεινιάσει.

Παίρνω σήμα από ένα φίλο μου, το στικάκι έχει γίνει σαν πάκμαν που τρώει τα λεφτά μου!

Μπορεί σήμερα να είναι η τελευταία καλή μέρα.

Δεν ξέρω....

Προσπαθώ ν' αδιάσω το μυαλό μου.

Με την απεργία των δημοσιογράφων δεν έχει νέα....ούτε καλά ούτε κακά.

Ακούω ωραία μουσική και δεν κοιτάζω τα ξένα δίκτυα.

Αν πρόκειται να έρθει το τέλος του κόσμου σήμερα ας μην είμαι προετοιμασμένη.

Αλλωστε ποτέ δεν μπορείς να είσαι προετοιμασμένος για κάποιο τέλος.

Με την άκρη του ματιού βλέπω το γείτονα να με κοιτάζει περίεργα.

Δε βαριέσαι...

Ποιος νοιάζεται;...

Εγώ θα μαζέψω όσο ήλιο μπορώ.

Ο χειμώνας θα είναι πολύ άσχημος, απ' όλες τις πλευρές.

Ο,τι προλάβω σήμερα!

Ειλικρίνεια και κακία....

Αλήθεια...ειλικρίνεια....

Στο όνομα τους δεν έχουμε ξεράσει καθαρές κακίες;

Μπορεί να μην το έχουμε κάνει εμείς...

Δε μας έχει τύχει ποτέ όμως;

Πόσοι από μας δεν έχουμε πληγωθεί από ανθρώπους που θεωρούσαμε φίλους.

Φίλους, που παριστάνοντας τους ειλικρινείς, μας τσάκισαν με το μέγεθος της κακίας τους.

Πριν πολλά χρόνια σε μια 'έκρηξη ειλικρίνειας' κάποια 'φίλη' μου είχε πει πως δε μπορεί να με φανταστεί νύφη.

Πολύ νέα εγώ πληγώθηκα.

Το πίστεψα.....

Ας υποθέσουμε πως η γυναίκα αυτή ό,τι είπε το ένιωθε, ήταν ειλικρινής.

Πόση ειλικρίνεια αντέχουμε;...

Ολες οι αλήθειες λέγονται;

Δεν υπάρχει φραγμός στα λόγια μας;

Υπάρχουν πράγματα που δεν είναι ανάγκη να τα πούμε.

Υπάρχουν αλήθειες που είναι καλύτερα να τις κρατήσουμε για τον εαυτό μας.

Ειδικά όταν δε θα βοηθήσουν, αντίθετα θα πληγώσουν.

Πόσοι από μας κάνουμε κριτική στα λόγια μας;

Δε εννοώ να χαϊδεύουμε αυτιά.

Αυτό που θέλω να πω είναι πως κάποιες αλήθειες είναι προτιμότερο να τις κρατάμε μέσα μας.

Πόσες φορές λέμε πως είμαστε ειλικρινείς, για να βγάλουμε από μέσα μας ότι χειρότερο έχουμε σκεφτεί;...

Μήπως η λέξη 'αλήθεια' είναι ο δούρειος ίππος μας για να ξεβράσουμε κακίες;....

Τέλειωσε το καλοκαίρι...

Θα μπορούσαν να είναι οι δυνατές βροχές.

Η θερμοκρασία που πέφτει.

Κι όμως δεν είναι...

Κάτι άλλο είναι...

Αυτό που σου λέει 'αρκετά'.

'Καιρός να γυρίσεις'.

Λείπω πέντε μήνες τώρα.

Σ' αυτό το σπίτι όμως, ακόμα και με καλοριφέρ αναμμένο, νιώθω καλοκαιρινά....

Ηρθε ο καιρός να μαζευτώ στην Αθήνα.

Ελειψα πολύ, αλλά δεν είναι αυτό...

Αλλο με κάνει και μελαγχολώ.

Θα φύγω τέλος του μήνα...λέω...

Αρχισα όμως να μαζεύω τα ρούχα σήμερα.

Αυτό είναι το επώδυνο...

Κάθε χρόνο, όταν μαζεύω τα καλοκαιρινά ρούχα με κυριεύει μια θλίψη.

Κάθε φουστάνι, κάθε μπλουζάκι θυμίζει κάτι απ' το καλοκαίρι που τελείωσε.

Τα καλοκαιρινά ρούχα τα διπλώνω με μεγάλη προσοχή...λες και θα σπάσουν.....

Είναι τόσο απαλά, τόσο χαρούμενα....

Οπως το καλοκαίρι που έφυγε.

Φέτος θα νιώσω τη θλίψη δυο φορές.

Πρώτα μαζεύοντας τα ρούχα και αφήνοντας το σπίτι...

Μετά στην Αθήνα, κατεβάζοντας τα χειμωνιάτικα....

Δεν τ' αγαπώ τα χειμωνιάτικα ρούχα.

Ποτέ δε τ' αγάπησα....

Το καλοκαίρι νιώθω μια ασφάλεια.

Λες και κάτω απ' τον ήλιο ή μέσα στη θάλασσα τίποτα κακό δε μπορεί να συμβεί....

Το ξέρω πως δεν είναι έτσι.

Εγώ όμως έτσι νιώθω.

Χθες το βράδυ έπιασα τον εαυτό μου να μετράει από τώρα τους μήνες μέχρι την άνοιξη......

Και ξέρω πως όλ' αυτά ακούγονται πολύ εγωιστικά.

Οταν κόσμος υποφέρει.....

Αλλά και για τον κόσμο αυτό η ζωή δεν είναι λιγότερο δύσκολη το καλοκαίρι;....

Ο χειμώνας είναι πιο δύσκολος για όλους...

Αααψούυυυυυυ!!!!

Δεν πρόλαβε ν' αρχίσει ν' αλλάζει ο καιρός και κρύωσα πάλι.
Οχι, δεν έχω πυρετό και τέτοια.
Δεν είναι ίωση.
Ενα ενοχλητικό κρύωμα.
Φτερνίζομαι τόσο δυνατά που νομίζω μ' έχει ακούσει όλη η περιοχή!
Και φτερνίζομαι συνέχεια.
Τραντάζομαι ολόκληρη!
Κάθε φορά πρέπει να ακουμπήσω κάπου για να μην πέσω!
Μιλάμε για ΤΑ φτερνίσματα!
Συνεχώς απ' την ώρα που θα ξυπνήσω μέχρι την ώρα που θα κοιμηθώ.
Ευτυχώς όταν ξαπλώνω για ύπνο σταματάνε.
Περιττό να πω πως η μύτη μου τρέχει συνέχεια...
Πως έχω χρησιμοποιήσει τόσα χαρτομάντιλα...ένα δάσος θα είχε χαλάσει για να τα φτιάξουν.
Εχω δηλαδή κι ενοχές για το χαρτί που χαλάω:P
Εκτός από τη μύτη του κλόουν, έχω μαύρους κύκλους κάτω απ' τα μάτια.
Νιώθω κουρασμένη και εκτός από τη μύτη τρέχουν και τα μάτια μου, βουλώνει το ένα αυτί μου....
Κανένας δε θέλει να καθίσει κοντά μου.
Οι περισσότεροι νομίζουν πως έχω κάτι που κολλάει.
Επίσης δε μπορώ να ολοκληρώσω μια πρόταση χωρίς να φτερνιστώ ενδιαμέσως...πολύ ενοχλητικό.
Εντάξει σας έγραψα όλα τα συμπτώματα.
Ελπίζω να είμαι η μόνη μ' αυτό το ενοχλητικό κρύωμα.
Ακόμα ελπίζω εσείς να προσέχεται και να μην κρυώσετε με το πρώτο βοριαδάκι!
Οσοι είσαστε καλά ακόμα...προσέξτε.
Δεν υπάρχει λόγος να ντύνεστε χειμωνιάτικα από τώρα.
Αλλά προσέξτε τα μέσα έξω!
Δηλαδή όταν μπαίνετε κάπου ζεστά και μετά βγαίνετε στο αεράκι....έτσι την πάτησα εγώ.
Καλό είναι να έχετε ένα ζακετάκι...και ομπρέλα...
Τόσο απλά.
Δεν παραπονιέμαι γιατί έχω ακούσει για ιώσεις με υψηλό πυρετό και άσχημο πονόλαιμο.
Μιλάω κι εγώ με τα φτερνίσματα!:P
Επειδή, όπως και να το κάνεις, είναι κάπως ενοχλητικό....είπα να σας το πω μήπως γλιτώσουν κάποιοι από σας.
Είχαμε συνηθίσει στη ζέστη...
Ας μην έχουμε απώλειες με την αλλαγή του καιρού....

7 ΔΕΝ :)

Η αγαπημένη μου φίλη, η misoagnosti, με προσκάλεσε με το δικό της τρόπο να παίξω το παιχνίδι των 7 ΔΕΝ.
Αλλά τι να γράψω μετά τα δικά της 7 ΔΕΝ;....
Ντρέπομαι...
Θα προσπαθήσω...
Ελπίζω να μη με συγκρίνετε και παρακαλώ να είστε επιεικείς.....


ΔΕΝ αντέχω το ψέμα. Μη με κοροϊδέψεις μ' έχασες. Ομως, είναι φορές που κάτω από το πέπλο της ειλικρίνειας έχουν ειπωθεί οι χειρότερες κακίες.

ΔΕΝ αντέχω τους αχάριστους ανθρώπους. Θεωρώ την αχαριστία από τα χειρότερα χαρακτηριστικά στον άνθρωπο.

ΔΕΝ μπορώ τους τσιγκούνηδες. Ενώ δεν είμαι σπάταλη θεωρώ την τσιγκουνιά απ' τα χειρότερα χαρακτηριστικά. Ο άνθρωπος που είναι τσιγκούνης στα λεφτά είναι και στα αισθήματα. Οι τσιγκούνηδες είναι στεγνοί από αισθήματα άνθρωποι. Δεν δίνουν και δεν εκτιμούν ότι τους δώσεις. Νομίζω δεν υπάρχει χειρότερο...

ΔΕΝ μπορώ τους ανθρώπους που δε διαβάζουν. Ισως είμαι υπερβολική αλλά έτσι είμαι εγώ. Θεωρώ πως δεν είναι καλλιεργημένοι. Σιχαίνομαι ν' ακούω πως δεν έχω χρόνο! Προτιμώ να μου πουν καθαρά πως δεν τους αρέσει.

ΔΕΝ αντέχω τις μεγάλες παρέες. Θέλω να μπορώ να έχω μια κανονική συζήτηση, όχι να προσπαθώ ν' ακούσω/μιλήσω πάνω από ξένες αδιάφορες φωνές. Για τον ίδιο σχεδόν λόγο αποφεύγω τα τραπέζια που μαζεύονται οι συγγενείς. Δε μπορούμε να ταιριάζουμε με όλους.

ΔΕΝ μπορώ ανθρώπους που ασχολούνται συνεχώς με life style ιστορίες. Δε με αφορά ποιος χώρισε με ποιον, ποιος παντρεύτηκε, τι φουστάνι φόρεσε ποια. Τρελαίνομαι μ' ανθρώπους που ζουν τις ζωές των άλλων.

ΔΕΝ βλέπω τηλεόραση. Επίσης η τηλεόραση ΔΕΝ είναι άνθρωπος που θα σου κάνει παρέα. Οταν μπαίνω σε σπίτια που έχουν συνεχώς ανοιχτή τηλεόραση συγχύζομαι. Ούτε αντέχω την ατάκα: την έχω για παρέα. Βάλε μουσική! Διάβασε!
Γιατί οι άνθρωποι φοβούνται την ησυχία; Δεν το καταλαβαίνω. Οπως δεν καταλαβαίνω την τόσο έντονη ανάγκη τους για 'παρέα' έστω και ψεύτικη...την τηλεόραση.

Τώρα πρέπει να περάσω τη σκυτάλη.
Θα χαιρόμουν αν ήθελαν να παίξουν οι:
ασωτος γιος
common sense is not so common
Phantomas
Ρασκόλνικωφ
Αθηνά
tremens
Koueen

Σήμερα έρχεται η Μέρκελ...
Ξεθάψαν χουντικούς νόμους....
Στις 2 το μεσημέρι μπαίνουν στην πόλη οι οχτροί!
Αλλά αυτό το ιερό χώμα είναι δικό μας!

Φθινόπωρο στην Ελλάδα!!

Το καλοκαίρι στην Ελλάδα μπορεί να κρατήσει πολύ.
Χθες, 7 Οκτωβρίου πέρασα τη μέρα στη θάλασσα.
Μια υπέροχη θάλασσα, καθαρή, πρασινογάλαζη, διάφανη...
Κι ο ήλιος να καίει!
Κάναμε βόλτες στον Ευβοϊκό, με αντηλιακό!
Βουτιές και κολύμπι μέχρι να αρχίσει να σκοτεινιάζει.
Αύριο έρχεται η Μέρκελ.
Η Αθήνα αστακός...
Σκέφτεσαι όλα όσα έγιναν...όσα θα γίνουν.
Η ζωή μας μαύρη.....
Χθες όμως εγώ κατάφερα και ξέφυγα απ' όλα, έστω για λίγες ώρες.
Ξεχάστηκα λιγάκι.
Χάρηκα πολύ...
Βρέθηκα σ' έναν όμορφο κόλπο και κολύμπησα μέχρι τελικής πτώσης.
Το Ελληνικό φθινόπωρο με αντάμειψε για τον Αύγουστο που έχασα.
Μπορεί οι νύχτες να είναι δροσερές με υγρασία...οι μέρες όμως....
Μόνο στην Ελλάδα το φθινόπωρο μπορεί να είναι τόσο γλυκό.
Η υπέροχη πατρίδα μας, με τα χιλιάδες προβλήματα και τις αμέτρητες ομορφιές!
Αύριο η μέρα είναι σουρεαλιστική.....το λέω κομψά.
Χθες όμως ξέφυγα.
Τ' άφησα όλα πίσω για να ρουφήξω μια ονειρεμένη καλοκαιρινή μέρα.
Εχετε δει ζαργάνες να πηδάνε έξω απ' το νερό;
Στο γυρισμό το είδα και αυτό.
Στην υπόλοιπη Ευρώπη έχει αρχίσει ο χειμώνας.
Το ξέρω πως αύριο έρχεται η Μέρκελ.
Το ξέρω πως ζούμε μέρες τραγικές.
Χθες όμως η πατρίδα μου χαμογέλασε πλατιά πλατιά και πέρασα μια υπέροχη μέρα.

Μάτια μου η Ελλάδα.....

Χθες είχε μια υπέροχη βραδιά.
Καθόμουν σ' ένα παγκάκι μπροστά στη θάλασσα....
Κοιτούσα το ασημένιο μονοπάτι του φεγγαριού στο νερό.
Σκεφτόμουν πόσο συχνά μπορεί κανείς να περάσει μια όμορφη και δωρεάν βραδιά στην Ελλάδα!
Φεγγαράδα, θάλασσα, ζεστή βραδιά.....
Μες τον Οκτώβρη!
Τι όμορφη που είναι η χώρα μας.....
Αν σταματήσεις λίγο να σκέφτεσαι τα προβλήματα και κοιτάξεις μόνο τη φύση...
Πόσο απλόχερα μας δίνει την ομορφιά της...
Πόσο γενναιόδωρη είναι αυτή η έρμη πατρίδα.
Και γω με καλοκαιρινά, ακόμα, ρούχα, χάζευα το λαμπρό φεγγάρι που καθρεφτιζόταν στη θάλασσα.
Το πρωί ξημέρωσε μια διαφορετική, συννεφιασμένη μέρα.
Δεν έκανε κρύο.
Κατά τις 10:30 έριξε μια γερή βροχή για κάνα τέταρτο...
Ισα να πλημμυρίσουν οι δρόμοι.
Ενα γατάκι μαύρο με άσπρες πατουσίτσες είχε κρυφτεί κάτω από τη βεράντα.
Μόλις σταμάτησε η βροχή έφυγε....
Οσο κι αν το φώναζα δε μου έδωσε καμιά σημασία.
Μάλλον θα πήγαινε σε κάποιο σπίτι....
Και τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές άρχισε πάλι να βρέχει...
Η πρώτη βροχή....
Αραγε άρχισε το φθινόπωρο ή θα ξαναφτιάξει ο καιρός;
Η θάλασσα πάντως είναι ακόμα ζεστή.
Μπορώ φαντάζομαι αν δε βρέχει να κάνω μερικά ακόμη μπάνια.
Θα δείξει....
Μακάρι να μείνει η θερμοκρασία σχετικά ψηλά...
Οχι για μένα.
Τι σημασία έχει αν θα κάνω εγώ μπάνια;
Τον πολύ κόσμο σκέφτομαι...
Τον κόσμο που δεν έχει να βάλει πετρέλαιο.
Βραδιές, όπως η χθεσινή, δεν είναι όμορφες μόνο για μένα.
Είναι όμορφες πρώτα απ' όλα για εκείνους που δεν έχουν άλλον τρόπο να περάσουν καλά.
Που θα χαρούν στο μικρό μπαλκονάκι κοιτάζοντας το φεγγάρι.
Που δε χρειάζεται να ζεστάνουν ακόμα το σπίτι...αν έχουν......
Αχ μάτια μου η Ελλάδα...την πάει τη φεγγαράδα....

Εφυγε ο Αποστόλης.......
Δεν το πιστεύω, δε μπορώ...
Είναι σα να χάνω τη μαμά μου ξανά.....
Τέτοιος πόνος....

Νέος μπελάς...

Καλέ δεν είμαι τρελή!

Αλλαξε το interface και τα έχω χάσει....

Ετσι σβήστηκε η ανάρτηση 'Αναμονή' και μαζί και τα σχόλια σας.....

Τα έχω δηλαδή αλλά δε μπορώ να τα βάλω στην νέα ανάρτηση του ίδιου θέματος γιατί υποτίθεται πως είναι ήδη δημοσιευμένα:P

Πελάγωσα!

Θα το μάθω που θα πάει.

Μακάρι τα προβλήματα μας να ταν αυτά.

Α! Και μη με ρωτήσετε(όπως ο Ρας:P:P)τι είναι το interface!

Το google φταίει!

Είχα συνηθίσει το παλιό, μια χαρά δυο χρόνια τώρα.

Τι φαγώθηκε να το αλλάξει;

Δεν το κατάλαβα.

Μόνο που θέλω να ζητήσω συγγνώμη απ' όσους που είχαν αφήσει σχόλια και δε φαίνονται, μαζί και οι απαντήσεις μου.

Επίσης συγγνώμη που δε σας διαβάζω και δεν αφήνω σχόλια όπως παλιά.

Θα το μάθω το ρημάδι!

Ασε που μόλις κρυώσει λίγο ακόμα ο καιρός θα γυρίσω Αγία Παρασκευή που η σύνδεση μου είναι κανονική, πρακτικό δε λέω το στικάκι αλλά με κούρασε.

Αυτάαααα......

Ετσι για να ξέρετε.

Αναμονή...

Περιμένω....

Περιμένω κι εγώ όπως όλοι οι Ελληνες.

Μα, τα νέα μέτρα φυσικά!

Ακούγονται διάφορα....

Ερχεται δύσκολος χειμώνας...

Ισως ο δυσκολότερος που έχουμε ζήσει.

Στην αναμονή, λοιπόν.

Να βγει η ετυμηγορία.

Να υπολογίσουμε πως θα τα βγάλουμε πέρα.

Ποιον λογαριασμό θα πληρώσουμε πρώτον.

Και δε φοβάμαι τόσο για μένα.

Νομίζω πως ανήκω στους τυχερούς που κουτσά στραβά θα πληρώσω και φέτος.

Σκέφτομαι όμως τους άστεγους.....

Θυμάμαι τον περσινό χειμώνα....

Τότε που ανεβάζαμε η Γιαγιά Αντιγόνη, ο ασωτος γιος και τόσοι άλλοι, τηλέφωνα και διευθύνσεις για κουβέρτες....

Μέχρι και πέρυσι κάποιο λίπος είχε μείνει.

Φέτος;

Θα φύγει όλο φέτος;

Θα φτάσουν τα λεφτά;

Θα πληρώσω τους δικούς μου λογαριασμούς(ελπίζω)αλλά θα μου φτάσουν για να βοηθήσω και κάποιον άλλον;....

Ποιος θα βοηθήσει αυτούς που έχουν μεγάλη ανάγκη;

Λυπάμαι τη χώρα μου....

Λυπάμαι που δεν ξεσηκωνόμαστε.

Εχουμε καθίσει όλοι στους καναπέδες.

Να γεμίσουμε πάλι τις πλατείες, να φωνάξουμε......

Θα βγει τίποτα;....

Κάτι ποιο δραστικό;.....

Η ψαλίδα όσο πάει και ανοίγει.

Οι φτωχοί φτωχότεροι και οι πλούσιοι πλουσιότεροι.

Χωρίς παιδεία, χωρίς υγεία.....

Γιατί δεν αντιδρούμε;

Τόσο πολύ φοβόμαστε;

Δεν έχουμε δει τίποτα, απ' ό,τι φαίνεται.

Τα χειρότερα έρχονται.....

Κι εμείς......περιμένουμε να μας τ' ανακοινώσουν..!!!

Στην αναμονή.....

Κλεμμένο καλοκαίρι...

Φθινοπώριασε.

Ερχονται τα πρωτοβρόχια.

Νιώθω σα να μου έκλεψαν το καλοκαίρι.

Περίμενα ο Σεπτέμβρης να είναι γλυκός...

Μάταια όμως.

Ποτέ δεν το αγάπησα το φθινόπωρο.

Είναι η εποχή αμέσως μετά το καλοκαίρι και πριν το χειμώνα.

Συμβολίζει το τέλος του καλοκαιριού που λατρεύω και την αρχή του χειμώνα που δεν αντέχω.

Τουλάχιστον το χειμώνα λες θα περάσει θα μπει η άνοιξη, ο πρόδρομος του καλοκαιριού.

Και το καλοκαίρι φέτος ενώ ξεκίνησε με τις καλύτερες προϋποθέσεις...στην πορεία στράβωσε.

Δεν το χάρηκα όπως νόμιζα το καλοκαίρι αυτό.

Προβλήματα με φίλους, συγγενείς, μελτέμια μέσα στον Ιούλιο, να μη μπορείς να πλησιάσεις τη θάλασσα και μετά το ατύχημα....

Ο χαμένος Αύγουστος....

Περίμενα το Σεπτέμβρη....που θυμίζει όμως τον Οκτώβρη άλλων χρόνων.

Δε μου αρέσει που νυχτώνει νωρίς.

Από τώρα άρχισαν να κλείνουν τα θερινά σινεμά....

Στην περιοχή μου ήδη έκλεισε ένα.

Είχα πει δε θα γκρινιάζω....

Το καλοκαίρι όμως μου θυμίζει πόσο σχετικός είναι ο χρόνος...

Για όσους το αγαπάνε, όπως εγώ, περνά πολύ γρήγορα, για τους άλλους κρατάει πολύ.

Το μόνο που μου έχει μείνει είναι τα βιβλία.

Η καλύτερη επένδυση των χρημάτων μου ήταν αυτά.

Ακόμα κι ένα 'θερινό' βιβλιοπωλείο που υπάρχει τώρα ανοίγει μόνο Σαββατοκύριακα.

Είμαι η καλύτερη πελάτισσα του....

Α! είναι και οι αδέσποτοι γάτοι που άρχισαν να κυκλοφορούν!

Ναι, με το που λιγόστεψε ο κόσμος βγήκαν τα γατιά.

Πολλά είναι ήμερα, χαδιάρικα, παιχνιδιάρικα.....

Σταματάω να τα χαϊδέψω, να παίξω μαζί τους, όταν περπατώ στο λιμάνι.

Οταν το επιτρέπει ο καιρός.

Γιατί φθινοπώριασε...

Και νιώθω σα να μου το έκλεψαν νιώθω αυτό το καλοκαίρι....

Blue Moon

Ναι αλήθεια είναι......

Δεν είπα καλό μήνα.

Το σκεφτόμουν όμως!

Και να, δε μου έμεινε μυαλό....

Χάζεψα κοιτάζοντας το φεγγάρι.

Οχι το βράδυ της πανσελήνου, χθες!

Ναι χθες!

Κάθισα στη βεράντα και κοιτούσα.

Ενα τεράστιο κίτρινο δίσκο...

Το μεγαλύτερο που έχω δει στη ζωή μου...

Να ανεβαίνει σιγά σιγά...

Κι όπως το έβλεπα ν' ανεβαίνει δίπλα στα κυπαρίσσια....

Ηταν σα να κοιτούσα πίνακα του Βαν Γκογκ....

Stary Night......

Το μεγαλύτερο....

Λαμπερότερο...

Ο,τι ωραιότερο έχω δει σε φεγγάρι....

Γιατί;.....

Μερικοί άνθρωποι σε επηρεάζουν.

Ισως δε θα έπρεπε...

Οταν όμως είναι κοντινοί....

Ο πιο δικός σου άνθρωπος;....

Σε επηρεάζουν, σε ρίχνουν, σε στενοχωρούν...

Μια κουβέντα τους και γίνεσαι ράκος.

Ξέρω πως δεν πρέπει να είμαι τόσο ευαίσθητη.

Ξέρω πως δεν πρέπει να δίνω σημασία.

Είναι όμως ο χαρακτήρας μου τέτοιος....

Και δεν αλλάζει....

Ετσι ήταν και η μαμά μου.

Γι αυτό έφυγε νωρίς.

Κι όσο κι αν με πληγώνουν...δε θέλω να φύγουν....

Γιατί δεν έχω κανέναν άλλο.....

Γιατί είναι αίμα μου......

Μπορεί αυτό να φοβάμαι.

Πως θα φύγει και θα μείνω μόνη, ολομόναχη στον κόσμο....

Ναι όλοι τελικά μόνοι μας είμαστε....

Αλλά.....