Αααψούυυυυυυ!!!!

Δεν πρόλαβε ν' αρχίσει ν' αλλάζει ο καιρός και κρύωσα πάλι.
Οχι, δεν έχω πυρετό και τέτοια.
Δεν είναι ίωση.
Ενα ενοχλητικό κρύωμα.
Φτερνίζομαι τόσο δυνατά που νομίζω μ' έχει ακούσει όλη η περιοχή!
Και φτερνίζομαι συνέχεια.
Τραντάζομαι ολόκληρη!
Κάθε φορά πρέπει να ακουμπήσω κάπου για να μην πέσω!
Μιλάμε για ΤΑ φτερνίσματα!
Συνεχώς απ' την ώρα που θα ξυπνήσω μέχρι την ώρα που θα κοιμηθώ.
Ευτυχώς όταν ξαπλώνω για ύπνο σταματάνε.
Περιττό να πω πως η μύτη μου τρέχει συνέχεια...
Πως έχω χρησιμοποιήσει τόσα χαρτομάντιλα...ένα δάσος θα είχε χαλάσει για να τα φτιάξουν.
Εχω δηλαδή κι ενοχές για το χαρτί που χαλάω:P
Εκτός από τη μύτη του κλόουν, έχω μαύρους κύκλους κάτω απ' τα μάτια.
Νιώθω κουρασμένη και εκτός από τη μύτη τρέχουν και τα μάτια μου, βουλώνει το ένα αυτί μου....
Κανένας δε θέλει να καθίσει κοντά μου.
Οι περισσότεροι νομίζουν πως έχω κάτι που κολλάει.
Επίσης δε μπορώ να ολοκληρώσω μια πρόταση χωρίς να φτερνιστώ ενδιαμέσως...πολύ ενοχλητικό.
Εντάξει σας έγραψα όλα τα συμπτώματα.
Ελπίζω να είμαι η μόνη μ' αυτό το ενοχλητικό κρύωμα.
Ακόμα ελπίζω εσείς να προσέχεται και να μην κρυώσετε με το πρώτο βοριαδάκι!
Οσοι είσαστε καλά ακόμα...προσέξτε.
Δεν υπάρχει λόγος να ντύνεστε χειμωνιάτικα από τώρα.
Αλλά προσέξτε τα μέσα έξω!
Δηλαδή όταν μπαίνετε κάπου ζεστά και μετά βγαίνετε στο αεράκι....έτσι την πάτησα εγώ.
Καλό είναι να έχετε ένα ζακετάκι...και ομπρέλα...
Τόσο απλά.
Δεν παραπονιέμαι γιατί έχω ακούσει για ιώσεις με υψηλό πυρετό και άσχημο πονόλαιμο.
Μιλάω κι εγώ με τα φτερνίσματα!:P
Επειδή, όπως και να το κάνεις, είναι κάπως ενοχλητικό....είπα να σας το πω μήπως γλιτώσουν κάποιοι από σας.
Είχαμε συνηθίσει στη ζέστη...
Ας μην έχουμε απώλειες με την αλλαγή του καιρού....

7 ΔΕΝ :)

Η αγαπημένη μου φίλη, η misoagnosti, με προσκάλεσε με το δικό της τρόπο να παίξω το παιχνίδι των 7 ΔΕΝ.
Αλλά τι να γράψω μετά τα δικά της 7 ΔΕΝ;....
Ντρέπομαι...
Θα προσπαθήσω...
Ελπίζω να μη με συγκρίνετε και παρακαλώ να είστε επιεικείς.....


ΔΕΝ αντέχω το ψέμα. Μη με κοροϊδέψεις μ' έχασες. Ομως, είναι φορές που κάτω από το πέπλο της ειλικρίνειας έχουν ειπωθεί οι χειρότερες κακίες.

ΔΕΝ αντέχω τους αχάριστους ανθρώπους. Θεωρώ την αχαριστία από τα χειρότερα χαρακτηριστικά στον άνθρωπο.

ΔΕΝ μπορώ τους τσιγκούνηδες. Ενώ δεν είμαι σπάταλη θεωρώ την τσιγκουνιά απ' τα χειρότερα χαρακτηριστικά. Ο άνθρωπος που είναι τσιγκούνης στα λεφτά είναι και στα αισθήματα. Οι τσιγκούνηδες είναι στεγνοί από αισθήματα άνθρωποι. Δεν δίνουν και δεν εκτιμούν ότι τους δώσεις. Νομίζω δεν υπάρχει χειρότερο...

ΔΕΝ μπορώ τους ανθρώπους που δε διαβάζουν. Ισως είμαι υπερβολική αλλά έτσι είμαι εγώ. Θεωρώ πως δεν είναι καλλιεργημένοι. Σιχαίνομαι ν' ακούω πως δεν έχω χρόνο! Προτιμώ να μου πουν καθαρά πως δεν τους αρέσει.

ΔΕΝ αντέχω τις μεγάλες παρέες. Θέλω να μπορώ να έχω μια κανονική συζήτηση, όχι να προσπαθώ ν' ακούσω/μιλήσω πάνω από ξένες αδιάφορες φωνές. Για τον ίδιο σχεδόν λόγο αποφεύγω τα τραπέζια που μαζεύονται οι συγγενείς. Δε μπορούμε να ταιριάζουμε με όλους.

ΔΕΝ μπορώ ανθρώπους που ασχολούνται συνεχώς με life style ιστορίες. Δε με αφορά ποιος χώρισε με ποιον, ποιος παντρεύτηκε, τι φουστάνι φόρεσε ποια. Τρελαίνομαι μ' ανθρώπους που ζουν τις ζωές των άλλων.

ΔΕΝ βλέπω τηλεόραση. Επίσης η τηλεόραση ΔΕΝ είναι άνθρωπος που θα σου κάνει παρέα. Οταν μπαίνω σε σπίτια που έχουν συνεχώς ανοιχτή τηλεόραση συγχύζομαι. Ούτε αντέχω την ατάκα: την έχω για παρέα. Βάλε μουσική! Διάβασε!
Γιατί οι άνθρωποι φοβούνται την ησυχία; Δεν το καταλαβαίνω. Οπως δεν καταλαβαίνω την τόσο έντονη ανάγκη τους για 'παρέα' έστω και ψεύτικη...την τηλεόραση.

Τώρα πρέπει να περάσω τη σκυτάλη.
Θα χαιρόμουν αν ήθελαν να παίξουν οι:
ασωτος γιος
common sense is not so common
Phantomas
Ρασκόλνικωφ
Αθηνά
tremens
Koueen

Σήμερα έρχεται η Μέρκελ...
Ξεθάψαν χουντικούς νόμους....
Στις 2 το μεσημέρι μπαίνουν στην πόλη οι οχτροί!
Αλλά αυτό το ιερό χώμα είναι δικό μας!

Φθινόπωρο στην Ελλάδα!!

Το καλοκαίρι στην Ελλάδα μπορεί να κρατήσει πολύ.
Χθες, 7 Οκτωβρίου πέρασα τη μέρα στη θάλασσα.
Μια υπέροχη θάλασσα, καθαρή, πρασινογάλαζη, διάφανη...
Κι ο ήλιος να καίει!
Κάναμε βόλτες στον Ευβοϊκό, με αντηλιακό!
Βουτιές και κολύμπι μέχρι να αρχίσει να σκοτεινιάζει.
Αύριο έρχεται η Μέρκελ.
Η Αθήνα αστακός...
Σκέφτεσαι όλα όσα έγιναν...όσα θα γίνουν.
Η ζωή μας μαύρη.....
Χθες όμως εγώ κατάφερα και ξέφυγα απ' όλα, έστω για λίγες ώρες.
Ξεχάστηκα λιγάκι.
Χάρηκα πολύ...
Βρέθηκα σ' έναν όμορφο κόλπο και κολύμπησα μέχρι τελικής πτώσης.
Το Ελληνικό φθινόπωρο με αντάμειψε για τον Αύγουστο που έχασα.
Μπορεί οι νύχτες να είναι δροσερές με υγρασία...οι μέρες όμως....
Μόνο στην Ελλάδα το φθινόπωρο μπορεί να είναι τόσο γλυκό.
Η υπέροχη πατρίδα μας, με τα χιλιάδες προβλήματα και τις αμέτρητες ομορφιές!
Αύριο η μέρα είναι σουρεαλιστική.....το λέω κομψά.
Χθες όμως ξέφυγα.
Τ' άφησα όλα πίσω για να ρουφήξω μια ονειρεμένη καλοκαιρινή μέρα.
Εχετε δει ζαργάνες να πηδάνε έξω απ' το νερό;
Στο γυρισμό το είδα και αυτό.
Στην υπόλοιπη Ευρώπη έχει αρχίσει ο χειμώνας.
Το ξέρω πως αύριο έρχεται η Μέρκελ.
Το ξέρω πως ζούμε μέρες τραγικές.
Χθες όμως η πατρίδα μου χαμογέλασε πλατιά πλατιά και πέρασα μια υπέροχη μέρα.

Μάτια μου η Ελλάδα.....

Χθες είχε μια υπέροχη βραδιά.
Καθόμουν σ' ένα παγκάκι μπροστά στη θάλασσα....
Κοιτούσα το ασημένιο μονοπάτι του φεγγαριού στο νερό.
Σκεφτόμουν πόσο συχνά μπορεί κανείς να περάσει μια όμορφη και δωρεάν βραδιά στην Ελλάδα!
Φεγγαράδα, θάλασσα, ζεστή βραδιά.....
Μες τον Οκτώβρη!
Τι όμορφη που είναι η χώρα μας.....
Αν σταματήσεις λίγο να σκέφτεσαι τα προβλήματα και κοιτάξεις μόνο τη φύση...
Πόσο απλόχερα μας δίνει την ομορφιά της...
Πόσο γενναιόδωρη είναι αυτή η έρμη πατρίδα.
Και γω με καλοκαιρινά, ακόμα, ρούχα, χάζευα το λαμπρό φεγγάρι που καθρεφτιζόταν στη θάλασσα.
Το πρωί ξημέρωσε μια διαφορετική, συννεφιασμένη μέρα.
Δεν έκανε κρύο.
Κατά τις 10:30 έριξε μια γερή βροχή για κάνα τέταρτο...
Ισα να πλημμυρίσουν οι δρόμοι.
Ενα γατάκι μαύρο με άσπρες πατουσίτσες είχε κρυφτεί κάτω από τη βεράντα.
Μόλις σταμάτησε η βροχή έφυγε....
Οσο κι αν το φώναζα δε μου έδωσε καμιά σημασία.
Μάλλον θα πήγαινε σε κάποιο σπίτι....
Και τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές άρχισε πάλι να βρέχει...
Η πρώτη βροχή....
Αραγε άρχισε το φθινόπωρο ή θα ξαναφτιάξει ο καιρός;
Η θάλασσα πάντως είναι ακόμα ζεστή.
Μπορώ φαντάζομαι αν δε βρέχει να κάνω μερικά ακόμη μπάνια.
Θα δείξει....
Μακάρι να μείνει η θερμοκρασία σχετικά ψηλά...
Οχι για μένα.
Τι σημασία έχει αν θα κάνω εγώ μπάνια;
Τον πολύ κόσμο σκέφτομαι...
Τον κόσμο που δεν έχει να βάλει πετρέλαιο.
Βραδιές, όπως η χθεσινή, δεν είναι όμορφες μόνο για μένα.
Είναι όμορφες πρώτα απ' όλα για εκείνους που δεν έχουν άλλον τρόπο να περάσουν καλά.
Που θα χαρούν στο μικρό μπαλκονάκι κοιτάζοντας το φεγγάρι.
Που δε χρειάζεται να ζεστάνουν ακόμα το σπίτι...αν έχουν......
Αχ μάτια μου η Ελλάδα...την πάει τη φεγγαράδα....

Εφυγε ο Αποστόλης.......
Δεν το πιστεύω, δε μπορώ...
Είναι σα να χάνω τη μαμά μου ξανά.....
Τέτοιος πόνος....

Νέος μπελάς...

Καλέ δεν είμαι τρελή!

Αλλαξε το interface και τα έχω χάσει....

Ετσι σβήστηκε η ανάρτηση 'Αναμονή' και μαζί και τα σχόλια σας.....

Τα έχω δηλαδή αλλά δε μπορώ να τα βάλω στην νέα ανάρτηση του ίδιου θέματος γιατί υποτίθεται πως είναι ήδη δημοσιευμένα:P

Πελάγωσα!

Θα το μάθω που θα πάει.

Μακάρι τα προβλήματα μας να ταν αυτά.

Α! Και μη με ρωτήσετε(όπως ο Ρας:P:P)τι είναι το interface!

Το google φταίει!

Είχα συνηθίσει το παλιό, μια χαρά δυο χρόνια τώρα.

Τι φαγώθηκε να το αλλάξει;

Δεν το κατάλαβα.

Μόνο που θέλω να ζητήσω συγγνώμη απ' όσους που είχαν αφήσει σχόλια και δε φαίνονται, μαζί και οι απαντήσεις μου.

Επίσης συγγνώμη που δε σας διαβάζω και δεν αφήνω σχόλια όπως παλιά.

Θα το μάθω το ρημάδι!

Ασε που μόλις κρυώσει λίγο ακόμα ο καιρός θα γυρίσω Αγία Παρασκευή που η σύνδεση μου είναι κανονική, πρακτικό δε λέω το στικάκι αλλά με κούρασε.

Αυτάαααα......

Ετσι για να ξέρετε.

Αναμονή...

Περιμένω....

Περιμένω κι εγώ όπως όλοι οι Ελληνες.

Μα, τα νέα μέτρα φυσικά!

Ακούγονται διάφορα....

Ερχεται δύσκολος χειμώνας...

Ισως ο δυσκολότερος που έχουμε ζήσει.

Στην αναμονή, λοιπόν.

Να βγει η ετυμηγορία.

Να υπολογίσουμε πως θα τα βγάλουμε πέρα.

Ποιον λογαριασμό θα πληρώσουμε πρώτον.

Και δε φοβάμαι τόσο για μένα.

Νομίζω πως ανήκω στους τυχερούς που κουτσά στραβά θα πληρώσω και φέτος.

Σκέφτομαι όμως τους άστεγους.....

Θυμάμαι τον περσινό χειμώνα....

Τότε που ανεβάζαμε η Γιαγιά Αντιγόνη, ο ασωτος γιος και τόσοι άλλοι, τηλέφωνα και διευθύνσεις για κουβέρτες....

Μέχρι και πέρυσι κάποιο λίπος είχε μείνει.

Φέτος;

Θα φύγει όλο φέτος;

Θα φτάσουν τα λεφτά;

Θα πληρώσω τους δικούς μου λογαριασμούς(ελπίζω)αλλά θα μου φτάσουν για να βοηθήσω και κάποιον άλλον;....

Ποιος θα βοηθήσει αυτούς που έχουν μεγάλη ανάγκη;

Λυπάμαι τη χώρα μου....

Λυπάμαι που δεν ξεσηκωνόμαστε.

Εχουμε καθίσει όλοι στους καναπέδες.

Να γεμίσουμε πάλι τις πλατείες, να φωνάξουμε......

Θα βγει τίποτα;....

Κάτι ποιο δραστικό;.....

Η ψαλίδα όσο πάει και ανοίγει.

Οι φτωχοί φτωχότεροι και οι πλούσιοι πλουσιότεροι.

Χωρίς παιδεία, χωρίς υγεία.....

Γιατί δεν αντιδρούμε;

Τόσο πολύ φοβόμαστε;

Δεν έχουμε δει τίποτα, απ' ό,τι φαίνεται.

Τα χειρότερα έρχονται.....

Κι εμείς......περιμένουμε να μας τ' ανακοινώσουν..!!!

Στην αναμονή.....

Κλεμμένο καλοκαίρι...

Φθινοπώριασε.

Ερχονται τα πρωτοβρόχια.

Νιώθω σα να μου έκλεψαν το καλοκαίρι.

Περίμενα ο Σεπτέμβρης να είναι γλυκός...

Μάταια όμως.

Ποτέ δεν το αγάπησα το φθινόπωρο.

Είναι η εποχή αμέσως μετά το καλοκαίρι και πριν το χειμώνα.

Συμβολίζει το τέλος του καλοκαιριού που λατρεύω και την αρχή του χειμώνα που δεν αντέχω.

Τουλάχιστον το χειμώνα λες θα περάσει θα μπει η άνοιξη, ο πρόδρομος του καλοκαιριού.

Και το καλοκαίρι φέτος ενώ ξεκίνησε με τις καλύτερες προϋποθέσεις...στην πορεία στράβωσε.

Δεν το χάρηκα όπως νόμιζα το καλοκαίρι αυτό.

Προβλήματα με φίλους, συγγενείς, μελτέμια μέσα στον Ιούλιο, να μη μπορείς να πλησιάσεις τη θάλασσα και μετά το ατύχημα....

Ο χαμένος Αύγουστος....

Περίμενα το Σεπτέμβρη....που θυμίζει όμως τον Οκτώβρη άλλων χρόνων.

Δε μου αρέσει που νυχτώνει νωρίς.

Από τώρα άρχισαν να κλείνουν τα θερινά σινεμά....

Στην περιοχή μου ήδη έκλεισε ένα.

Είχα πει δε θα γκρινιάζω....

Το καλοκαίρι όμως μου θυμίζει πόσο σχετικός είναι ο χρόνος...

Για όσους το αγαπάνε, όπως εγώ, περνά πολύ γρήγορα, για τους άλλους κρατάει πολύ.

Το μόνο που μου έχει μείνει είναι τα βιβλία.

Η καλύτερη επένδυση των χρημάτων μου ήταν αυτά.

Ακόμα κι ένα 'θερινό' βιβλιοπωλείο που υπάρχει τώρα ανοίγει μόνο Σαββατοκύριακα.

Είμαι η καλύτερη πελάτισσα του....

Α! είναι και οι αδέσποτοι γάτοι που άρχισαν να κυκλοφορούν!

Ναι, με το που λιγόστεψε ο κόσμος βγήκαν τα γατιά.

Πολλά είναι ήμερα, χαδιάρικα, παιχνιδιάρικα.....

Σταματάω να τα χαϊδέψω, να παίξω μαζί τους, όταν περπατώ στο λιμάνι.

Οταν το επιτρέπει ο καιρός.

Γιατί φθινοπώριασε...

Και νιώθω σα να μου το έκλεψαν νιώθω αυτό το καλοκαίρι....

Blue Moon

Ναι αλήθεια είναι......

Δεν είπα καλό μήνα.

Το σκεφτόμουν όμως!

Και να, δε μου έμεινε μυαλό....

Χάζεψα κοιτάζοντας το φεγγάρι.

Οχι το βράδυ της πανσελήνου, χθες!

Ναι χθες!

Κάθισα στη βεράντα και κοιτούσα.

Ενα τεράστιο κίτρινο δίσκο...

Το μεγαλύτερο που έχω δει στη ζωή μου...

Να ανεβαίνει σιγά σιγά...

Κι όπως το έβλεπα ν' ανεβαίνει δίπλα στα κυπαρίσσια....

Ηταν σα να κοιτούσα πίνακα του Βαν Γκογκ....

Stary Night......

Το μεγαλύτερο....

Λαμπερότερο...

Ο,τι ωραιότερο έχω δει σε φεγγάρι....

Γιατί;.....

Μερικοί άνθρωποι σε επηρεάζουν.

Ισως δε θα έπρεπε...

Οταν όμως είναι κοντινοί....

Ο πιο δικός σου άνθρωπος;....

Σε επηρεάζουν, σε ρίχνουν, σε στενοχωρούν...

Μια κουβέντα τους και γίνεσαι ράκος.

Ξέρω πως δεν πρέπει να είμαι τόσο ευαίσθητη.

Ξέρω πως δεν πρέπει να δίνω σημασία.

Είναι όμως ο χαρακτήρας μου τέτοιος....

Και δεν αλλάζει....

Ετσι ήταν και η μαμά μου.

Γι αυτό έφυγε νωρίς.

Κι όσο κι αν με πληγώνουν...δε θέλω να φύγουν....

Γιατί δεν έχω κανέναν άλλο.....

Γιατί είναι αίμα μου......

Μπορεί αυτό να φοβάμαι.

Πως θα φύγει και θα μείνω μόνη, ολομόναχη στον κόσμο....

Ναι όλοι τελικά μόνοι μας είμαστε....

Αλλά.....

Ο Γιατρός....συνέχεια...

Ο γιατρός μου είχε πει πως ήθελε να με ξαναδεί....

Τηλεφώνησα και γω σήμερα στο νοσοκομείο, να κλείσω ραντεβού.

Μου είπαν να μιλήσω με τον ίδιο.

Ηταν στα εξωτερικά ιατρεία.

Τον ζήτησα και ήρθε αμέσως στο τηλέφωνο.

Είπα το ονοματεπώνυμο μου και πριν αναφέρω κάτι άλλο για να με θυμηθεί....

Με διέκοψε λέγοντας πως με θυμάται!

Θυμούνται έτσι τα περιστατικά οι γιατροί;...με το ονοματεπώνυμο;

Με ρώτησε τι κάνω, μερικές κλασσικές ιατρικές ερωτήσεις....

Στο τέλος μου είπε πως θα λείψει τη βδομάδα που μας έρχεται.

Εγώ ως σοβαρή γάτα που σέβεται τον εαυτό της, του είπα πως τηλεφώνησα γιατί εκείνος είχε ζητήσει να με ξαναδεί!

Να το θυμηθεί αν το είχε ξεχάσει...

Τον ρωτάω πότε να τηλεφωνήσω στο νοσοκομείο να κλείσω ραντεβού.

Kyria είπαμε!

Και αντί για ημερομηνία μου δίνει τον αριθμό απ' το κινητό του!

Να του τηλεφωνήσω λέει...

Μετά διορθώνει λέγοντας πως επειδή του τηλεφωνούν πολλοί στις διακοπές και δεν το σηκώνει να του στείλω ένα μήνυμα γράφοντας ποια είμαι, να δει και τον αριθμό μου και θα μου τηλεφωνήσει εκείνος....

Εγώ τα έχασα.

Δεν το περίμενα.

Δε χρειάστηκε να ζητήσω τηλέφωνο, να πω τίποτα!

Μόνος του....

Να μιλήσουμε την εβδομάδα που δε θα δουλεύει;....

Πόσο ευσυνείδητος να είναι;

Και να θυμάται ποια είμαι;

Με τόσα περιστατικά;....

Βέρα δε φορούσε, όχι πως αυτό σημαίνει και τίποτα....

Εχετε όμως εσείς ακούσει για τόσο ευγενικούς και καλούς γιατρούς;

Που θέλουν να σου μιλήσουν και όταν δε δουλεύουν;

Θα μπορούσε να μου κλείσει το ραντεβού και σήμερα.

Η όταν γυρίσει......

Δε μου έχει ξανατύχει γιατρός να κάνει κάτι τέτοιο.

Δε θα ήθελα να ελπίζω σε κάτι.

Οι άντρες είναι παράξενοι.....

Τι να θέλει άραγε;

Ο Γιατρός......

Εχω μπερδευτεί και χρειάζομαι τη βοήθεια σας.

Εντάξει, ξέρω πως είμαστε εμείς κι εμείς που γράφουμε αλλά ποιον να ρωτήσω;

Ασχετο: Προχθές μου έδειξαν τη λακκούβα που σκόνταψα......

Τρόμαξα και ανακουφίστηκα ταυτόχρονα.

Είναι τεράστια λέμε!

Πως δεν έσπασα κάνα χέρι, πόδι, μύτη......

Τυχερή μέσα στην ατυχία μου.

Στο θέμα μας όμως.

Ο Γιατρός!

Πας σε νοσοκομείο που εφημερεύει.

Σε αναλαμβάνει ένας ευγενέστατος γιατρός.

Κάνει πολύ καλή δουλειά, παρά το γεγονός ότι είναι ειδικευόμενος.

Σου πιάνει την κουβέντα, για να μη σκέφτεσαι που σε ράβει λες.

Ρωτάει τα πάντα για σένα......

Για να σου αποσπάσει την προσοχή...λέω....

Τελειώνει τη δουλειά του, σου γράφει αντιβίωση και ότι άλλο χρειάζεσαι.

Ρωτάει αν έχεις κάποιον για την πρώτη αλλαγή.

Απαντάς αρνητικά(γιατί δεν έχεις, ούτε ξέρεις)και προσφέρεται να την κάνει εκείνος.

Πηγαίνεις σε δυο μέρες για την πρώτη αλλαγή.

Ευγενέστατος πάντα.

Σου κλείνει ραντεβού, τη μέρα που εφημερεύει πάλι για να σου κόψει ο ίδιος τα ράμματα.

Δε μπορούσε να τα κόψει όποιος εφημέρευε;

Απορία......

Επρεπε να είναι ο ίδιος;

Ok είναι πολύ καλός και ευγενικός.

Αφού έκοψε και τα ράμματα.....

Γιατί ζητάει να σε ξαναδεί σε δέκα μέρες;

Είναι τόσο ευσυνείδητος;

Τόσο ευγενικός άνθρωπος;

Το κάνει για να μάθει ο ίδιος καλύτερα;

Ολα είναι πιθανά.....

Σας έχει συμβεί ποτέ;

Εμένα πάντως όχι!

Εχω ξαναβρεθεί σε εφημερία νοσοκομείου, με έραψε ένας γιατρός που δεν ξαναείδα.

Στην ατυχία μου ή έπεσα σε πολύ καλό γιατρό ή μου κάνει καμάκι;......

Λέτε;;.....

Ο προορισμός των βιβλίων...

Μεγάλη μου αγάπη τα βιβλία.....

Κλεισμένη στο σπίτι τι καλύτερο να κάνεις απ' το διάβασμα;

Για άλλη μια φορά τα βιβλία στήριγμα, παρέα, ο καλύτερος μου φίλος!

Οταν έγινε η έκθεση βιβλίου ήθελα να τ' αγοράσω σχεδόν όλα!

Και αγόρασα πολλά.

Τόσα που έδωσα περίπου όλα μου τα λεφτά.

Κανένας δεν κατάλαβε.

Εκεί μέσα ένιωθα σαν το παιδάκι που το αφήνουν ελεύθερο στο ζαχαροπλαστείο.

Θέλει να φάει όλα τα γλυκά που του γεμίζουν το μάτι.

Ετσι είμαι εγώ με τα βιβλία.

Θέλω ν' αγοράσω όλα όσα νομίζω πως θα μ' αρέσουν.

Και σπάνια πέφτω έξω.

Προτίμησα να μην πάρω καινούργιο μαγιώ φέτος.....

Κάποιος είπε 'μα τι τα κρατάς όλα;'

'Οταν το διαβάσεις το πετάς'.

Στο τσακ το γλίτωσα το εγκεφαλικό.

Μα να πετάξω βιβλίο;

Ιεροσυλία!!

Πως πετάς βιβλία;

Δεν το καταλαβαίνω....

Δεν έχω πετάξει ποτέ βιβλίο.

Τελευταία σκέφτομαι να μαζέψω τα παιδικά βιβλία να τα δώσω κάπου.

Να μη μου πιάνουν και το ράφι....

Σε παιδιά που διαβάζουν....

Κι όμως, υπάρχουν παιδιά στην εποχή μας που διαβάζουν!

Εχω και μια φίλη που η κόρη της διαβάζει!

Ελπίζω να μην την ενοχλήσει τη μικρή που είναι διαβασμένα τα βιβλία.

Ξέρω πως εμένα δε θα μ' ενοχλούσε.

Αυτός είναι ο προορισμός των βιβλίων άλλωστε......

Να τα διαβάζουν όσο περισσότεροι άνθρωποι γίνεται.

Αυτός που σε προσέχει.....

Πως γίνεται;

Πως τα καταφέρνουν;

Στη χειρότερη στιγμή σου.....

Δεν είναι τόσο ο πόνος, ούτε η ταλαιπωρία, ούτε όλα τα 'ΜΗ'.

Είναι αυτός που, τάχα σε προσέχει...

Το αναφέρει και η Lost For Words* {που είχε άσχημο ατύχημα}...

Δεν το ήξερα, δεν το κατάλαβα.....

Αυτός σε κάνει να πονάς μέσα.....

Εκεί βαθιά που κανένας γιατρός δε μπορεί να θεραπεύσει...

Οταν εκείνος έρχεται κοντά σου για τους τύπους, για τα μάτια του κόσμου...

Οταν δεν το θέλει πραγματικά, δεν το νιώθει...

Την πιο δύσκολη στιγμή σου...

Σου κάνει τη ζωή ανυπόφορη.....

Πως τα καταφέρνει;

Λες και περιμένει πότε θα είσαι στη χειρότερη φάση....

Σε βλέπει, σε καταλαβαίνει....

Οταν θα είσαι ράκος...τότε θα χτυπήσει!

Εχει το δικό του τρόπο.....

Τα δικά του βέλη....

Εκείνα με το δηλητήριο.

Και αυτά πονάνε περισσότερο από κάθε άλλο πόνο!

Πάντα υπάρχουν χειρότερα...

Οταν παθαίνουμε κάποιο ατύχημα θέλουμε να μας κανακεύουν, να μας φέρονται σαν σε μωρό.

Ετσι νομίζω ή έτσι θα ήθελα εγώ...

Τότε, όταν έκανα την προηγούμενη ανάρτηση ο άσωτος γιος μου έγραψε να σκεφτώ πως θα μπορούσα να είχα πάθει χειρότερα.

Είχε τόσο δίκιο!

Φαντάζομαι τις πρώτες μέρες περνάμε όλοι διάφορα στάδια.

Θυμό, στενοχώρια....

Δεν ξέρω αν όλα γίνονται για κάποιο λόγο.

Δηλαδή εγώ έπαθα το ατύχημα για να μη μπω στη θάλασσα τον Αύγουστο;

Γιατί δεν επιτρέπεται να μπω.

Και τι μαθαίνω απ' αυτό;

Υπάρχει όμως μια άλλη οπτική γωνία.

Σήμερα που πήγα να μου κόψουν τα ράμματα το κατάλαβα.

Πιο ψύχραιμη, μπορούσα να παρατηρήσω γύρω μου, τη λίγη ώρα που περίμενα.

Σήμερα λοιπόν, καθώς περίμενα τη σειρά μου, είδα τρομακτικά πράγματα.....

Ανθρώπους με εγκαύματα σε όλο σχεδόν το σώμα......

Στενοχωριέμαι πολύ όταν βλέπω ανθρώπους με εγκαύματα.

Σε πολύ μικρή ηλικία το πέρασα και καταλαβαίνω.

Αυτό ΕΠΡΕΠΕ να το δω!

Εκεί μάλωσα τον εαυτό μου για τα παράπονα!

Σε σχέση μ' αυτούς εγώ δεν έχω τίποτα!!!

Χρειαζόταν να περάσουν λίγες μέρες, να δω τα χειρότερα για να καταλάβω.

Να πω: πάλι καλά.

Πάντα υπάρχουν χειρότερα.

Ακόμα και για κείνους, με τα εγκαύματα, υπάρχει χειρότερο!

Για όλα τ' ατυχήματα και τις αρρώστιες υπάρχει το χειρότερο.

Κι όταν δεν υπάρχει χειρότερο υπάρχει το να περνάς δύσκολες μέρες μόνος ή με κακή παρέα...

Γι αυτό θέλω να ζητήσω ένα δημόσιο συγγνώμη και απ' τη Lost for Words*, που τη μάλωσα.

Οπως και από όλους εσάς που σας απάντησα κάπως......

Οταν έχεις ένα άτομο που δε θέλεις και δε θέλει ή δεν καταλαβαίνει, να σε βοηθά...

Νιώθεις χειρότερα...

Εχεις ανάγκη από μια καλή κουβέντα, όχι κριτική....

Αλλά δεν είσασταν υποχρεωμένοι να ξέρετε κάθε λεπτομέρεια για την κατάσταση μου.

Συγχωρέστε με αν ήμουν απότομη, σκληρή ή αγενής.

Ελπίζω να μπορέσετε.

Κάθε εμπόδιο για καλό;;

Πιστεύετε πως κάθε εμπόδιο είναι για καλό;

Εγώ πάλι όχι.

Με ενοχλεί όταν αλλάζουν τα σχέδια μου.

Χθες το πρωί είχα μια κουβεντούλα για το θέμα.

Θα ήθελα να καταλάβω γιατί κάποιοι το πιστεύουν.

Εσείς τι νομίζετε;

Σας έχει τύχει κάτι που συνηγορεί υπέρ;

Θα σας γράψω τι μου έτυχε την Πέμπτη που μας πέρασε.

Η αναποδιά ξεκίνησε από το πρωί.

Το πρωί θα ερχόταν η ξαδέρφη μου για καφέ, μετά θα πήγαινα στη θάλασσα μέχρι αργά...

Η ξαδέρφη ήρθε μεσημέρι.

Επειδή είναι μετανάστρια και θα την ξαναδώ του χρόνου πάλι, έμεινα και άλλαξα το πρόγραμμα μου.

Μιλήσαμε, γελάσαμε...κλάψαμε...

Οταν έφυγε ήταν πια αργά για μπάνιο.

Κι εγώ αρκετά φορτισμένη.

Ακούς στατιστικές για τους Ελληνες που φεύγουν, είναι μόνο νούμερα, χωρίς πρόσωπο ή όνομα....

Οταν το πρόσωπο είναι φίλος ή συγγενής αλλάζει το θέμα.

Οι στατιστικές γίνονται προσωπικές....

Εχουν ονοματεπώνυμο....πρόσωπο οικείο......

Εκανα ένα ντους ντύθηκα πρόχειρα και πήγα σε φιλικό σπίτι, κοντά στο δικό μου.

Σκέφτηκα πως θα ξεχαστώ...

Αλλά τίποτα.

Στις έντεκα είπα να γυρίσω, να μην τους χαλάω και το κέφι.

Η μαμά μου έλεγε πως όσα φέρνει η ώρα δε τα φέρνει ο χρόνος.

Στο δρόμο είναι ένα σπίτι με δυο μικρά τρελά σκυλιά που όποτε περνάω βράδυ τινάζονται στα κάγκελα του σπιτιού και γαβγίζουν διαολεμένα.

Χρειάστηκε λιγότερο από δευτερόλεπτο.......

Δυο βήματα κυριολεκτικά πριν το σπίτι μου!

Γύρισα να φωνάξω στο σκυλί να σωπάσει.

Δεν πρόσεξα την λακκούβα που χάσκει χρόνια στο ίδιο σημείο και κάθε χρόνο μεγαλώνει.

Σκόνταψα κι έπεσα κάτω με τα μούτρα.....

Ηταν και κατηφόρα....

Χτύπησα πολύ...

Εσκισα το σημείο πάνω από το χείλος μέχρι τη μύτη.

Δε χρειάζεται να σας πω ανατριχιαστικές λεπτομέρειες.

Με πήγαν κατευθείαν σε νοσοκομείο.

Με εξέτασαν, με πρόσεξαν και ο τελευταίος γιατρός(πλαστικός χειρουργός) που μ' έραψε φάνηκε καλός.

Μου έγραψε αντιβίωση και πολύ δυνατά παυσίπονα......

Φύγαμε από το νοσοκομείο κατά τις τρεις πια.

Πάντα κοντά στο εξοχικό μου διανυκτερεύει κάποιο φαρμακείο.

Γυρίσαμε πίσω.....και για πρώτη φορά ακόμα και εκείνο που διανυκτέρευε ήταν κλειστό.

Η ατυχία της ημέρας είχε ολοκληρωθεί.

Γύρισα σπίτι και σύμφωνα με τις οδηγίες του γιατρού έπρεπε να κοιμηθώ ανάσκελα.

Οταν όλη σου τη ζωή κοιμάσαι μπρούμυτα....δυσκολεύεσαι.

Τώρα σπίτι πρησμένη, με δυσκολία στην ομιλία και στο φαγητό.

Δεν κάνει να βραχεί το σημείο με τα ράμματα, ούτε να σκύψω.

Δε μπορώ να πάω θάλασσα, ούτε ξέρω πότε θα μπορέσω ξανά.

Δυσκολεύομαι και να διαβάσω.

Κάθομαι με το κεφάλι λίγο προς τα πίσω και σκέφτομαι.......

Αν δεν είχε αρχίσει να γαβγίζει το σκυλί...

Αν είχαν φτιάξει τη λακκούβα.....

Αν δεν ήμουν στενοχωρημένη......

Αν είχα πάει στη θάλασσα.....

Υπάρχει μοίρα;

Ηταν η κακιά ώρα;

Γιατί να μου συμβεί αυτό;

Τόσα ερωτηματικά χωρίς απάντηση....χωρίς λόγο...

Μήπως μπορώ να γυρίσω το χρόνο πίσω, ν' αλλάξω κάτι;....

Αν το σημάδι είναι μεγάλο, μετά από δυο μήνες θα μπορέσω να κάνω επέμβαση σε πλαστικό χειρουργό να το φτιάξω.

Τα έξοδα πολλά.....

Και ο πόνος μεγάλος.

Σας έγραψα τι μου συνέβη αποφεύγοντας τις πολλές και άσχημες λεπτομέρειες.

Ενιωθα πως έπρεπε να σας το πω.....

Είσαι η θάλασσα μου.....

Η θάλασσα η ζωή μου......

Οταν μένω μόνη στα βαθιά σε σκέφτομαι έντονα.

Προσπαθώ να θυμηθώ το μπλε των ματιών σου....

Βυθίζομαι στο γαλάζιο σου......

Μια κοπέλα σχετικά κοντά μου...

Κολυμπάμε ταυτόχρονα....με αργές κινήσεις.

Την έχω ξαναδεί....

Εμείς οι δυο μένουμε μόνες.....

Θυμάμαι το πρόσωπο σου τόσο καλά...

Αισθάνομαι κάποιον να κολυμπά κοντά μου.

Αντρας...

Δε βλέπω πρόσωπο, μόνο τα μπράτσα του καθώς κολυμπά.

ΕΣΥ!

Παραίσθηση μετά από τόσο έντονη σκέψη...

Γυρίζω προς την ακτή.

Δε θέλω να βγω.....θέλω να μείνω μέσα στα μάτια σου.....

Βγαίνω τελικά.

Εχω αρχίσει να κρυώνω απ' την πολύ ώρα στο νερό.

Κάθομαι στην άμμο και κοιτάζω τη θάλασσα.

Σε βλέπω στην πλάτη κάθε άντρα...

Ακούω τη φωνή σου...

Δεν ξέρω όμως τι λες....

Θέλω να μείνω εκεί.

Μπροστά στη θάλασσα...απέναντι σου......

Γυρίζω σπίτι.

Κάθομαι στα σκαλοπάτια.

Καταπίνω τα δάκρυα....

Ηθελα να κάθεσαι πλάι μου.....

Η δικιά μου Ιθάκη...

'Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη. Το φθάσιμον εκεί ειν' ο προορισμός σου. Αλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου. Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί, πλούσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο'

Η δικιά μου Ιθάκη....

Δεν είμαι σίγουρη αν υπάρχει.

Αλλά και να υπάρχει εγώ το νου μου πάντα τον είχα στο 'ταξίδι'....

Αραγε υπάρχει μια Ιθάκη για τον καθένα μας;

Μπορεί η Ιθάκη να είναι κάτι σχετικό.

Μπορεί για κάποιους από μας να μην υπάρχει...

Το φθάσιμον εκεί ειν' ο προορισμός σου.

Είναι όμως;

Τι πραγματικά εννοούσε ο ποιητής;

Γιατί θεωρούμε την Ιθάκη ένα μόνο πράγμα;

Δε μπορεί να είναι κάτι διαφορετικό για τον καθένα από μας;

Κι αν δε φτάσουμε ποτέ;

Κι αν δεν τη γνωρίσουμε και προσπεράσουμε;

Πως ξέρουμε με σιγουριά πως υπάρχει Ιθάκη;

Και ποια είναι αυτή για τον κάθε άνθρωπο;

Προσωπικά μ' έχει κουράσει πια το ταξίδι....

Αλλά δε βλέπω και προορισμό κάπου κοντά.

Ποια είναι η δική μου Ιθάκη;

Το δικό μου λιμάνι;

Ο δικός μου προορισμός;