Πω πω νύστααα....

Η μύτη μου τσούζει όταν τη φυσάω. Εχει γίνει κόκκινη ωραία σαν του κλόουν! Περνάω τη μισή μέρα κοιμισμένη.... Την άλλη μισή πίνω ζεστά, σούπες και κυκλοφορώ με πυτζάμες και ρόμπα, σα ζόμπι..... Επαψα να μετράω τα χαρτομάντιλα γιατί έχω χάσει το λογαριασμό... Σιχάθηκα όμως να παραπονιέμαι και θέλω να διαβάσω κάτι ωραίο να γελάσω ή να συγκινηθώ..... Εκτός απ' το βιβλίο μου.... Μόλις τελειώσω αυτό νομίζω μου λείπει άλλο ένα και θα έχω τα άπαντα της Ιζαμπέλ Αλιέντε. Τα πρώτα 'άπαντα' που μάζεψα είναι του αγαπημένου μου Καμύ. Εχω τα μισά του Μαρκές που επίσης πολύ αγαπημένου.... Εεε λίγος Κάφκα, λίγος Τζόις....λίγοι Ρώσοι, πολλές γνωστές γαλλίδες ένας Σάρτρ κ αυτός με το ζόρι...δεν τον καταλαβαίνω.... Μερικοί εντελώς άγνωστοι....αναρωτιέμαι πως τους ανακάλυψα..... Από Ελληνες αρκετός Θέμελης και Ξανθούλης, λίγη Τριανταφύλλου. Με την ποίηση ποτέ δεν τα πήγα καλά, αλλά έχω τα 'άπαντα' της Δημουλά τα τελευταία δε μου αρέσουν αλλά με κάποια προηγούμενα έκλαψα... Εχω λίγο Εμπειρίκο.... Λίγο Ελύτη, λίγο Σεφέρη...... Φυσικά ο Καζαντζάκης είναι αυτός που κατά καιρούς ξαναδιαβάζω και πάντα βρίσκω κάτι καινούργιο. Εχω βρει όμως αρκετά blogs που αν γίνουν βιβλία θα τ' αγοράσω σίγουρα! Ετσι δε μπορώ να πω πως δεν έχω να διαβάσω. Γιατί κλεισμένη μέσα θα είχα τρελαθεί αν δεν είχα να διαβάσω. Και ο καιρός παίζει με τα νεύρα μου.... Κάνει κάτι υπέροχες λιακάδες........ Θέλω να βγω να περπατήσω! Που να πάω όμως έτσι όπως είμαι..... Θα σταματάω κάθε τόσο να βήξω, να φυσήξω τη μύτη μου... Μικρόβια εν κινήσει..!! Οχι τίποτα άλλο θα κολλήσω κανένα περαστικό. Και θα γυρίσω σπίτι σε χειρότερη κατάσταση.... Δεν πειράζει, θα περάσει κι αυτό. Θα έρθει η άνοιξη και θα βγαίνω κάθε μέρα για μεγάλες βόλτες.... Για την ώρα λέω να κάνω ένα ζεστό μπάνιο και να χωθώ πάλι στα σκεπάσματα..... Αυτή η νύστααααα.........

κανει ψοφο σημερα αλλα...

άσωτος γιός: κανει ψοφο σημερα αλλα...: ΑΣ ΜΗΝ ΧΑΘΟΥΝ ΨΥΧΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΥΟ ΑΠΟΨΕ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΜΕΡΕΣ Ολοι εχουμε μια κουβερτα περισευουμενη: και μπορούν να απευθυνθούν στο ΚΥ...

Διάγνωση....

Με το που μπήκε το φθινόπωρο είμαι κάθε λίγο και λιγάκι άρρωστη. Τίποτα το σοβαρό, αλλά αυτά τα δέκατα που συνοδεύουν την καταρροή και το βήχα , την κακουχία γενικά, μου κόβουν τα πόδια.... Και όταν δεν είμαι άρρωστη νιώθω κουρασμένη.... Εχω βαρεθεί να παραπονιέμαι. Μήνες τραβάει αυτή η κατάσταση.... Ο παθολόγος λέει πως όλος ο κόσμος είναι έτσι. Εμένα δε με καλύπτει αυτή η απάντηση. Αφού δεν είναι ίωση πως γίνεται όλος ο κόσμος να είναι ταυτόχρονα κρυωμένος; Υπάρχει όμως ένα κοινό σε όλον τον κόσμο που δε νιώθει καλά! Αν παρατηρήσετε τον τελευταίο χρόνο τουλάχιστον είμαστε όλοι σε πολύ άσχημη ψυχολογική κατάσταση. Είναι η μείωση των εσόδων που συνεπάγεται αλλαγή τρόπου ζωής.... Για πολλούς η αλλαγή αυτή είναι τεράστια! Βομβαρδιζόμαστε από ειδήσεις..... Πέφτουμε για ύπνο και δεν ξέρουμε τι θα ξημερώσει... Μας έχει τσακίσει το άγχος για το αύριο..... Αν ξέραμε την αλήθεια ίσως να ήταν καλύτερα. Μας κοροϊδεύουν όμως(οι πολιτικοί) και δεν ξέρουμε που βαδίζουμε. Ζούμε ένα μαρτύριο δίχως τέλος...... Ε όλο αυτό απλώς κάποια στιγμή ξέσπασε..... Δεν ξέσπασε ο κόσμος όπως θα έπρεπε..... Ξέσπασε το ανοσοποιητικό του σύστημα όμως από τη συνεχή στενοχώρια. Επαψε να λειτουργεί κανονικά. Αυτό σκεφτόμουν καθώς ετοίμαζα ένα ζεστό τσάι..... Ολοι οι γνωστοί και φίλοι είναι κρυωμένοι ή είχαν κάποιο ατύχημα. Τυχαίο;.... Ακόμα και γνωστοί γνωστών.... Ετσι κατέληξα σ' αυτή τη 'διάγνωση'. Πως το κρύωμα ή ό,τι άλλο μας συμβαίνει τελευταία έχει αφετηρία την κακή ψυχολογία. Αν το σκεφτείτε δεν είναι τυχαίο πως όταν τηλεφωνούμε στους άρρωστους γνωστούς μας για τα περαστικά η κουβέντα πάντα πάει στην κατάσταση που βιώνουμε... Και στο γιατρό που πας δε μπορεί να μη γίνει μια αναφορά! Ετσι καθώς μετράω πόσα πολλά χαρτομάντιλα έχω χαλάσει, κάνω....διαγνώσεις. Οταν γίνω καλά λέω να γραφτώ στην ιατρική.... Μην πάει χαμένο τόσο ταλέντο..........

Ζωή στη Γη με έμπνευση τον @moloch82

Από τότε που έχασα τη μαμά μου η ζωή έχει αποκτήσει άλλο νόημα. Θα ήθελα ν' αφήσω το αποτύπωμα μου στη γη... Δεν ξέρω πως.... Είναι τεράστιο, δύσκολο θέμα.... Μπερδεύομαι πολύ μ' αυτό! Αγχώνομαι και με τα βιβλία, τη μεγάλη μου αγάπη.... Η ζωή μας τόσο μικρή και πολύτιμη..... Φοβάμαι πως δε θα προλάβω να διαβάσω όλα όσα θέλω. Και η λίστα όλο μεγαλώνει.....όσο περισσότερο διαβάζω! Ανακάλυψα όμως και κάτι καλό! Πως μπορώ να γίνομαι ευτυχισμένη, απίστευτα ευτυχισμένη, με τα πιο μικρά πράγματα..... Ενας καφές και κουβέντα με τη φίλη μου στο Λουμπαρδιάρη... Ενα θερινό σινεμά..... Να κολυμπώ με τις ώρες.... Να περπατώ ξυπόλυτη στη βρεγμένη άμμο... Να κοιτάζω πως μπερδεύεται το γαλάζιο της θάλασσας με το λουλακί τ' ουρανού.... Να βλέπω τον ήλιο να λιώνει μέσα στο νερό ξαπλωμένη στη ζεστή ακόμα άμμο... Κάθε μέρα είναι και ένα θαύμα! Μπορείς να βρεις ομορφιά στα πάντα.... Πόσο λίγο εκτιμούμε τη φύση και όσα μας δίνει απλόχερα.... Οταν ήμουν μικρή είχα διαβάσει(όπως τα περισσότερα κοριτσάκια)'το παιχνίδι της Πολυάννας'. Η Πολυάννα έβρισκε κάτι όμορφο στις χειρότερες καταστάσεις. Ο,τι και να συνέβαινε... Από όλα έβγαζε ένα νόημα... Εγώ δεν τα καταφέρνω.... Είναι φορές στενοχωριέμαι/αγχώνομαι για ασήμαντα πράγματα...... Κάπως έτσι ήταν και η μαμά μου.... Γι αυτό έφυγε νωρίς..... Ισως πρέπει να προσπαθήσω να μοιάσω περισσότερο στον τρόπο σκέψης της Πολυάννας και λιγότερο της μαμάς μου.... Μάθημα: τελικά πρέπει να μάθω να μην αγχώνομαι και να ζω την κάθε μέρα..!! Η serenata έμαθε το 'Μάθημα' και ακούει...

Τι γίνεται η αγάπη;...

'Δεν υπάρχει φως χωρίς σκιά, δεν υπάρχει ευτυχία χωρίς πόνο' Ιζαμπέλ Αλιέντε 'Φωτογραφία σε Σέπια' Τι γίνεται λοιπόν ο έρωτας; Που πηγαίνει όταν η σχέση τελειώνει; Τι γίνονται τα αισθήματα που κάποτε νιώθαμε; Σβήνουν; Παύουν να υπάρχουν; Υπάρχει άραγε κάποιος τόπος που πηγαίνουν όταν φεύγουν απ' την καρδιά μας; Μπορεί να μένουν στον τόπο αυτό μέχρι να τα...χρειαστούμε ξανά; Σε μια λανθάνουσα κατάσταση....μισοκοιμισμένα; Από παλιά το σκεφτόμουν αυτό..... Οπως οι Ινδουιστές πιστεύουν στη μετενσάρκωση. Ετσι κι εγώ νομίζω πως όταν τελειώνει μια σχέση δεν χάνεται η αγάπη..... Μπορεί να πηγαίνει αλλού, μπορεί να κρύβεται μέσα μας. Οταν χωρίζεις με κάποιον τι γίνονται τα αισθήματα που ένοιωθες κάποτε; Ο πόνος; Το πάθος; Οι όμορφες στιγμές; Τα ξεχνάμε όλα; Παύουν να υφίστανται; Πατάμε ένα κουμπί και 'ξ-ερωτευόμαστε'; Μήπως μένουν μέσα μας μέχρι να έρθει η στιγμή να...ανάψει ξανά η φλόγα τους; Ξέρω, οι περισσότεροι μπορεί να μην το έχετε σκεφτεί έτσι. Μπορεί να μη σας απασχόλησε κάτι τέτοιο. Είναι μια προσέγγιση διαφορετική..... Ισως εκκεντρική;..... Κάντε μου τη χάρη όμως και ακολουθήστε με σ' αυτές τις σκέψεις...... Μπορεί να βρείτε κάτι ενδιαφέρον.... Οταν χωρίζουμε σταματάμε ενστικτωδώς ν' αγαπάμε τον άνθρωπο που είχαμε ερωτευτεί; Μου φαίνεται δύσκολο. Μπορούμε να διαγράψουμε έτσι εύκολα έναν άνθρωπο με τον οποίο μοιραστήκαμε όμορφες και άσχημες στιγμές; Ξεχνάμε αμέσως; Κάτι σα να πατάμε delete στις μνήμες; Ολες οι στιγμές που ζήσαμε στη διάρκεια της σχέσης ξεχνιούνται; Και καλά στην αρχή μπορεί να μη θέλουμε να θυμόμαστε... Περνώντας όμως ο χρόνος δε συγχωρούμε ποτέ; Οταν περάσει το 'πένθος' του χωρισμού δε νιώθουμε τίποτα για τους ανθρώπους που ζήσαμε χρόνια μαζί; Οσο και αν μας έχουν πονέσει έρχεται μια στιγμή που συγχωρούμε, ξεχνάμε. Τότε κάτι νιώθουμε για τους πρώην.... Οχι κάτι δυνατό, αλλά κάτι που θυμίζει φιλία, νοιάξημο ... Αυτό με απασχολεί..... Ο ενδιάμεσος χρόνος...... Από τη μια σχέση στην άλλη... Μεγάλο ή μικρό διάστημα..... Αυτόν τον καιρό τι γίνεται η αγάπη; Που πάει;...

Η ομορφιά μόνο στο όνειρο;......

Θα ήθελα να μένω σ' ένα νησί.... Σ' ένα απλό σπίτι όπως αυτά των Κυκλάδων. Σε μια άκρη της ξέρας να βλέπω θάλασσα και ουρανό.. Να μυρίζω τη θάλασσα.... Ν' ακούω τις φωνές των γλάρων..... Να έχω μια γάτα... Να βγαίνω το πρωί με μια κούπα καφέ και να βλέπω την ανατολή.... Και η γάτα να γουργουρίζει και να τρίβεται στα πόδια μου... Δε ζητάω πολλά.... Ηρεμία.... Και το γαλάζιο τ' ουρανού και τις θάλασσας να μπλέκονται..... Να βλέπω τα σύννεφα να περνάν και να σκέφτομαι με τι μοιάζουν...... Τόσο απλά πράγματα και συνάμα τόσο δύσκολα.... Η μήπως τα κάνουμε εμείς δύσκολα; Ενας παιδικός φίλος έφυγε πριν 15 περίπου χρόνια για το αγαπημένο του νησί και δεν ξαναγύρισε. Μια απ' τις λίγες φορές που μας επισκεύθηκε του είπα πόσο τον 'ζήλευα'.... Με ρώτησε γιατί δεν κάνω το ίδιο. Είπα πως θα το κάνω όταν τακτοποιηθώ.... Η απάντηση που πήρα ήταν πως όσο το σκέφτομαι δε θα το κάνω ποτέ! 'Φύγε όποτε θέλεις....μη σε νοιάζουν τα λεφτά, όλα θα τα βρεις στην πορεία'...... Δε μπορούσα να φανταστώ πως είναι τόσο εύκολο.... Ισως για μένα να μην είναι εύκολο. Και είναι φορές που αναρωτιέμαι γιατί;...... Εχω ταξιδέψει τόσο πολύ, ξεσηκώθηκα και πήγα στην άλλη άκρη της Ευρώπης να ζήσω. Και τ' όνειρό μου, ένα μπαλκόνι πάνω απ' τη θάλασσα, δυσκολεύομαι να το κάνω. Γιατί, όπως έλεγε η μαμά μου, η μεγαλύτερη ικανοποίηση είναι κατά τη διάρκεια του ονείρου;..... Μ' αρέσει να ονειρεύομαι.... Μπορεί αυτό να με βοηθά να γράφω. Αν είχα πραγματοποιήσει τ' όνειρό μου πιθανόν να μην έγραφα.... Θα είχα όλη την ομορφιά μπροστά στα μάτια μου.... Γιατί να την αφήσω για να γράψω; Ισως να περιέγραφα όλα όσα γέμιζαν τα μάτια και την καρδιά μου. Θα μπορούσα όμως; Οταν ζεις την τελειότητα που ονειρεύτηκες δεν την χαλάς στο χαρτί. Φοβάμαι πως αυτά που φαντάζομαι είναι αδύνατον να γραφτούν...... Στο μυαλό μου έχω το τέλειο σπίτι στο τέλειο σημείο, με την θάλασσα που θέλω και το λουλακί τ' ουρανού όπως το έχω ονειρευτεί.... Αν κάποια στιγμή τα βρω όλα αυτά...... Θα γεμίσω μέσα μου απ' την ομορφιά της φύσης και θα θέλω μόνο να κοιτάζω... Να προσπαθήσω να περιγράψω αυτά που ονειρεύομαι είναι αδύνατο..... Πουθενά δε χωρά αυτή η ομορφιά....... Μόνο μέσα μου.......

Το κοριτσάκι και οι κούκλες...

Ηταν ένα κοριτσάκι λεπτό, ευαίσθητο πολύ και διακριτικό. Αυτό το παιδί ένιωθε πολύ μόνο... Δεν είχε αδέρφια.... Μετά το παιχνίδι γύριζε σπίτι και ήταν μόνη. Ετσι αισθανόταν πάντως... Πολύ μόνη. Κάποια βράδια έβγαινε στο μπαλκόνι και κοιτούσε το διπλανό σπίτι. Εκεί έμενε μια οικογένεια με πολλά παιδιά...... Τα κοιτούσε κι ένιωθε ένα τσίμπημα στην καρδούλα της. Τότε γύρναγε στις κούκλες της και έπαιζε.... Ετσι είχε αγαπήσει πάρα πολύ τις κούκλες της..... Ακόμα κι αυτές που είχαν παλιώσει. Για κείνη ήταν κάτι σαν ζωντανά πλάσματα...τ' αδερφάκια που δεν είχε... Είχε δεθεί μαζί τους.... Μια μέρα ήρθε στο σπίτι τους μια ψηλή κυρία μάλλον φίλη της μαμάς. Ζήτησε να μιλήσει στο κοριτσάκι... Εμειναν οι δυο τους στο δωμάτιο της. Πόσο μικρό φαινόταν το δωμάτιο με την ψηλή κυρία..!! Είπε στο κοριτσάκι πως έχει πολλές κούκλες και μερικές έχουν παλιώσει και χαλάσει. Φαινόταν πως δεν έπαιζε πια μ' αυτές. Πρότεινε τότε η ψηλή κυρία να πάρει τις παλιές κούκλες που δεν ήθελε πια το κοριτσάκι. Θα τις έδινε σε παιδάκια που δεν είχαν κούκλες. Ζήτησε απ' το παιδί να διαλέξει ποιες ήταν οι ποιο παλιές. Το κοριτσάκι δέχτηκε γιατί σκέφτηκε τα φτωχά παιδάκια..... Η κυρία πήγε στο άλλο δωμάτιο και έπινε καφέ με τη μαμά της. Το κοριτσάκι είχε μια μέρα να ξεδιαλλέξει τις παλιές κούκλες. Διάλεξε αυτές που δεν έπαιζε πια μαζί τους, τις χαλασμένες και τις έβαλε τακτικά σε μια τσάντα. Την άλλη μέρα το απόγευμα η ψηλή κυρία ήρθε ξανά. Καθόταν στον κήπο με τη μαμά της μικρής και μιλούσαν. Το κοριτσάκι κατέβηκε με την τσάντα και την άφησε δίπλα στην καμέλια. Μετά πήγε και χώθηκε στην αγκαλιά της μαμάς της. Οι δυο γυναίκες μιλούσαν μέχρι που βράδιασε. Το παιδάκι δεν άκουγε μόνο σκεφτόταν τις κούκλες μέσα στην τσάντα...... Που θα πήγαιναν άραγε; Θα τις αγαπούσε άλλο παιδάκι όσο εκείνη; Μήπως τις κακομεταχειριζόταν; Μην τις πετούσε κάπου; Σίγουρα κανείς δε θα τις αγαπούσε όσο εκείνη.... Ειδικά τώρα που είχαν παλιώσει και χαλάσει. Χωρίς να το καταλάβει καλά καλά τα ματάκια της βούρκωσαν και άρχισε να κλαίει... Η κυρία τη ρώτησε μήπως δε θέλει να δώσει τις κούκλες.... Κι εκείνη μέσα στους λυγμούς της προσπάθησε να εξηγήσει.... Οσο μπορούσε να εξηγήσει ένα μικρό παιδί. Στενοχωριόταν για τα παιδάκια που δεν είχαν κούκλες μα στενοχωριόταν και για τις κούκλες..... Δεν ήθελε να τις πετάξουν ή να τις πονέσουν..... Δεν ήξερε αν θα βρεθούν κάπου που θα κρυώνουν ή θα νιώθουν άσχημα. Η κυρία προσπάθησε να τη μεταπείσει αλλά δεν τα κατάφερε... Μετά από λίγο είπε στο κοριτσάκι να κρατήσει τις κούκλες του. Το κοριτσάκι σταμάτησε να κλαίει, πήρα την τσάντα και γύρισε τις κούκλες πίσω στη θέση τους. Ξεμαλλιασμένες, γυμνές και παλιές εκείνη όμως τις αγαπούσε. Τις αγκάλιασε σφιχτά και τις φίλησε πριν τις βάλει πίσω στη θέση τους. Από τότε κανένας δεν της ζήτησε ξανά να δώσει τις κούκλες της.... Οταν μεγάλωσε τις έδωσε μόνη.... Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία...... Αντε τώρα για ύπνο όλοι..!!

Μια φορά κι έναν καιρό...

Θα ήθελα να μπορούσα να γράφω μόνο παραμύθια.... Να ήμουν 'παραμυθού'..!! Αν ήξερα αρκετά δε θα έγραφα τίποτε άλλο. Μόνο παραμύθια.... Δε θα ξαναέγραφα για την καθημερινότητα.... Τίποτα απ' όλ' αυτά που μας πληγώνουν. Θα έγραφα για τη σταχτοπούτα, την κοκκινοσκουφίτσα για την ωραία κοιμωμένη... Φανταστικές ιστορίες που μπορούν να μας ταξιδέψουν λίγο, να νιώσουμε ξανά παιδιά... Λίγο σαν την κοκκινοσκουφίτσα στο δάσος.... Λίγο σαν τη σταχτοπούτα να χορέψουμε με τον όμορφο πρίγκηπα.... Αν ζούσε η γιαγιά μου θα της ζητούσα να μου θυμίσει τα παραμύθια που μου έλεγε. Εφυγε η γιαγιά, ξεχάστηκαν και τα περισσότερα παραμύθια... Δε θέλω όμως να γκρινιάζω....... Ετσι όπως έχει γίνει η ζωή μας, δυστυχώς, δεν υπάρχουν ευχάριστα να γράψει κανείς. Γι αυτό αγαπώ τα παραμύθια..... Να μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω... Να κουλουριαστώ στην αγκαλιά της γιαγιάς, ν' ακούω ιστορίες.... Να ήταν όλη η στενοχώρια μας πως θα προλάβουμε την άμαξα πριν γίνει κολοκύθα... Πως θα περάσουμε το δάσος χωρίς να μας φάει ο λύκος.... Να έφταναν τα προβλήματα μας μέχρι εκεί..... Τι καλά που θα ήταν.... Πόσο ευτυχισμένοι θα ήμασταν..... Πόσο θα θελα να ζω μέσα σ' ένα παραμύθι.... Σ' ένα φανταστικό κόσμο που θα χωρούσε μόνο χαρά...... Να μη στενοχωρηθώ ξανά ποτέ.... Μια φορά κι έναν καιρό.......

Καλικατζαράκια...

Οταν ήμουν μικρή, των Φώτων, η γιαγιά μου έλεγε πως φεύγουν τα καλικαντζαράκια.... Δεν ήταν ήταν σαφές το πότε είχαν έρθει... Πάντως των Φώτων έφευγαν..... Τα καλικαντζαράκια ευθύνονταν για κάθε αναποδιά που συνέβαινε στο σπίτι κατά τη διάρκεια των Χριστουγέννων. Βέβαια αυτό το μάθαινα κάθε φορά στο τέλος και σαν παιδάκι μέχρι την άλλη χρονιά το είχα ξεχάσει.... Ζητούσα κάθε φορά από τη γιαγιά να μου πει για του καλικάντζαρους. Οι καλικάντζαροι πρέπει να ήταν μικροί σε μέγεθος, κάτι μεταξύ σκύλου και γάτας. Ηταν σίγουρα πολύ άσχημα όντα με μεγάλα αυτιά και καφέ χρώμα(το χρώμα που δε μου άρεσε μικρή). Ετσι τους είχα πλάσει με το μυαλό μου. Εκαναν όλων των ειδών τις σκανταλιές.... Σαν τα άτακτα γατάκια..... Η τις πρωτάρες νοικοκυρές.... Τα καλικαντζαράκια δεν εμφανιζόντουσαν τη μέρα. Για κάποιο λόγο όλες τις τσαπατσουλιές τις έκαναν νύχτα. Είχα προσπαθήσει να μείνω άυπνη κάποια βράδια για να τα δω αλλά ποτέ δεν είχα αντέξει αρκετά:). Προφανώς το μυστήριο γύρω από την ώρα της εμφάνισης τους έκανε την 'ύπαρξη' τους πιο πιστευτή...... Ηταν κάτι σαν τον Αγιο Βασίλη...... Στο αντίθετο όμως.... Οι καλικάντζαροι ερχόντουσαν κάποια στιγμή κατά τα Χριστούγεννα και έφευγαν την ημέρα των Φώτων....... Ο αγιασμός που έφερναν οι μεγάλοι στο σπίτι τους έδιωχνε γιατί ήταν κακά πλάσματα. Γυρνούσαν, λοιπόν, στο σπίτι τους, στο κέντρο της γης! Εκεί ζούσαν όλο το χρόνο εκτός απ' τα Χριστούγεννα που ανέβαιναν για να αναστατώσουν τα σπίτια. Οσο ήταν στο κέντρο της γης προσπαθούσαν να μας εξοντώσουν..!! Ναι, γιατί η γη βασίζεται(επιστημονικά τεκμηριωμένο απ' τη γιαγιά)σ' ένα στύλο. Αυτό το στύλο ροκάνιζαν όλο το χρόνο οι καλικάντζαροι με σκοπό να ρίξουν τη γη:)! Οταν ανέβαιναν στη γη(τα Χριστούγεννα) ο στύλος γινόταν σαν καινούργιος....μαγικά.... Μάλλον απ' το Θεό..... Φεύγοντας τα Φώτα, ξανάρχιζαν τη 'δουλειά'. Και φτου κι απ' την αρχή......... Κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη....... Ετσι κάπως ξεκινούσαν οι ιστορίες για τους καλικάντζαρους που δεν ανήκαν στην 'ενότητα' παραμύθια......

Δύσκολες αποφάσεις....

Ερχονται φορές που πρέπει να πάρεις αποφάσεις. Δεν έχει να κάνει με την αλλαγή του χρόνου. Το σκέφτεσαι καιρό...... Τι κι αν έτυχε να είναι νέος χρόνος που πρέπει ν' αποφασίσεις; Για μένα η αλλαγή του χρόνου δε σημαίνει και πολλά..... Ενα νούμερο αλλάζει. Δεν παίρνω αποφάσεις για το νέο έτος γιατί ποτέ δεν τις τηρώ. Μου θυμίζουν τις δίαιτες που αρχίζουν από Δευτέρα..... Οταν αποφασίζεις ν' αρχίσεις ή να σταματήσεις κάτι, τι σημασία έχει η ημερομηνία; Ετσι κι εγώ πρέπει να πάρω μια απόφαση. Παιδεύομαι μήνες τώρα..... Και ακόμα δεν είμαι σίγουρη... Μια φορά στη ζωή μου έκανα ένα μεγάλο λάθος θεωρώντας πως αν δεν έχεις άλλη επιλογή μένεις σ' αυτή που σου βρίσκεται. Φοβάμαι τώρα μην κάνω το δεύτερο μεγάλο λάθος.... Είναι όμως λάθος; Η μήπως είναι η επιλογή που έπρεπε να έχω κάνει χρόνια τώρα; Είναι η βλακεία ό,τι χειρότερο μπορεί να σου τύχει; Η μήπως το ψέμα και η κακία είναι το χειρότερο; Δεν θέλεις φιλίες με άτομα που γνωρίζεις πως λένε ψέματα. Ακόμα λιγότερο με κουτσομπόληδες και κακούς. Καμιά φορά η κακία είναι κάτι που δεν το καταλαβαίνεις.... Ανθρωποι εγωιστές συνήθως είναι κακοί..... Μπορεί να είναι έξυπνοι, καλλιεργημένοι...αλλά είναι εγωιστές. Σε πληγώνουν με μια απίστευτη ευκολία..... Απ' την άλλη η βλακεία που απέφευγα μια ζωή.... Μόνο που υπάρχουν διαφόρων ειδών βλάκες. Και μη βιαστήτε να μου πείτε πως η βλακεία είναι μία, γιατί έχω κάνει διατριβή στο θέμα. Υπάρχουν οι βλάκες που μπορεί απ' τη βλακεία τους να σου κάνουν κακό και οι άλλοι..... Οι άλλοι δεν είναι ακριβώς βλάκες. Δεν είναι μορφωμένοι, καλλιεργημένοι, είναι λίγο χοντροκομμένοι.... Σε βλέπουν όμως σαν το ιερό δισκοπότηρο, σε σέβονται, σ' αγαπούν και σε προσέχουν! Δεν είναι το πιο σημαντικό στις μέρες μας να έχουμε κοντά μας ανθρώπους να νοιάζονται; Να κοιμάσαι ήσυχα το βράδυ..... Αυτό σκεφτόμουν. Δεν έχεις να φοβάσαι. Τίποτα περίεργο ή ύπουλο να σου συμβεί.... Ασφάλεια, ειλικρίνεια και οικειότητα, δεν είναι περισσότερο σημαντικά απ' το μεγάλο πάθος που δεν ξέρεις που θα σε οδηγήσει; Αυτά σκέφτομαι...και πρέπει ν' αποφασίσω......

'Nothing changes on New Years day...' λένε και οι πολυαγαπημένοι μου Ιρλανδοί..!! Ας την κάνουμε ΚΑΛΗ αυτή τη ΧΡΟΝΙΑ:)!!

Happy New Year!

Ολοι γράφουν κάτι για το χρόνο που πέρασε. Είχα γράψει κάτι κι εγώ... Δεν έχω να πω πολλά για το 2011... Ετσι όπως γράφω άλλωστε, σα σε ημερολόγιο, όλα είναι γραμμένα. Τι περισσότερο θα μπορούσα να πω; Νιώθω όμως ξανά αυτό το ψυχαναγκασμό να γράψω και γω κάτι..... Δεν μπορεί κάτι περισσότερο ξέρουν όλοι όσοι έγραψαν για το χρόνο που φεύγει. Πρέπει να γράψω όλα τα καλά του '11; Χμμ ε δεν ήταν και πολλά... Οχι τουλάχιστον για μένα. Ούτε πιστεύω στην αλλαγή του χρόνου..... Τι θ' αλλάξει δηλαδή απ' τις 31 Δεκεμβρίου μέχρι την πρώτη Ιανουαρίου; Τι μπορεί ν' αλλάξει σε μια νύχτα; Μπορούμε να φιληθούμε και να δώσουμε πολλές ευχές..... Αυτές οι ευχές μου θυμίζουν τις ευχές που κάνουμε όταν πέφτει ένα αστέρι .... Ξέρουμε από πριν πως δε θα πιάσουν αλλά τις κάνουμε..... Εγώ δε θα πω για το '11. Οσο για το 2012...... Αν δεν έρθει το τέλος του κόσμου...... Θα περάσουμε πολύ δύσκολα και αυτό είναι κάτι που το ξέρουμε όλοι. Μπορούμε να ευχηθούμε καλές μάχες.... Ο,τι και να ναι αυτές. Μπορούμε να δώσουμε ευχές για δύναμη..... Να κάτι που θα χρειαστούμε. Καλή δύναμη λοιπόν για το νέο έτος....... Δε θα ευχηθώ να λιγοστέψουν οι άστεγοι και οι άνεργοι γιατί ξέρω πως δε θα πιάσει... Θα ευχηθώ να γίνουμε περισσότερο δυναμικοί.... Να απαιτήσουμε αυτά που μας αξίζουν. Θα προσπαθήσω να μην κάνω κακές σκέψεις.... Γιατί όπως λένε οι Κινέζοι όταν κάνουμε κακές σκέψεις προκαλούμε το κακό. Θα ευχηθώ αισιοδοξία γιατί αν μη τι άλλο δε θα μας βλάψει..... Περισσότερα χαμόγελα.... Θα ευχηθώ να πιστέψουμε σε μας! Θα ευχηθώ να έχουμε δύναμη και καρδιά! Nα είμαστε ενωμένοι! Και ας μην ξεχνάμε πως δεν αλλάζει παρά μόνο το νούμερο.....

Εξαλλη!!!

Είμαι θυμωμένη! Εξοργισμένη! Και δεν ξέρω τι να κάνω..... Μάλλον ξέρω αλλά δε μπορώ να γίνω τόσο βίαιη όσο θα ήθελα. Χθες έφυγε από κοντά μας η Λουκία Ρικάκη. Εκλαψα πολύ για τη Λουκία που μας άφησε τόσο νωρίς..... Ετυχε να την έχω γνωρίσει και δε μπορώ να φανταστώ πως έφυγε έτσι... Η Λουκία το πάλεψε πολύ γιατί ήταν μαχητής. Εφυγε τόσο νέα, η αεικίνητη, δοτική, αισιόδοξη Λουκία...... Απέναντι στο γεγονός αυτό ήρθαν σήμερα τα νέα μέτρα. Μέτρα άδικα τραγικά θα τα έλεγα! Οι Τούρκοι βάζουν φωτιές στα δάση μας, ο Εφραίμ μετά από 3 χρόνια στη φυλακή, ο Παπανδρέου στο δικό του σύμπαν, η χώρα ξέφραγο αμπέλι..... Φόροι για τα μικρά αυτοκίνητα, τα μικρά σκάφη....... Φόροι στα εισοδήματα από 5.000 ευρώ(το χρόνο)! Πως να μη θυμώσω; Και ο Βουλγαράκης αθώος, ο Ρουσόπουλος αθώος, ο Ακης αθώος..... Το Βατοπέδι δεν ήταν σκάνδαλο! Η Siemens δεν ήταν σκάνδαλο.... Αφού κανένας δεν πήγε φυλακή;...... Μαζεύουμε τρόφιμα για ανθρώπους που έχουν ανάγκη...και είναι πολλοί! Οι αυτοκτονίες έφτασαν το 40%! Ο κόσμος αυτοκτονεί! Τα παιδιά λιποθυμούν στα σχολεία...... Ανθρωποι χάνουν καθημερινά τη δουλειά τους! Χάνουν τα σπίτια τους..... Κάθε μέρα χάνουμε ένα κομμάτι αξιοπρέπειας...... Θέλω να κλάψω για τη Λουκία που έφυγε πρόωρα.... Δε μπορώ όμως. Δε μπορώ γιατί όλα όσα συμβαίνουν καθημερινά με θυμώνουν. Οχι δεν είμαι θυμωμένη...έξαλλη είμαι! Θέλω να βγω στο μπαλκόνι και να ουρλιάξω! Θέλω να κλάψω για όλο τον κόσμο...και για μένα...... Τόσες κατάρες...... Τι γίνονται τόσες κατάρες; Τόσες κατάρες για τους 300 και κανένας δεν έπαθε τίποτα...... Τους καταριέται όλος ο κόσμος για τους φόρους! Ολοι είναι καλά και πλούσιοι....... Και έφυγε η Λουκία που έδινε χαρά....... Δεν καταλαβαίνω! Είμαι έξαλλη!!!

The Twelve Days of Christmas

Τα λάθη μου όχι μόνο για σένα....

Ποιος μας ταιριάζει;....

Λέμε πως κάποιος μας 'ταιριάζει'....... Ποιος είναι αυτός όμως; Ο ωραίος άγνωστος που ερωτευθήκαμε κεραυνοβόλα; Κάποιος που έχουμε πολλά κοινά ενδιαφέροντα; Εκείνος που μας νοιάζεται όσο κανένας; Πόση σημασία έχουν τελικά τα κοινά ενδιαφέροντα; Τα ετερώνυμα έλκονται; Αν ναι για πόσο; Ποιος μας ταιριάζει τελικά; Αν ανήκεις σ' εκείνους που δε θέλουν να μείνουν για πάντα μόνοι.... Ειδικά τις εποχές που ζούμε κι έχουμε ανάγκη ένα χέρι να κρατήσουμε .... Να μας κρατήσει..... Τι είναι ο έρωτας τελικά; Πόσο κρατάει; Και τι είναι η αγάπη; Το πάθος; Ποιο έχει μεγαλύτερη σημασία, μεγαλύτερη διάρκεια; Τι ρόλο παίζει η φιλία; Ο φίλος που ξέρεις και σε ξέρει; Δεν έχει εκπλήξεις. Και το φλερτ; Παίζει μεγάλο ρόλο; Μετά από μια σχέση πάθους που μας άφησε κομμάτια.... Κι αφού έχουμε ξεπεράσει το παρελθόν τι μας 'χρειάζεται'; Μια άλλη σχέση πάθους; Ενας καινούργιος μεγάλος έρωτας; Πως θα προστατεύσουμε την καρδιά μας; Θα το καταλάβουμε όταν ταιριάζουμε με κάποιον; Δεν είμαι τόσο σίγουρη.... Αν δεχτούμε αυτό που λένε οι ψυχαναλυτές...πως έχουμε την τάση να επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη.... Είμαστε χαμένοι από χέρι; Μήπως χρειάζεται να χρησιμοποιούμε περισσότερο τη λογική; Και η καρδιά; Πως μπορείς ν' αγνοήσεις την καρδιά; Κι ας σε οδηγεί σε λάθος μονοπάτια..... Είναι θέμα χαρακτήρα; Κάποιοι μπορούν άλλοι όχι. Μεγαλώνοντας βάζουμε μυαλό, όπως λένε; Αν όχι θα έπρεπε. Κάτι μου λέει όμως πως στα ζητήματα καρδιάς δεν υπάρχει σωστό και λάθος.... Κι αν υπάρχει το καταλαβαίνεις αργά.... Συνήθως ένας τρίτος, κατά προτίμηση ειδικός, μπορεί να δώσει συμβουλές. Θα μπορέσεις όμως να τις ακολουθήσεις; Σκοντάφτουμε στο χαρακτήρας ξανά. Εξαρτώνται όλα απ' το χαρακτήρα; Μάλλον.... Καρδιά και λογική.... Αλλος δίνει μεγαλύτερο βάρος στην καρδιά, άλλος στη λογική. Δηλαδή ταιριάζεις με κάποιον ανάλογα με το ποιος είσαι ΕΣΥ! Ούτε κεραυνοβόλοι έρωτες ούτε μεγάλα πάθη αν λειτουργείς με τη λογική. Από την άλλη δεν κινδυνεύεις....... Δε θα νοιώσεις τον πόνο του έρωτα. Πόσο πεζή μου φαίνεται αυτή η εκδοχή..... Τι είναι προτιμότερο τελικά; Να τσακιζόμαστε απ' τα μεγάλα πάθη ή να ακολουθούμε την ασφαλή οδό;....

Χριστούγεννα...

Χθες βράδυ ήταν ωραία.... Δε μου αρέσουν τα χλιδάτα εστιατόρια ή ξενοδοχεία. Δε θέλω να πηγαίνω κομμωτήριο(γιατί πρέπει) να βάζω μάσκες...να πρέπει να είμαι στα καλύτερα μου. Δε μου αρέσει ο ψυχαναγκασμός.... Θα είμαι η ωραιότερη όταν αισθάνομαι έτσι. Σιχαίνομαι που βγαίνουν παρέες και οι γυναίκες κοιτάζονται να δουν ποια είναι η καλύτερη. Χθες βγήκα μετά από πολλές μέρες. Οχι βόλτα με τα πόδια, έξοδος. Και πέρασα καλά γιατί δεν είχα άγχος! Δεύτερη φορά που παραμονή Χριστουγέννων πήγα σε Κινέζικο εστιατόριο. Γύρισα την πόλη και την είδα στολισμένη.... Πρώτη φορά, την παραμονή των Χριστουγέννων..... Λες και όλο τον καιρό ήμουν στο κουκούλι μου.... Σα να κρυβόμουν από κάτι...... Από τη ζωή;...... Ενα βράδυ χαλαρό, ένα ποτήρι κρασί...... Και ήταν ωραία. Αναρωτήθηκα γιατί κρυβόμουν μέσα τόσον καιρό μέσα... Η ζωή μπορεί να είναι και όμορφη. Το πρωί άκουσα στις ειδήσεις για μια γυναίκα που πήγε να πάρει ψωμί και ξέσπασε σε κλάματα γιατί δεν είχε αρκετά λεφτά. Ναι, όλο τον καιρό αυτά σκεφτόμουν. Μπορώ όμως να δώσω λίγη χαρά και στον εαυτό μου. Πόσες φορές έχω πει πως η ζωή είναι λίγη...... Δεν αξίζει να μιζεριάζω συνεχώς. Πολλοί οι άνθρωποι που έχουν ανάγκη... Οσο αγχώνομαι δεν μπορώ να βοηθήσω. Οσο σκέφτομαι την κατάσταση πέφτω όλο και περισσότερο.... Χωρίς χιούμορ δεν αντιμετωπίζεται.... Κι εγώ πρέπει να χαλαρώσω λίγο.... Χρειάζομαι ψυχραιμία. Τέρμα στο ψυχαναγκασμό των γιορτών. Νοιώθω ενοχές που δεν υποφέρω όπως οι περισσότεροι..... Αυτό όμως πρέπει να σταματήσει πια....!!

Προπαραμονή Χριστουγέννων

Ερχονται Χριστούγεννα και μου λείπει περισσότερο η μαμά μου.... Μου λείπουν τα βράδια που ερχόταν και μ' έβρισκε μετά το τέλος μιας ταινίας. Συναντιόμασταν στα σκοτάδια και μιλούσαμε ψιθυριστά για την ταινία... Γελούσαμε και φιλιόμασταν για καληνύχτα... Ακόμα τώρα όταν βλέπω κάποια ταινία μετά κλείνω τα μάτια κι ονειρεύομαι πως θα ρθει... Η πορσελάνινη μαμά μου... Οσο ζω ζει μέσα μου..... Ερχονται Χριστούγεννα.... Εύχομαι όλοι να περάσουμε όμορφα τις γιορτινές μέρες! Εύχομαι να μην υπάρχει αυτές τις μέρες παιδάκι μόνο.... Ολα τα παιδάκια μεγάλα και μικρά χρειάζονται αγάπη, μια αγκαλιά... Ολοι μας ένα χαμόγελο... Εύχομαι να ξεχάσουμε λιγάκι την ασχήμια γύρω μας. Περισσότερο απ' όλα όμως εύχομαι όλος ο κόσμος να έχει ένα πιάτο φαγητό και ζεστασιά.....!!

Εθελοντισμός στην Ελλάδα....

Φέτος δε ένιωθα καθόλου πως έρχονται Χριστούγεννα.... Μέχρι που σκέφτηκα πως το νόημα της γιορτής δεν είναι ν' αγοράζουμε ωραία ρούχα και να πηγαίνουμε να διασκεδάσουμε. Αυτό είναι που νομίζει ο περισσότερος κόσμος.... Αυτό νόμιζα μέχρι κάποια εποχή κι εγώ. Δώρα ρούχα και διασκέδαση, ακόμα και μέσα στην κρίση που ζούμε. Προσπάθησα να σκεφτώ το πραγματικό νόημα των Χριστουγέννων.... Και αυτό είναι η αγάπη! Και το ωραίο με την αγάπη είναι πως όσο περισσότερη δίνεις τόσο περισσότερη παίρνεις..... Δεν είναι κανένα μυστήριο.... Φαντάζομαι εξαρτάται απ' το χαρακτήρα του καθενός. Ενας φίλος, του οποίου δεν αμφισβητώ την καλοσύνη, θα βοηθήσει αλλά δίνοντας ρούχα και φαγητά. Οταν του πρότεινα να έρθει σε κάποιο νοσοκομείο μαζί μου αρνήθηκε. Είπε πως θα στενοχωρηθεί πολύ και δε θέλει. Εγώ πάλι θα ήθελα να περάσω τα Χριστούγεννα κάνοντας παρέα και όχι μόνο δίνοντας ένα δώρο, σ' ένα άρρωστο ή μόνο παιδάκι. Δεν το λέω για να ακούσω μπράβο. Δε θέλω να μου λένε μπράβο! Μπορώ και θέλω να το κάνω. Στη σκέψη και μόνο ότι θα κάνω ένα παιδί να χαμογελάσει ενθουσιάζομαι! Εψαξα λοιπόν στο internet να δω που μπορεί να χρειάζονται εθελοντές. Χαμένος χρόνος.....Δε βρήκα τίποτα... Μέσα στην αγωνία μου έκανα την ερώτηση στο twitter μήπως και ήξερε κάποιος. Ηταν συγκινητικό πως όλοι έτρεξαν να μου βρουν διευθύνσεις, να κάνουν retweet την ερώτηση μου... Βρέθηκαν άλλοι που βοηθούν εθελοντικά άπορες οικογένειες! Ενιωσα μια τεράστια ζεστασιά βλέποντας πόσος κόσμος ενδιαφέρεται..... Μπορεί να έδωσα και ιδέες σε κάποιους.... Μακάρι! Μου έδωσαν όμως ιδέες και εκείνοι. Ξεκίνησα παίρνοντας τηλέφωνο στα Νοσοκομεία Παίδων. Σκέφτηκα πως θα με κατατόπιζαν. Παιδεύτηκα αρκετά μέχρι να βρω γραμμή που να μην είναι 'εκτός λειτουργίας'! Τρόμαξα στη σκέψη πως μπορεί να είχα ένα άρρωστο παιδί και να τηλεφωνούσα για να δω ποιο εφημερεύει.... Εκείνοι είχαν κατεβάσει τα τηλέφωνα! Τελικά μπόρεσα να μιλήσω με μια τηλεφωνήτρια στο Αγία Σοφία. Της είπα όσο πιο ευγενικά και χαρούμενα μπορούσα πως ήθελα να βοηθήσω εθελοντικά τα παιδάκια αυτές τις μέρες. Περίμενα να με ρωτήσει κάτι ή να μου πει ποιες μέρες χρειάζονται βοήθεια και τι είδους. Αντ' αυτού η κυρία με μεγάλη δυσκολία μου είπε να πάω εκεί να κάνω μια αίτηση. Καταλαβαίνω ως ένα σημείο γιατί ήθελαν κάτι τέτοιο. Προφανώς για να είναι καλυμμένοι σε περίπτωση που εγώ είμαι κάποια τρελή. Δεν καταλαβαίνω το ύφος της κυρίας που μου μίλησε...ενοχλημένη....λες και τη διέκοπτα για κάτι εντελώς ανόητο. Εντάξει είπα μέσα μου, θέλουν να δουν ποια είσαι...πως θα σε αφήσουν με τα παιδιά χωρίς να σ' έχουν δει καν; Από την άλλη, αν εγώ είμαι τρελή θα το γράφω στο κούτελο; Η μήπως θα το καταλάβουν από την αίτηση; Με μια αίτηση απλώς κατοχυρώνουν τους εαυτούς τους όχι τα παιδιά! Και αυτό ήταν η αρχή.... Ενας φίλος απ' το twitter θέλοντας να βοηθήσει μου έδωσε ένα link για κάποιο νοσοκομείο. Μπήκα να δω τι χρειάζονται και πως να επικοινωνήσω μαζί τους. Αυτοί ήταν πιο οργανωμένοι. Εγραφαν τι ήθελαν για να μην τους κουράζουμε και στα τηλέφωνα.... Πρώτον ήθελαν να πάω να κάνω μια αίτηση...και να δώσω και 5 ευρώ. Δηλαδή κάποιος που θέλει να βοηθήσει εθελοντικά πρέπει να πληρώσει! Και η ιστορία δεν τελείωνε εκεί..... Επρεπε να δίνω και 15 ευρώ το χρόνο για να μπορώ να βοηθώ εθελοντικά! Επαναλαμβάνω το εθελοντικά γιατί κατά τη γνώμη μου όταν βοηθάς εθελοντικά δεν πληρώνεις! Μου φαίνεται κοροϊδία και δεν πιστεύω πως τα χρήματα αυτά θα πάνε στα παιδάκια. Εν ολίγοις βγήκα απ' τα ρούχα μου! Επειδή όμως φέτος τα Χριστούγεννα θέλω να είναι διαφορετικά απευθύνθηκα στο Χαμόγελο του Παιδιού. Αυτοί είναι πολύ οργανωμένοι και ακόμα και κάνουν κάποια σεμινάρια. Ακόμα και αν δεν προλάβω μέσα στις γιορτές θα πάω στα σεμινάρια για να μάθω να βοηθώ ίσως παιδάκια που έχουν κάποια υστέρηση..... Αυτό για μένα θα ήταν η μεγαλύτερη χαρά!!! Ελπίζω να τα καταφέρω..... Γιατί στην Ελλάδα είναι τόσο δύσκολο να βοηθήσεις εθελοντικά;.... ΥΓ. Συγχωρέστε με για τις ατέλειες στο κείμενο....το έγραψα γρήγορα γιατί μου το ζήτησαν κάποια παιδιά απ' το twitter που ήθελαν να μάθουν την ιστορία ολόκληρη.