Ενας Αντρας...

Τηλεφώνησε... Χάρηκα...πάντα χαίρομαι όταν τον ακούω. Μόλις κλείνουμε όμως αρχίζει η θλίψη... Αναρωτιέμαι... Τι μας κρατά; Εμένα δηλαδή; Κι εκείνος όμως.... Γιατί παίρνει τηλέφωνο; Εχουν περάσει τόσα χρόνια... Τόσα έχουν αλλάξει... Εγώ το ξεκίνησα; Με κείνο το όνειρο... Σα να τον τράβηξα κοντά μου... Ποιο το νόημα; Τι νόημα έχει αυτή η επικοινωνία; Γιατί χαίρομαι που τον ακούω και γιατί παίρνει τηλέφωνο; Υπάρχει κάτι σα νόμος ανάμεσα μας... Μιλάμε αλλά μέχρι εκεί..... Κι αυτό που είπε να βρεθούμε κάποια στιγμή... Δεν ξέρω πόσο σοφό είναι. Δε νομίζω να κάνει καλό σε κανέναν απ' τους δυο μας. Γιατί το πρότεινε; Και γω γιατί το δέχτηκα; Το πιθανότερο να μη συμβεί ποτέ, αλλά αν.... Κάθε φορά που μιλάμε ή ανταλλάσσουμε μηνύματα κάτι συμβαίνει... Γυρνάω πίσω σ' άλλες εποχές σ' άλλες χώρες... Διαφορετικές συνθήκες..... Ευτυχία, γέλιο, τόση αγάπη.... Δεν είχα καταλάβει πόσο ευτυχισμένη ήμουν... Δεν ήταν ούτε η ηλικία ούτε η εποχή. Ηταν εκείνος! Και είναι τρομακτικό μερικές φορές το πόσο εύκολα μπορώ να φέρω το πρόσωπο του στα μάτια μου... Θυμάμαι κάθε κομμάτι απ' το κορμί του... Κάθε σπιθαμή... Το σημείο που ακουμπούσα το κεφάλι μου στον ύπνο. Τότε... Το πρόσωπο του... Δε χρειάζομαι φωτογραφία, είναι στο μυαλό μου... Χαίρομαι πολύ όταν τον ακούω. Μου αρέσει κι η φωνή του.... Σα να προσπαθούμε όμως να ισορροπήσουμε σ' ένα τεντωμένο σκοινί. Πρέπει να ζυγίζουμε κάθε κίνηση μη βρεθούμε στο κενό. Η χαρά μου που τον άκουσα δεν περιγράφεται... Ούτε και η λύπη μόλις έκλεισε το τηλέφωνο.... Σα να ορμά στη ζωή μου και φεύγοντας μου ρουφά τον αέρα που αναπνέω.... Κλείνει την πόρτα στην ηρεμία που έχω κατακτήσει με τόση προσοχή... Από την άλλη δε θέλω να μην ξαναπάρει... Είναι αυτές οι μικρές δόσεις ευτυχίας... Οι στιγμές που τα ξεχνάω όλα κ είμαι είκοσι κάτι στο Λονδίνο... Φοβάμαι πως για κάτι τέτοιες στιγμές ζω... Για στιγμές ευτυχίας... Μιλώντας μαζί του... Μέχρι να βρω το άλλον(;)... Περνώντας ο καιρός συνηθίζω... Δεν πρόκειται να τον έχω. Το ξέρω.... Είχα όμως μια υπέροχη εποχή που γνωρίζουμε κι οι δυο πως μοιραστήκαμε... Μια μεγάλη αγάπη που μόνο τα νιάτα μπορούν να ζήσουν... Ενα κομμάτι του θα είναι πάντα δικό μου όπως κι ένα κομμάτι μου πάντα δικό του...

Ανώνυμος...

Ενα ανώνυμο μήνυμα. Ηρθε λίγο καιρό πριν φύγω από Αθήνα. Προφανώς κάποιος από το twitter. Δεν ξέρω ποιος.... Εμοιαζε σα να με παρακολουθούσε... Είχε μαζέψει τα μηνύματα που είχα γράψει στις 16 Αυγούστου. Πολύ συγκεκριμένα μηνύματα.... Ηθελε να μου πει κάτι; Τον ήξερα; Πόσο θα ήθελα να έχω μια διεύθυνση, όχι όνομα, να του γράψω... Ο μόνος που είχε καταλάβει! Ισως και ο μόνος που να ξέρει να μου απαντήσει... Κατά λάθος έσβησα το μήνυμα γιατί ήθελα να απαντήσω προσωπικά σε κείνον, όχι δημόσια εδώ. Δεν είχε όμως διεύθυνση...όπως άλλωστε όλοι οι ανώνυμοι.... Αν διαβάσει αυτές τις γραμμές, τον παρακαλώ να μου ξαναγράψει!! Ας βρει μια διεύθυνση να του απαντήσω, όχι την προσωπική του. Αν είναι κάποιος που κάτι ξέρει, όχι γι αστείο, ας έρθει σ' επαφή μαζί μου. Το θέμα είναι σοβαρό!

Μη μιλάς άλλο γι αγάπη...

Η αγάπη που περίμενα.... Η αγάπη που δεν ήρθε να μου χαϊδέψει το μάγουλο... Περίμενα... Είχα το παράθυρο και την καρδιά ανοιχτή. Δεν ήρθε. Δεν ξέρω τι έγινε. Δεν ξέρω αν κάποιος έφταιγε... Πρέπει πάντα κάποιος να φταίει; Εγώ πάντως περίμενα... Ημουν έτοιμη. Ηθελα και ν' αγαπήσω και ν' αγαπηθώ. Κι όλο έλεγα...'να μετά τη γωνία θα είναι'... Δεν ήταν όμως... Κι εγώ περίμενα... Περίμενα την αγάπη..... Εχω, έλεγα τόσα να δώσω... Εγώ περίμενα... Πόσο; Δεν ξέρω πια... Με απογοήτευσε..... Δεν ήρθε..... Η αγάπη δεν ήρθε. Κι ας περίμενα εγώ.... Απογοητεύτηκα. Είπα δε θα έρθει... Κανένας δε θα μ' αγαπήσει πια..... Θυμάμαι ένα βλέμμα... Κάποτε... Περίμενα... Περίμενα την αγάπη.... Την αγάπη που δεν ήρθε.... Μπορεί να ήρθε και να μην τη γνώρισα;.... Μπορεί να έκανα λάθος;... Γίνονται λάθη... Να μη γνώρισα την αγάπη; Δεν το πιστεύω... Νομίζω πως με προσπέρασε... Πόσο ήθελα να 'ρθει.... Πόσο περίμενα...... Πόσο την ήθελα... Ηθελα ν' αγαπήσω, να μ' αγαπήσουν... Εγώ περίμενα.... Περίμενα την αγάπη... 'Κι όλα τ' αστέρια του θαρρείς πως έσβησε ο ουρανός...'

Ο Γνωστός Αγνωστος...

Τον γνωρίζω χρόνια. Πόσο τον ξέρω όμως; Δεν ξέρω τίποτα για την προσωπική του ζωή. Πάντα φειδωλός στα προσωπικά του. Εχει τη μοναδική τεχνική να μιλά για τον εαυτό του χωρίς να λέει τίποτα απ' αυτά που θέλεις να μάθεις. Φτάνω δε σ' ένα σημείο που δεν μπορώ και να τον ρωτήσω και ευθέως. Πως τα καταφέρνει; Πως γίνεται να λέει τόσα πολλά για τον εαυτό του αλλά όχι την ουσία; Δεν ξέρω αν έχει κάποιο χάρισμα να κρύβει όσα θέλει ή αν καλλιέργησε μια τεχνική μεγαλώνοντας. Μου έκανε εντύπωση όταν τον συνάντησα μετά από χρόνια. Μιλούσε τόσο για δικά του πράγματα που δε μου πήγαινε να ρωτήσω... Ερωτήσεις απλές που κάνουν οι άνθρωποι που βρίσκονται μετά από πολύ καιρό! Δεν είναι αδιακρισία, νομίζω, να ρωτήσεις κάποιον αν παντρεύτηκε το διάστημα που είχατε χαθεί. Οι περισσότεροι το λένε από μόνοι τους άλλωστε. Εκείνος όμως όχι.... Μου είπε για τόσα άλλα... Φαντάστηκα πως αν ήταν παντρεμένος θα το έλεγε. Φαντάστηκα.... Μπορεί όμως και να είναι... Κάποια στιγμή νόμισα πως με φλέρταρε αλλά δεν επεδίωξε να με ξαναδεί. Είπα μέσα μου...'κάποια φίλη έχει, μπορεί και να συζούν'. Τόσο ευγενικός, τόσο καλός...όμορφος..... Ο ποιο ωραίος άντρας που έχω γνωρίσει, με τα δικά μου δεδομένα. Και δεν είναι μόνο αυτό. Είναι και έξυπνος, ευφυής! Θεέ μου τι άλλο μπορεί να ζητήσει μια γυναίκα; Ωραίος και έξυπνος και διαβάζει! Για λίγο νόμισα πως είχα κερδίσει το τζακ πότ! Πόσοι τέτοιοι άντρες κυκλοφορούν; Οσους άντρες έχω γνωρίσει, κάθε ηλικίας όλοι ήθελαν να με ρίξουν στο κρεββάτι. Αυτός όμως κύριος. Τι ήθελε; Να μείνουμε φίλοι; Τη φορά που βρεθήκαμε είπε πως ήθελε να με γνωρίσει σε κάτι φίλους του που είχαμε κοινά ενδιαφέροντα αλλά δεν κανόνισε τίποτα.... Δεν του άρεσα; Μάλλον δεν του άρεσα και ήταν πολύ ευγενικός για να το δείξει. Μα τότε γιατί είναι τόσο ευγενικός μέχρι παρεξηγήσεως όποτε βρισκόμαστε ιντερνετικά; Ε...μικρό χωριό το internet... Μήπως το ψάχνω πολύ; Αν του άρεσα θα έκανε κάποια κίνηση. Αλλά να.... Πόσοι ωραίοι και έξυπνοι άντρες κυκλοφορούν; Να έχουμε και κοινά ενδιαφέροντα.... Πως να το αφήσω έτσι; Χρόνια τώρα με τρώει.... Που δεν έκανα μια κίνηση όταν τον είχα πρωτογνωρίσει... Τότε που είμασταν και οι δυο πολύ νέοι και ελεύθεροι... Τι μπορεί να κάνει μια γυναίκα όταν έχει μια δεύτερη ευκαιρία; Μπορώ να θεωρήσω το γεγονός πως τον βρήκα ξανά μετά από χρόνια ευκαιρία; Μπορεί να μην του αρέσω, μπορεί να έχει σχέση, μπορεί να είναι παντρεμένος και να μην το λέει...μπορεί μπορεί μπορεί.... Κι αν είναι ελεύθερος; Κι αν του αρέσω αλλά είναι ντροπαλός; Τι θα μπορούσα να κάνω χωρίς να χάσω και την αξιοπρέπεια μου; Θα μπορούσε να είναι ελεύθερος; Γιατί όχι; Ενα πράγμα μόνο με τρομάζει περισσότερο κι απ' το να είναι παντρεμένος.... Μήπως παρεξήγησα το ενδιαφέρον του..... Αντρας ωραίος, ευφυής και μόνος ω! όχι ούτε να το σκεφτώ δεν μπορώ! Ας το πάρω απόφαση, δεν του αρέσω!!!

Μικρή serenata..

14 μέρες.....

14 μέρες χωρίς ιντερνετ.... Επιστροφή στην Αθήνα. Μου έλειψε το ιντερνετ, η ενημέρωση που είχα απ' αυτό. Μου έλειψε το γράψιμο... Δε θυμάμαι το λόγο που με έκανε να φύγω και να μην έχω επαφή με την τεχνολογία. Ακουσα περισσότερο ραδιόφωνο και είδα μετά από πάρα πολύ καιρό ειδήσεις στην τηλεόραση. 14 μέρες μακριά απ' το laptop.... Προσπάθειες να γράψω σε χαρτί μ' έκαναν να καταλάβω πως έχω ξεχάσει σχεδόν να γράφω... Ονειρευόμουν το keyboard... Είχα πάρει μαζί μου ένα βιβλίο με τη σκέψη πως θα διάβαζα λιγάκι... Περιττόν να σας πω πως σχεδόν το τελείωσα! 501 σελίδες... Πολύ κολύμπι, πολύ διάβασμα. Περισσότερο κι απ' τα δυο ύπνος! Προφανώς μου έλειπε ύπνος....το σώμα σου δείχνει τις ανάγκες του. Ετσι λοιπόν μετά από αρκετό κολύμπι, πολύ διάβασμα και καλό φαΐ αναπλήρωσα τις ώρες του ύπνου που μου έλειπαν. Η θάλασσα δεν ήταν ιδιαίτερα καλή... Τις μέρες αυτές να φυσούσε πολύ και βοριάς μάλιστα. Μόλις έβγαινα απ' το νερό τουρτούριζα... Ετσι δεν κάθισα στον ήλιο και από χρώμα τζίφος.... Ασπρη έφυγα, άσπρη γύρισα... Οχι πως σε δυο βδομάδες θα μαύριζα αλλά άλλες φορές έστω έσπαγε η ασπρίλα καμιά φορά έπαιρνα και λίιιιγο χρώμα. 14 μέρες απ' το ένα σπίτι στο άλλο... 14 μέρες ηρεμία... Λίγοι παιδικοί φίλοι, συζητήσεις γύρω απ' το τραπέζι... Καλό κρασί και τα νέα από πέρυσι το καλοκαίρι... Τίποτα που να θυμίζει άλλες χρονιές. Ιδιοι άνθρωποι ίδια μέρη.... Τίποτα όμως δε θυμίζει τα προηγούμενα καλοκαίρια. Ο αέρας είχε πάρει τα γέλια τόσων ετών... Η σκόνη είχε σκέπασε την ανεμελιά μας... Ούτε το νυχτολούλουδο δε μύριζε φέτος... 14 μέρες μα τίποτα δε θύμιζε τα παλιά.

Καλοκαίρι......

Ενα sms...

Το τέλος πριν την αρχή. Σου ανακοινώνει πως τελειώσατε μ' ένα sms. Ok υπάρχουν και χειρότερα....... Θα μπορούσε να μην το έχει στείλει ούτε αυτό.... Και μένεις εσύ να διαχειριστείς αυτό το τέλος που ήρθε τόσο γρήγορα. Μετά το δεύτερο ραντεβού. Γιατί; Γιατί δεν έπρεπε ν' αρχίσεις. Δε χρειαζόταν ν' ανοιχτείς τόσο. Ανοίχτηκες τόσο όσο ποτέ πριν... Του έδωσες την καρδιά σου στα χέρια. Μέγα λάθος... Δεν κράτησες κάτι και για σένα... Και τώρα υποφέρεις μόνη. Το τέλος πριν την αρχή... Μ' ένα sms... Πόσο χειρότερο θα μπορούσε να γίνει; Φταις; Φταίει; Δεν έχει κανένα νόημα. Δε σε νοιάζει αυτό. Σε πονάει το τέλος. Σε πονάει που νιώθεις πως δεν κατάλαβε(εκείνος)... Πως δεν πέτυχε(η σχέση)... Εσύ τόσο έτοιμη να ξεκινήσεις κάτι..... Εκείνος ευφυής και γοητευτικός. Η αρχή είναι υπέροχη. Νομίζεις πως επιτέλους έχεις βρει τον πρίγκηπα σου κι ας μην του το λες. Μια φωνούλα σου λέει να περιμένεις. Μια φωνούλα σε προειδοποιεί να προσέχεις. Εσύ δεν την ακούς. Για άλλη μια φορά δεν ακούς το ένστικτο σου. Θέλεις να του δώσεις μια ευκαιρία αλλά.... Ξέρεις πως είναι λάθος. Πονάει. Αλλά είναι καιρός να κοιτάξεις λίγο την καρδιά σου. Την καρδιά σου που πόνεσε... Θέλεις να του τηλεφωνήσεις.... Δεν το κάνεις και η νύχτα αλλάζει χρώμα και ύφος. Ακούς τα ρολόγια. Σκέφτεσαι πως θα κοιμηθείς χωρίς να τον ακούσεις... Υποφέρεις και πονάς περισσότερο γιατί ξέρεις πως δεν καταλαβαίνει. Πόσο τραγικό! Ενας άνθρωπος τόσο ευφυής να μην καταλαβαίνει. Μήπως δε θέλει να καταλάβει; Μπορεί...δεν αποκλείεις τίποτα. Δύσκολη νύχτα. Σκέφτεσαι την αγκαλιά του.... Το γέλιο του... Αυτά χθες. Απόψε η σιωπή σαν ένα τεράστιο σεντόνι που σκεπάζει τα πάντα. Δε βλέπεις δεν ακούς δε μπορείς να σκεφτείς. Το φεγγάρι κρέμεται έξω απ' το παράθυρο σου. Το κοιτάς μόνη. Δεν το μοιράζεσαι... Πόσο θα κρατήσει αυτό; Ας πάρει κάποιος αυτό το σεντόνι....

You've got mail.....

Οταν είχα δει το 'You've got mail' είχα πεισθεί πως ο έρωτας είναι παντού. Πως θα ερχόταν ακόμα κι σε μια τυχαία συνάντηση στο internet...ένα λάθος τηλεφώνημα...σ' έναν άγνωστο στο δρόμο... Τα χρόνια πέρασαν και τίποτα απ' αυτά δε συνέβη. Μάλλον γνώρισα κατά τύχη κάποιον στο internet αλλά αποδείχτηκε μεγάλος ψεύτης. Μια εποχή είχα φτιάξει και μια θολή εικόνα του άντρα που θα γνώριζα(κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες)θα ερωτευόμασταν κεραυνοβόλα και θα ζούσαμε για πάντα ευτυχισμένοι μαζί. Ξέρω πως ακούγεται σαν παραμύθι αλλά αυτό ονειρευόμουν...ψέματα να σας πω; Μερικές φορές(ακόμα και τώρα) όταν ακούω μια ωραία φωνή σκέφτομαι πως μπορεί να είναι ΑΥΤΟΣ....και φυσικά σύντομα απογοητεύομαι. Δε με απογοητεύει το παρουσιαστικό μερικών ανδρών. Μπορεί να είναι αντικειμενικά άσχημοι, αυτό εμένα δε με ενοχλεί. Αλλωστε υπάρχουν 'άσχημοι' πολύ γοητευτικοί άντρες... Το πρόβλημα όμως δεν είναι η εμφάνιση. Με απογοητεύει η συμπεριφορά τους. Σα να τους λείπει η στοιχειώδης ευγένεια... Ναι, μερικές φορές βυθίζομαι στα βιβλία που διαβάζω και βρίσκω ένα χαρακτήρα που θα μπορούσε να είναι πραγματικός. Γοητευτικός με ωραία φωνή, ευγενικός, μορφωμένος, καλλιεργημένος, ήρεμος, να με σέβεται και να μη φωνάζει. Ο πρίγκηπας μου.... Να πηγαίνουμε διακοπές μαζί... Να έχουμε κοινά ενδιαφέροντα. Να του αρέσει το καλοκαίρι... Η Επίδαυρος... Τα θερινά σινεμά, ο καλός καφές.... Οι ταβέρνες δίπλα στο κύμα... Πολύ καλό για να είναι αληθινό ε; Μερικές φορές ονειρεύομαι αυτό τον άντρα που δεν έχει πρόσωπο, ίσως γιατί η ομορφιά δε με νοιάζει. Αλλές φορές μαλώνω τον εαυτό μου που κάθεται και φτιάχνει ιδανικούς άντρες. Λέω πως αυτοί οι άντρες...αυτοί που ονειρεύομαι, δεν υπάρχουν στην αληθινή ζωή. Ακόμα και να υπάρχει κάποιος θα είναι σίγουρα παντρεμένος! Κάποια άλλη θα με πρόλαβε... Ναι, όταν εγώ γύρναγα την Ευρώπη κάποιες άλλες έβρισκαν τους πρίγκιπες. Ετσι εγώ έχω μια ζωή γεμάτη εμπειρίες μα κανέναν να τις διηγηθώ ενώ άλλες έχουν τον τέλειο άντρα χωρίς εμπειρίες να πουν. Ποιος είπε πως η ζωή είναι δίκαιη; Πρέπει να θυσιάσεις κάτι για να έχεις κάτι άλλο. Δε γίνεται να τα έχεις όλα και όποιος το ισχυρίζεται μάλλον βλέπει τη ζωή πολύ επιφανειακά. Κάθε μέρα, κάθε στιγμή κάνουμε μικρές θυσίες για να έχουμε κάτι άλλο. Νομίζω πως είναι καιρός να ξεχάσω τον 'πρίγκηπα'. Τον άντρα που θα είναι ιδανικός στα μάτια μου. Γιατί πιθανότατα δεν υπάρχει..... Γιατί αν υπάρχει θα είναι παντρεμένος.... Γιατί οι άντρες που νομίζω πως πλησιάζουν στο 'μοντέλο' με απογοητεύουν πολύ! Οι άντρες που νομίζω πως θα μπορούσαν να γίνουν ο 'πρίγκηπας' μου δεν έχουν τρόπους. Η δεν είμαι ο τύπος τους...... Συνήθως ο τύπος τους είναι μια συμπαθητική μελαχρινή χωρίς πολύ μυαλό ή ιδιαίτερες ευαισθησίες. Επίσης πολλοί απ' τους ελάχιστους που είναι διαθέσιμοι είναι φοβερά ανασφαλείς. Δεν αντέχουν τις έξυπνες γυναίκες. Μ αυτά και μ αυτά χάλασε το παραμύθι μου. Χάθηκε ο 'πρίγκηπας' μου. Βλέπω το 'You've got mail' ή κάποια άλλη ταινία, διαβάζω ένα βιβλίο και πέφτω για ύπνο μόνη.

Μετά τη Συγγνώμη...

Τι υπάρχει μετά τη συγγνώμη; Ας υποθέσουμε πως κάποιος προσπαθεί να φερθεί άνετα... Τι σημαίνει αυτό; Προφανώς δεν ξέρω. Δεν ξέρω γιατί προσπάθησα να το κάνω και απέτυχα. Δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή ούτε το άτομο που θα το καταλάβαινε. Τα έκανα θάλασσα όπως λένε. Ζήτησα συγγνώμη απ' τον άνθρωπο που ενόχλησα. Ξανά και ξανά... Τι άλλο υπάρχει; Τι περισσότερο θα μπορούσε να κάνει κάποιος για να εξευμενιστεί; Το πάλεψα μέσα μου μα δε βρίσκω κάτι... Αν με γνώριζε το άτομο, αφενός δε νομίζω να θύμωνε, αφετέρου θα μπορούσα να του τηλεφωνήσω και λύσω την παρεξήγηση. Στο γραπτό λόγο είναι εύκολο να δημιουργηθούν παρεξηγήσεις. Αλλά πολιτισμένοι άνθρωποι είμαστε, μπορούμε με μια συζήτηση να τα λύσουμε όλα. Ετσι νομίζω εγώ. Οταν όμως ο άλλος δεν είναι και τόσο γνωστός;.... Τι μπορείς να κάνεις πέρα από μια συγγνώμη; Με πέτυχε και σε άσχημη στιγμή αυτό. Κάτω από άλλες συνθήκες δε θα έσκαγα. Τώρα όμως στενοχωριέμαι. Για να πω την αλήθεια δεν έχω καταλάβει γιατί ενοχλήθηκε τόσο. Προφανώς νόμιζα πως τον ήξερα λίγο μα δεν τον ήξερα καθόλου. Ενοχλητική εγώ; Πρώτη φορά στη ζωή μου μου το λένε. Γι αυτό όταν μου το έγραψε με πιάσανε τα κλάματα. Μια ζωή μου έλεγαν πως είμαι υπερβολικά διακριτική. Μια ζωή ο φόβος μου ήταν μην ενοχλήσω ούτε μυρμήγκι. Πάνω που πήγα λοιπόν να πάρω λίγο θάρρος ήρθε η καρπαζιά. Σα να μου λένε 'να για να μάθεις να θέλεις περισσότερα'. Πόσο παράξενη είναι η ζωή. Πας να κάνεις ένα βήμα μπροστά και σε γυρνάει δυο πίσω... Η ειρωνεία της τύχης είναι πως προχθές έκλαιγα για ένα ραντεβού-καταστροφή. Χθες προσπαθούσα να ξεχάσω. Νόμισα πως κάνοντας πλακίτσα δε θα πείραζα κανέναν. Φαίνεται το παράκανα. Λάθος στιγμή, λάθος άτομο. Αλλά τόσο πολύ; Να με πουν ενοχλητική; Εμένα που σε όλη μου τη ζωή μου έλεγαν πως είμαι υπερβολικά διακριτική; Με τσάκισε αυτό... Νοιώθω τόσο κουρασμένη.... Είναι σα να έσκαβα δέκα μέρες.... Αν μπορούσα θ' άνοιγα μια τρύπα να κρυφτώ.... Οταν η συγγνώμη σου δε γίνεται δεκτή, τι περισσότερο μπορείς να κάνεις; Ηθελα λίγο να χαρώ. Ηθελα να ηρεμήσω από τη προχθεσινή μέρα. Νόμιζα θα γελάγαμε. Πόσο λίγο τελικά ξέρουμε τους ανθρώπους. Πόσο εύκολα γίνεσαι 'ενοχλητική'.... Πόσο εύκολα σε πληγώνουν.... Θέλω να μείνω Σαββατοκύριακο να δω κάποια φίλη. Ετσι όπως έγιναν τα πράγματα δεν ξέρω.... Μήπως καλύτερα ν' ακούσω μια συμβουλή που μου έδωσαν; Να φύγω;.... Μου φαίνεται πως η καρδιά μου έγινε χίλια κομμάτια.... Μα να μην τολμώ να σηκώσω κεφάλι; Δυο μέρες με κλάματα..... Ενοχλητική εγώ;.....

Ενοχλητική(;)...

Ενα από τα ελαττώματα μου είναι ο φόβος πως γίνομαι φορτική. Με αποτέλεσμα πολύς κόσμος να νομίζει πως είμαι σνομπ ή αδιάφορη.... Κάπου η υπερβολική διακριτικότητα έγινε πρόβλημα. Οταν το λέω δε με πιστεύουν..... Αλλοι το θεωρούν ελάττωμα, άλλοι εκμεταλλεύονται τη διακριτικότητα μου. Οπως και να το δεις χαμένη είμαι. Τι θέλουν τελικά οι άνθρωποι; Εχω αναρωτηθεί και στο παρελθόν. Δε νομίζω πως θα καταλάβω ποτέ. Οσα περισσότερα τους δίνεις τόσο πιο ευάλωτη γίνεσαι. Γιατί θέλουν να ξέρουν τα πάντα για σένα; Για να σου τα 'χτυπάνε' ανάλογα με την περίπτωση; Με έφτασαν στο σημείο να λέω από μόνη μου πως η διακριτικότητα μου είναι ελάττωμα! Ο φόβος μου μήπως γίνομαι φορτική δε νομίζω πως μπορεί να ονομαστεί ελάττωμα. Ισως γιατί έμαθα πια να μιλάω. Να ρωτάω αν ενοχλώ! Το έχω πει στους δικούς μου ανθρώπους και το θεώρησαν αστείο. Αλλωστε αυτοί μετράνε κιόλας! Οι δικοί μου άνθρωποι. Οι γνώμη των ξένων δε μετράει. Οι ξένοι θα σκέφτονται πάντα τα χειρότερα, ό,τι και να κάνεις. Οι ξένοι δε θα καταλάβουν και το χιούμορ μου. Αυτό είναι κάτι που με στενοχωρεί. Την ώρα που έγραφα αυτές τις γραμμές έμπαινα και στο twitter. Νόμιζα πως είχα το ελεύθερο να γράψω κάτι 'αστείο' σε γνωστό άτομο. Ελα όμως που στράβωσε.... Μερικοί άνθρωποι νομίζουν πως εκείνοι μπορούν να κάνουν πλακίτσες και να μην ενοχλείσαι. Οταν όμως κάνεις κάτι εσύ σε γράφουν στα μαύρα κατάστιχα. Αν επρόκειτο για κάποιον εντελώς ξένο δε θα μ' ένοιαζε. Οταν όμως πρόκειται για άνθρωπο που έχεις πει και δυο κουβέντες.... Μπορεί να φταίω εγώ. Μπορεί εκείνος να μην καταλαβαίνει το χιούμορ μου. Πάνω που εγώ προσπαθώ να ξεπεράσω το φόβο μη γίνω ενοχλητική... Με είπαν ενοχλητική. Κάποιος που παρά το πολύ λίγο που ξέρω, εκτιμώ. Εγώ νόμιζα πως έκανα αστειάκια προφανώς σε λάθος χρόνο... Το γεγονός είναι πως μου είπε πως τον ενοχλώ. Πιθανότατα δε θα θέλει να μου ξαναμιλήσει και λυπάμαι. Λυπάμαι που δε με κατάλαβε... Λυπάμαι που χάνω έναν εν δυνάμει φίλο... Λυπάμαι που θα ξανακλειστώ στο καβούκι μου για να μη συμβεί ποτέ ξανά κάτι παρόμοιο. Βλέπεις έγινε πάνω που προσπαθούσα να ξεπεράσω το φόβο...μη γίνω ενοχλητική. Και προφανώς το παράκανα. Δεν ξέρω γιατί με στενοχώρησε τόσο αυτό το γεγονός. Δε νομίζω πως είναι θέμα ευαισθησίας από μέρους μου. Ισως ήταν η λάθος στιγμή... Το παράκανα;... Το σίγουρο είναι πως ούτε που υποψιάζεται πόσο στενοχωρήθηκα. Απ' την άλλη φταίω και γω... Οχι τόσο όμως για να μου πει πως ενοχλώ...έτσι νομίζω τουλάχιστον. Τέλος πάντων, ας μαζευτώ ξανά και ας προσπαθήσω να ξεχάσω το σημερινό. No use crying over spilled milk όπως λένε και οι Αγγλοι.

Μοναξιά μου...

Οταν έφυγε ο θείος η θεία-μαμά μου άρχισε να μου λέει για τη μοναξιά.
Για τα χρόνια που περνάνε....
Για τον σύντροφο που έχουμε ανάγκη.
Δεν έδινα και πολύ σημασία.
Αν είναι να ρθει θε να ρθει....
Ετσι σκεφτόμουν...
Μέχρι το φετινό καλοκαίρι.
Το πιο δύσκολο απ' όλα όσα έχω περάσει...
Ναι μια χαρά είμαι και μόνη.
Διαβάζω πολύ, γράφω το ίδιο...
Ξανάρχισα να βγαίνω.
Ναι, ραντεβού, τι το 'θελα;
Απίστευτα καταστροφικά ραντεβού...
Το ένα χειρότερο απ' το άλλο!
Τρία δηλαδή όλο το καλοκαίρι...απίστευτα.
Απίστευτα με την κακή έννοια!
Κι όσο το καλοκαίρι βαίνει προς το τέλος του τόσο πιο άσχημα νοιώθω.
Στενοχωριέμαι που τελειώνει η εποχή του χρόνου που λατρεύω.
Και όχι μόνο γιατί απεχθάνομαι το φθινόπωρο που έρχεται, αλλά γιατί θα το περάσω και αυτό μόνη.
Και κουράστηκα και να ψάχνω και να ζω αυτά τα φριχτά ραντεβού.
Ολοι λένε για το πόσο δύσκολη θα είναι από δω και πέρα η ζωή και δε θέλω να την περάσω μόνη.
Δε θέλω να κλαίγομαι....αυτό που κάνω δηλαδή.......
Εχω όμως την ανάγκη να τοποθετήσω τις σκέψεις μου εδώ...στο blog μου.
Δε θέλω να με λυπάται κανείς, το μισώ αυτό!
Δε θέλω οίκτο.
Παρέα ίσως...
Απογοητεύτηκα από τους άντρες.
Μου φαίνεται δεν έχει μείνει κανένας!
Κανένας για μένα φαίνεται...
Ευτυχώς έχω ένα ξυλουργό κοντά, να του παραγγείλω ένα καλό και γερό ράφι.
Νοιώθω εξαντλημένη.
Ισως φταίει που δεν έφυγα και καθόλου το καλοκαίρι.
Ολοι μιλάνε για ένα δύσκολο χειμώνα.
Ενας χειμώνας, που όπως και το καλοκαίρι που πέρασε, δε θα μοιάζει με άλλους.
Και γω σαν τον κούκο.
Δε ζητάω πολλά.
Κυρίως δε θέλω να με λυπούνται.
Οι γύρω όλοι ζευγαρωμένοι και γω μόνη.
Σα να έχω λέπρα και φοβούνται...
Τα φιλαράκια στο twitter μου έλεγαν πως κάτι θα γίνει.
Πως το καλύτερο συμβαίνει όταν δεν το περιμένεις.
Γιατί έχω την αίσθηση πως το έλεγαν για να μη στενοχωριέμαι.
Από καλοσύνη, γιατί είναι τα πιο καλά παιδιά!
Μόνο που εγώ δεν ελπίζω πια.
Το πήρα νομίζω απόφαση.
Γι αυτό έχω χαλάσει μια περιουσία στα βιβλία... Αυτά θα μου μείνουν... Φίλοι, σύντροφοι, ταξιδευτές της μοναξιάς μου......

Ανώνυμα σχόλια.

Σ' όποιον αρέσουμε! Τι να κάνουμε αυτό ή όποιο άλλο blog δε μπορεί να αρέσει σε όλους. Μερικές φορές δεν αρέσει ούτε σε μένα. Δεν είναι υποχρεωμένος να το διαβάζει κανείς! Τα γράφω αυτά γιατί είχα ένα άσχημο σχόλιο. Δεν το διέγραψα, δημοσιευμένο είναι. Αλλά ένα πράγμα μου έκανε εντύπωση. Η ανωνυμία. Αν πραγματικά σε ενοχλεί κάτι να έχεις το θάρρος να το δηλώνεις με τ' όνομά σου. Το να βρίζουμε κάποιον ανώνυμα είναι εύκολο. Δείχνει όμως και κάτι. Δε διαθέτουμε το κουράγιο, την ευθύτητα να το πούμε ανοιχτά. Δεν έχω χρησιμοποιήσει ποτέ την ανωνυμία για να χτυπήσω κάποιον. Και να σας πω και κάτι; Ειλικρινά δε με νοιάζει καθόλου! Το γράφω γιατί μ' ενοχλεί γενικά όταν κάποιος γράφει κάτι άσχημο ανώνυμα. Δεν είμαι ενάντια στην ανωνυμία γενικά. Θεωρώ όμως πως ειδικά όταν κατηγορείς κάποιον, πρέπει να αναλαμβάνεις και την ευθύνη. Κρυμμένοι πίσω από την οθόνη του υπολογιστή χωρίς όνομα μπορούμε να κατηγορήσουμε και να χυδαιολογήσουμε όλοι. Αυτό όμως δείχνει δειλία. Τζάμπα μάγκες όπως λένε, μπορούμε να γίνουμε όλοι. Για βγες όμως να πες την άποψή σου τεκμηριωμένα με το όνομά σου... Γι αυτό χρειάζεται να ξέρεις τι κάνεις και ποιος είσαι. Αυτό θέλει 'μαγκιά'. Προσωπικά όταν δε μου αρέσει ένα blog απλώς δεν το διαβάζω. Δε νοιώθω την ανάγκη να δηλώσω την απαξίωση μου. Καταλαβαίνω όμως πως αυτά που γράφω ή ο τρόπος που γράφω δεν αρέσουν σε πολλούς. Κανένας δεν τους υποχρεώνει όμως να τα διαβάζουν.... Αν έτυχε να διαβάσουν κάτι και το βρήκαν σαχλό ας το γράψουν. Οχι ανώνυμα όμως.... Για να ξέρω και γω σε ποιον δεν αρέσω. Αν αξίζει η άποψή του! Ο άνθρωπος αυτός σχολίασε υβριστικά όλο το blog αλλά δεν αρκέστηκε σ' αυτό. Αξιολόγησε πολλά κείμενα ως αστεία. Ηταν δική μου απόφαση να εκτεθώ σ' αυτό το blog, να καταθέσω κομμάτια από την ψυχή μου. Γράφω γι αυτό γιατί θεωρό το άτομο αυτό όχι απλώς δειλό αλλά και επικίνδυνο. Πολύ φοβάμαι πως αυτό που έκανε σε μένα θα το κάνει και σε άλλα blogs. Ενώ είμαι υπέρμαχος της ανωνυμίας των blogs είμαι ενάντια στα ανώνυμα σχόλια και την σαχλή ανώνυμη αξιολόγηση. Φανταστείτε έναν κριτικό κινηματογράφου που γράφει ανώνυμα. Οταν κρίνει μια ταινία και δεν έχει το θάρρος να υπογράψει με τ' όνομά του ποιος θα τον πάρει στα σοβαρά; Εγώ τουλάχιστον δε δίνω καμιά σημασία. Γιατί έγραψα όλα αυτά; Οχι για το ανώνυμο σχόλιο. Γιατί μερικοί άνθρωποι είναι όχι μόνο δειλοί αλλά επικίνδυνοι όπως είπα. Οταν κρίνεις κάποιον και το κάνεις κρυμμένος, ανώνυμα χωρίς email να σου απαντήσει ο άλλος έστω προσωπικά... Εμένα μου φαίνεται σα να βγάζει ο άλλος μια κακία που δεν έχει το θάρρος να υπερασπιστεί! Γιατί και το σχόλιο μόνο κακία δείχνει. Δεν γράφει γιατί δεν του αρέσει το blog. Αρκετά ασχολήθηκα όμως με κακίες και δειλούς ανθρώπους. Δεν αξίζουν......

Χτύπησαν τη serenata....