Ενας βλάκας και μισός...

Πως φέρεσαι σε κάποιον που είναι εντελώς βλάξ; Φυσικά δεν καταλαβαίνει τη βλακεία του, ούτε πόσο βαρετός είναι. Τι κάνεις λοιπόν; Γνωρίζω κάποιον από μικρή, είναι καλό παιδί αλλά τι να κάνω που είναι και βλάκας και άσχημος. Τόσα πολλά όχι που του έχω πει νόμισα κάποτε θα καταλάβαινε... Τίποτα όμως! Τηλεφωνείς μόνο για τα χρόνια πολλά ή για κάτι άλλο τυπικό και παίρνει θάρρος. Είσαι όσο γίνεται ευγενική, τον αποφεύγεις, απορρίπτεις όλες τις προτάσεις του για έξοδο...να μην του δώσεις και θάρρος... Εκείνος όμως συνεχίζει. Και συνεχίζει παρόλα τα όχι που λες, σα να μη συμβαίνει τίποτα. Θα ήθελα πολύ να καταλάβω δε νοιώθει ντροπή με τόση αδιαφορία που αντιμετωπίζει; Με ποιο σκεπτικό συνεχίζει τα τηλεφωνήματα; Εγώ θα είχα ανοίξει μια τρύπα να κρυφτώ! Πως γίνεται οι περισσότεροι βλάκες να είναι και καλά παιδιά; Δεν κάνουν τίποτα κακό....αν θεωρήσουμε πως η βλακεία δεν είναι κακή. Αφού είναι καλά παιδιά, δε σου πάει να τους πεις κατάμουτρα πόσο ανόητοι είναι. Τους λυπάσαι. Εκείνοι όμως δε σε λυπούνται και επιμένουν να σου τηλεφωνούν και να σου ζητούν να βγείτε. Εχω δοκιμάσει όλους τους πλάγιους τρόπους. Τελικά η ηλιθιότητα δεν έχει όρια! Να μεγαλώσει μπορεί, να χειροτερέψει το πιθανότερο.... Να χαθεί όμως αποκλείεται. Τι κάνεις αν έχεις την ατυχία να σ' ερωτευτεί ένας τέτοιος; Χάθηκαν οι ωραίοι, καλλιεργημένοι άντρες; Χάθηκαν οι μορφωμένοι; Χάθηκαν οι έξυπνοι; Κάποιος με καταράστηκε να μ' ερωτευτεί ένας εντελώς βλάκας...περισσότερο δεν υπάρχει... Τι να κάνω πως να τον διώξω; Δεν καταλαβαίνει τίποτα, όσο κι αν τον απορρίπτω. Οταν του λέω πως δεν ταιριάζουμε, είμαστε διαφορετικοί άνθρωποι... Το πάω πλαγίως είπα, να μην τον πληγώσω κιόλας! Εκείνος μου λέει πως τον έχω παρεξηγήσει και να του δώσω μια ευκαιρία να μου εξηγήσει..... Αν σας πουν κάτι τέτοιο για ευκαιρία και εξηγήσεις μη δεχθείτε! Σας το λέω εγώ που την πάτησα. Είπα άντε άλλη μια φορά και μετά τέλος.... Δεν είναι έτσι όμως! Εκτός από τη φρικτή βραδιά που πέρασα ακούγοντας ανοησίες και προσπαθώντας να κάνω υπομονή, του έδωσα και θάρρος. Και να τα τηλεφωνήματα, να οι προσκλήσεις... Κάποια στιγμή απελπίστηκα. Επαψα ν' απαντώ στο τηλέφωνο. Αφού δεν καταλαβαίνει από λόγια σκέφτηκα να εφαρμόσω άλλη στρατηγική. Εξαφάνιση. Πόσο θα ψάχνει; Αργά ή γρήγορα θα κουραστεί! Δε μπορώ να πω πως ήταν εύκολο. Εξοντωτικό ήταν γιατί άργησε να σταματήσει να με ψάχνει! Κάποια στιγμή σταμάτησε...και ηρέμησα. Η ηρεμία μου διήρκεσε ένα χρόνο περίπου. Μια μέρα χρειάστηκε να του τηλεφωνήσω, δε γινόταν να το αποφύγω. Νόμισα πως θα μείνει εκεί σ' αυτό το αναγκαίο τηλεφώνημα. Εχετε δει καμιά ταινία τρόμου; Εκεί που νομίζεις ότι τελείωσε, πως ο κακός έχει πεθάνει ξαναζωντανεύει, πετάγεται και σε αρπάζει απ' το πόδι! Αυτό έπαθα εγώ. Μ' έχει αρπάξει απ' το πόδι!

One night stand? :((

Ποτέ δεν πίστεψα στις εφήμερες σχέσεις...πόσο μάλλον στα one nigh stands! Ελα όμως που δεν μπορείς να ξέρεις... Το συζήτησα και με άλλες γυναίκες και την είχαν 'πατήσει' με τον ίδιο τρόπο. Δεν ξέρω γιατί μερικοί άντρες είναι τόσο καλοί ψεύτες και άριστοι ηθοποιοί! Θα μπορούσαν να είναι ειλικρινείς, αλλά τότε δε θα τα κατάφερναν τόσο καλά... Γνωρίζεις λοιπόν κάποιον. Είναι ωραίος, έξυπνος, ευαίσθητος, μπορείς να συζητάς τα πάντα μαζί του. Και εκτός από αυτά είναι και ελεύθερος και μόνος, χωρίς υποχρεώσεις! Επιπλέον είναι ετεροφυλόφιλος! Πολύ καλός σκέφτεσαι.... Βγαίνετε για καφέ, μετά για ποτό, ανακαλύπτεις πως δεν πίνει κιόλας, ίσα ίσα ένα ποτό, μπορεί να είναι νηφάλιος και να κουβεντιάζετε. Αρχίζεις να κάνεις ροζ όνειρα για την υπόλοιπη ζωή σου με τον πρίγκηπα. Δεν υπάρχει τίποτα άσχημο επάνω του, στους τρόπους του... Σε κοιτάζει μ' αυτό το βλέμμα που σε κάνει να λιώνεις... Πάνω που έχεις αρχίσει να ευχαριστείς την τύχη σου για το δώρο που σου έκανε έρχεται και το βράδυ εκείνο... Και είναι υπέροχος και στο κρεββάτι. Κοιμόσαστε αγκαλιά και σου δίνει υποσχέσεις για βράδια που θ' ακολουθήσουν. Το πρωί που φεύγει θέλεις να ουρλιάζεις απ' τη χαρά σου! Επιτέλους έχεις βρει τον άντρα των ονείρων σου... Εκείνον που θέλεις να περάσεις την υπόλοιπη ζωή σου μαζί του και το πιο σημαντικό είναι πως το ίδιο θέλει και αυτός! Πετάς στον έβδομο ουρανό... Γίνεσαι δημιουργική κάνεις τα πάντα πιο γρήγορα πιο εύκολα και είσαι και μ' ένα χαμόγελο στα χείλη. Το απόγευμα σε παίρνει τηλέφωνο είναι τόσο γλυκός, έχει δουλειά και δε θα βρεθείτε μα δε σε πειράζει.... Εχετε όλη τη ζωή να περάσετε μαζί! Περνά άλλη μια μέρα που μιλάτε συνεχώς. Είσαι στο απόγειο της ευτυχίας. Είσαι σίγουρη πως η ζωή δε θα μπορούσε να είναι πιο όμορφη! Εκεί, ακριβώς τη στιγμή που είσαι τρελά ερωτευμένη, εξωφρενικά χαρούμενη... Εκείνη τη στιγμή που έχεις πιστέψει το όνειρο... Που κλείνεις τα μάτια και βλέπεις τα δικά του, εκείνη τη στιγμή... Χτυπά το τηλέφωνο. Ακούς τη φωνή του, χαμογελάς... Είναι στενοχωρημένος...κάτι έχει... Εκείνη τη στιγμή που καθόλου δεν το περιμένεις θα χτυπήσει! Αρχίζει να σου λέει πως δεν είναι καλά, πως θέλει πολύ να σου εξηγήσει, πως έχει προβλήματα με τον εαυτό του.... Στην αρχή δεν το πιστεύεις. Λες δε μπορεί μέσα σε δυο μέρες να άλλαξε τόσο! Δε θέλεις να πιστέψεις πως έπεσες και σε παγίδα.... Δε θες να πιστέψεις πως όλα ήταν ένα καλοφτιαγμένο ψέμα! Είναι σα να σε σκοτώνει... Σα να πέφτεις από ουρανοξύστη! Δεν είναι δυνατόν να σου συμβαίνει κάτι τέτοιο.... Από κει που βρισκόσουν στα ουράνια βρίσκεσαι στην κόλαση και έφτασαν δέκα λεπτά που μιλήσατε στο τηλέφωνο. Και συνειδητοποιείς πως το βράδυ που κοιμηθήκατε μαζί δεν έχει συνέχεια... Ηταν ένα one night stand τυλιγμένο σε ακριβό περιτύλιγμα με ένα μεγάλο φιόγκο! Και εσύ είχες νομίσει πως ήταν ο άντρας της ζωής σου, ενώ ήταν ένας άντρας για μια βραδιά.... Δυσκολεύεσαι να το πιστέψεις... Περισσότερο σε δυσκολεύει να χωνέψεις το γεγονός πως αυτός ο άντρας σε κορόιδεψε. Σε έκανε να πιστέψεις πως ξεκινάτε κάτι.... Αυτό όμως που σε πονά περισσότερο είναι που νιώθεις εξαπατημένη και χαζή ταυτόχρονα! Δεν είναι μια απλή απογοήτευση... Σκέφτεσαι πως θα γελάει με το παραμύθι που τόσο εύκολα πίστεψες. Δεν ξέρεις τι πονάει περισσότερο, ο πληγωμένος εγωισμός ή η καρδιά σου Μαζεύεις λοιπόν τα κομμάτια της καρδιάς, τον εγωισμό σου που τσαλακώθηκε και σηκώνεις το κεφάλι. Κανένας ψεύτης, όσο ωραίος και έξυπνος να είναι δεν αξίζει τα δάκρυα σου. Κανένας άντρας δεν αξίζει αν σε κάνει να κλαις. Εκανες ένα one night stand...δεν ήταν κάτι που ήθελες αλλά τώρα έγινε και δεν ξε-γίνεται. Ψηλά το κεφάλι λοιπόν και κοιτάμε μπροστά.....

Ταξίδια...

Από τότε που έκανα το πρώτο μου ταξίδι στο εξωτερικό(στα 15 μου)άλλαξε ο τρόπος που έβλεπα τη ζωή. Πέρασαν τα χρόνια έκανα πολλά ταξίδια, αρκετά, αλλά σίγουρα όχι όσα θα ήθελα... Γι αυτό στο μυαλό μου πάντα σχεδιάζω το επόμενο ταξίδι... Εχω την άποψη, πως όποιος, για οποιονδήποτε λόγο έχει ζήσει σε άλλη χώρα απ' την πατρίδα του, έχει κάτι παραπάνω απ' αυτούς που δεν έφυγαν ποτέ από τα σύνορα του. Μερικοί πιστεύω πως θα ήθελαν να φύγουν αλλά δεν τα κατάφεραν για πρακτικούς λόγους. Αυτούς που δεν μπορώ να καταλάβω είναι τους άλλους... Εκείνους που ενώ μπορούσαν δεν έφυγαν ποτέ γιατί δεν ήθελαν. Ισως γιατί προσωπικά έχω μια ευκολία να προσαρμόζομαι παντού. Αλλωστε από πολύ μικρή έφευγα με την πρώτη αφορμή! Από όσα μου διηγούνται από πολύ μικρό παιδάκι, όταν με μάλωναν οι γονείς μου εγώ έπαιρνα τα πυτζαμάκια μου και πήγαινα να κοιμηθώ στη γιαγιά! Ετσι με την ίδια ευκολία που μικρή άλλαζα σπίτι, μετά από χρόνια άρχισα ν' αλλάζω και χώρες...πατρίδες... Συζητώντας με γνωστούς που σπούδασαν στο εξωτερικό, συμφωνούμε πως τα παιδιά που έχουν περάσει μερικά από τα φοιτητικά τους χρόνια σε άλλη χώρα, έχουν μια άλλη ωριμότητα. Και αυτό μπορεί να το καταλάβει μόνο κάποιος που έχει την ίδια εμπειρία. Εγώ είχα την τύχη να ταξιδέψω πολύ, λόγω δουλείας αλλά και για διακοπές. Εζησα και αρκετά χρόνια εκτός Ελλάδας για σπουδές, για δουλειά, ακολουθώντας έναν έρωτα... Ανήκω στους ανθρώπους που τους αρέσει να ταξιδεύουν, να βλέπουν άλλες εικόνες, άλλες κουλτούρες, άλλους τρόπους σκέψης, οργάνωσης, άλλους τρόπους ζωής. Μου αρέσει να γίνομαι ένα με τους ανθρώπους των άλλων χωρών, των άλλων πολιτισμών. Ακούω διαφορετικές απόψεις...που όσο και αν διάβαζα δε θα μάθαινα απ' το σπίτι μου. Τα ταξίδια είναι κομμάτι της προσωπικότητας μου. Δε θα ήμουν αυτή που είμαι, αν δεν είχα ταξιδέψει/ζήσει σε διαφορετικές χώρες. Εχω αποφασίσει ποιες χώρες μου αρέσουν και γιατί και ποιες λάτρεψα με το που προσγειώθηκε το αεροπλάνο μου... Θυμάμαι πως τη μέρα που έφευγα απ' τη Λισσαβόνα κοίταξα τελευταία φορά απ' την πλατεία προς τα πάνω... Η εικόνα που αντίκρισα δε θα φύγει ποτέ απ' το μυαλό μου! Ηταν σαν καρτ ποστάλ. Σα μια ζωγραφιά... Θυμάμαι ακόμα πως ένα απόγευμα, στάθηκα σ' ένα δρομάκι στη μέση της πόλης. Δεν ήξερα που ήμουν, είχα περπατήσει αρκετά και χάθηκα... Βρέθηκα σ' ένα δρομάκι μ' ένα παγκάκι και κάθισα. Ο καιρός ήταν ανοιξιάτικος και το κλίμα γλυκό. Σκέφτηκα πόσοι είχαν καθίσει να ξαποστάσουν στο παγκάκι αυτό πριν από μένα... Κοίταξα γύρω μου κ' ένοιωσα οικεία! Περίεργο συναίσθημα. Εδώ, σκέφτηκα, σ' αυτή την πόλη θα μπορούσα να ζήσω! Δεν ξέρω τι ήταν... Η μυρωδιά στον αέρα.... Η Λισσαβόνα δεν ήταν ακόμα, τότε ιδιαίτερα τουριστικός προορισμός. Βρέθηκα εκεί κατά τύχη για ένα σεμινάριο. Τις δυο βδομάδες που έμεινα τις πέρασα σα να ήμουν Πορτογαλέζα. Πήγα σε ταβέρνες που πηγαίνουν μόνο Πορτογάλοι, ήπια ντόπιο κρασί, έφαγα γαρίδες και άκουσα 'φάδος', τη δική τους μουσική. Δεν ήξερα τη γλώσσα αλλά ένοιωθα σα να καταλάβαινα τον πόνο του τραγουδιού. Κάποια άλλη φορά, φοιτήτρια στο Λονδίνο, στη συνηθισμένη μου γραμμή του μετρό πήγαινα στο πανεπιστήμιο. Απέναντί μου ένα νέο ζευγάρι Ελληνες. Ο άντρας άρχισε να εξηγεί στη φίλη/σύζυγο πως είναι οι Αγγλίδες. Το απαίσιο ντύσιμο, βάψιμο, τα μαλλιά τους...όλ' αυτά κοιτάζοντας εμένα! Δε μίλησα, τον άφησα να με λούσει με όσες κακίες έβρισκε στους Αγγλους στο πρόσωπό μου! Μόνο που κατεβαίνοντας στη στάση μου, πριν απ' αυτούς είπα στον άντρα 'πάντως εγώ είμαι Ελληνίδα'. Πρόλαβα να τον δω με το στόμα ορθάνοιχτο να με κοιτά καθώς το τρένο έφευγε... Νομίζω το γεγονός πως μπορώ να γνωρίσω ένα διαφορετικό τρόπο σκέψης, μια άλλη κουλτούρα, μ' αρέσει όταν είμαι στο εξωτερικό. Είναι σα να έχω διαβάσει ένα νέο βιβλίο... Γεμίζω εικόνες, ανθρώπους, σκέψεις, μυρωδιές, γεύσεις....

Φιλίες

Οι ηλικιωμένοι γονείς...

Τι κάνεις μ' έναν άνθρωπο/συγγενή που έχει περάσει τα ογδόντα και αρχίζει να τα χάνει; Ειδικά όταν ξέρεις πως ήταν δύσκολος απ' τα νιάτα του. Προσπαθείς να μη δίνεις σημασία όταν ξεστομίζει κακίες; Κάνεις υπομονή και ακούς για εκατοστή φορά την ίδια ιστορία από τα παιδικά του χρόνια; Δε θυμάται το όνομα του γείτονα που ήρθε πέρυσι θυμάται όμως με κάθε λεπτομέρεια τι έγινε όταν ήταν έξι ετών. Σου φαίνονται περίεργα όλα αυτά αλλά τα δικαιολογείς. Είναι μεγάλος άνθρωπος λες, τόσα έχεις ακούσει για το αλτσχάιμερ. Αναρωτιέμαι μήπως όταν περνάμε μια ηλικία θα ήταν καλύτερα να μένουμε σπίτι μας με κάποιον άνθρωπο που θα μας φροντίζει, αν φυσικά το επιτρέπει η οικονομική μας κατάσταση. Σκέφτομαι πως εγώ τουλάχιστον δε θα ήθελα να γίνω βάρος σε κανένα! Επειδή μάλιστα δεν έχω δικά μου παιδιά δε θα ήθελα να γράψω ό,τι περιουσιακό στοιχείο έχω σε κάποιον για να με φροντίσει όταν χρειαστεί. Εχω δει συγγενείς που το έκαναν πως κατάντησαν... Θεωρώ πως καλό είναι να κανονίζουμε τα γηρατειά μας(αν ζήσουμε και γεράσουμε) όσο είμαστε ακόμα νέοι. Είναι κάτι που γίνεται χωρίς σκέψη στο εξωτερικό. Μια πρακτική αυτονόητη σε άλλες χώρες που όμως δεν ισχύει στην Ελλάδα... Γιατί θα πρέπει τα παιδιά να γηροκομούν τους γονείς τους; Οπως και να το δεις είναι μεγάλο πρόβλημα. Αν είσαι παντρεμένος/η οι γερασμένοι γονείς μπορεί να δημιουργήσουν μεγάλο πρόβλημα στο ζευγάρι. Ο παππούς και η γιαγιά μπορεί να κρατάνε τα παιδιά, αλλά και αυτό είναι κάτι με το οποίο δε συμφωνούν πολλοί γονείς. Αν πάλι δεν είσαι παντρεμένος/η πάλι ο γερασμένος γονιός δε σε αφήνει να φτιάξεις τη ζωή σου. Ακόμα χειρότερα τα πράγματα όταν ο/η γονιός βρίσκεται στα πρώτα στάδια άνοιας. Είναι φορές που οι γονείς όταν γεράσουν δημιουργούν μεγάλο πρόβλημα. Ειδικά όταν θεωρούν δεδομένο πως θα τους σταθείς μέχρι τέλους. Δεν είναι πως δε νοιάζεσαι για το γέροντα πατέρα σου, το αντίθετο, τον αγαπάς πολύ. Δεν είναι υγιές όμως, να μοιραζόσαστε τον ίδιο χώρο. Ούτε σε περίπτωση που ο γιος/κόρη είναι παντρεμένος/η, αλλά ακόμα περισσότερο στην περίπτωση που είναι μόνος/η. Και όταν υπάρχουν δυο τρία αδέρφια κάπως μπορεί να βολευτεί κάπως το πράγμα. Οταν όμως είσαι μοναχοπαίδι; Μοναχοκόρη και ανύπαντρη στην Ελλάδα είναι καταδικασμένη να γηροκομήσει τους γονείς μέχρι να φύγουν απ' τη ζωή. Με λίγα λόγια θα μείνει μόνη! Γιατί όταν φύγουν πια οι γονείς, η γυναίκα αυτή θα είναι και σε μια ηλικία που η εύρεση συντρόφου είναι πια αδύνατη. Εχει δε συνηθίσει να ζει με τους γονείς, όσο παράξενοι ή άρρωστοι και αν ήταν, που όταν αναγκαστεί να ζήσει πια χωρίς αυτούς, νιώθει χειρότερα από πριν. Θυμίζει λίγο το σύνδρομο της Στοκχόλμης, όπου αυτός που έχει απαχθεί μετά από ένα χρονικό διάστημα αγαπά τους απαγωγείς του και δυσκολεύεται να ζήσει χωρίς αυτούς. Ακούγεται άσχημο και σίγουρα οι περισσότεροι απ' όσους το διαβάσουν θα με θεωρήσουν σκληρή. Δεν είμαι όμως σας διαβεβαιώ! Οπως δηλαδή εγώ δε θα ήθελα να γίνω βάρος σε κανένα θα ήθελα να σκέφτεται και ο γονιός μου... Ο κάθε γονιός! Διατηρούμε μια εντελώς αναχρονιστική συνήθεια. Κάθε άνθρωπος, γονιός ή παιδί θα πρέπει επιτέλους να φύγει απ' τη λογική του 'γηροκομώ'. Κανένας γονιός δε έχει το δικαίωμα να κρατά το παιδί του όμηρο/νοσοκόμο! Οσο για τους απογόνους, δε χρειάζεται να νοιώθουν ένοχοι επειδή δεν κράτησαν στο σπίτι τους(που μπορεί να μη χωράει κιόλας)το γέροντα γονιό. Δεν είναι εγωιστικό είναι πρακτικό!

Μεγάλες Γάτες!

Ντροπή να είσαι Αρρωστος στην Ελλάδα...

Το πρόβλημα με την υγεία στη χώρα μας έχει και καθαρά κοινωνικές προεκτάσεις. Λες και δε φτάνουν τα προβλήματα που μπορεί ν' αντιμετωπίσει κάποιος λόγω έλλειψης χρημάτων... Δεν ξέρω αν το ίδιο ισχύει σε άλλες χώρες...πολιτισμένες. Στην Ελλάδα όμως είναι 'ντροπή' να αρρωσταίνει κάποιος. Οπως είναι ταμπού να ρωτάς κάποιον αν είναι υγιής. Βρέθηκα μια μέρα στο φαρμακείο της περιοχής μου και έγινας μάρτυρας της εξής σουρεαλιστικής σκηνής. Μια λαλίστατη κυρία έπαιρνε τα φάρμακα του συζύγου της. Δίπλα της μια κοπελίτσα περίμενε καρτερικά. Σίγουρα υπάρχουν πολλοί λόγοι για να πας σ' ένα φαρμακείο και δεν είναι απαραίτητα για φάρμακα. Συνήθως όμως είναι και γι αυτό. Να επιστρέψω όμως στην ιστορία που ξεκίνησα. Η κυρία που είχε αρχίσει ν' ανυπομονεί μέχρι να ετοιμάσει ο φαρμακοποιός τη συνταγή, έπιασε την κουβέντα με την κοπελίτσα. Πρώτα της έκανε μια δυο ανώδυνες ερωτήσεις και μετά της είπε: ένα πράγμα μόνο έχει σημασία, να έχεις την υγειά σου, εσύ την έχεις;'. Η κοπελίτσα ξερόβηξε και πριν απαντήσει γιατί η κυρία ξαναρώτησε, επενέβη ο φαρμακοποιός. Ο οποίος της είπε πως δεν κάνουν τέτοιου είδους ερωτήσεις! Ούτε να ρωτούσε για κάποιο πολύ προσωπικό μυστικό... Φαίνεται όμως πως η υγεία ανήκει στα πολύ προσωπικά μυστικά μας. Αν κρίνω απ' το βλέμμα του φαρμακοποιού και την ατάκα που πέταξε στην κυρία: ο κόσμος δεν κάνει τέτοιες ερωτήσεις! Αρα η υγεία είναι κάτι που το ευχόμαστε σε όλο τον κόσμο αλλά ποτέ δε ρωτάμε. Ανήκει στις ερωτήσεις ταμπού. Προσωπικά γνωρίζω οικογένειες που ένα μέλος τους έχει κάποιο πρόβλημα υγείας. Σίγουρα ξέρετε κι εσείς. Είναι κάτι που δε ρωτάμε όμως και όταν το συζητάμε το κάνουμε ψιθυριστά γιατί όλος ο σοβαρός κόσμος ξέρει πως είναι από τα θέματα που δεν κοινοποιούνται. Στην Ελλάδα, το να αρρωστήσει κάποιος είναι 'ντροπή'! Δε δικαιούται κανένας ν' αρρωστήσει και αν κατά λάθος το κάνει το κρατάνε στην οικογένεια επτασφράγιστο μυστικό. Λες και ο άνθρωπος που αρρωσταίνει πηγαίνει γυρεύοντας... Δεν πρόσεχε κι έγινε διαβητικός. Κάπως έτσι αντιμετωπίζονται οι άρρωστοι, δεν τους έτυχε το έπαθαν! Δε φτάνει στον άρρωστο άνθρωπο το πρόβλημά του έχει και τον τρόπο που τον κοιτάζουν...η οικογένειά του πρώτα που κρατά το μυστικό και ο υπόλοιπος κόσμος που ψιθυρίζει πάντα πίσω του, ποτέ μπροστά του. Οσοι δε γνωρίζουν, λένε στον ασθενή κάτι 'παρηγορητικά' λόγια, που αν δεν έχει και πρόβλημα κατάθλιψης αποκτά. Και φυσικά κάθε λογικός άνθρωπος ξέρει πως η αρρώστια δεν είναι κάτι που το θέλεις! Ποιος δε θέλει να είναι υγιής; Δυστυχώς όμως η ζωή είναι άδικη και άσχημα πράγματα συμβαίνουν σε πολλούς. Δε σου φτάνει όμως η στενοχώρια σου που αρρώστησες έχεις και το άμεσο περιβάλλον που προσπαθεί να το κρύψει. Αρχίζεις κι εσύ και γεμίζεις ενοχές, ειδικά αν είσαι παιδί. Είναι τραγικό αν το σκεφτεί κανείς πως στην Ελλάδα δεν έχεις μόνο ν' αντιμετωπίσεις το πρόβλημά σου αλλά και να το κρατήσεις κρυφό! Θέλω να πιστεύω πως αυτό ξεκίνησε από τα χωριά, όπου έκρυβαν την αρρώστια του παιδιού μια και υπήρχαν τόσες δεισιδαιμονίες. Αργότερα έκρυβαν την αρρώστια γιατί κανένας δε θα παντρευόταν έναν/μια άρρωστο/η. Στις πόλεις φαντάζομαι ήρθε μαζί με τους ανθρώπους από την επαρχία και τη νοοτροπία τους. Οσο πιο χαμηλό το πνευματικό επίπεδο των γονιών τόσο καλύτερα κρύβουν το άρρωστο παιδί. Δε θα ξεχάσω ποτέ(αν και συνέβη χρόνια πριν)τον τρόπο που φέρθηκαν γνωστοί μας γονείς όταν ο γιος τους που έπασχε από Μεσογειακή Αναιμία και προφανώς σε μια από τις μεταγγίσεις το αίμα δεν είχε ελεγχθεί. Το παιδί προφανώς έπαθε AIDS, την εποχή αυτή δεν ξέραμε και τόσα πολλά για την αρρώστια αλλά και πάλι... Οι γονείς του παιδιού μας ζήτησαν να μην τον επισκεπτόμαστε στο νοσοκομείο, αλλά ακόμα και η κηδεία του αργότερα έγινε σε αυστηρά κλειστό κύκλο. Μας είπαν πως δε θα ήθελαν να παραβρεθεί κανείς! Εικοσι χρόνια μετά κανείς δεν έμαθε με σιγουριά από τι πέθανε το παιδί αυτό. Ακόμα και η κηδεία έγινε με την παρουσία της άμεσης οικογένειας μόνο. Τόση ντροπή για αρρώστια δεν έχω ακούσει άλλη φορά...ντροπή και μυστικότητα μέχρι και στην κηδεία.....

Τη νύχτα στο σπίτι...

Τη νύχτα στο σπίτι επικρατεί τέτοια ησυχία που όταν κλείνω το ραδιόφωνο να διαβάσω ακούω το τικ τακ των ρολογιών. Κάποια βράδια έρχονται να μ' επισκεφτούν... Πιο συχνά έρχεται η σερενάτα γουργουρίζει κοιτώντας με και μετά δίνει μια και τσουπ ανεβαίνει στο κρεββάτι όπως παλιά. Το τρίχωμά της κατάμαυρο, απαλό και γυαλιστερό, τα μάτια της δυο κεχριμπάρια! Το βλέμμα της διαπεραστικό καταλαβαίνει τι σκέφτομαι...κάνει αυτούς τους γατίσιους θορύβους, τεντώνεται και μετά βολεύεται πάνω μου. Τρίβει το κεφάλι της στο χέρι μου παρακαλώντας να τη χαϊδέψω και όταν διαβάζω κοιτάζει κι αυτή το βιβλίο, ακριβώς όπως έκανε τότε. Πολλές νύχτες έρχεται και η γιαγιάκα μου... Τη βλέπω να κάνει δουλειές στην κουζίνα, ή έρχεται να με ξυπνήσει. Αχ βρε γιαγιά πόσο σε παίδευα κάθε πρωί μέχρι να ξυπνήσω και να πιω το γάλα μου.... Αυτό το γάλα πια, σου είχα βγάλει την ψυχή μέχρι να το πιω... Πόσο την αγαπούσα αυτή τη γριούλα που τα είχε τετρακόσια μέχρι τελευταία στιγμή. Οτι μπαγαποντιά και να έκανα έμενε μεταξύ μας. Δε με είχε 'καρφώσει' ποτέ! Τελευταίο καλοκαίρι στο εξοχικό της είχα πει μέχρι και τα αισθηματικά μου. Μας περίμενε να γυρίσουμε απ' το Λονδίνο να δει την κόρη της καλά και μετά δέκα μέρες έφυγε χωρίς να ενοχλήσει κανένα. Αχ βρε γιαγιά, κατάλαβες άραγε ποτέ την αδυναμία που σου είχα; Θυμάμαι που μου έλεγες 'του παιδιού μου το παιδί είναι δυο φορές παιδί μου'...για να μου πεις πόσο πολύ μ' αγαπούσες! Ερχεσαι κι εσύ...συχνά, εσύ δεν έρχεσαι μόνο τα βράδια... Μερικές φορές δε σε βλέπω...νοιώθω μια ανατριχίλα όμως και το ξέρω πως είσαι δίπλα μου. Πολλές φορές έρχεσαι όταν κοιμάμαι, το χειμώνα και με σκεπάζεις αν έχω ξεσκεπαστεί. Βρε μαμά δε θα ησυχάσεις ποτέ εσύ; Κι απ' τον άλλο κόσμο θα έχεις την έννοια μου; Κάθε φορά που σε θυμάμαι κλαίω... Δεν το θέλω μαμά... Μου λείπεις όμως τόσο πολύ... Η αγκαλιά σου, το χαμόγελό σου! Τι όμορφη που ήσουν... Πόσο περήφανη ήμουν για σένα... Μόνο εσύ μ' έλεγες 'κοριτσάκι μου' μ' αυτή τη γλύκα. Από τότε που έφυγες έπαψα να είμαι κοριτσάκι πια! Πιστεύω πως δεν υπήρξε άλλη μάνα που ν' αγάπησε, να λαχτάρησε τόσο πολύ το 'κοριτσάκι' της, ούτε άλλη κόρη που ν' αγάπησε τόσο πολύ τη μαμά της. Μόνο κοντά σου ένοιωθα ασφάλεια...ασφάλεια πως σ' έχω! Αυτός ο μόνιμος φόβος μη σε χάσω... Από μικρή τον είχα...όχι πάντα χωρίς λόγο... Εύθραυστη μαμά μου... Πόσα πράγματα ήταν δεδομένα όσο ήσουν εσύ. Το νόστιμο μαμαδίστικο φαγητό, τα ρούχα μου πλυμένα και σιδερωμένα άψογα! Μόνο εσύ σιδέρωνες τόσο καλά. Τα κεφτεδάκια σου! Τα κεφτεδάκια της μαμάς μου ήταν τα καλύτερα στον κόσμο όλο! Και μόνο όταν με κοιτούσες εσύ ένοιωθα όμορφη...μέσα απ' τα δικά σου μάτια μόνο! Μέσα απ' τα δικά σου μάτια ήμουν κοριτσάκι. Ερχομαι στην κρεβατοκάμαρα σου και σε βλέπω ξαπλωμένη,χαμογελαστή, με τη γάτα δίπλα και τη γιαγιά να μας κοιτά απ' την πόρτα...τ' αγαπημένα της παιδιά και η αγαπημένη της γάτα....

Οι αγανακτισμένοι ζητούν την αλήθεια!

Ας μιλήσε επιτέλους κάποιος! Κάποιος να μας πει όλη την αλήθεια... Οχι πως δεν ξέρουμε πια... Το έχουμε καταλάβει εδώ και καιρό. Αλλά για να μην φτιάχνουμε σενάρια με το μυαλό μας, θα ήταν καλύτερα να μας εξηγούσε ο ίδιος ο Πρωθυπουργός της χώρας, γι αυτό έχει ψηφιστεί για τα δύσκολα! Γιατί δε βγαίνει να μας πει 'δυστυχώς επτωχεύσαμεν'; Υπάρχει χειρότερο απ' αυτό; Ετσι όπως πάμε...μπορεί και να υπάρξει. Σίγουρα όμως δεν υπάρχει χειρότερο απ' το να παίρνουν αποφάσεις που μας αφορούν χωρίς να μας ενημερώνουν! Δεν υπάρχει χειρότερο απ' το να υποθηκεύουν τη χώρα σου χωρίς τη συγκατάθεσή σου. Να ξέρεις πως σ' έχουν βάλει σ' ένα αδιέξοδο και το μόνο σίγουρο είναι πως δεν ξέρεις ούτε πότε ούτε πως θα βγεις. Πως είναι δυνατόν να μαθαίνουμε από δημοσιογράφους τι γίνεται στα υπουργικά συμβούλια; Δεν υπάρχει ένας υπουργός που να έχει τη στοιχειώδη τσίπα, να μην υπολογίζει το 'πολιτικό κόστος; Εφτασε ο κόμπος στο χτένι και πρέπει κάποιος να μιλήσει. Δεν είναι δυνατόν να μας αντιμετωπίζουν σαν πρόβατα! Γιατί δεν είμαστε και οι χιλιάδες αγανακτισμένοι στις πλατείες το δείχνουν! Δεν ξέρω ακριβώς τι πρέπει να γίνει, δεν είμαι πολιτικός ούτε φιλοδοξώ κάτι τέτοιο. Ειδικά στην εποχή μας που η πολιτική και οι πολιτικοί είναι τόσο πολύ απαξιωμένοι. Ζω στη χώρα αυτή, φορολογούμαι, δεν κλέβω. Νοιώθω πως με έχουν κατακλέψει όμως...... Μ' έχουν, μας έχουν γονατίσει πια. Δεν υπάρχει άλλος χρόνος...ο χρόνος έχει τελειώσει προ πολλού. Κουράστηκα ν' ακούω πολιτικές ανοησίες. Δε θέλω άλλες θεωρίες και υποσχέσεις. Η αναισθησία πέρασε, το κορμί πονάει! Τι άλλο χρειάζεται για να καταλάβουν ΟΛΟΙ πως δε μας μένει ούτε δευτερόλεπτο; Θα ενωθούν, θα διαλυθούν, θα γίνει κυβέρνηση εθνικής ενότητας ή προσωπικοτήτων; Εγώ, ο λαός, δεν πρέπει να πάρω την απόφαση; Χρειάζομαι όλα τα δεδομένα για ν' αποφασίσω. Ας πάψουν πια να σκέφτονται αν θα να επανεκλεγούν, γιατί οι περισσότεροι δε θα βρουν ούτε την ψήφο τους. Είμαστε ένας λαός οργισμένος, πάρα πολύ όμως! Μας έχουν στερήσει τα πάντα και όταν τους ακούς νομίζεις πως βρισκόμαστε σε διαφορετικό χωροχρόνο. Σε διαφορετικό σύμπαν.... Δε βλέπουν τον κόσμο που μαζεύεται στις πλατείες; Δεν ακούν τα συνθήματα; Δεν τους θέλουν πια! Σηκώθηκε ο κόσμος από τους καναπέδες, τον ανάγκασαν. Αγανάκτησε ο λαός και βγήκε στους δρόμους στις πλατείες. Είμαι ενάντια στη βία αλλά δεν τους κατηγορώ που προπηλακίζουν τους πολιτικούς. Τους πετάν αυγά και γιαούρτια... Μα ο άνεργος, ο συνταξιούχος των 300 ευρώ δεν έχει να χάσει τίποτα. Ο άνθρωπος που στρατοπέδευσε στο Σύνταγμα δεν έχει να χάσει τίποτα γιατί του τα πήραν όλα και φοβάμαι πως οι αγανακτισμένοι θα γίνουν εξοργισμένοι και αλίμονο στον πολιτικό που θα βρεθεί μπροστά τους. Ο άνθρωπος που δεν έχει τίποτα να χάσει μπορεί να γίνει επικίνδυνος. Και φοβάμαι πως δεν έχουμε δει τίποτε ακόμα....

Παντρεμένοι άντρες...

Οσα χρόνια κι αν περάσουν, όσο και να μεγαλώσω δε θα καταλάβω ποτέ πως λειτουργεί ο αντρικός εγκέφαλος!
Και ας λένε(οι άντρες) πως δεν μπορούν να καταλάβουν τις γυναίκες. 
Ισως είναι οι ιστορίες που έζησα πολύ διαφορετικές από τις συνηθισμένες, ίσως είναι οι ιστορίες που ακούω που μου φαίνονται εξωφρενικές... 
Γιατί οι περισσότεροι παντρεμένοι άντρες ξενοκοιμούνται; 
Πολλοί έχουν και εξωσυζυγικές σχέσεις που διαρκούν καιρό. 
Και αναρωτιέμαι εκείνοι κάνουν αυτό που τους αρέσει, οι γυναίκες τους γιατί το ανέχονται; 
Γιατί δε γίνεται να έχει μια εξωσυζυγική σχέση ο άντρας σου και να μην το ξέρεις! 
Οσο και να τον αγαπάς δε μπορεί να σε εξευτελίζει τόσο και να μένεις. 
Εκτός αν και οι δυο σύζυγοι έχουν εξωσυζυγικές σχέσεις..... 
Τότε γιατί μένουν μαζί; Και ας μη μου πει κανένας πως μένουν για τα παιδιά γιατί τα παιδιά εγκλωβίζονται στις αρρωστημένες αυτές σχέσεις και αποκλείεται να είναι ευτυχισμένα. 
Είναι δυνατόν ένα παιδί 12 ετών ή και μεγαλύτερο να μην νοιώθει την παγωμάρα μέσα στο σπίτι; 
Τα παιδιά νιώθουν πολύ περισσότερα απ' όσα νομίζουμε και δεν είναι ευτυχισμένα! 
Ακόμα και στην περίπτωση που οι γονείς δε μαλώνουν, έχουν όμως ο καθένας τη ζωή του. 
Τι είναι λοιπόν αυτό που κρατά δυο ανθρώπους που είναι τυπικά και μόνο μαζί απ' το να χωρίσουν; 
Να ζήσουν τουλάχιστον τη σχέση ή τις σχέσεις χωρίς άγχος. 
Πρόσφατα έμαθα από το 'τρίτο' πρόσωπο μια τέτοια ιστορία. 
Γνωρίστηκαν τέτοια εποχή, που η σύζυγος έλειπε διακοπές με τα παιδιά και εκείνος της είπε πως είναι ελεύθερος. 
Πολύ βολικό... 
Μέχρι και διακοπές πήγαν μαζί. 
Που να φανταστεί η γυναίκα πως την κορόιδευε; 
Επειδή όμως κάποια στιγμή αναγκαστικά είπε την αλήθεια, προφανώς γιατί βαρέθηκε να λέει ψέματα, εκείνη, έπεσε απ' τα σύννεφα. 
Στην περίπτωση αυτή και αν υποθέσουμε πως η κοπέλα λέει την αλήθεια, ή την αλήθεια που της λέει εκείνος, ποιος φταίει; Αν η σύζυγος πάει και την ξεμαλλιάσει, ποιος θα φταίει; 
Κατά τη γνώμη μου η μόνη που δε φταίει(όσο δε γνωρίζει)είναι η 'άλλη' γυναίκα. 
Για να μην πω πως αυτή είναι το θύμα ενός αρρωστημένου γάμου. 
Αυτή η εποχή είναι η πιο επικίνδυνη... 
Οι περισσότερες σύζυγοι, φεύγουν με τα παιδιά για διακοπές και οι παντρεμένοι(που μένουν στην πόλη λόγω δουλειάς) παριστάνουν τους γαμπρούς! 
Βέβαια τελευταία υπάρχει και το άλλο σενάριο. 
Ο παντρεμένος που είναι μόνος στην πόλη δε μπαίνει στον κόπο να πει ψέματα. 
Λέει κατευθείαν πως είναι παντρεμένος αλλά ζητά σχέση...και ότι προκύψει... 
Δεν ξέρω αλλά αυτή την εξέλιξη των σχέσεων δεν μπορώ να την καταλάβω! 
Γιατί μια ελεύθερη γυναίκα να κάνει σχέση με παντρεμένο άντρα; 
Προσπαθώ να φανταστώ κάποιους λόγους. 
Γιατί είναι πάρα μα πάρα πολύ καλός στο κρεββάτι; 
Γιατί είναι πάρα πολύ πλούσιος και της κάνει δώρα; 
Γιατί δε θέλει να δεσμευτεί(η γυναίκα)και με κάποιον παντρεμένο είναι σίγουρη πως δεν 'κινδυνεύει; 
Γιατί όμως να χάσει χρόνο από τη ζωή της; 
Είναι τόσο λίγοι τελικά οι ελεύθεροι ενδιαφέροντες ετεροφυλόφιλοι άντρες;

Μια μικρή serenata

Απιστία και ειλικρίνεια(;)

Πρόσφατα έμαθα πως χώρισε ένα φιλικό μου ζευγάρι και ο λόγος ήταν η απιστία. Το θέμα της απιστίας είναι τεράστιο, όταν μαθαίνω όμως για περιπτώσεις όπως του ζευγαριού αυτού, στο μυαλό μου έρχεται μια συγκεκριμένη πλευρά της πράξης. Αξίζει να ριψοκινδυνέψουμε τη σχέση μας στο όνομα της ειλικρίνειας; Αν η απιστία είναι το ξεστράτισμα μιας βραδιάς και όχι μια παράλληλη σχέση, έχει νόημα να το πούμε στον/την σύντροφό μας; Με το να το πούμε ησυχάζουμε μεν εμείς από τις ενοχές που μας βαραίνουν αλλά πληγώνουμε τον/την σύντροφο. Μήπως κάποιες φορές είναι προτιμότερο να μην πούμε όλη την αλήθεια προκειμένου να κρατήσουμε τη σχέση μας; Η απιστία που δε γίνεται κατά συρροήν αλλά είναι το 'λάθος' μιας βραδιάς, νομίζω δε μετράει το ίδιο. Το θέμα είναι τεράστιο και το γνωρίζω, γι αυτό περιορίζομαι στην απιστία που συνέβη μια φορά και μόνο! Φυσικά τη μια φορά μπορεί να ακολουθήσουν και άλλες, θα μπορούσε να μου πει κάποιος...ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις. Ας υποθέσουμε λοιπόν, πως είσαι με τον/την σύντροφό σου σε μια σοβαρή σχέση και πως τον/την αγαπάς αληθινά. Ενα βράδυ παρασύρεσαι από το ποτό, από φίλους, από την κακιά την ώρα...και κάνεις αυτό που δε θα ήθελες να σου κάνουν. Νιώθεις φριχτές ενοχές. Κατηγορείς τον εαυτό σου γι αυτό που έκανε. Ξέρεις πως αν το μάθει το άλλο σου μισό, θα σε χωρίσει. Τι κάνεις σ' αυτή την περίπτωση; Διακινδυνεύεις τη σχέση σου, για να είσαι ειλικρινής; Δε σκέφτεσαι πόσο θα πονέσει ο άνθρωπός σου όταν θα το μάθει; Αναλογίζομαι πόσες φορές έχει ειπωθεί η φράση 'δε σήμαινε τίποτα για μένα, εγώ εσένα αγαπώ'. Αν το εννοείς πραγματικά, μήπως είναι προτιμότερο να ζήσεις με τις τύψεις σου για να μην πληγωθεί κανείς και να μην κινδυνέψεις να χάσεις τον άνθρωπό σου; Εκτός αν φοβάσαι πως το 'λάθος' της μιας νύχτας θα επαναληφθεί.... Τότε κατά τη δική μου γνώμη κάτι δεν πάει καλά στη σχέση σου. Η το 'λάθος' της μιας νύχτας δεν ήταν ακριβώς λάθος αλλά κάτι που επεδίωκες. Σ' αυτή την περίπτωση δεν είναι λάθος αλλά πράξη που ήθελες να γίνει και φυσικό και επόμενο είναι να την επαναλάβεις. Στην περίπτωση αυτή νομίζω ο/η άλλος/η έχει κάθε δικαίωμα να μάθει το γεγονός και να κρίνει ανάλογα... Υπάρχει όμως ακόμα μια περίπτωση... Να φοβηθείς πως ο/η σύντροφος θα το μάθει από τρίτους. Να θεωρήσεις πως αφού θα το μάθει καλύτερα να το μάθει από σένα. Οσο το σκέφτομαι τόσο τριγυρίζει στο μυαλό μου η εικόνα της γυναίκας που της λέει ο σύντροφος της πως την απάτησε μόνο μια βραδιά και πως δε σήμαινε τίποτα για κείνο και όλα τα σχετικά. Μπορείς να είσαι σίγουρη πως δε θα το ξανακάνει; Δε θα σε τρώει το σαράκι κάθε φορά που δε θα απαντά το κινητό ή όταν βγαίνει με τους φίλους του; Τον συγχωρείς τελικά; Και αν τον συγχωρέσεις μπορείς και να ξεχάσεις; Γιατί πολλά πράγματα συγχωρούμε αλλά δεν τα ξεχνάμε και αυτό είναι το επώδυνο. Προσωπικά δε μου έχει τύχει, αλλά όσο το σκέφτομαι τόσο περισσότερο μπερδεύομαι. Το να συγχωρέσεις κάποιον φαντάζομαι εξαρτάται από πολλούς παράγοντες. Θα μπορέσεις όμως ποτέ να ξεχάσεις το γεγονός; Και όσο το θυμάται τόσο αυτό θα σε πονάει σαν το αγκάθι στα πλευρά σου. Κάπου είχα διαβάσει πως για τους άντρες ένα one night stand ή και περισσότερα δε σημαίνουν πως δεν αγαπούν τη σύντροφό τους. Αυτή είναι μια άποψη που δεν μπορώ όσο κι αν προσπαθώ να κατανοήσω. Αν δε σημαίνει τίποτα γιατί το κάνουν; Γιατί βάζουν σε κίνδυνο τη σχέση τους για κάτι ασήμαντο; Εχουν τόσο μεγάλη ανάγκη να 'δοκιμάζουν' διαφορετικές σεξουαλικές συντρόφους κάθε τόσο; Τελικά όσο προσπαθώ να καταλάβω τους άντρες τόσο περισσότερο μπερδεύομαι. Και μετά παραπονιούνται οι άντρες πως δεν καταλαβαίνουν εμάς...

Οργή Λαού!

Περίεργες μέρες ζούμε...περίεργους καιρούς. Δεν ξέρουμε κυριολεκτικά τι μας ξημερώνει. Παιδιά μαζεύονται στις πλατείες και έχεις την αίσθηση πως κάτι γεννιέται. Δύσκολα, πολύ δύσκολα, αλλά σίγουρα κάτι αλλάζει. Μόνο που στενοχωριέμαι, γιατί ακόμα και τούτη την ώρα, δεν μπορούμε να ενωθούμε. Εχουμε καθυστερήσει ένα χρόνο τουλάχιστον...... Αγανακτήσαμε πολύ αργά. Φοβάμαι πως κανένας δε μας δίνει σημασία. Μπορεί ο κόσμος να φωνάζει πια, αλλά τα νέα μέτρα έρχονται! Τι κερδίζουμε άραγε; Οχι, προς Θεού, μην παρεξηγηθώ! Δεν πιστεύω πως πρέπει να τα δεχτούμε χωρίς καμία αντίδραση! Μόνο που βλέπω πως είτε φωνάζουμε είτε όχι, οι εθνοπατέρες μας παίρνουν τις αποφάσεις χωρίς να ιδρώνει το αυτί τους. Οσο για τον κόσμο στο Σύνταγμα, ακόμα και αυτή τη ύστατη ώρα δεν μπορεί να ενωθεί... Με πληγώνει αυτό. Αν κοιτάξουμε πίσω στην ιστορία μας πάντα υπήρχαν αυτές οι 'μάχες' ανάμεσα στους Ελληνες, ακόμα και στους ξεσηκωμούς. Δεν μπορούμε, έστω για λίγο να ενωθούμε και να σταματήσουμε τη γκρίνια ανάμεσά μας; Κατα τη γνώμη μου ξεκινήσαμε για λάθος λόγο. Μας ενόχλησε ένα υποτιθέμενο πανό των Ισπανών. Επρεπε να είχαμε ξεσηκωθεί χρόνια πριν, οι λόγοι υπήρχαν, από μόνοι μας. Αλλά και τώρα που μαζευόμαστε, δεν είμαστε ενωμένοι. Οι αριστεροί δε θέλουν να είναι κοντά στους υπόλοιπους, λες και θα κολλήσουν την άλλη ιδεολογία, οι αναρχικοί δε θέλουν ούτε ν' ακούσουν τον εθνικό μας ύμνο και οι χρυσαυγίτες μαζεύονται και αυτοί χωριστά(προσωπικά νομίζω καλύτερα για να μην δημιουργήσουν επεισόδια). Και να ταν μόνο αυτό.... Από τη μια έχουμε τη συνέλευση, τη γνωστή, στο Σύνταγμα, αλλά υπάρχουν και άλλες 'παρέες' που μαζεύονται για να πάρουν αποφάσεις. Ποιοι είναι αυτοί; Δε γνωρίζω, ξέρω όμως πως υπάρχουν γιατί με προσέγγισαν. Δεν το λέω για να παραστήσω κάτι αλλά για να σας δείξω πως γνωρίζω για τις διάφορες παρέες από προσωπική εμπειρία. Ξεκινήσαμε λοιπόν πολύ αργά, για λάθος λόγους και ακόμα και τώρα δεν μπορούμε να ενωθούμε! Τις πρώτες μέρες συγκινήθηκα πολύ από τον κόσμο που ξεχύθηκε σε όλη τη χώρα. Κάποια στιγμή βλέποντας τόσο νέο κόσμο να προσπαθεί να οργανωθεί δάκρυσα. Οταν χθες άκουσα πως τα νέα μέτρα 'κλείδωσαν' θύμωσα! Θύμωσα πολύ γιατί όλοι έχουμε καλύτερα πράγματα να κάνουμε απ' το να μαζευόμαστε στο κέντρο της πόλης. Τι είμαστε λοιπόν; Τόσοι άνθρωποι μαζεμένοι γιατί δεν μπορούμε να σταματήσουμε, έστω για λίγο, εκείνους που μας πεθαίνουν μέρα με τη μέρα; Δεν ακούν; Δεν καταλαβαίνουν; Γιατί δεν παίρνουν το μήνυμα; Γιατί μας ερμηνεύουν όπως θέλουν; Νιώθω ανίσχυρη μπροστά σε τόση αδικία...... Το 'κλείδωμα' των νέων μέτρων είναι σα χαστούκι. Εμείς είμαστε οι πολλοί, αλλά εκείνοι, οι λίγοι έχουν τη δύναμη. Κάτι δεν κάνουμε σωστά! Διαφορετικά θα καταλάβαιναν, θα μας άκουγαν, θα μας υπολόγιζαν λίγο... Μας δείχνουν τα δόντια τους. Δείχνουν την αλαζονεία τους. 'Φωνή λαού οργή Θεού', έλεγε η γιαγιά μου! Πότε θα το καταλάβουν;

Στο Καλό Ζιλμπέρτο!!

Απόλυτη Ησυχία...

Καμιά φορά κάθομαι στην απόλυτη ησυχία του σπιτιού και σκέφτομαι πολλά. Οχι τα γεγονότα που συμβαίνουν κάθε μέρα. Σκέφτομαι δικά μου θέματα. Μπορεί να ζούμε πολλά όμως έρχονται στιγμές που μας ενδιαφέρει αποκλειστικά και μόνο ο μικρόκοσμος μας. Τα δικά μας θέλω, τα δικά μας γιατί... Κλείνουμε έξω τη ζωή λες και δεν είμαστε μέρος της και ασχολούμαστε με τα μικρά δικά μας προβλήματα. Η φίλη που έπαψε να μου μιλάει, η άρρωστη θεία, τα προβλήματα με τον πατέρα μου...η μαμά που δεν παύει να μου λείπει... Μες την ηρεμία θυμάμαι πολλά. Αλλα ευχάριστα άλλα όχι. Η τελευταία γάτα μου, ο πρώην που με πλήγωσε, ο πρώην που δεν κράτησα... Τα λάθη που έχω κάνει και εξαιτίας τους η ζωή μου είναι καλή, κακή, μέτρια, ανάλογα με τη διάθεση που θα ξυπνήσω το πρωί και απ' τον καφέ που θα φτιάξω. Γράφω και σ' αυτό το blog και συχνά αναρωτιέμαι αν διαβάζει κανένας τις σκέψεις μου, τους προβληματισμούς μου. Μερικές φορές η αυτοπεποίθησή μου πέφτει πολύ, άλλες είμαι χαρούμενη χωρίς σοβαρό λόγο. Δεν έχω mood swings...συνήθως το ποτήρι το βλέπω μισογεμάτο. Εδώ όμως βγάζω για κάποιο λόγο όλη την απαισιοδοξία μου. Νομίζω όμως πως όλοι περνάμε εποχές στη ζωή μας που είμαστε περισσότερο ευάλωτοι... Ισως και περισσότερο ευαίσθητοι.... Εγώ είμαι από τη φύση μου ιδιαίτερα ευαίσθητη. Κάποιος μου είχε πει πως είναι ένα απ' τα ελαττώματα μου. Προσωπικά δεν το νομίζω, αλλά δε θα κρίνω τον τρόπο που με βλέπουν οι άλλοι. Τι νόημα έχει όμως να νοιαζόμαστε για το πως μας βλέπουν οι άλλοι; Σημασία δεν έχει το πόσο εκτιμούμε εμείς τον εαυτό μας; Κάτι στιγμές όπως αυτή που ζω τώρα το μυαλό μου πάει μόνο στα λάθη που έχω κάνει. Δεν ξέρω γιατί. Σαν να βλέπω το ποτήρι μισοάδειο. Μπορεί να φταίει το πρωινό ξύπνημα. Απο τις λίγες φορές που δεν ξύπνησα με κέφι. Ούτε να βγω για τρέξιμο δεν είχα όρεξη..... Αυτό θα φταίει. Πάντα το πρωινό τρέξιμο με βοηθά. Μου φτιάχνει την ημέρα! Γιατί όμως δεν είχα όρεξη; Και σπίτι που κάθισα δεν έκανα και τίποτα σπουδαίο. Οταν δεν ξεκινάω με κέφι τη μέρα στο τέλος της νοιώθω πάντα άσχημα. Σκέφτομαι όλα όσα είχα σκοπό να κάνω και δεν έκανα και αρχίζω το αυτομαστίγωμα. Θυμώνω που δεν έκανα αυτό ή εκείνο. Καμιά φορά όσα και να κάνω πάντα θα μαλώνω τον εαυτό μου για το ένα που ξέχασα. Είναι αυτές οι περίεργες μέρες. Θέλω να πιστεύω πως έχει να κάνει με τις αλλαγές των εποχών. Η θεία μου το απόγευμα μου είπε πως φταίει που μας ψεκάζουν! Το έχω ακούσει ξανά αυτό... Μου φαίνεται πολύ αστείο...είναι δυνατόν να μας ψεκάζουν; Το χειρότερο είναι πως υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που το πιστεύουν. Κάποιος ξεκίνησε αυτή τη θεωρία(του ψεκάσματος) και όσο πάει γίνεται πιστευτή από περισσότερο κόσμο. Φαίνεται τα παιδιά στο Σύνταγμα τη γλύτωσαν....

Προτιμότερη η μοναξιά(;)...

Ο φόβος της μοναξιάς συχνά μας ρίχνει σε άσχημες παγίδες. Μια σχέση χρειάζεται δουλειά και αμοιβαίες υποχωρήσεις, πρέπει να ξέρεις όμως που θα βάλεις τον πήχη. Είναι φορές που η μοναξιά είναι προτιμότερη απ' το λάθος σύντροφο. Κάτι που προσωπικά έπρεπε να γνωρίζω. Το λάθος δεν έχει ποτέ την ίδια ακριβώς μορφή. Το ξέρεις όμως πως είναι λάθος...... Ενα, ευτυχώς ανώδυνο, λάθος μου είναι αυτό που θα διηγηθώ. Γνωριστήκαμε μέσω internet. Δεν έψαχνα τον πρίγκιπα...δεν ήθελα όμως και τον Κουασιμόδο. Ανταλλάσσαμε για λίγο καιρό μηνύματα μέχρι που ανταλλάξαμε και φωτογραφίες. Εκεί τρόμαξα. Αποφάσισα να διακόψω την επικοινωνία. Ξαναφορεθήκαμε όμως online πάλι και είπα να δώσω άλλη μια ευκαιρία. Είπα ίσως η πρώτη φωτογραφία να ήταν κακή. Αρχίσαμε λοιπόν ξανά την ανταλλαγή μηνυμάτων για δυο μήνες περίπου. Ηταν τόσο καλός, ρομαντικός, όλα όσα θα ήθελε μια γυναίκα. Ηρθε λοιπόν και η ώρα της συνάντησης...... Ηταν αρχές καλοκαιριού. Δε θα ξεχάσω την πρώτη εντύπωση. Μπήκα στο αυτοκίνητό του και τρόμαξα! Ασυναίσθητα τραβήχτηκα λίγο μακριά του. Μετά σκέφτηκα πως αν τον γνώριζα ίσως ξεπερνούσα την άσχημη εμφάνιση. Λάθος! Η πρώτη εντύπωση είναι πάντα σωστή. Δεν ήταν κακός, περιποιητικός και προστατευτικός ήταν. Ισως αυτό με μπέρδεψε. Μέχρι τότε δεν είχα γνωρίσει άσχημους άντρες. Ισως μερικούς αδιάφορους, άσχημους όμως όχι. Αυτός ήταν πραγματικά άσχημος, στο λεξικό δίπλα στη λέξη άσχημος σίγουρα έχει τη φωτογραφία του. Και δεν έφτανε μόνο αυτό. Είχαμε μεγαλώσει τελείως διαφορετικά. Η οικογένειά μου μπορεί να μην ήταν πλούσια, ήταν η κλασσική μεσοαστική Ελληνική οικογένεια. Η δική του πάλι οικογένεια ήταν η φτωχή λαϊκή οικογένεια. Ποτέ μου, δεν πίστεψα στις ταξικές διαφορές, ειδικά στις σχέσεις! Και δε θα πέρναγε απ' το μυαλό μου αν εκείνος ήταν έστω λίγο μορφωμένος/καλλιεργημένος. Ομως ούτε αυτό ήταν...... Δεν είχαμε ούτε κοινά ενδιαφέροντα! Εγώ ακούω ροκ μουσική και εκείνος Καζαντζίδη! Εγώ αγαπώ όσο τίποτα το διάβασμα, εκείνος δεν είχε ανοίξει ποτέ του βιβλίο... Αγοράζαμε Κυριακάτικες εφημερίδες, εγώ ήθελα να διαβάσω τα νέα, εκείνος τα κουτσομπολιά.... Ομως ήταν καλοκαίρι, δεν ήθελα να είμαι μόνη και κάναμε παρέα για κάνα δυο μήνες. Τόσο άντεξα.... Οι διαφορές μας ήταν τεράστιες. Είπα να κάνω κάποιους συμβιβασμούς γιατί η μοναξιά είναι άσχημη αλλά όλα έχουν όρια. Οσα απεχθάνομαι σ' έναν άντρα τα είχε! Φορούσε καδένα και βραχιόλι στον καρπό. Δεν ήξερε πως στο τραπέζι εκτός από πιρούνι χρειαζόμαστε και μαχαίρι! Ηταν ισχυρογνώμων, αλλά με αυτό το πείσμα του αγράμματου. Δεν ήξερε να φερθεί όταν είμασταν με κόσμο. Θα με ρωτήσετε γιατί έμεινα αυτούς τους δυο μήνες αφού όλα ήταν στραβά. Δε σας έτυχε ποτέ να περνάτε μια εποχή στη ζωή σας που έχετε απελπισμένα την ανάγκη κάποιου, όποιος και νάνε αυτός; Δεν άντεξα άλλωστε πολύ...σκάρτα δυο μήνες και σ' αυτούς δε βλεπόμασταν συχνά. Μέχρι που συνέβη το απρόσμενο... Ηξερα πως νόμιζε ότι οι γυναίκες τον ζηλεύουν, μου το είχε πει... Ενα απόγευμα, τον έψαχνα για να πάμε για καφέ. Οταν απάντησε το κινητό του μετά από αρκετές κλίσεις ήταν απότομος. Μου είπε πως έπινε καφέ με μια φίλη του και πως θα με έπαιρνε αργότερα. Πήρε για να μου βάλει τις φωνές που του έκανα σκηνή ζηλοτυπίας(επειδή τηλεφώνησα αρκετές φορές)! Εκεί μπήκαν οι τίτλοι τέλους. Να έχει όλα τα στραβά, να ανέχομαι την παρέα του για να μην είμαι μόνη, αλλά να μου πει και πως τον ζηλεύω; Από τη μια μου ερχόταν να γελάσω από το σουρεαλισμό του θέματος και από την άλλη σκεφτόμουν πως θα έμενα ξανά μόνη. Αλλά καλά λένε πως είναι προτιμότερη η μοναξιά από μια κακή παρέα....

Κάτι άλλο...

Ζούμε δύσκολες ώρες. Δύσκολες και διαφορετικές....τραγικές θα μπορούσα να τις πω... Δε θέλω όμως να μιλήσω γι αυτές. Αυτές τις βιώνει καθένας όπως νομίζει. Ζούμε ιστορικές στιγμές, τραγικές αλλά ιστορικές. Κάποτε θα μιλάνε γι αυτές, δε θέλω όμως να γράψω για την ιστορία την ώρα που πλάθεται. Κάθε μέρα είναι διαφορετική, δεν ξέρεις τι θα ξημερώσει...κάθε βδομάδα, κάθε μήνας είναι διαφορετικός απ' τον προηγούμενο. Κι εγώ τα ζω... Με φόβο και άγχος για την κάθε μέρα που ξημερώνει. Ζω την κάθε στιγμή και την κρατάω μέσα μου. Δε θέλω να μιλήσω άλλο γι αυτό σήμερα. Θα ασχοληθώ με κάτι άσχετο που σκέφτηκα τελευταία. Μέχρι πια ηλικία άραγε μπορεί μια γυναίκα να βρει σύντροφο; Με τις γυναίκες δεν ισχύει το ίδιο όπως με τους άντρες. Οι γκρίζοι κρόταφοι μπορεί να προσδίδουν γοητεία σ' έναν άντρα, σε μια γυναίκα όμως είναι απωθητικοί. Προσέχουμε λοιπόν ως γυναίκες τον εαυτό μας, κάνουμε απείρως περισσότερα από τους άντρες....και; Είμαστε πιο εμφανίσιμες(απ' τους άντρες της ηλικίας μας) όμως είναι αυτό αρκετό; Από ποια ηλικία και μετά παύουν τα φλερτ; Σίγουρα έχει να κάνει με την εμφάνιση, την αναγνωρισιμότητα και την οικονομική κατάσταση καμιά φορά.... Ποια ηλικία είναι αυτή, λοιπόν, που αν δεν είσαι ήδη παντρεμένη/δεσμευμένη δεν έχει νόημα να περιμένεις πια; Δε μιλάω για παιδιά και γάμους. Νομίζω όμως πως όλοι έχουμε την ανάγκη ενός συντρόφου. Εστω οι περισσότεροι..... Για τους άντρες δεν ισχύει αυτό, το έχω ξαναγράψει. Ενας άντρας μπορεί να είναι εργένης εκ πεποιθήσεως, να γεράσει....να έχει one night stands και να μην ενδιαφέρεται για τίποτε άλλο. Για μια γυναίκα αυτό, συνήθως, δεν είναι αρκετό. Δεν είναι πολλοί αυτοί οι (μόνοι)άντρες, είναι όμως ό,τι καλύτερο για μια γυναίκα ελεύθερη. Συνήθως οι άντρες που μένουν μόνοι μέχρι μεγάλη ηλικία, αποφεύγουν τη δέσμευση, οπότε ή κάτι δεν πάει καλά ή δεν έχουν σκοπό να δεσμευτούν ούτε με top model με μυαλό! Οι περισσότερες γυναίκες όμως, όσο και να το κρύβουμε, θα θέλαμε ένα σύντροφο. Οχι τον οποιονδήποτε... Προέχει να είναι μορφωμένος/καλλιεργημένος. Οχι πως θα λέγαμε όχι στο George Clooney! Δεν είναι όμως προτεραιότητα η ομορφιά. Αλλωστε η εμφάνιση περνάει, άλλα είναι αυτά που μένουν. Γιατί η μοναξιά είναι πιο δύσκολη για τις γυναίκες; Γιατί άραγε περισσότερο οι γυναίκες δε θέλουν να μένουν μόνες; Είναι κάτι που μας μαθαίνουν όσο είμαστε μικρές ή μήπως είναι γονιδιακό; Και αν το καλοσκεφτείς μια χαρά είσαι μόνη, χίλιες φορές καλύτερα. Ούτε να του μαγειρέψεις, ούτε να του σιδερώσεις τα πουκάμισα(που είναι και δύσκολα)ούτε να μαζεύεις κάλτσες και παπούτσια..... Γιατί όταν βγαίνεις βόλτα και βλέπεις τα ζευγαράκια τότε, νιώθεις αυτό το τσίμπημα; Γιατί όταν βλέπεις μια ταινία σκέφτεσαι πόσο καλύτερα θα ήταν αν την έβλεπες με κάποιον που θα του άρεσε κι εκείνου; Πόσο θα ήθελες να σου κρατάει το χέρι... Να πάτε μαζί μια εκδρομή.... Να περπατήσετε μαζί. Να πάτε για καφέ, φαγητό, να σου πιάνει το χέρι πάνω απ' το τραπέζι... Να σε πάρει αγκαλιά όταν είσαι θλιμμένη. Να γελάσετε δυνατά μαζί όταν γίνει αστείο...να το μοιραστείτε... Αυτό είναι το δύσκολο και αυτό αναρωτιέμαι. Μέχρι πότε μπορεί να βρεθεί εκείνος; Εκείνος με τον οποίο θα μοιραστείς εικόνες, μυρωδιές και γεύσεις.... Μπορεί να περάσεις μια ζωή χωρίς να τη μοιραστείς με κάποιον;

Ελληνική Τηλεόραση και εκπομπές Life Style...

Ζούμε μια φρικτή οικονομική κρίση. Δεν ξέρουμε αν και πότε θα δούμε άσπρη μέρα. Παρόλα αυτά η Ελληνική τηλεόραση επιμένει να έχει εκπομπές life style. Μας δείχνουν πλούσιους ηθοποιούς, τραγουδιστές ή γνωστούς τηλεανθρώπους. Απορώ με όλη αυτή τη χλιδή που μας δείχνουν. Προσωπικά δε βλέπω τηλεόραση εκτός από πολύ συγκεκριμένα πράγματα. Ο περισσότερος όμως κόσμος παρακολουθεί αυτές τις εκπομπές. Πρόσφατα βρέθηκα σε παρέα και ένιωσα λίγο περίεργα καθώς όλοι μιλούσαν για την εγκυμοσύνη μιας κυρίας που κανένας δε γνώριζε προσωπικά. Την έβλεπαν όμως στην τηλεόραση και αυτό ήταν αρκετό. Νομίζω γίνονται γνωστοί άνθρωποι που δεν έχουν να μας δώσουν τίποτα. Κάποιοι διαβάζουν χρόνια για να γίνουν καθηγητές αλλά κανένας δεν ξέρει τ' όνομα τους . Κανένας, είμαι σίγουρη, δε θυμάται το όνομα του φετινού νομπελίστα γιατρού ξέρουν όμως κάθε λεπτομέρεια απ' τη ζωή κάθε (πιθανόν αγράμματης)κυρίας που παρουσιάζει κάποιο χαζό(κατά τη γνώμη μου)ριάλιτι. Εξοργίζομαι που δείχνουν τα τέλεια πανάκριβα σπίτια, ή τον τρόπο ζωής κάποιων ανθρώπων. Αυτές οι εκπομπές, κατά τη γνώμη μου, ειδικά αυτή την εποχή της ανεργίας είναι προκλητικές! Οταν ένα μεγάλο ποσοστό των συνανθρώπων μας ζει στα όρια της φτώχειας και κάτω απ' αυτά, είναι προκλητικό να σου δείχνουν το καινούριο σπίτι της κυρίας Τάδε. Οταν γυναίκες και νέοι δεν έχουν δουλειά και δεν υπάρχουν χρήματα ούτε για έναν καφέ έξω, προσωπικά με προσβάλλει όταν δείχνουν τα πανάκριβα παπούτσια της κυρίας Δήνα και τον εξωφρενικό τρόπο ζωής της σε σχέση με τον απλό κόσμο. Μοιάζει σαν οι άνθρωποι που παρουσιάζουν τις εκπομπές αυτές να ζουν σ' ένα παράλληλο σύμπαν όπου δεν υπάρχει φτώχεια και όλοι περνούν εξαιρετικά χωρίς να τους απασχολεί το παραμικρό! Ναι, με ενοχλεί να ακούω ό,τι το παλτό που θα φορέσει η γνωστή τηλεπαρουσιάστρια στο γάμο της φίλης της της το έραψε ο ίδιος ο Αρμάνι! Οταν ο περισσότερος κόσμος φοράει το ίδιο παλτό, που αγόρασε στις εκπτώσεις, χρόνια τώρα. Τραγικό ακόμα βρίσκω το ύφος και το ντύσιμο των παρουσιαστών τέτοιων εκπομπών. Τις ανούσιες ερωτήσεις που κάνουν. Αναρωτιόμουν καιρό τώρα σε ποιο κοινό απευθύνονται οι εκπομπές αυτές και γιατί συνεχίζουν να υπάρχουν τα τελευταία χρόνια που η χώρα βρίσκεται σε φρικτή οικονομική κατάσταση. Ρωτώντας λοιπόν, έμαθα πως οι εκπομπές αυτές έχουν μεγάλη τηλεθέαση. Έμεινα εμβρόντητη όταν διαπίστωσα πως πολλοί τηλεθεατές είναι άνθρωποι με χαμηλό εισόδημα, κυρίως άνεργοι! Αυτοί οι άνθρωποι, αντί να διαβάσουν κάποιο βιβλίο ή εφημερίδα, είναι το κοινό των εκπομπών αυτών. Θα με ρωτήσετε γιατί μου κάνει εντύπωση. Προφανώς είμαι αφελής και δεν το περίμενα. Πίστευα πως αυτές οι εκπομπές την εποχή που ζούμε θα είχαν αντικατασταθεί από άλλες που θα μας έλεγαν πως να ανακυκλώνουμε τα ρούχα μας όπως το χαρτί και τόσα άλλα. Πρακτικές εκπομπές. Να μάθουμε πως να εξοικονομούμε χρήματα. Οχι πως τα σπαταλούν άνθρωποι που δε γνωρίζουμε! Με προβλημάτισε αυτός ο κόσμος. Ο κόσμος που ζει με το μάτι κολλημένο στην κλειδαρότρυπα, ζώντας τις ζωές των άλλων.... Ζωές που δεν έχει καμιά πιθανότητα να ζήσει...