Πόσο μου λείπεις μαμά....

Χθες γιόρταζες. 
Δεν έγραψα... 
Πήρα την καρέκλα και κάθισα δίπλα στη φωτογραφία σου. 
Σου είχα πάρει κι ένα όμορφο ροζ τριαντάφυλλο, μπουμπούκι. 
Ξέρω πως σου αρέσουν τα τριαντάφυλλα. 
Σου μίλησα πολύ. 
Εκλαψα ακόμα περισσότερο. 
Σου ζήτησα να έρθεις να δούμε μαζί τον αγώνα μπάσκετ... 
Σου άρεσε πολύ το μπάσκετ. Παθιαζόσουν.... 
Δεν ήξερα τι να σου πω. 
Νομίζω πως μπορείς να διαβάζεις τις σκέψεις μου όμως. 
Πόσο όμορφη ήσουν σ' αυτή τη φωτογραφία... 
Πόσο όμορφη ήσουν... 
Χαιρόσουν όταν σου έλεγα πως είσαι η πιο όμορφη μαμά απ' όσες έχω δει. 
Σε κολάκευε. 
Πόσα περάσαμε μαζί..... 
Πόσα ζήσαμε μαζί.... 
Ηξερα όλους τους φόβους σου, τα άγχη σου. 
Τόσο ευαίσθητη...εύθραυστη...και τόσο δυνατή ταυτόχρονα. 
Πως τα κατάφερνες ρε μαμά; 
Μου λείπει τόσο η αγκαλιά σου... 
Τόσα χρόνια πέρασαν μα είναι σαν χθες. 
Πόσο μου λείπεις... 
Μου λείπει αυτό το δέσιμο που είχαμε εμείς οι δυο. 
Περάσαμε τόσα πολλά μαζί. 
Η προβληματική πάντα υγεία σου... 
Ακόμα και πριν εμφανιστούν τα πρώτα σημάδια, πάντα φοβόμουν για σένα! 
Μόνιμο το άγχος μου μη σε χάσω... 
Να σε κρατήσω κοντά μου με κάθε τρόπο. 
Πόσο γενναία τα περνούσες όλα...σχεδόν όλα... 
Στο τέλος σαν να είχες κουραστεί από τα νοσοκομεία και τους γιατρούς. 
Σε θυμάμαι χαμογελαστή σ' ένα κρεββάτι νοσοκομείου να με περιμένεις. 
Πάντα περιποιημένη. 
Τόσο ταλαιπωρημένη... 
Τι ζωή κι αυτή που έζησες εσύ βρε μαμά... 
Κι έφυγες τόσο ξαφνικά... 
Εκεί που δεν το περίμενα. 
Μόλις σταμάτησα λίγο να φοβάμαι... 
Λες και με κάποιο υπερφυσικό τρόπο ο φόβος μη σε χάσω σε κρατούσε κοντά μου. 
Λίγο έπαψα να φοβάμαι και σα να κόπηκε η κλωστή που μας έδενε και χάθηκες... 
Εφυγες χωρίς να ταλαιπωρήσεις κανένα ή να ταλαιπωρηθείς... 
Η τελευταία σου λέξη 'κουράστηκα'. 
Και χάθηκες μες τη θάλασσα. 
Κουράστηκες μαμά και είπες να φύγεις; 
Δεν ήξερα τι να σου πω χθες. 
Είχαμε ζήσει τόσα πολλά εμείς οι δυο... 
Τα χρόνια πολλά, το σ' αγαπώ...τετριμμένο. 
Σ' αγαπώ πολύ, πάρα πολύ μα το ξέρεις. 
Ηθελα να σου πω πόσο μου λείπεις. 
Πως περνάν τα χρόνια μα ο πόνος δεν περνά.... 
Είμαι κομμάτι σου και είσαι κομμάτι μου και πονάει γιατί έμεινε λειψό. 
Τόσα πολλά που έχουμε πει οι δυο μας.... 
Τόσα που έγιναν αφού έφυγες και δε μπορώ να τα μοιραστώ μαζί σου... 
Δε μπόρεσα να σε κρατήσω λίγο ακόμα... 
Στη γιορτή της μητέρας είχε μπάσκετ. 
Θα το χαιρόσουν το ξέρω. 
Αχ και να ξερες πόσο μου λείπεις βρε μαμά....

Μουσικές που μας ταξιδεύουν στο χρόνο...

Μερικά τραγούδια δε σας πηγαίνουν πίσω; Οταν ακούτε ένα τραγούδι που ακούγατε στο σχολείο, σε μια εκδρομή; Δε σας θυμίζουν τόπους ή ανθρώπους; Ακουγα μουσική πριν λίγο και άκουσα ένα τραγούδι που με ταξίδεψε πολύ πίσω. Πήγαινα σχολείο όταν το πρωτάκουστα. Πρώτη λυκείου...ναι, τόσο παλιά... Εβγαινα με την παρέα μιας φίλης(οι γονείς μου έπρεπε να γνωρίζουν με ποιους βγαίνω) που οι γονείς της ήταν πολύ φίλοι με τους δικούς μου. Για ένα διάστημα στην παρέα είχαν μπει μερικά παιδιά που είχαν ένα συγκρότημα. Εκείνη την εποχή όλοι έφτιαχναν συγκροτήματα... Ενα έγινε γνωστό και το ακούω συχνά και σήμερα. Εκείνο το συγκρότημα δεν είχε μέλλον. Αυτό όμως δεν το ξέραμε όταν γνωρίσαμε τα μέλη. Ηταν μεγάλο πράγμα να βγαίνεις με μέλη συγκροτήματος! Θυμάμαι που έπαιξαν μουσική σ' ένα πάρτι και ένα τραγούδι που ήξερα καλά τους στίχους μου ζήτησαν να το τραγουδήσω μαζί τους..... Οχι πως ήμουν καλλίφωνη αλλά λόγω των αγγλικών και της προφοράς που είχα. Η περηφάνια μου δεν περιγράφεται..... Τώρα που το φέρνω στο μυαλό μου πρέπει να είχα γίνει κατακόκκινη από ντροπή και περηφάνια μαζί! Πιστεύω ό,τι οι περισσότεροι από εμάς έχουμε συνδέσει κομμάτια με ανθρώπους ή εποχές. Είναι ένα συγκεκριμένο τραγούδι μου θυμίζει πολύ έντονα μια σχέση συμβίωσης που είχα. Θυμάμαι που και πότε το είχαμε πρωτακούσει και πως το τραγουδούσαμε και οι δυο κοιτάζοντας ο ένας τον άλλον στα μάτια.. Κάποιο άλλο μου θυμίζει το μεγάλο έρωτα της νιότης μου! Δεν το τραγουδήσαμε μαζί ποτέ. Δεν είμαι σίγουρη αν του άρεσε..... Κάποιοι στίχοι περιέγραφαν την πρώτη βραδιά που περάσαμε μαζί...παράξενο ε; Φυσικά και δε μας ήξερε η στιχουργός-τραγουδίστρια. Αμφιβάλλω μάλιστα αν όταν έγραφε τους στίχους φανταζόταν πως κάποιοι κάποτε θα ζήσουν αυτό που τραγουδούσε..... ...the midnight picnic Once upon a time... Εκτός από τα παλιά και τα ρομαντικά ήταν και η μετά-punk εποχή! Στην Ελλάδα τη ζήσαμε πολύ αργότερα απ' τους Αγγλους όπως και τα περισσότερα μουσικά ρεύματα. Κάτι εντελώς γελοία ντυσίματα...όσο για τα μαλλιά.... Τα βλέπω σε φωτογραφίες και γελάω. Με τι περηφάνια κυκλοφορούσα μ' αυτό το μαλλί, ό,τι και να σας πω είναι λίγο. Εκείνη ήταν η εποχή που είχα ένα μοβ τσουλούφι. Ευτυχώς ο κομμωτής δε με άφησε να κάνω το κεφάλι μου σαν της Cindy Lauper... Γλύτωσαν και οι γονείς μου τα απανωτά εγκεφαλικά. Είναι και τραγούδια που δεν τα άκουγα κάπου, η μουσική τους όμως, με γυρίζει σε χώρες που έζησα και γι αυτό και μόνο τα λατρεύω! Τώρα πια, εκτός από τα τραγούδια που με γυρίζουν πίσω, ήρθαν καινούρια τραγούδια που δε μου θυμίζουν απολύτως τίποτα μου αρέσουν όμως πολύ και αυτό φτάνει. Τραγούδια που ακούω όταν έχω κέφι και μπαλάντες που ακούω άλλες ώρες, για να χαλαρώσω. Δεν αναφέρθηκα επίτηδες σε κλασσική μουσική στον Χατζιδάκη που λατρεύω γιατί είναι ένα άλλο κεφάλαιο, πολύ μεγάλο. Εχει να κάνει περισσότερο με τον άνθρωπο που με έμαθε να λατρεύω τον Debussy και όχι μόνο και φυσικά τον Χατζιδάκη... Αυτό είναι ένα κεφάλαιο της ζωής μου που ανήκει στα 'Ακριβά πολύτιμα μυστικά μας'......

Ειλικρίνεια.....

Πόση ειλικρίνεια αντέχουμε; Υπάρχει υπερβολική ειλικρίνεια; Μπορεί να χρησιμοποιήσουμε την 'ειλικρίνεια' για να πληγώσουμε κάποιον; Ποια η σχέση της ειλικρίνειας με τους καλούς τρόπους; Μήπως μερικές φορές ένα αθώο ψεματάκι είναι προτιμότερο; Υπάρχουν 'αθώα' ψέματα; Οταν θέλουμε κάτι πάρα πολύ και μόνο λέγοντας ψέματα μπορούμε να το αποκτήσουμε, δικαιολογείται το ψέμα; Οταν κρύβουμε την αλήθεια δε λέμε ψέματα; Πολλά τα ερωτήματα σε σχέση με την ειλικρίνεια. Νομίζω άγγιξα τα πιο βασικά. Οταν η φίλη μας γυρίσει από το κομμωτήριο με την καταστροφή στο κεφάλι είναι ανάγκη να της το πούμε; Καμιά φορά είναι και ο τρόπος που λέμε κάτι που παίζει ρόλο. Μια γνωστή κάποτε σε μια έξαρση ειλικρίνειας(?) μου είπε ό,τι παλιά δεν άντεχε ούτε να με βλέπει(!). Δεν απάντησα, αλλά σκέφτηκα πως θα μπορούσε να μην το πει. Ενας παιδικός φίλος κάποιο απόγευμα πριν χρόνια μου αποκάλυψε τι πιθανόν έλεγαν για μένα κοινοί γνωστοί. Με στενοχώρησε. Θα μπορούσα άνετα να συνεχίσω τη ζωή μου χωρίς τις 'πληροφορίες' που μου έδωσε... Θα είχα γλυτώσει και μια γκριμάτσα απογοήτευσης. Καμιά φορά με το να είσαι εντελώς ειλικρινής, στα πιο μικρά πράγματα, μπορεί να προσβάλλεις τον άλλο, να τον πληγώσεις ακόμα! Μερικές φορές δεν είναι ανάγκη να λέμε όλη την αλήθεια. Μισώ τα ψέματα όσο κανένας! Μερικές φορές όμως χρησιμοποιούμε την ειλικρίνεια για να πληγώσουμε κάποιον. Είναι ανάγκη να πούμε στη φίλη μας πως οι ανταύγειες της είναι χάλια, ειδικά αν δε ρωτήσει; Μπορούμε να κρατήσουμε τη γνώμη μας για τον εαυτό μας. Επειδή όμως ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις, καλό είναι να σκεφτόμαστε πριν πούμε κάτι καθώς και τον τρόπο που θα το πούμε. Ο άντρας μιας φίλης στο όνομα της ειλικρίνειας με προσέβαλλε συστηματικά. Στην αρχή δε μιλούσα για να μη χαλάσω τη σχέση μου με τη φίλη. Με την πάροδο του χρόνου όμως άρχισα να τον αποφεύγω. Συνειδητοποίησα πως δεν ήταν ειλικρινής, απλά με αντιπαθούσε... Ολοι λέμε ό,τι είμαστε ειλικρινείς και πως απαιτούμε το ίδιο από τους άλλους. Πόση ειλικρίνεια όμως είμαστε ικανοί να αντέξουμε; Νομίζω πως ο καθένας μας μπορεί να καταλάβει τη διαφορά του ψέματος από την κακοπροαίρετη ειλικρίνεια. Το να εκφράσουμε τη γνώμη μας δε μας καθιστά ειλικρινής. Η γνώμη του καθενός μας δεν είναι το αντικειμενικό γεγονός. Γεγονός είναι πως κάποιος είναι παντρεμένος. Αν μας πει πως είναι ελεύθερος για να είναι μαζί μας λέει φυσικά ψέματα. Αυτά είναι τα ψέματα που δεν κρύβονται για πολύ και δεν έχουν καμία σχέση με τους καλούς τρόπους... Δείχνουν κακό χαρακτήρα...εκτός από ψεύτη. Εκείνος που για να κερδίσει κάτι λέει ψέματα δεν είναι εγωιστής; Το ψέμα εκτός από κακό χαρακτήρα δε δείχνει και εγωπάθεια; Η απόκρυψη της αλήθειας ισούται με ψέμα. Το ψέμα προδίδει και πληγώνει. Υπάρχουν όμως φορές που η αλήθεια είναι υποκειμενική. Θεωρώ πως οι καλοί τρόποι μας υποδεικνύουν πότε είναι σοφό να κλείνουμε το στόμα και να κρατάμε την άποψή μας για τον εαυτό μας. Στο όνομα της ειλικρίνειας μπορούμε να πληγώσουμε κάποιον που δε θέλουμε. Οι παλιοί έλεγαν πως η αλήθεια πονάει. Ας την πούμε λοιπόν με τέτοιο τρόπο που θα πονέσει λιγότερο...

Νεογέννητα...

Τ' ακριβά, πολύτιμα μυστικά μας...

Μερικά πράγματα είναι πολύ προσωπικά. Φοβάσαι να τα γράψεις μην τα μολύνουν τα μάτια των άλλων. Τα γνωρίζεις εσύ κι κανένας άλλος. Είναι μέρος της ζωής σου. Κομμάτι σου. Ακριβό, πολύτιμο... Ενα μαργαριτάρι στην καρδιά σου. Τα γράφεις σ' ένα χαρτί για σένα, αλλά δε μπορείς να τ' ανεβάσεις σε κανένα blog, να τα γράψεις σε κανένα βιβλίο. Είναι δικά σου. Μόνο δικά σου! Γιατί ξέρεις ότι εκείνος τα περισσότερα τα έχει ξεχάσει, εσύ όμως όχι. Δεν είναι τόσο τραγικό όσο ακούγεται! Ομως κάποια πράγματα που είναι ιδιαίτερα για μας, τα κρατάμε στα σκοτεινά. Να μην τα δει το φως και κιτρινίσουν σαν σελίδες παλιού βιβλίου. Είναι αυτά που αγαπήσαμε πολύ. Αυτά που ούτε στον ψυχαναλυτή δεν αναφέραμε. Είναι ένα κομμάτι που δε θα επιτρέψουμε ποτέ και σε κανένα να το δει. Ολοι έχουμε κάποιες αδυναμίες. Τα ευαίσθητα σημεία μας. Αν τα φανερώσουμε θα γίνουμε ευάλωτοι. Μπορεί γι αυτό να τα κρατάμε μέσα μας. Για να μην πέσουν σε άλλα χέρια. Μόνο εμείς ξέρουμε να τα κρατάμε τρυφερά... Μόνο στη δικιά μας καρδιά είναι καλά βολεμένα... Εμείς μόνο ξέρουμε να τα προστατεύουμε... Να τα φροντίζουμε... Σ' ένα μικρό πορσελάνινο κουτί... Στη διάφανη πορσελάνη της καρδιάς...που σπάει τόσο εύκολα... Νομίζω όλοι έχουμε κάποιο ιδιαίτερο μυστικό. Σκέφτηκα πως μια μέρα θα φύγω, ας το ξέρει λοιπόν κάποιος, είναι τόσο όμορφο που δε θέλω να χαθεί μαζί μου..... Αν δεν ξυπνήσω το πρωί, να μη χαθεί. Πήρα την κολλητή μου και της το είπα. Της το είπα και έκανε 'α'... Αυτό μόνο ένα:.Α..... Δεν το ήξερε. Και είναι ο άνθρωπός μου η φίλη, η αδερφή μου. Ας το ξέρει τουλάχιστον εκείνη. Στην ξαδέρφη μου δεν το είπα γιατί με πιάσανε τα κλάματα και θα στενοχωριόταν. Πριν λίγο καιρό ένας γνωστός μου είπε πως νοσταλγούσε πράγματα από το παρελθόν του. Νοσταλγούσε και στενοχωριόταν πολύ γιατί είχαν τελειώσει. Είσαι τυχερός που τουλάχιστον τα έζησες' του είχα πει. Δεν τον έπεισα και απορούσα. Ομως τελικά όλοι μοιάζουμε σ' αυτό. Δε μας φτάνει που τα ζήσαμε... Τα φυλάμε μέσα μας και κάποιες στιγμές τα θυμόμαστε και στενοχωριόμαστε. Στενοχωριόμαστε που πέρασαν, που τελείωσαν. Είμαστε εγωιστές. Ο,τι αγαπήσαμε πολύ το θέλουμε για πάντα! Δε μας φτάνει που το ζήσαμε. Η αγάπη είναι εγωιστικό συναίσθημα... Δε θέλουμε ν' αποχωριστούμε εκείνον που αγαπήσαμε ακόμα κι αν βαθιά μέσα μας ξέρουμε πως είναι καλύτερα μακριά μας. Δεν μπορούμε να φανταστούμε πως ο αγαπημένος μας μπορεί να είναι ευτυχισμένος χωρίς εμάς. Η μήπως είναι το πόσο ευτυχισμένοι νοιώθουμε εμείς κοντά του που τα σκεπάζει όλα;

Διαφορετικές γενιές...

Ξέρω την ηλικία μου. Επίσης ξέρω πόσο δείχνω. Πολλές φορές νοιώθω και πολύ μικρότερη. Νεαροί 6 έως και 7 χρόνια μικρότεροι μου με φλερτάρουν βλέποντας με μόνο. Κανένας δε μπαίνει στον κόπο να ρωτήσει τη ηλικία μου...γιατί άλλωστε; Οι νέοι αυτοί άντρες νομίζουν πως τα γνωρίζουν όλα! Πρόσφατα άκουσα πολύ προσβλητικά σχόλια από άτομο 35 ετών. Προσβλητικά για τους μεγαλύτερους... Οσοι γεννήθηκαν 7 ή 8 χρόνια πριν από αυτούς είναι αρχαίοι και γελάνε μαζί τους. Γιατί; Νομίζουν ό,τι τα νιάτα τους και μόνο είναι αρκετά; Και οι περισσότεροι είναι άνεργοι που ζουν με τους γονείς τους. Θεωρούν ό,τι αφού ανήκουν στη δεκαετία των 30, έχουν τον κόσμο στα πόδια τους. Και εγώ στη δεκαετία των είκοσι είχα την αφελή εντύπωση πως θα μείνω εκεί. Ποτέ όμως δε μίλησα άσχημα σε μεγαλύτερό μου. Ούτε σχολίασα την ηλικία του! Τους φοβάμαι τους σημερινούς νέους... Γεννήθηκαν στην εποχή της ευμάρειας και βρέθηκαν,μπαίνοντας στα 30 τους, στη εποχή της 'κατρακύλας'. Αυτό βέβαια δε δικαιολογεί την αγένεια. Τι τους κάνει όμως να φέρονται τόσο αλαζονικά; Μήπως οι γονείς; Το περιβάλλον τους, το σχολείο; Σίγουρα η δική μου γενιά μεγάλωσε διαφορετικά. Είχαμε αρχές που μας συνοδεύουν ακόμα. Οι γονείς μας δεν είχαν ασχοληθεί τόσο όσο οι νέοι (γονείς) με παιδοψυχολογία για την ανατροφή των σπλάχνων τους. Οι δικοί μας γονείς δε σκεφτόντουσαν ό,τι θα μας αφήσουν παιδικά τραύματα όταν μας έβαζαν τις φωνές. Κι όμως πολλοί από μας ούτε παιδικά τραύματα έχουμε από τις φωνές, ούτε αγενείς γίναμε. Τι πήγε στραβά στη σημερινή νεολαία και έγινε τόσο διαφορετική; Το πολύ χάιδεμα; Το γεγονός ό,τι τα βρήκε όλα πολύ εύκολα; Νομίζω πως κάθε γενιά τα βρίσκει πιο εύκολα απ' την προηγούμενη. Η δική μας γενιά σε σχέση με τους γονείς μας που μεγάλωσαν στην κατοχή, τα βρήκε υπερβολικά εύκολα. Πολλοί από μας όμως γίναμε καλοί άνθρωποι(συγχωρέστε μου που βάζω και τον εαυτό μου μέσα). Δεν κοροϊδέψαμε ποτέ τους λίγο μεγαλύτερους, το αντίθετο θα έλεγα. Μας άρεσε να κάνουμε παρέα μαζί τους...η σκέψη πως ο μεγαλύτερος μας υπολόγιζε ήταν σημαντική! Σ' εμένα, τουλάχιστον, αυτό ισχύει ακόμα και σήμερα. Οταν μια ιδέα μου, ή κάτι που έγραψα αρέσει, φανεί πρωτότυπο σε κάποιον μεγαλύτερο με κάνει ιδιαίτερα περήφανη. Γιατί το ίδιο δεν ισχύει με τους σημερινούς νέους; Γιατί φέρονται τόσο αλαζονικά(έως προσβλητικά) στους λίγο μεγαλύτερους; Μήπως φταίμε τελικά εμείς; Οι λίγο μεγαλύτεροι; Μήπως είμαστε μέρος του προβλήματος; Μήπως δεν τους φερόμαστε όπως θα έπρεπε; Αυτό όμως είναι που τους κάνει τόσο αγενείς; Δεν ξέρω αλλά δεν το θεωρώ αρκετό. Κάπου αλλού οφείλεται αυτή η συμπεριφορά και γω δεν είμαι ο ειδικός για να το κρίνω. Ας ελπίσουμε μόνο όταν αυτοί οι νέοι πατήσουν τα 40 να πάψουν να φέρονται κατ' αυτό τον τρόπο. Ας ευχηθώ επίσης να μην ξεκινήσω πόλεμο με όσους είναι κάτω από 40....

Εφυγε σήμερα ο Θανάσης Βέγγος

Σεμνός,ταπεινός, απλός δίδαξε ήθος ο δικός μας Θανάσης, έφυγε σήμερα το πρωί ο καλύτερός μας άνθρωπος...

Θανάσης Βέγγος

Οταν σε ειρωνεύεται η ζωή...

Πόσος καιρός έχει περάσει; Ενας χρόνος, δύο; Δεν ξέρω... Δεν έχει και σημασία. Του έστειλα ένα email, πριν πάρα πολύ καιρό. Δεν ξέρω γιατί. Τι περίμενα; Μάλλον τίποτα. Ηθελα να του πω μ' έναν τρόπο τι νοιώθω...για τότε. Για τον καιρό που περάσαμε μαζί. Μου απάντησε με ένα άλλο email μάλλον σκληρό. Μπορεί και να το άξιζα. Τι δουλειά είχα να εμφανιστώ στη ζωή του, να τον αναστατώσω; θα έπρεπε να κρατήσω τις σκέψεις μου εκεί που βρισκόντουσαν όλα τα χρόνια. Μπορεί να την άξιζα την απάντηση, με πλήγωσε όμως πολύ. Δεν υπήρχε μέλλον για μας τους δυο σε βάθος χρόνου. Σα να μου έλεγε πως δε με είδε ποτέ σοβαρά... Μια περιπέτεια ήμουν; Μια ωραία περιπέτεια πριν ξεκινήσει τη ζωή του; Σα να κλοτσούσε όλο το παρελθόν μας. Και ήταν όμορφο το περισσότερο........ Δυο χρόνια μετά το email με πήρε τηλέφωνο. Μου ζήτησε συγγνώμη γι αυτά που μου είχε γράψει. Του πήρε δυο χρόνια να ζητήσει συγγνώμη. Καταλαβαίνω. Είναι αλλού όπως οι περισσότεροι άντρες που αξίζουν πολύ. Είχαν περάσει πολλά χρόνια από τότε που τον είχα χάσει. Τι ήθελα και γω και ανακάτευα τα πράγματα; Τον αναστάτωσα και κείνο, χωρίς λόγο. Σε ποιον να το πω όμως και να καταλάβει; Πως μετά από τόσα χρόνια, τόσες σχέσεις, βρέθηκα να κάνω τον απολογισμό. Και συνειδητοποίησα πως ήταν ό,τι καλύτερο μου είχε συμβεί. Το κακό είχε γίνει όμως. Είχε τελειώσει. Πολύ αργά για μετάνοιες. Μου έρχονται όμως στο μυαλό τόσα πολλά! Κάθε μικρή λεπτομέρεια. Γιατί τώρα; Δεν ξέρω. Ισως τον τελευταίο χρόνο είχα την άνεση να σκεφτώ με ηρεμία. Δεν ήταν πολλοί οι πρώην. Εκείνος όμως ξεπηδούσε πάντα μπροστά, ο καλύτερος! Ο,τι καλύτερο μου είχε τύχει. Το κατέστρεψα με τα ίδια μου τα χέρια. Και τώρα είναι αργά, πολύ αργά πια... Το ξέρω... Γιατί όμως το γέλιο του είναι συνεχώς στ' αυτιά μου; Βασανίζω τον εαυτό μου. Πόσο τραγική μπορεί να γίνει η ζωή; Γιατί να μη μπορώ να ξεχάσω; Η φωνή του στ' αυτιά μου συνέχεια. Δεν το θέλω. Ούτε για μένα ούτε για κείνον. Δε θέλω να τον αναστατώσω. Δεν είναι όμως ειρωνικό; Τι φρικτά παιχνίδια μας παίζει η ζωή;

Ο Οικολόγος και η Ισλανδέζα...

Μου έστειλε κάποιος γνωστός ένα email για την εξαφάνιση των καρχαριών. Αρνήθηκα να 'υπογράψω' και του έκανε εντύπωση. Τώρα αυτό που όλοι και παριστάνουν τους οικολόγους δε μου αρέσει καθόλου. Αλλά καθόλου όμως! Ισως γιατί έχω περάσει απ' αυτό το στάδιο όταν ήμουν μικρή. Βλέπω τώρα μεγάλους ανθρώπους, μορφωμένους, καλλιεργημένους να μου στέλνουν μηνύματα για τους καρχαρίες. Με παραξενεύει. Ισως γιατί ανακαλύπτω πως τυχαίνει να ξέρω κάτι περισσότερο. Αλλά να μην πλατειάζω... Εκανα μια δουλειά που είχε πολλά ταξίδια. Εντός και εκτός Ελλάδος. Ετσι γνώρισα, λόγω δουλειάς, πολύ κόσμο που δε θα γνώριζα κάτω από άλλες συνθήκες. Γιατί το λέω αυτό; Μέσα στους γνωστούς μου ήταν και μια Ισλανδέζα. Την εποχή εκείνη εγώ ήμουν γραμμένη στην Greenpeace. Εκτός από τους καυγάδες με τον πατέρα μου για τις μαρίδες που αγόραζε για να φάμε είχα μια λογομαχία και με τη γνωστή-φίλη από το Ρέικιαβικ. Αρχισα να της 'επιτίθεμαι' επειδή είχα ακούσει πως στην Ισλανδία σκότωναν τους καρχαρίες. Είδος υπό εξαφάνιση οι καρχαρίες, κόκκινο πανί η Ισλανδέζα. Θεώρησα λοιπόν σωστό ένα απόγευμα που είχαμε ελεύθερο να της 'επιτεθώ' για το θέμα των καρχαριών. Είπα αρκετά και έντονα. Εκείνη με άκουσε ήρεμα και μου απάντησε με την ίδια ηρεμία. Δεν ξέρω μου είπε τι σημαίνει για σένα καρχαρίας, στη δική μου όμως οικογένεια όλοι οι άντρες είναι ψαράδες. Εχουμε δυο μεγάλα αλιευτικά. Αν κατάφερα εγώ να μεγαλώσω και να σπουδάσω είναι από την αλιεία καρχαριών. Αν δεν τους ψάρευαν(και δεν το έκαναν για διασκέδαση)θα πεινούσαμε. Εμεινα με το στόμα ανοιχτό. Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ έτσι. Δεν το είχα δει ποτέ από τη δική της πλευρά. Ηξερα μόνο όσα μου λέγανε από την Greenpeace. Βρέθηκα ξαφνικά να κοιτάζω τα πράγματα από τη δική της οπτική γωνία. Είναι κάποια πράγματα(και είναι πολλά) που έχουν διπλές και τριπλές αναγνώσεις. Το να είσαι απόλυτος δεν είναι καλό. Θα βρεθεί κάποια στιγμή κάποιος που θα σου πει πολύ απλά τη δική του αλήθεια και θα νοιώσεις άσχημα. Ασχημα γιατί μέχρι τότε πίστευες κάτι που δεν είχες διασταυρώσει. Δυστυχώς στη ζωή μας δεν έχουμε την πολυτέλεια να διασταυρώνουμε όσα μαθαίνουμε. Καλό είναι λοιπόν να έχουμε μια κριτική ματιά σ' αυτά που ακούμε. Να μην τα καταπίνουμε αμάσητα, όπως έλεγε η μαμά μου! Ο καρχαρίας που για μένα ήταν είδος υπό εξαφάνιση για την άλλη ήταν το φαγητό της οικογένειάς της. Τις περισσότερες φορές είναι καλό να εξετάζουμε γιατί κάποιος μας λέει κάτι. Δε μιλάω για τα οφθαλμοφανή. Το να σκοτώνουν δελφίνια για διασκέδαση είναι κακό. Το να σκοτώνουν όμως ένα ζώο για να φάνε νομίζω δεν είναι, καθόλου,το ίδιο. Γι αυτό δεν 'υπογράφω' για τους καρχαρίες. Θυμάμαι την Ισλανδέζα και σκέφτομαι πόσες οικογένειες μπορεί να ζουν απ' αυτό το ψάρεμα.

Royal Kiss!

Ο Πρίγκιπας της καρδιάς μας....

Προχθές χάζεψα το γάμο στο Λονδίνο. Τον πριγκιπικό γάμο. Νομίζω ο περισσότερος κόσμος τον είδε αλλά ντρέπεται να το πει. Για καμιά ώρα ξεφύγαμε από τη συνηθισμένη μιζέρια μας. Ξεχάσαμε για λίγο το ΔΝΤ, τα μνημόνια, την υποβάθμιση, τα spreads, τα κουρέματα τις επιμηκύνσεις...και όλα τα σχετικά. Για μια ώρα ζήσαμε το παραμύθι. Είδαμε ό,τι υπάρχει άντρας που όταν λέει 'θα σε κάνω βασίλισσα' το εννοεί! Ακόμα είδαμε πως και οι πρίγκιπες έχουν καράφλα! Ουδείς τέλειος. Ακουσα λοιπόν πως η κοπέλα που σήμερα είναι δούκισσα και μελλοντική βασίλισσα περίμενε τον άντρα που παντρεύτηκε οχτώ ολόκληρα χρόνια. Η ξαδέρφη μου δήλωσε πως τον Ουίλιαμ τον περιμένεις. Εγώ όμως έχω τις αμφιβολίες μου. Οταν μάλιστα άκουσα πόσες πρώην είχε καλέσει ο Ουίλιαμ, στο γάμο, άρχισα να προβληματίζομαι. Προσπάθησα να σκεφτώ πως θα ήταν να είσαι στη θέση μιας απ' αυτές τις κοπέλες. Να είσαι η πρώην του πρίγκιπα... Στο γάμο του... Τι φρίκη! Και εκείνη που περίμενε οχτώ χρόνια πως θα ένοιωθε; Πως επιτέλους το όνειρο έγινε πραγματικότητα; Χαίρεσαι όταν έχεις περιμένει τόσον καιρό; Οταν σε έχουν εξευτελίσει οι εφημερίδες...τι χαρά είναι αυτή; Και να δεχτώ πως ήταν χαρούμενη. Τουλάχιστον κατάφερε αυτό που ήθελε. Πήρε τον άντρα που αγαπούσε και είναι και ο μελλοντικός βασιλιάς της Αγγλίας. Καθόλου άσχημα για μια κοινή θνητή, όπως έλεγαν και στα κανάλια. Πόσες από εμάς όμως έχουμε πιθανότητες να πάρουμε βασιλιά; Καμία, θα έλεγα. Εμείς λοιπόν, που δεν περιμένουμε κανένα πρίγκιπα, γιατί να περιμένουμε; Και πόσος είναι ο λογικός χρόνος να περιμένεις; Μη μου πείτε πως δεν το σκεφτήκατε ποτέ; Γιατί εμείς οι γυναίκες έχουμε και ημερομηνία λήξης! Γιατί αν περάσουμε την ηλικία που μπορούμε να κάνουμε παιδιά μειώνονται κατά πολύ οι πιθανότητες εύρεσης συντρόφου. Αν κάνεις το λάθος και περιμένεις πολύ και στο τέλος χωρίσεις, κάτι πολύ πιθανό στις μέρες μας, άντε μετά να βρεις άντρα...... Μετά αρχίζεις τις υποχωρήσεις. Δε λέω πως χάνονται οι πιθανότητες να γίνει μια γυναίκα ευτυχισμένη. Λέω όμως πως τα πράγματα δυσκολεύουν πολύ. Πόσο περιμένεις λοιπόν; Η Κέητ περίμενε οχτώ χρόνια τον πρίγκιπα. Οι υπόλοιπες που περιμένουν κάποιο απλό θνητό πόσο να περιμένουν; Μια γνωστή μου είχε όριο(από μικρή)τα δυο χρόνια. Στην επέτειο των δυο ετών κάθε σχέσης της τον ρωτούσε αν θα την παντρευόταν. Αν η απάντηση ήταν αρνητική, χώριζε όσο και να τον αγαπούσε. Μετά από αρκετές αποτυχημένες προσπάθειες, παντρεύτηκε τελικά. Εγώ δε θα άντεχα. Είναι και θέμα χαρακτήρα. Και γιατί να περιμένεις; Προσωπικά είχα προτάσεις γάμου σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Το γιατί τις αρνήθηκα είναι μια άλλη ιστορία. Ποτέ δεν κατάλαβα την έννοια του περιμένω να μου ζητήσει να παντρευτούμε. Για μένα τα πράγματα είναι απλά. Δεν καταλαβαίνω γιατί οι γυναίκες πεθαίνουν για το γάμο ενώ οι άντρες τον αποφεύγουν. Υπάρχουν και αντίθετες περιπτώσεις. Αν το ζευγάρι αγαπιέται θα παντρευτεί. Αν ο ένας απ' τους δυο δε θέλει...δεν αγαπά αρκετά. Για μένα, επίσης δεν υπάρχει όριο ηλικίας. Μπορείς να παντρευτείς για τη συντροφικότητα και όχι για τα παιδιά. Μπορείς να κάνεις παιδιά χωρίς να παντρευτείς. Μπορείς απλά να συζείς. Σημασία έχει να τον αγαπάς και να σε αγαπά!

Καλή Πρωτομαγιά....

Ο σημερινός Ελληνας..

Οταν βγαίνω την πρωινή μου βόλτα κάνω συνήθως το ίδιο δρομολόγιο. Πέρυσι το φθινόπωρο πρώτη φορά περνώντας έξω από ένα σπίτι άκουσα κάτι σαν βογκητά γριάς, κάτι σαν κλάμα. Την επομένη ξαναπέρασα δεν άκουσα τίποτα. Επειδή όμως μου είχε κάνει εντύπωση άρχισα να περνώ κάθε φορά απ' το συγκεκριμένο σπίτι. Λίγες μέρες μετά άκουσα πάλι τα ίδια βογκητά. Σταμάτησα και προσπάθησα να καταλάβω από που ακριβώς ερχόταν ο θόρυβος. Ηταν μια πολυκατοικία. Τα κλάματα-βογγητά ακούγονταν απ' το ισόγειο. Αναρωτήθηκα τι γίνεται. Εκανε ζέστη ακόμα και τα εξώφυλλα ήταν κλειστά. Δεν περνούσε και κανένας άλλος. Οχι πως θα άλλαζε τίποτα αλλά θα έβλεπα τι θα έκανε...ίσως. Για να πω την αλήθεια φοβήθηκα λίγο. Εφυγα. Λίγες μέρες μετά πάλι τα ίδια. Σκέφτηκα πως έπρεπε να κάνω κάτι δεν ήξερα όμως τι. Γύρισα σπίτι. Ρώτησα κάποιους μεγαλύτερους, μήπως είχαν ακούσει, μήπως ήξεραν. Πήρα την ίδια απάντηση απ' όσους ρώτησα. 'Να καθίσεις στα αβγά σου!'. Κι αν εκεί έμενε πραγματικά μια γιαγιά; Αν είχε ανάγκη; 'Μην ανακατεύεσαι!'. Τρόμαξα. Που πήγε η Ελληνική παράδοση; Το ενδιαφέρον για το διπλανό; Μπορεί στην περιοχή μου να είχαμε ένα νέο Κωσταλέξι! Ολοι το ήξεραν αλλά κανένας δε μιλούσε. Ούτε κι εγώ. Δεν περηφανεύομαι...το αντίθετο, ντρέπομαι. Μου είπαν να μην κάνω τίποτα και δεν έκανα! Προσπάθησα να αλλάξω δρομολόγιο. Να μη νοιώθω ενοχές. Είχα γίνει και εγώ συνένοχος. Δεν ξέρω σε τι, μπορεί και τίποτα. Πάντως αυτή η αδιαφορία ήταν καινούρια για μένα. Εκείνοι που μου είπαν να μην κάνω τίποτα και εγώ που τους άκουσα ίσως αφήσαμε έναν άνθρωπο να υποφέρει. Αυριο θα μπορούσα να είμαι εγώ. Να φωνάξω βοήθεια και να μην τρέξει κανείς. Καθόλου παρηγορητική σκέψη. Κάποιο βράδυ το θυμήθηκα. Μόνη στο σπίτι. Χωρίς δύναμη στα χέρια. Θα μπορούσε να μπει ο κλέφτης να φωνάξω και ήξερα πια πως κανένας δε θα ερχόταν. Αυτός είναι ο σημερινός Ελληνας... Αδιάφορος. Και μετά λέμε για τους ξένους πως δεν ξέρουν το γείτονά τους! Πως είναι προσποιητά ευγενείς. Τουλάχιστον είναι.... Θυμάμαι όταν ήμουν φοιτήτρια στο Λονδίνο, μας είχαν μαζέψει όλες τις κοπέλες λίγες μέρες πριν αρχίσουν τα μαθήματα. Μας είπαν μεταξύ άλλων πως σε περίπτωση που μας επιτεθεί κάποιος να φωνάξουμε 'φωτιά'! Το θυμάμαι πολύ καλά. Αν φωνάξετε 'βοήθεια' μας είπαν δε θα έρθει κανείς γιατί θα φοβηθούν. Σε περίπτωση φωτιάς όμως θα έρθουν... Να το ξέρετε λοιπόν γιατί ισχύει και στην Ελλάδα πια.....

Ενα Ψέμα...

Δε μ' αγάπησες... Ποτέ σου δε μ' αγάπησες; Ολα ήταν ψέμα. Τόσα χρόνια, τόση ζωή ήταν ψέμα. Εγώ σε πίστεψα. Για σένα παράτησα τα πάντα. Το ξέρεις. Ξέρεις πόσο σ' αγαπούσα. Δεν ανάσαινα χωρίς εσένα. Δεν είχα πνοή.... Και το ταξίδι... Το ταξίδι δεν το ήθελα! Δε σου είπα τίποτα, μα δεν το ήθελα. Σ' ακολούθησα όμως. Φοβόμουν αλλά ήρθα. Δεν ήθελα να φύγω. Ηρθα μαζί σου. Το τελευταίο μας ταξίδι και συ άκεφος. Δε με κοιτούσες. Μίλαγες ελάχιστα. Το ένοιωθα πως θα ερχόταν το τέλος το ήξερα. Οχι βέβαια έτσι. Ολο το ταξίδι ούτε ένα φιλί. Τέτοιο μεγάλο ταξίδι. Ούτε ένα σφίξιμο στο χέρι. Σαν ξένοι ταξιδεύαμε. Λες και μου έκανες παρέα από υποχρέωση. Δε μ' αγαπούσες πια. Γιαυτό έφυγες και έτσι. Σαν κυνηγημένος. Δεν με κοίταξες στα μάτια να μου πεις πως τελειώσαμε. Αρπαξες το σακβουαγιάζ κι έτρεξες. Πότε χάθηκες από τα μάτια μου ακόμα αναρωτιέμαι. Πως χάθηκες έτσι; Δεν ήταν αντρίκειο φέρσιμο. Τόσα χρόνια μετά και σκέφτομαι πως δεν έπαθα τίποτα. Μόνη έξω απ' το αεροδρόμιο. Ολομόναχη! Πότε μου έκλεψες τα κλειδιά; Κι απ' τα δύο σπίτια. Καθισμένη στο πεζοδρόμιο. Εξω απ' το αεροδρόμιο... Σα να με βλέπω τώρα. Πως άντεξα; Δεν ξέρω πως άντεξα, ήταν σα να με χτύπησε κάτι. Εσύ με χτύπησες. Τέτοιο χτύπημα στην καρδιά πως το σκέφτηκες; Πως μπόρεσες; Μετά από όλα όσα είχαμε ζήσει... Εφυγες χωρίς να κοιτάξεις πίσω. Δε σ' ένοιαζε αν θα ζούσα. Αν θα το άντεχα. Δε μ' αγαπούσες καθόλου. Με ρήμαξες! Με άφησες δίχως καρδιά το ξέρεις. Τόση αγάπη. Σου είχα δώσει τη ζωή μου. Δε σε ένοιαξε. Τόσος πόνος... Τόσα χρόνια.... Γιατί; Ποτέ δε μ' αγάπησες αληθινά. Ενα ψέμα. Τόσα χρόνια ζούσα ένα ψέμα......

Ζήλια...

Πότε η ζήλια είναι φυσιολογική; Σ' ένα βιβλίο ο συγγραφέας αποκαλούσε τη ζήλια 'ταπεινό' συναίσθημα. Μπορεί οι λογοτέχνες να τη θεωρούν 'ταπεινή' οι ψυχολόγοι όμως κάτω από ορισμένες συνθήκες τη θεωρούν φυσιολογική. Λένε μάλιστα πως όταν ένα άτομο είναι ερωτευμένο είναι απολύτως φυσιολογικό να νοιώθει λίγη ζήλια. Που όμως τελειώνει το όριο της 'λίγης' ζήλιας του ερωτευμένου και αρχίζει η παράνοια; Ποιος είναι ο ερωτευμένος λίγο ζηλιάρης και ποιος ο παρανοϊκός; Πότε η ζήλια ξεπερνάει τα όρια και γίνεται υπερβολική, κουραστική, άνευ λόγου; Και ποιος είναι αυτός που μπορεί να δει τη διαφορά; Και αν ο ένας από τους δυο συντρόφους δίνει δικαιώματα; Μπορούμε να ονομάσουμε 'δικαιώματα' ζήλιας; Δικαίωμα...η λέξη από μόνη της είναι υπερβολική. Καλύτερα να λέμε πως ο ένας προκαλεί τον άλλον. Λιγότερο άσχημα μου ακούγεται. Ας υποθέσουμε ό,τι προκαλεί ο ένας σύντροφος τον άλλον, κάτι πολύ υποκειμενικό. Για παράδειγμα αν ένας άντρας αισθάνεται περήφανος που ο συνοδεύει μια γυναίκα την οποία κοιτάζουν οι άλλοι άντρες, αυτό δε σημαίνει πως όλοι οι άντρες θα νοιώθουν το ίδιο. Στην ίδια περίπτωση κάποιος άλλος θα νοιώθει άσχημα. Συνήθως περιπτώσεις όπως αυτή δημιουργούν καυγάδες ανάμεσα στα ζευγάρια. Φυσικά το γεγονός έχει να κάνει με την αυτοπεποίθηση που νοιώθει ένα άτομο. Υπάρχου όμως και φορές που ο ένας σύντροφος μπορεί όντως να φερθεί προκλητικά και η ζήλια που θα νοιώσει ο άλλος να έχει μια βάση. Η δεν είναι έτσι; Υπάρχουν φορές που ένας απ' του δυο συντρόφους φέρεται προκλητικά για να τραβήξει το ενδιαφέρον του άλλου. Είναι αυτή η συμπεριφορά δικαιολογημένη; Ποιος μπορεί να μας εξηγήσει; Είναι άραγε δικαιολογημένη μια γυναίκα όταν κάνει κάτι για να τραβήξει το ενδιαφέρον του συντρόφου της; Και πως ξέρουμε αν δεν το κάνει απλά για να τραβήξει και άλλους άντρες. Αυτό φαντάζομαι θα είναι και το δίλημμα του 'ζηλιάρη' συντρόφου. Και αν αυτός ο σύντροφος δεν έχει αισθήματα, ή δεν τα δείχνει; Μια συμπεριφορά που εσκεμμένα προκαλεί δικαιολογείται; Η ποσότητα αγάπης που έχει ανάγκη ο κάθε άνθρωπος διαφέρει. Ακόμα και ο τρόπος που έχουμε ανάγκη να μας δείχνουν την αγάπη είναι διαφορετικός. Κάθε ένας μας λοιπόν για να είναι ικανοποιημένος πρέπει να βρει τον άνθρωπο που θα του δίνει την ποσότητα της αγάπης που χρειάζεται, με τον τρόπο που θέλει. Επειδή αυτό είναι πολύ δύσκολο, μπορεί κάθε σύντροφος να προσπαθεί να κατανοεί τον τρόπο που το ταίρι του εκφράζει την αγάπη. Νομίζω πως θα υπήρχαν πολύ λιγότεροι καυγάδες αλλά και χωρισμοί, αν μιλούσε το ζευγάρι περισσότερο μεταξύ του και λιγότερο με τρίτους. Αν δεν κατάφερες να βρεις από την αρχή τον άνθρωπο που ζητάς κάνε τουλάχιστον μια προσπάθεια να καταλάβεις αυτόν που έχεις δίπλα σου. Για να τον διαλέξεις κάτι του βρήκες.... Αυτό που ωθεί πολλά ζευγάρια στο χωρισμό, αν εξαιρέσουμε τη λάθος επιλογή, είναι το γεγονός πως ξεχνάνε. Ξεχνάνε τα μικρά πράγματα που τους οδήγησαν στο να είναι μαζί στο ξεκίνημα της σχέσης. Μετά μπλέκουν και οι φίλοι, συγγενείς, παιδιά, υποχρεώσεις και κάπου στο δρόμο ξεχνάνε γιατί βρέθηκαν μαζί. Από ένα σημείο και μετά δεν υπάρχει ίχνος ζήλιας. Αυτό από μόνο του δε σας λέει κάτι; Παύεις να ζηλεύεις όταν έχεις πάψει να ενδιαφέρεσαι. Αρα αντίθετα με τους λογοτέχνες και σύμφωνα με τους ψυχολόγους μια μικρή δόση ζήλιας δείχνει το ενδιαφέρον. Το θέμα είναι πως εκδηλώνουμε το ενδιαφέρον χωρίς να γινόμαστε κουραστικοί. Αυτό που τολμώ να πω σαν γυναίκα, είναι πως μια ιδέα ζήλιας είναι κολακευτική. Νομίζω πως το ίδιο ισχύει για όλες οι γυναίκες. Το πως θα την εκφράσει ο άλλος για να είναι κολακευτική...ναι αυτό είναι ένα θέμα...

Ιρλανδία

Μπορείς;

Δε θέλω πολλά. Λίγα μα νάναι δικά μου. Σου το είπα από την αρχή. Είμαι κτητική. Σε θέλω δικό μου. Μόνο δικό μου. Θέλω να είμαι η πρώτη προτεραιότητα σου. Θέλω μια θέση μόνο για μένα. Θέλω να χάνεσαι στα μάτια μου. Να κλαις στην αγκαλιά μου. Να με προστατεύεις. Να με σέβεσαι. Θέλω να σου αρέσει που θα σου κρατάω συνέχεια το χέρι. Θα μου το κρατάς κι εσύ; θέλω να σε κακομάθω. Να σε κοιτώ και να λιώνω. Να με αγγίζεις και να ριγώ. Να σε κανακεύω. Να ανταλλάσσουμε γλυκόλογα. Δικές μας πολύ προσωπικές εκφράσεις. Να γελάμε μέχρι δακρύων. Θέλω να χάνομαι στην αγκαλιά σου. Να με σκέπτεσαι όταν λείπω. Να παίρνεις τηλέφωνο για να μου πεις πως σου λείπω. Να είσαι κοντά μου στα δύσκολα. Τα εύκολα τα περνώ και μόνη. Να με υπερασπίζεσαι. Ακόμα κι όταν έχω άδικο. Να είσαι δυνατός για μένα. Να μη δίνεις σημασία στις αδυναμίες μου. Να μ' αγαπάς. Θα με αγαπάς; Οταν είμαι άρρωστη. Αυτές τις στιγμές έχει αξία η αγάπη. Αυτές τις στιγμές σ' έχω μεγάλη ανάγκη. Οταν είμαι αδύναμη. Μπορείς; Μπορείς ν' αγαπήσεις τις αδυναμίες μου; Δε σου τις έκρυψα. Να μ' αγαπάς όπως είμαι. Μπορείς; Εγώ θα σ' αγαπώ. Οπως είσαι και όπως θα γίνεις. Γιατί θ' αλλάξεις το μόνο σίγουρο. Και οι δυο μας θ' αλλάξουμε. Ο άνθρωπος πρέπει ν' αλλάζει, να εξελίσσεται. Φυσική πορεία είναι. Η στασιμότητα είναι βαρετή. Θέλω να γεράσουμε μαζί. Να μη σταματήσουμε να κρατιόμαστε απ' το χέρι. Θέλω να μ' αγαπάς. Νά σαι δικός μου. Μπορείς;

serenata στην Υδρα...

Τη βοήθειά σας παρακαλώ...

Μπορείς όταν είσαι ερωτευμένη με κάποιον αλλά επειδή δεν είναι ελεύθερος να μένεις φίλη μαζί του; Η ξαδέρφη μου πιστεύει ό,τι είναι το αμέσως καλύτερο. Εκείνη ήταν ανέκαθεν η πιο ψύχραιμη και πρακτική. Από τότε που ήμασταν μικρές ακόμα! Εγώ παρορμητική και αυθόρμητη έπεφτα πάντα με τα μούτρα... Μου το έλεγε πως δεν πρέπει, δεν μπορώ να μην το πω. Πάντα με προειδοποιούσε. Μια δυο φορές μου έβαλε τις φωνές όταν με ραγισμένη την καρδιά της ζήτησα παρηγοριά.... Με συνέφερε όμως, όπως μόνο εκείνη ξέρει. Οχι πως δεν είναι ευαίσθητη και εκείνη! Οταν όμως πρόκειται για τους δικούς της ανθρώπους γίνεται λέαινα έτοιμη να κατασπαράξει τους κακούς... Εκείνη η πιο πρακτική και η φίλη μου ως πλέον συναισθηματική είναι οι άνθρωποι μου. Μ' εκείνες συζητάω, ζητάω τη γνώμη τους, τη συμβουλή τους ό,τι και να μου συμβαίνει. Εκείνες και η θεία μου φυσικά... Η θεία κάπως σα μαμά, η ξαδέρφη και η φίλη σαν αδερφές. Επειδή εγώ πετάω λίγο στα σύννεφα, αυτό είναι αλήθεια, χρειάζομαι κάποιον να με κατεβάζει. Η φιλενάδα μου είναι πολύ ευαίσθητη σαν και μένα, δε θέλει να δει το κακό πουθενά και σε κανένα, έκανα όμως μια μεγάλη τηλεφωνική συζήτηση μαζί της για το θέμα. Πόνεσαν τα αυτιά μας αλλά το αναλύσαμε. Παρά την ευαισθησία της είχε την ίδια άποψη με την ξαδέρφη μου και μου έκανε εντύπωση. Μου είπε πως κατά τη γνώμη της κάνουμε παρέα με ανθρώπους για διαφορετικούς λόγους. Καθένας παίζει το δικό του ρόλο στη ζωή μας. Γιατί κατά τη γνώμη της ένας μόνο δεν μπορεί να μας καλύψει όλα τα κενά. Αλλη φωνή της λογικής από κει. Πως μπορείς όμως να δεις σα φίλο έναν άντρα που σου αρέσει; Πως να τιθασεύσεις την καρδιά σου; Πρέπει να είσαι μαζεμένη απ' την αρχή. Πως μπορείς να το πετύχεις αυτό; Αν το άλλο άτομο σου βγάλει αισθήματα που δεν υπολόγισες; Πας να τον συναντήσεις και έχεις στο νου δουλειά. Και αν συναντήσεις τον παλιό ξεχασμένο χρόνια έρωτά σου; Η δουλειά δε γίνεται. Μένει η γνωριμία. Μου είπανε 'δώσε χρόνο και μη βιάζεσαι'. Δεν άντεξα. Τι να πω εγώ τώρα; Είχατε δίκιο, από την αρχή είχατε πει ό,τι όλα μπορεί να συμβούν και να είμαι προετοιμασμένη. Και οι δυο συμφωνούν πως αφού όταν βγαίνω μαζί του περνάω όμορφα να συνεχίσω. Να έχω ένα φίλο για κάποιες εξόδους. Εγώ δεν το βλέπω έτσι. Πως μπορούν γυναίκες αλλά και άντρες που βρίσκονται σε μια παρόμοια περίπτωση και μένουν φίλοι; Είναι φιλία αυτό; Στην πρώτη ευκαιρία δε θα εκδηλωθεί το συναίσθημα; Απ' ό,τι φαίνεται όμως, ξαδέρφη και φίλη, αντέχουν. Μπορείς να είσαι αληθινός φίλος με τον άνθρωπο που ερωτεύτηκες; Επειδή δεν μπορείς να είσαι κάτι περισσότερο; Εγώ δεν το αντέχω. Απομακρύνομαι. Δεν μπορώ να κρατήσω φιλική σχέση, θα φανεί ό,τι θέλω κάτι παραπάνω. Ισως αυτό να φοβάμαι. Μπορεί γι αυτό να χάνομαι. Για να μη δείξω τα αισθήματά μου σε κάποιον που δε νοιώθει το ίδιο. Είναι θέμα αυτοπεποίθησης. Δε θέλω να με λυπηθεί ο άλλος. Με σκοτώνει η σκέψη και μόνο! Οίκτος; Το χειρότερό μου! Προτιμώ να μείνω μόνη να υποφέρω αλλά να μην το ξέρει ο άμεσα ενδιαφερόμενος. Η σκέψη πως κάποιος μπορεί να νοιώσει οίκτο για μένα με διαλύει. Ετσι παριστάνω την αδιάφορη. Πόσοι άραγε μπορούν; Πόσοι αντέχουν; Πόσοι είναι οι ψύχραιμοι; Και πόσοι οι άλλοι σαν εμένα που δεν αντέχουν; Η φίλη μου και η ξαδέρφη μου πιστεύουν πως είναι δυνατό. Για κείνες η φιλία είναι το αμέσως προτιμότερο. Για μένα είναι προτιμότερο να καταπιέσω τον εαυτό μου για να μη δείξω πως υποφέρω σε κάποιον που δε νοιώθει όπως εγώ. Δεν ξέρω πόσο υγιές είναι αυτό να καταπιέζεις τα αισθήματά σου για να μην τσαλακώσεις την περηφάνια σου; Μήπως είναι εγωιστικό; Παριστάνεις κάτι που δεν είσαι για να μη σε λυπηθεί κάποιος που δε σ' αγαπά; Αντέχεις το 'ν' αγαπάς δίχως ν' αγαπιέσαι; Πως μπορείς να διαχειριστείς μια τέτοια κατάσταση; Ποιος είναι πιο κοντά στο σωστό εγώ ή η φίλη και η ξαδέρφη μου; Εγώ δε μπορώ να τον δω σαν φίλο από τη στιγμή που η καρδιά μου λέει άλλα. Εκείνες λένε πως μπορείς να έχεις μια όμορφη φιλία με κάποιον αφού δεν μπορείς να τον έχεις όπως θέλεις εσύ. Τη συζήτησή μας μετέφερε η φίλη μου στον άντρα της(και φίλο μου) και συμφώνησε και αυτός μαζί τους.. Τελικά έμεινα μόνη εναντίον όλων στην άποψή μου. Είπαμε να ζητήσουμε τη βοήθεια του κοινού......