Ο Οικολόγος και η Ισλανδέζα...

Μου έστειλε κάποιος γνωστός ένα email για την εξαφάνιση των καρχαριών. Αρνήθηκα να 'υπογράψω' και του έκανε εντύπωση. Τώρα αυτό που όλοι και παριστάνουν τους οικολόγους δε μου αρέσει καθόλου. Αλλά καθόλου όμως! Ισως γιατί έχω περάσει απ' αυτό το στάδιο όταν ήμουν μικρή. Βλέπω τώρα μεγάλους ανθρώπους, μορφωμένους, καλλιεργημένους να μου στέλνουν μηνύματα για τους καρχαρίες. Με παραξενεύει. Ισως γιατί ανακαλύπτω πως τυχαίνει να ξέρω κάτι περισσότερο. Αλλά να μην πλατειάζω... Εκανα μια δουλειά που είχε πολλά ταξίδια. Εντός και εκτός Ελλάδος. Ετσι γνώρισα, λόγω δουλειάς, πολύ κόσμο που δε θα γνώριζα κάτω από άλλες συνθήκες. Γιατί το λέω αυτό; Μέσα στους γνωστούς μου ήταν και μια Ισλανδέζα. Την εποχή εκείνη εγώ ήμουν γραμμένη στην Greenpeace. Εκτός από τους καυγάδες με τον πατέρα μου για τις μαρίδες που αγόραζε για να φάμε είχα μια λογομαχία και με τη γνωστή-φίλη από το Ρέικιαβικ. Αρχισα να της 'επιτίθεμαι' επειδή είχα ακούσει πως στην Ισλανδία σκότωναν τους καρχαρίες. Είδος υπό εξαφάνιση οι καρχαρίες, κόκκινο πανί η Ισλανδέζα. Θεώρησα λοιπόν σωστό ένα απόγευμα που είχαμε ελεύθερο να της 'επιτεθώ' για το θέμα των καρχαριών. Είπα αρκετά και έντονα. Εκείνη με άκουσε ήρεμα και μου απάντησε με την ίδια ηρεμία. Δεν ξέρω μου είπε τι σημαίνει για σένα καρχαρίας, στη δική μου όμως οικογένεια όλοι οι άντρες είναι ψαράδες. Εχουμε δυο μεγάλα αλιευτικά. Αν κατάφερα εγώ να μεγαλώσω και να σπουδάσω είναι από την αλιεία καρχαριών. Αν δεν τους ψάρευαν(και δεν το έκαναν για διασκέδαση)θα πεινούσαμε. Εμεινα με το στόμα ανοιχτό. Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ έτσι. Δεν το είχα δει ποτέ από τη δική της πλευρά. Ηξερα μόνο όσα μου λέγανε από την Greenpeace. Βρέθηκα ξαφνικά να κοιτάζω τα πράγματα από τη δική της οπτική γωνία. Είναι κάποια πράγματα(και είναι πολλά) που έχουν διπλές και τριπλές αναγνώσεις. Το να είσαι απόλυτος δεν είναι καλό. Θα βρεθεί κάποια στιγμή κάποιος που θα σου πει πολύ απλά τη δική του αλήθεια και θα νοιώσεις άσχημα. Ασχημα γιατί μέχρι τότε πίστευες κάτι που δεν είχες διασταυρώσει. Δυστυχώς στη ζωή μας δεν έχουμε την πολυτέλεια να διασταυρώνουμε όσα μαθαίνουμε. Καλό είναι λοιπόν να έχουμε μια κριτική ματιά σ' αυτά που ακούμε. Να μην τα καταπίνουμε αμάσητα, όπως έλεγε η μαμά μου! Ο καρχαρίας που για μένα ήταν είδος υπό εξαφάνιση για την άλλη ήταν το φαγητό της οικογένειάς της. Τις περισσότερες φορές είναι καλό να εξετάζουμε γιατί κάποιος μας λέει κάτι. Δε μιλάω για τα οφθαλμοφανή. Το να σκοτώνουν δελφίνια για διασκέδαση είναι κακό. Το να σκοτώνουν όμως ένα ζώο για να φάνε νομίζω δεν είναι, καθόλου,το ίδιο. Γι αυτό δεν 'υπογράφω' για τους καρχαρίες. Θυμάμαι την Ισλανδέζα και σκέφτομαι πόσες οικογένειες μπορεί να ζουν απ' αυτό το ψάρεμα.

Royal Kiss!

Ο Πρίγκιπας της καρδιάς μας....

Προχθές χάζεψα το γάμο στο Λονδίνο. Τον πριγκιπικό γάμο. Νομίζω ο περισσότερος κόσμος τον είδε αλλά ντρέπεται να το πει. Για καμιά ώρα ξεφύγαμε από τη συνηθισμένη μιζέρια μας. Ξεχάσαμε για λίγο το ΔΝΤ, τα μνημόνια, την υποβάθμιση, τα spreads, τα κουρέματα τις επιμηκύνσεις...και όλα τα σχετικά. Για μια ώρα ζήσαμε το παραμύθι. Είδαμε ό,τι υπάρχει άντρας που όταν λέει 'θα σε κάνω βασίλισσα' το εννοεί! Ακόμα είδαμε πως και οι πρίγκιπες έχουν καράφλα! Ουδείς τέλειος. Ακουσα λοιπόν πως η κοπέλα που σήμερα είναι δούκισσα και μελλοντική βασίλισσα περίμενε τον άντρα που παντρεύτηκε οχτώ ολόκληρα χρόνια. Η ξαδέρφη μου δήλωσε πως τον Ουίλιαμ τον περιμένεις. Εγώ όμως έχω τις αμφιβολίες μου. Οταν μάλιστα άκουσα πόσες πρώην είχε καλέσει ο Ουίλιαμ, στο γάμο, άρχισα να προβληματίζομαι. Προσπάθησα να σκεφτώ πως θα ήταν να είσαι στη θέση μιας απ' αυτές τις κοπέλες. Να είσαι η πρώην του πρίγκιπα... Στο γάμο του... Τι φρίκη! Και εκείνη που περίμενε οχτώ χρόνια πως θα ένοιωθε; Πως επιτέλους το όνειρο έγινε πραγματικότητα; Χαίρεσαι όταν έχεις περιμένει τόσον καιρό; Οταν σε έχουν εξευτελίσει οι εφημερίδες...τι χαρά είναι αυτή; Και να δεχτώ πως ήταν χαρούμενη. Τουλάχιστον κατάφερε αυτό που ήθελε. Πήρε τον άντρα που αγαπούσε και είναι και ο μελλοντικός βασιλιάς της Αγγλίας. Καθόλου άσχημα για μια κοινή θνητή, όπως έλεγαν και στα κανάλια. Πόσες από εμάς όμως έχουμε πιθανότητες να πάρουμε βασιλιά; Καμία, θα έλεγα. Εμείς λοιπόν, που δεν περιμένουμε κανένα πρίγκιπα, γιατί να περιμένουμε; Και πόσος είναι ο λογικός χρόνος να περιμένεις; Μη μου πείτε πως δεν το σκεφτήκατε ποτέ; Γιατί εμείς οι γυναίκες έχουμε και ημερομηνία λήξης! Γιατί αν περάσουμε την ηλικία που μπορούμε να κάνουμε παιδιά μειώνονται κατά πολύ οι πιθανότητες εύρεσης συντρόφου. Αν κάνεις το λάθος και περιμένεις πολύ και στο τέλος χωρίσεις, κάτι πολύ πιθανό στις μέρες μας, άντε μετά να βρεις άντρα...... Μετά αρχίζεις τις υποχωρήσεις. Δε λέω πως χάνονται οι πιθανότητες να γίνει μια γυναίκα ευτυχισμένη. Λέω όμως πως τα πράγματα δυσκολεύουν πολύ. Πόσο περιμένεις λοιπόν; Η Κέητ περίμενε οχτώ χρόνια τον πρίγκιπα. Οι υπόλοιπες που περιμένουν κάποιο απλό θνητό πόσο να περιμένουν; Μια γνωστή μου είχε όριο(από μικρή)τα δυο χρόνια. Στην επέτειο των δυο ετών κάθε σχέσης της τον ρωτούσε αν θα την παντρευόταν. Αν η απάντηση ήταν αρνητική, χώριζε όσο και να τον αγαπούσε. Μετά από αρκετές αποτυχημένες προσπάθειες, παντρεύτηκε τελικά. Εγώ δε θα άντεχα. Είναι και θέμα χαρακτήρα. Και γιατί να περιμένεις; Προσωπικά είχα προτάσεις γάμου σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Το γιατί τις αρνήθηκα είναι μια άλλη ιστορία. Ποτέ δεν κατάλαβα την έννοια του περιμένω να μου ζητήσει να παντρευτούμε. Για μένα τα πράγματα είναι απλά. Δεν καταλαβαίνω γιατί οι γυναίκες πεθαίνουν για το γάμο ενώ οι άντρες τον αποφεύγουν. Υπάρχουν και αντίθετες περιπτώσεις. Αν το ζευγάρι αγαπιέται θα παντρευτεί. Αν ο ένας απ' τους δυο δε θέλει...δεν αγαπά αρκετά. Για μένα, επίσης δεν υπάρχει όριο ηλικίας. Μπορείς να παντρευτείς για τη συντροφικότητα και όχι για τα παιδιά. Μπορείς να κάνεις παιδιά χωρίς να παντρευτείς. Μπορείς απλά να συζείς. Σημασία έχει να τον αγαπάς και να σε αγαπά!

Καλή Πρωτομαγιά....

Ο σημερινός Ελληνας..

Οταν βγαίνω την πρωινή μου βόλτα κάνω συνήθως το ίδιο δρομολόγιο. Πέρυσι το φθινόπωρο πρώτη φορά περνώντας έξω από ένα σπίτι άκουσα κάτι σαν βογκητά γριάς, κάτι σαν κλάμα. Την επομένη ξαναπέρασα δεν άκουσα τίποτα. Επειδή όμως μου είχε κάνει εντύπωση άρχισα να περνώ κάθε φορά απ' το συγκεκριμένο σπίτι. Λίγες μέρες μετά άκουσα πάλι τα ίδια βογκητά. Σταμάτησα και προσπάθησα να καταλάβω από που ακριβώς ερχόταν ο θόρυβος. Ηταν μια πολυκατοικία. Τα κλάματα-βογγητά ακούγονταν απ' το ισόγειο. Αναρωτήθηκα τι γίνεται. Εκανε ζέστη ακόμα και τα εξώφυλλα ήταν κλειστά. Δεν περνούσε και κανένας άλλος. Οχι πως θα άλλαζε τίποτα αλλά θα έβλεπα τι θα έκανε...ίσως. Για να πω την αλήθεια φοβήθηκα λίγο. Εφυγα. Λίγες μέρες μετά πάλι τα ίδια. Σκέφτηκα πως έπρεπε να κάνω κάτι δεν ήξερα όμως τι. Γύρισα σπίτι. Ρώτησα κάποιους μεγαλύτερους, μήπως είχαν ακούσει, μήπως ήξεραν. Πήρα την ίδια απάντηση απ' όσους ρώτησα. 'Να καθίσεις στα αβγά σου!'. Κι αν εκεί έμενε πραγματικά μια γιαγιά; Αν είχε ανάγκη; 'Μην ανακατεύεσαι!'. Τρόμαξα. Που πήγε η Ελληνική παράδοση; Το ενδιαφέρον για το διπλανό; Μπορεί στην περιοχή μου να είχαμε ένα νέο Κωσταλέξι! Ολοι το ήξεραν αλλά κανένας δε μιλούσε. Ούτε κι εγώ. Δεν περηφανεύομαι...το αντίθετο, ντρέπομαι. Μου είπαν να μην κάνω τίποτα και δεν έκανα! Προσπάθησα να αλλάξω δρομολόγιο. Να μη νοιώθω ενοχές. Είχα γίνει και εγώ συνένοχος. Δεν ξέρω σε τι, μπορεί και τίποτα. Πάντως αυτή η αδιαφορία ήταν καινούρια για μένα. Εκείνοι που μου είπαν να μην κάνω τίποτα και εγώ που τους άκουσα ίσως αφήσαμε έναν άνθρωπο να υποφέρει. Αυριο θα μπορούσα να είμαι εγώ. Να φωνάξω βοήθεια και να μην τρέξει κανείς. Καθόλου παρηγορητική σκέψη. Κάποιο βράδυ το θυμήθηκα. Μόνη στο σπίτι. Χωρίς δύναμη στα χέρια. Θα μπορούσε να μπει ο κλέφτης να φωνάξω και ήξερα πια πως κανένας δε θα ερχόταν. Αυτός είναι ο σημερινός Ελληνας... Αδιάφορος. Και μετά λέμε για τους ξένους πως δεν ξέρουν το γείτονά τους! Πως είναι προσποιητά ευγενείς. Τουλάχιστον είναι.... Θυμάμαι όταν ήμουν φοιτήτρια στο Λονδίνο, μας είχαν μαζέψει όλες τις κοπέλες λίγες μέρες πριν αρχίσουν τα μαθήματα. Μας είπαν μεταξύ άλλων πως σε περίπτωση που μας επιτεθεί κάποιος να φωνάξουμε 'φωτιά'! Το θυμάμαι πολύ καλά. Αν φωνάξετε 'βοήθεια' μας είπαν δε θα έρθει κανείς γιατί θα φοβηθούν. Σε περίπτωση φωτιάς όμως θα έρθουν... Να το ξέρετε λοιπόν γιατί ισχύει και στην Ελλάδα πια.....

Ενα Ψέμα...

Δε μ' αγάπησες... Ποτέ σου δε μ' αγάπησες; Ολα ήταν ψέμα. Τόσα χρόνια, τόση ζωή ήταν ψέμα. Εγώ σε πίστεψα. Για σένα παράτησα τα πάντα. Το ξέρεις. Ξέρεις πόσο σ' αγαπούσα. Δεν ανάσαινα χωρίς εσένα. Δεν είχα πνοή.... Και το ταξίδι... Το ταξίδι δεν το ήθελα! Δε σου είπα τίποτα, μα δεν το ήθελα. Σ' ακολούθησα όμως. Φοβόμουν αλλά ήρθα. Δεν ήθελα να φύγω. Ηρθα μαζί σου. Το τελευταίο μας ταξίδι και συ άκεφος. Δε με κοιτούσες. Μίλαγες ελάχιστα. Το ένοιωθα πως θα ερχόταν το τέλος το ήξερα. Οχι βέβαια έτσι. Ολο το ταξίδι ούτε ένα φιλί. Τέτοιο μεγάλο ταξίδι. Ούτε ένα σφίξιμο στο χέρι. Σαν ξένοι ταξιδεύαμε. Λες και μου έκανες παρέα από υποχρέωση. Δε μ' αγαπούσες πια. Γιαυτό έφυγες και έτσι. Σαν κυνηγημένος. Δεν με κοίταξες στα μάτια να μου πεις πως τελειώσαμε. Αρπαξες το σακβουαγιάζ κι έτρεξες. Πότε χάθηκες από τα μάτια μου ακόμα αναρωτιέμαι. Πως χάθηκες έτσι; Δεν ήταν αντρίκειο φέρσιμο. Τόσα χρόνια μετά και σκέφτομαι πως δεν έπαθα τίποτα. Μόνη έξω απ' το αεροδρόμιο. Ολομόναχη! Πότε μου έκλεψες τα κλειδιά; Κι απ' τα δύο σπίτια. Καθισμένη στο πεζοδρόμιο. Εξω απ' το αεροδρόμιο... Σα να με βλέπω τώρα. Πως άντεξα; Δεν ξέρω πως άντεξα, ήταν σα να με χτύπησε κάτι. Εσύ με χτύπησες. Τέτοιο χτύπημα στην καρδιά πως το σκέφτηκες; Πως μπόρεσες; Μετά από όλα όσα είχαμε ζήσει... Εφυγες χωρίς να κοιτάξεις πίσω. Δε σ' ένοιαζε αν θα ζούσα. Αν θα το άντεχα. Δε μ' αγαπούσες καθόλου. Με ρήμαξες! Με άφησες δίχως καρδιά το ξέρεις. Τόση αγάπη. Σου είχα δώσει τη ζωή μου. Δε σε ένοιαξε. Τόσος πόνος... Τόσα χρόνια.... Γιατί; Ποτέ δε μ' αγάπησες αληθινά. Ενα ψέμα. Τόσα χρόνια ζούσα ένα ψέμα......

Ζήλια...

Πότε η ζήλια είναι φυσιολογική; Σ' ένα βιβλίο ο συγγραφέας αποκαλούσε τη ζήλια 'ταπεινό' συναίσθημα. Μπορεί οι λογοτέχνες να τη θεωρούν 'ταπεινή' οι ψυχολόγοι όμως κάτω από ορισμένες συνθήκες τη θεωρούν φυσιολογική. Λένε μάλιστα πως όταν ένα άτομο είναι ερωτευμένο είναι απολύτως φυσιολογικό να νοιώθει λίγη ζήλια. Που όμως τελειώνει το όριο της 'λίγης' ζήλιας του ερωτευμένου και αρχίζει η παράνοια; Ποιος είναι ο ερωτευμένος λίγο ζηλιάρης και ποιος ο παρανοϊκός; Πότε η ζήλια ξεπερνάει τα όρια και γίνεται υπερβολική, κουραστική, άνευ λόγου; Και ποιος είναι αυτός που μπορεί να δει τη διαφορά; Και αν ο ένας από τους δυο συντρόφους δίνει δικαιώματα; Μπορούμε να ονομάσουμε 'δικαιώματα' ζήλιας; Δικαίωμα...η λέξη από μόνη της είναι υπερβολική. Καλύτερα να λέμε πως ο ένας προκαλεί τον άλλον. Λιγότερο άσχημα μου ακούγεται. Ας υποθέσουμε ό,τι προκαλεί ο ένας σύντροφος τον άλλον, κάτι πολύ υποκειμενικό. Για παράδειγμα αν ένας άντρας αισθάνεται περήφανος που ο συνοδεύει μια γυναίκα την οποία κοιτάζουν οι άλλοι άντρες, αυτό δε σημαίνει πως όλοι οι άντρες θα νοιώθουν το ίδιο. Στην ίδια περίπτωση κάποιος άλλος θα νοιώθει άσχημα. Συνήθως περιπτώσεις όπως αυτή δημιουργούν καυγάδες ανάμεσα στα ζευγάρια. Φυσικά το γεγονός έχει να κάνει με την αυτοπεποίθηση που νοιώθει ένα άτομο. Υπάρχου όμως και φορές που ο ένας σύντροφος μπορεί όντως να φερθεί προκλητικά και η ζήλια που θα νοιώσει ο άλλος να έχει μια βάση. Η δεν είναι έτσι; Υπάρχουν φορές που ένας απ' του δυο συντρόφους φέρεται προκλητικά για να τραβήξει το ενδιαφέρον του άλλου. Είναι αυτή η συμπεριφορά δικαιολογημένη; Ποιος μπορεί να μας εξηγήσει; Είναι άραγε δικαιολογημένη μια γυναίκα όταν κάνει κάτι για να τραβήξει το ενδιαφέρον του συντρόφου της; Και πως ξέρουμε αν δεν το κάνει απλά για να τραβήξει και άλλους άντρες. Αυτό φαντάζομαι θα είναι και το δίλημμα του 'ζηλιάρη' συντρόφου. Και αν αυτός ο σύντροφος δεν έχει αισθήματα, ή δεν τα δείχνει; Μια συμπεριφορά που εσκεμμένα προκαλεί δικαιολογείται; Η ποσότητα αγάπης που έχει ανάγκη ο κάθε άνθρωπος διαφέρει. Ακόμα και ο τρόπος που έχουμε ανάγκη να μας δείχνουν την αγάπη είναι διαφορετικός. Κάθε ένας μας λοιπόν για να είναι ικανοποιημένος πρέπει να βρει τον άνθρωπο που θα του δίνει την ποσότητα της αγάπης που χρειάζεται, με τον τρόπο που θέλει. Επειδή αυτό είναι πολύ δύσκολο, μπορεί κάθε σύντροφος να προσπαθεί να κατανοεί τον τρόπο που το ταίρι του εκφράζει την αγάπη. Νομίζω πως θα υπήρχαν πολύ λιγότεροι καυγάδες αλλά και χωρισμοί, αν μιλούσε το ζευγάρι περισσότερο μεταξύ του και λιγότερο με τρίτους. Αν δεν κατάφερες να βρεις από την αρχή τον άνθρωπο που ζητάς κάνε τουλάχιστον μια προσπάθεια να καταλάβεις αυτόν που έχεις δίπλα σου. Για να τον διαλέξεις κάτι του βρήκες.... Αυτό που ωθεί πολλά ζευγάρια στο χωρισμό, αν εξαιρέσουμε τη λάθος επιλογή, είναι το γεγονός πως ξεχνάνε. Ξεχνάνε τα μικρά πράγματα που τους οδήγησαν στο να είναι μαζί στο ξεκίνημα της σχέσης. Μετά μπλέκουν και οι φίλοι, συγγενείς, παιδιά, υποχρεώσεις και κάπου στο δρόμο ξεχνάνε γιατί βρέθηκαν μαζί. Από ένα σημείο και μετά δεν υπάρχει ίχνος ζήλιας. Αυτό από μόνο του δε σας λέει κάτι; Παύεις να ζηλεύεις όταν έχεις πάψει να ενδιαφέρεσαι. Αρα αντίθετα με τους λογοτέχνες και σύμφωνα με τους ψυχολόγους μια μικρή δόση ζήλιας δείχνει το ενδιαφέρον. Το θέμα είναι πως εκδηλώνουμε το ενδιαφέρον χωρίς να γινόμαστε κουραστικοί. Αυτό που τολμώ να πω σαν γυναίκα, είναι πως μια ιδέα ζήλιας είναι κολακευτική. Νομίζω πως το ίδιο ισχύει για όλες οι γυναίκες. Το πως θα την εκφράσει ο άλλος για να είναι κολακευτική...ναι αυτό είναι ένα θέμα...

Ιρλανδία

Μπορείς;

Δε θέλω πολλά. Λίγα μα νάναι δικά μου. Σου το είπα από την αρχή. Είμαι κτητική. Σε θέλω δικό μου. Μόνο δικό μου. Θέλω να είμαι η πρώτη προτεραιότητα σου. Θέλω μια θέση μόνο για μένα. Θέλω να χάνεσαι στα μάτια μου. Να κλαις στην αγκαλιά μου. Να με προστατεύεις. Να με σέβεσαι. Θέλω να σου αρέσει που θα σου κρατάω συνέχεια το χέρι. Θα μου το κρατάς κι εσύ; θέλω να σε κακομάθω. Να σε κοιτώ και να λιώνω. Να με αγγίζεις και να ριγώ. Να σε κανακεύω. Να ανταλλάσσουμε γλυκόλογα. Δικές μας πολύ προσωπικές εκφράσεις. Να γελάμε μέχρι δακρύων. Θέλω να χάνομαι στην αγκαλιά σου. Να με σκέπτεσαι όταν λείπω. Να παίρνεις τηλέφωνο για να μου πεις πως σου λείπω. Να είσαι κοντά μου στα δύσκολα. Τα εύκολα τα περνώ και μόνη. Να με υπερασπίζεσαι. Ακόμα κι όταν έχω άδικο. Να είσαι δυνατός για μένα. Να μη δίνεις σημασία στις αδυναμίες μου. Να μ' αγαπάς. Θα με αγαπάς; Οταν είμαι άρρωστη. Αυτές τις στιγμές έχει αξία η αγάπη. Αυτές τις στιγμές σ' έχω μεγάλη ανάγκη. Οταν είμαι αδύναμη. Μπορείς; Μπορείς ν' αγαπήσεις τις αδυναμίες μου; Δε σου τις έκρυψα. Να μ' αγαπάς όπως είμαι. Μπορείς; Εγώ θα σ' αγαπώ. Οπως είσαι και όπως θα γίνεις. Γιατί θ' αλλάξεις το μόνο σίγουρο. Και οι δυο μας θ' αλλάξουμε. Ο άνθρωπος πρέπει ν' αλλάζει, να εξελίσσεται. Φυσική πορεία είναι. Η στασιμότητα είναι βαρετή. Θέλω να γεράσουμε μαζί. Να μη σταματήσουμε να κρατιόμαστε απ' το χέρι. Θέλω να μ' αγαπάς. Νά σαι δικός μου. Μπορείς;

serenata στην Υδρα...

Τη βοήθειά σας παρακαλώ...

Μπορείς όταν είσαι ερωτευμένη με κάποιον αλλά επειδή δεν είναι ελεύθερος να μένεις φίλη μαζί του; Η ξαδέρφη μου πιστεύει ό,τι είναι το αμέσως καλύτερο. Εκείνη ήταν ανέκαθεν η πιο ψύχραιμη και πρακτική. Από τότε που ήμασταν μικρές ακόμα! Εγώ παρορμητική και αυθόρμητη έπεφτα πάντα με τα μούτρα... Μου το έλεγε πως δεν πρέπει, δεν μπορώ να μην το πω. Πάντα με προειδοποιούσε. Μια δυο φορές μου έβαλε τις φωνές όταν με ραγισμένη την καρδιά της ζήτησα παρηγοριά.... Με συνέφερε όμως, όπως μόνο εκείνη ξέρει. Οχι πως δεν είναι ευαίσθητη και εκείνη! Οταν όμως πρόκειται για τους δικούς της ανθρώπους γίνεται λέαινα έτοιμη να κατασπαράξει τους κακούς... Εκείνη η πιο πρακτική και η φίλη μου ως πλέον συναισθηματική είναι οι άνθρωποι μου. Μ' εκείνες συζητάω, ζητάω τη γνώμη τους, τη συμβουλή τους ό,τι και να μου συμβαίνει. Εκείνες και η θεία μου φυσικά... Η θεία κάπως σα μαμά, η ξαδέρφη και η φίλη σαν αδερφές. Επειδή εγώ πετάω λίγο στα σύννεφα, αυτό είναι αλήθεια, χρειάζομαι κάποιον να με κατεβάζει. Η φιλενάδα μου είναι πολύ ευαίσθητη σαν και μένα, δε θέλει να δει το κακό πουθενά και σε κανένα, έκανα όμως μια μεγάλη τηλεφωνική συζήτηση μαζί της για το θέμα. Πόνεσαν τα αυτιά μας αλλά το αναλύσαμε. Παρά την ευαισθησία της είχε την ίδια άποψη με την ξαδέρφη μου και μου έκανε εντύπωση. Μου είπε πως κατά τη γνώμη της κάνουμε παρέα με ανθρώπους για διαφορετικούς λόγους. Καθένας παίζει το δικό του ρόλο στη ζωή μας. Γιατί κατά τη γνώμη της ένας μόνο δεν μπορεί να μας καλύψει όλα τα κενά. Αλλη φωνή της λογικής από κει. Πως μπορείς όμως να δεις σα φίλο έναν άντρα που σου αρέσει; Πως να τιθασεύσεις την καρδιά σου; Πρέπει να είσαι μαζεμένη απ' την αρχή. Πως μπορείς να το πετύχεις αυτό; Αν το άλλο άτομο σου βγάλει αισθήματα που δεν υπολόγισες; Πας να τον συναντήσεις και έχεις στο νου δουλειά. Και αν συναντήσεις τον παλιό ξεχασμένο χρόνια έρωτά σου; Η δουλειά δε γίνεται. Μένει η γνωριμία. Μου είπανε 'δώσε χρόνο και μη βιάζεσαι'. Δεν άντεξα. Τι να πω εγώ τώρα; Είχατε δίκιο, από την αρχή είχατε πει ό,τι όλα μπορεί να συμβούν και να είμαι προετοιμασμένη. Και οι δυο συμφωνούν πως αφού όταν βγαίνω μαζί του περνάω όμορφα να συνεχίσω. Να έχω ένα φίλο για κάποιες εξόδους. Εγώ δεν το βλέπω έτσι. Πως μπορούν γυναίκες αλλά και άντρες που βρίσκονται σε μια παρόμοια περίπτωση και μένουν φίλοι; Είναι φιλία αυτό; Στην πρώτη ευκαιρία δε θα εκδηλωθεί το συναίσθημα; Απ' ό,τι φαίνεται όμως, ξαδέρφη και φίλη, αντέχουν. Μπορείς να είσαι αληθινός φίλος με τον άνθρωπο που ερωτεύτηκες; Επειδή δεν μπορείς να είσαι κάτι περισσότερο; Εγώ δεν το αντέχω. Απομακρύνομαι. Δεν μπορώ να κρατήσω φιλική σχέση, θα φανεί ό,τι θέλω κάτι παραπάνω. Ισως αυτό να φοβάμαι. Μπορεί γι αυτό να χάνομαι. Για να μη δείξω τα αισθήματά μου σε κάποιον που δε νοιώθει το ίδιο. Είναι θέμα αυτοπεποίθησης. Δε θέλω να με λυπηθεί ο άλλος. Με σκοτώνει η σκέψη και μόνο! Οίκτος; Το χειρότερό μου! Προτιμώ να μείνω μόνη να υποφέρω αλλά να μην το ξέρει ο άμεσα ενδιαφερόμενος. Η σκέψη πως κάποιος μπορεί να νοιώσει οίκτο για μένα με διαλύει. Ετσι παριστάνω την αδιάφορη. Πόσοι άραγε μπορούν; Πόσοι αντέχουν; Πόσοι είναι οι ψύχραιμοι; Και πόσοι οι άλλοι σαν εμένα που δεν αντέχουν; Η φίλη μου και η ξαδέρφη μου πιστεύουν πως είναι δυνατό. Για κείνες η φιλία είναι το αμέσως προτιμότερο. Για μένα είναι προτιμότερο να καταπιέσω τον εαυτό μου για να μη δείξω πως υποφέρω σε κάποιον που δε νοιώθει όπως εγώ. Δεν ξέρω πόσο υγιές είναι αυτό να καταπιέζεις τα αισθήματά σου για να μην τσαλακώσεις την περηφάνια σου; Μήπως είναι εγωιστικό; Παριστάνεις κάτι που δεν είσαι για να μη σε λυπηθεί κάποιος που δε σ' αγαπά; Αντέχεις το 'ν' αγαπάς δίχως ν' αγαπιέσαι; Πως μπορείς να διαχειριστείς μια τέτοια κατάσταση; Ποιος είναι πιο κοντά στο σωστό εγώ ή η φίλη και η ξαδέρφη μου; Εγώ δε μπορώ να τον δω σαν φίλο από τη στιγμή που η καρδιά μου λέει άλλα. Εκείνες λένε πως μπορείς να έχεις μια όμορφη φιλία με κάποιον αφού δεν μπορείς να τον έχεις όπως θέλεις εσύ. Τη συζήτησή μας μετέφερε η φίλη μου στον άντρα της(και φίλο μου) και συμφώνησε και αυτός μαζί τους.. Τελικά έμεινα μόνη εναντίον όλων στην άποψή μου. Είπαμε να ζητήσουμε τη βοήθεια του κοινού......

Πάσχα...

Το Πάσχα δεν είναι από τις αγαπημένες μου γιορτές. Για κάποιο λόγο δεν το συμπαθώ. Δε με πειράζει που νηστεύω. Δεν είμαι πολύ της εκκλησίας... Μικρή πήγαινα, μου είχε πάρει και η μαμά μου ένα βιβλιαράκι με τους ψαλμούς και ήμουν κάθε απόγευμα στην εκκλησία, όλη τη Μεγάλη Βδομάδα. Μεγαλώνοντας άλλαξα. Επαψε να μου αρέσει να πηγαίνω στην εκκλησία ακόμα και στην ανάσταση, με ενοχλούν τα βεγγαλικά...για να είμαι ειλικρινής τα φοβάμαι. Αυτά τα αμφιβόλου προέλευσης βεγγαλικά τα πετάνε παιδάκια ή μεγάλοι που προσπαθούν να μάθουν εκείνη τη βραδιά. Εχω ένα συνεχές άγχος πως θα μου βγάλουν το μάτι ή θα μου κάψουν τα μαλλιά. Κάποιες φορές που έκανα Πάσχα στη Μύκονο υπέφερα με τις τόσες κροτίδες, ας όψεται η παρέα... Κάποιες φορές που δεν πέρασα καλά ή ήμουν μόνη δε βοήθησαν να βελτιωθεί η άποψή μου για τον εορτασμό. Βέβαια, έχω περάσει και πολύ όμορφα το Πάσχα. Οταν ήμουν μικρή και μαζευόταν όλη η οικογένεια και πολλοί φίλοι και ψήναμε αρνί στον κήπο στην Αθήνα ή στο εξοχικό μας. Αυτές οι χρονιές για κάποιο λόγο, όταν τις θυμάμαι μου φέρνουν μια γλυκό-πικρη νοσταλγία. Μου φαίνονται ωραιότερες, από εκείνες που έχω περάσει με παρέες σε νησιά. Τη μια φορά πριν χρόνια, που θα θυμάμαι με ιδιαίτερη αγάπη, ήταν Ανάσταση με την ξαδέρφη μου και τους θείους στο εξοχικό τους. Φέτος το καλοκαίρι κλείνουν δυο χρόνια που χάσαμε τον θείο Γιώργο... Κάποτε θα ήθελα να γράψω για το θείο... Πρέπει να πάρω έγκριση από τη θεία και την ξαδέλφη μου πρώτα. Τη χρονιά εκείνη λοιπόν, είχα πάει στο εξοχικό τους. Με την ξαδέρφη μου έχουμε μοιραστεί μια ζωή...μεγαλώσαμε μαζί, λίγο μικρότερη εκείνη, η καλύτερη παιδική παρέα και πιο σίγουρη φίλη-αδερφή μέχρι σήμερα. Αυτή η Ανάσταση μύριζε παιδάκια! Ο θείος ο Γιώργος που μας έκανε όλα τα χατίρια, άναψε φωτιά από νωρίς. Εψησε κάτι υπέροχα παιδάκια, τα θυμάμαι, που η ξαδέρφη κι εγώ τα τιμήσαμε δεόντως. Ο θείος ήταν ο καλύτερος ψήστης(δεν κουραζόταν ποτέ) και έφτιαχνε και λιχουδιές ειδικά για τα παιδιά... Μόνο στο στόμα που δε μας τάιζε... Γι αυτό όταν πηγαίνω ακόμα και τώρα για παιδάκια, δε μπορώ να μη θυμηθώ το θείο με την ποδιά του ψήστη να μας κοιτάει γελώντας χαρούμενος που μας κακομάθαινε... Καθίσαμε για φαγητό από νωρίς με γέλια και φωνές ανυπομονησίας... Είχαμε τελειώσει νωρίς και 12 παρά τέταρτο, κλασσικοί Ελληνες, πήγαμε στην εκκλησία ίσα να πάρουμε το Αγιο φως και να φιληθούμε άλλη μια φορά με το Χρηστός Ανέστη. Γυρίσαμε και αφού είχαμε φάει, είχαμε ξεμπερδέψει και με τα εκκλησιαστικά, πέσαμε κουρασμένοι πια για ύπνο. Ηταν μια Ανάσταση γεμάτη αγάπη, χαρά και ασφάλεια, αυτή που νιώθεις μόνο κοντά σε πολύ δικούς σου ανθρώπους. Η δεύτερη ανάμνηση από Πάσχα,που θυμάμαι με πολύ τρυφερότητα, είναι πριν πάρα πολλά χρόνια. Ημουν φοιτήτρια στο Λονδίνο και δε θα ερχόμουν Ελλάδα για τις γιορτές. Για να μην περάσω τις Αγιες μέρες μόνη ήρθε η μαμά μου να κάνουμε Πάσχα μαζί. Αυτό ήταν το Πάσχα που θα θυμάμαι ως το ωραιότερο που έχω περάσει. Διάβαζα όλη τη Μεγάλη Βδομάδα και η μαμά μου πήγαινε μόνη στην εκκλησία. Γύριζε σπίτι όταν τελείωνε η λειτουργία και μου διηγείτο πόσο ωραία και κατανυκτικά ήταν στην Αγ. Σοφία. Ανάσταση βέβαια κάναμε μαζί στην Αγ. Σοφία, για να φάμε μετά είχα κλείσει τραπέζι σε μια Ελληνική ταβέρνα. Της άρεσε πολύ η μαγειρίτσα(που δε χρειάστηκε να κουραστεί να φτιάξει)και όλα τα υπόλοιπα φαγητά. Ακόμα και η μουσική ούτε παραγγελία να ήταν. Ακούγαμε Πάριο, που άρεσε πολύ στη μαμά μου. Από τότε όποτε ακούω το 'κόκκινο γαρύφαλλο' ή τα 'μάτια μπλε' θυμάμαι εκείνο το Πάσχα, εκείνη την Ανάσταση. Τη μαμά καθισμένη απέναντί μου, με ένα ποτήρι κρασί να χαμογελά και να σιγοτραγουδάει, με την ευτυχία στο πρόσωπό της. Πόσο όμορφη ήταν..... Το πιο ευτυχισμένο μου Πάσχα το πέρασα μόνη με τη μαμά μου. Και θα το θυμάμαι όπως θυμάμαι και τη μαμά μου, όσα χρόνια κι αν περάσουν...

Οι πιο όμορφες μικρές serenates!

Η μιικρή και πολύτιμη ζωή μας...

Δεν ξέρω αν είναι το γεγονός ό,τι από μια ηλικία και μετά συνειδητοποιούμε πως δεν είμαστε αθάνατοι. Στα 16 σου, βλέπεις τους 30ρηδες και τους αποκαλείς γέρους. Οσο μεγαλώνεις εξοικειώνεσαι με τις ηλικίες. Την Πρωτοχρονιά όμως όπως και στα γενέθλια καταλαβαίνουμε πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός. Δεν ξέρω ποιος έχει φτιάξει αυτούς τους νόμους του σύμπαντος που όσο είσαι μικρός σου φαίνεται πως ο καιρός αργεί γιατί θέλεις να μεγαλώσεις... Οταν μεγαλώνεις όμως σου φαίνεται πως ο χρόνος περνάει υπερβολικά γρήγορα! Πόσες φορές δεν έχουμε πει 'σαν χθες μου φαίνεται' και από το 'χθες' αυτό θα έχουν περάσει και είκοσι χρόνια. Είναι μια εποχή, στα είκοσι, λίγο πριν λίγο μετά που είναι τέλεια. Προσωπικά, όταν κοιτάω φωτογραφίες από εκείνη την εποχή εκτός από τη νοσταλγία που νοιώθω γελάω με τα απαράδεκτα κουρέματα, τα αστεία ρούχα.. Στην πραγματικότητα θα προτιμούσα να κυκλοφορώ με μια μωβ τούφα(όπως τότε)και με τον αστείο στυλ ρούχων φτάνει να ξαναγινόμουν εικοσιπέντε. Δεν έχω αλλάξει πολύ, σε σχέση με παλιές μου συμμαθήτριες. Είμαι αδύνατη, με καλό σώμα και τώρα πια ξέρω πως μου πάνε καλύτερα τα μαλλιά μου, πως να βαφτώ και πως να ντυθώ. Εχω γυρίσει και έχω δοκιμάσει τους καλύτερους κομμωτές, έχω την άνεση να αγοράσω το ρούχο που θα μου ταιριάζει χωρίς υπερβολές. Γιατί τότε όταν βλέπω τις παλιές μου φωτογραφίες νοιώθω αυτό το τσίμπημα στην καρδιά; Σα να με ζηλεύω... Ζηλεύω τα νιάτα, την ευτυχία που μου έδιναν τα πιο μικρά πράγματα. Ζηλεύω την έλλειψη σοβαρότητας που στις μικρές ηλικίες δεν είναι ντροπή. Ζηλεύω την ανωριμότητα, την αθωότητα που είχα. Ναι ξέρω, κάθε ηλικία έχει την ομορφιά της. Και ανήκω στους τυχερούς που χωρίς να δείχνουν την ηλικία τους έχουν την ωριμότητα των μεγαλυτέρων. Προσέχω το σώμα μου και τη διατροφή μου, ασκούμαι. Πηγαίνω τακτικά στην αισθητικό μου και δίνω πολλά λεφτά για κρέμες. Ματαιοδοξία; Μπορεί. Και έχω μοιάσει και στη μαμά μου που χωρίς κρέμες και αισθητικούς είχε ένα μοναδικό δέρμα, χωρίς ρυτίδες μέχρι το τέλος... Δεν έχω αλλάξει αριθμό παπουτσιών ούτε ρούχων από τα εικοσιπέντε μου. Οταν κοιτάζω όμως την ταυτότητα βλέπω έναν αριθμό που δε μου αρέσει καθόλου. Με αγχώνουν τα χρόνια που περνάνε. Δε είναι ο φόβος του Θανάτου. Είναι οι επιλογές μου που μειώνονται. Δε έχω τις επιλογές που έχει το κορίτσι των 25 ετών. Από μια ηλικία και μετά ο χρόνος μπαίνει σε άλλη διάσταση. Δεν έχεις την πολυτέλεια να κάνεις του κεφαλιού σου. Δεν υπάρχει αρκετός χρόνος για να διορθώσεις μετά τα λάθη σου. Οι άντρες που αξίζουν τον κόπο είναι οι περισσότεροι παντρεμένοι, και οι αξιόλογοι ετεροφυλόφιλοι που έχετε κάποια κοινά ενδιαφέροντα είναι τόσο λίγοι πια... Και από αυτούς λίγοι εκείνοι που θέλουν μια σύντροφο. Οσο για τον τομέα δουλειά; Είμαι πολύ τυχερή και μπορώ να κάνω αυτό που ονειρευόμουν πάντα! Οι περισσότερες γυναίκες όμως που έχουν περάσει προ πολλού τα 25, είναι άνεργες ή κάνουν μια δουλειά περισσότερο από ανάγκη παρά γιατί τους αρέσει. Ειδικά τώρα πια με την οικονομική κρίση ο τομέας εργασία είναι ένα μεγάλο πρόβλημα για τις γυναίκες. Αν το καλοσκεφτεί κάποιος η ζωή ανήκει στη δεκαετία των είκοσι! Τους κοροϊδεύουμε για τον τρόπο που ντύνονται, για τα περίεργα χτενίσματα, αλλά στο βάθος τους ζηλεύουμε. Οχι τους τωρινούς εικοσάρηδες ίσως. Τους ζηλεύουμε γιατί σ' αυτούς βλέπουμε τους εαυτούς μας (με πολλές διαφορές)πριν πολλά χρόνια. Βλέπουμε τα δικά μας νιάτα που πέρασαν. Ο άνθρωπος νομίζω θα σταματήσει να αγχώνεται με το χρόνο και τις ηλικίες αν μπορέσει να πάψει να φοβάται το θάνατο.

Οταν πονάει η καρδιά...

Πόσο μπορούμε να αντέξουμε τον πόνο?
Και καλά όταν ο πόνος είναι σωματικός καθένας μας έχει τα όριά του.
Οταν όμως πονά η καρδιά;
Υπάρχουν όρια;
Σίγουρα δεν είναι το ίδιο με το σωματικό πόνο.
Κάποιος μπορεί να αντέχει το σωματικό πόνο αλλά όταν πρόκειται για συναισθήματα να είναι ιδιαίτερα ευαίσθητος.
Στην ίδια άσχημη περίπτωση, δεν πονάμε όλοι το ίδιο.
Πως αντιμετωπίζουν τον εσωτερικό πόνο οι άντρες και πως οι γυναίκες;
Εχουμε μάθει ότι οι άντρες δεν κλαίνε.
Περνώντας τα χρόνια νομίζω ότι αυτός είναι άλλος ένας μύθος που έχει καταρριφθεί.
Μπορούμε λοιπόν να μη μιλάμε για άντρες και γυναίκες, αλλά για άτομα που βιώνουν μια δυσάρεστη κατάσταση.
Ο καθένας την αντιμετωπίζει διαφορετικά.
Και όταν μιλάμε για ψυχικά νορμάλ ανθρώπους και εκεί υπάρχουν διαφορές.
Κατ' αρχάς εξαρτάται από το πως καθορίζουμε το νορμάλ άτομο.
Πόσοι από εμάς μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι είμαστε εντάξει;
Πόσο σημαντικός είναι ο ρόλος της εποχής;
Κάποιες περιόδους της ζωής μας είμαστε περισσότερο ευάλωτοι από άλλες, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας.
Αυτές τις εποχές το παραμικρό μας στενοχωρεί.
Πόσο διαφορετικός - λιγότερος είναι ο πόνος του χωρισμού από τον πόνο του θανάτου;
Αλλά και ο χωρισμός δεν είναι ένα είδος απώλειας;
Παίζει ρόλο και στο χωρισμό και στο θάνατο δικού μας προσώπου η εποχή που το βιώνουμε;
Ενας θάνατος, όταν όλα στη ζωή μας πάνε καλά θα πονέσει λιγότερο;
Η τελικά έχει να κάνει με το χαρακτήρα του ατόμου που το αντιμετωπίζει, τους ανθρώπους γύρω του, τη σχέση με τον εκλιπόντα και ένα σωρό άλλες παραμέτρους που δεν μπορώ να φανταστώ.
Και αφού έχεις βιώσει το θάνατο αγαπημένου σου προσώπου, κοιτώντας πίσω δε θα σκέφτεσαι ό,τι στενοχωριόσουν χωρίς λόγο για ασήμαντα πράγματα;
Αν σου τύχει κάτι από αυτά τα 'ασήμαντα' αφού έχει περάσει χρόνος από την απώλεια που έζησες θα το βιώσεις διαφορετικά απ' ότι πριν;
Οταν χωρίζει ένα ζευγάρι παντρεμένων γιατί λένε πως ο πόνος είναι περισσότερος απ' όσο όταν χωρίζει ένα ζευγάρι μη παντρεμένων;
Δεν έχει να κάνει με την αγάπη;
Με τις συνθήκες χωρισμού;
Με τους ανθρώπους;
Με τις ηλικίες;
Το πόσο και για ποιο λόγο υποφέρει ο καθένας είναι καθαρά θέμα χαρακτήρα, ανθρώπου.
Η ξαδέρφη μου δεν αντέχει τους θανάτους και τους οδοντιάτρους.
Οταν όμως φοβήθηκα πως κάτι έχω στο στήθος ήρθε μαζί μου στη γυναικολόγο(δεν το συζήτησε, το έκανε!) να μου κρατήσει το χέρι μήπως και...
Εγώ όταν έχασα τη μαμά μου δεν έχυσα ούτε ένα δάκρυ.
Ενοιωθα μουδιασμένη...το μόνο που ήθελα ήταν να μείνω μόνη.
Μου πήρε επτά μήνες μέχρι να ξεσπάσω.
Οταν άρχισα να κλαίω δεν μπορούσα να σταματήσω.
Αρνηση.
Οταν μου συμβαίνει κάτι άσχημο, στην αρχή είμαι ψύχραιμη.
Αρνούμαι να το πιστέψω και ασχολούμαι με τους άλλους.
Αυτό μπορεί να δημιουργήσει άλλα προβλήματα ψυχοσωματικά.
Το λέω προσπαθώντας να δείξω πόσο διαφορετικά βιώνει ο καθένας μας τον πόνο.
Πόσο μεγάλο ρόλο παίζει ο χαρακτήρας του ανθρώπου και οι συνθήκες;
Χρειάζεται βαθιά γνώση ψυχολογίας για να μπορείς να αγγίξεις το θέμα αυτό.
Το θέμα του συναισθηματικού πόνου.
Χρειάζεται γνώση, και ευαισθησία για να καταλάβεις τι βιώνει ο άλλος.
Προσπάθησα να κάνω μια αναφορά.
Δεν είμαι ειδικός αλλά ελπίζω να μην ήμουν πολύ επιφανειακή.
Σε λίγες γραμμές δεν αναλύεται ένα τεράστιο θέμα όπως αυτό...
Θέλησα να σας κεντρίσω το ενδιαφέρον για το θέμα, ελπίζω κάτι να κατάφερα.

Ορίστε και μια ντάλια...

Υπάρχει κανένας να μας πει τι γίνεται;

Είμαι κατά της αποχής,το έχω δηλώσει και σ' αυτό το blog. Ομολογώ όμως ό,τι δεν ξέρω τι να ψηφίσω στις εκλογές, όποτε γίνουν. Ξέρω τι δεν θέλω χωρίς να έχω βρει κάτι καλύτερο. Να φύγει ο διάβολος που ξέρω,αλλά αν ο καινούργιος διάβολος είναι χειρότερος; Κάποιος ίσως πει πως τα πράγματα δεν μπορεί να γίνουν χειρότερα. Ποτέ δεν ξέρεις όμως, στην Ελλάδα ζούμε. Ισως υπάρχουν και χειρότερα. Τον τελευταίο χρόνο μας έχουν τρελάνει στις 'πληροφορίες' και τους ειδικούς οικονομολόγους απ' όλες τις χώρες. Μάθαμε τα spreads, τον οίκο Moody's και τον οίκο Fitch. Τρέμουμε μην ανέβουν τα spreads και μη μας υποβαθμίσουν οι Moody's ή ο Fitch. Μάθαμε ό,τι υπάρχει haircut στην οικονομία και ό,τι μπορεί να γίνει αναδιάρθρωση του χρέους ή επιμήκυνση. Τι σημαίνουν ακριβώς όλα αυτά; Θα σας γελάσω και δεν το θέλω. Επίσης είμαι σίγουρη πως η θείτσα στην Ανω και Κάτω Μαγούλα τα ακούει όλα αυτά με δέος χωρίς να καταλαβαίνει τίποτα. Κάθε τόσο έχονται στη χώρα μας κάποιοι ξένοι, από την Τρόικα, μερικοί έχουν εγκατασταθεί κιόλας στην Αθήνα. Το μόνο που καταλαβαίνω είναι πως αυτοί έχουν πολλά πάρε δώσε με τον Τσάρο της οικονομίας, τον Παπακωνσταντίνου. Δεν μπορώ να σας διαβεβαιώσω όμως πως όλα αυτά γίνονται για το καλό μας... Οι δημοσιογράφοι μας πετάνε κάτι ονόματα όπως του Στρος Καν, του Τρισέ, λες και είναι κοντοχωριανοί μας. Μας λένε τι συμβαίνει με τις οικονομίες άλλων χωρών ενώ εμείς αγωνιζόμαστε ακόμα μπας και καταλάβουμε τι γίνεται με τη δική μας! Μαθαίνουμε που οφείλει το χρέος της η Ιρλανδία, γιατί μπήκε στο μηχανισμό στήριξης η Πορτογαλία, τι έκανε με το χρέος του το Εκουαδόρ και άλλα που ανάθεμα και αν ξέρω σε τι μας χρησιμεύουν! Σε τι μας χρειάζονται όλα αυτά; Ιδέαν δεν έχω. Αλλά πως θα βγάλει το ψωμάκι της η Τρέμη και ο Χατζηνικολάου; Κλέφτες θα γίνουν; Και επανέρχομαι στο αρχικό ερώτημα. Οταν έρθει η ώρα της κάλπης τι να κάνω; Ποιον να ψηφίσω; Δεν υπάρχει κανένας σ' αυτή την κατακαημένη τη χώρα να βγει μπροστά και να μας πει όλη την αλήθεια; Πόσα χρωστάμε βρε αδερφέ! Πως μαζεύτηκαν όλα αυτά τα χρέη; Γιατί να τα πληρώσει ο λαός; Ξέρουμε ποιοι πλούτιζαν χρόνια τώρα και πολλοί εξακολουθούν να κερδίζουν στις πλάτες μας στοιχηματίζοντας στη χρεοκοπία της ίδιας τους της χώρας. Γιατί ο Θεός που λέγεται χρήμα δεν έχει ούτε χρώμα ούτε πατρίδα! Κερδοσκοπούν, τους ξέρουμε, τους βλέπουμε αλλά είναι στο απυρόβλητο... Ούτε δικαιοσύνη, ούτε ένας μα ένας που να μη νοιαστεί αν θα τον ξαναψηφίσουν να μας πει όλη την αλήθεια. Ενας δικαστής που να παραβεί το νόμο για τη βουλευτική ασυλία να πιάσει μερικούς απ' αυτούς που έκαναν περιουσίες από τις μίζες. Να μην τους στείλει φυλακή, προσωπικά καθόλου δε με νοιάζει αν θα μπουν φυλακή. Να γυρίσουν τα λεφτά που έκλεψαν πίσω θέλω! Και νομίζω πως όλοι οι Ελληνες αυτό θα ήθελαν. Να μην είμαστε η πλούσια χώρα με τους φτωχούς κατοίκους. Να πάψουν να θησαυρίζουν οι συγκεκριμένοι λίγοι. Να σταματήσουν πια να μας ζητάνε να σφίξουμε το ζωνάρι. Να δούμε μια άσπρη μέρα. Πόσο θα ήθελα όλα αυτά να ήταν ένας εφιάλτης..... Να πέσω να κοιμηθώ και το πρωί που θα ξυπνήσω να είναι όπως το 2007.... Πόσο θα ήθελα όλα αυτά να είναι ένα άσχημο όνειρο...το χειρότερο που έχω δει...

Το τέλειο όνειρο...

Σ' ονειρεύτηκα.... Και ήταν το τέλειο όνειρο. Το πρόσωπό σου, η φωνή σου, το γέλιο σου... Ολα ίδια! Ησουν το ίδιο τρυφερός με τότε. Ανακουφίστηκα τόσο που όλα μπορούσαν να γίνουν όπως παλιά... Το άγγιγμα σου, το ίδιο ακριβώς. Στ' αυτιά μου ακούω ακόμα το γέλιο σου. Τη φωνή σου. Κλείνω τα μάτια και σε βλέπω.... Αυτό ήταν το ωραιότερο όνειρο που έχω δει. Δεν είχες αλλάξει καθόλου, οι κινήσεις σου, όλα ίδια. Προτιμώ να ξεχάσω το τέλος του ονείρου όμως. Καλύτερα να μένω σ' εσένα που τόσο αγάπησα κάποτε. Σ' έβλεπα και ένοιωθα ό,τι ξανάγινα 20 χρονών... Τι όμορφες στιγμές, τι ωραίες εποχές... Πότε πέρασαν ούτε που το κατάλαβα. Εσύ δεν πρέπει να έχεις αλλάξει και στην πραγματικότητα. Δε σ' έχω δει από τότε αλλά για κάποιο λόγο είμαι σίγουρη. Εχεις μείνει ο ίδιος. Ισως με βολεύει να το σκέφτομαι έτσι για να βλέπω και τον εαυτό μου μέσα από τα μάτια σου...τόσο νέα... Θυμάσαι που με φώναζες 'γατούλα'; Πόσο μου έχεις λείψει...εσύ και όλα όσα συμβολίζεις... Την πιο όμορφη εποχή της ζωής μου... Περάσαν τόσα χρόνια όμως τα θυμάμαι όλα τόσο καθαρά... Εχουν μπει σ' ένα σημείο του μυαλού μου που τα κρατά ανεξίτηλα. Ετσι θέλω να θυμάμαι εσένα και εμένα, την εποχή που ήμασταν 20κάτι. Τόσο αθώοι, τόσο ξέγνοιαστοι, τόσο ευτυχισμένοι... Η ζωή όλη μπροστά μας. Θυμάσαι τα όνειρα που κάναμε; Λες και θα μέναμε πάντα σ' αυτή την ηλικία. Λες και ο χρόνος δε θα μας άγγιζε εμάς. Ούτε ο χρόνος ούτε η ζωή... Λες και θα ήμασταν όχι μόνο αθάνατοι, αλλά και θα μέναμε για πάντα στα 20κάτι μας. Θα θελα να μείνω εκεί, σε σένα, στην εποχή εκείνη, την αθώα, την αμόλυντη. Η τελειότητα για μένα είναι συνυφασμένη με κείνη την εποχή. Τότε που όλα έμοιαζαν τόσο όμορφα. Θυμάμαι τη γάτα της γειτόνισσας που ξέφυγε μια μέρα και τη μαζέψαμε. Τη φώναζες Σόφη. Τι όμορφο όνειρο... Γιατί τελείωσε μ' εμένα μόνη στο δρόμο, να ψάχνω για ταξί και να κρατάω ένα άδειο μπουκάλι γάλα; Ονειρο και πέρασε και δεν πειράζει που τελείωσε χαζά. Τουλάχιστον όσο ήμασταν μαζί ήμουν ευτυχισμένη όπως και τότε. Γι αυτό ξύπνησα μ' ένα χαμόγελο για ό,τι όμορφο είδα και την ικανοποίηση πως έστω για όσο κρατάει ένα όνειρο ξανάγινα 20κάτι. Ξύπνησα ανανεωμένη λες και όλη τη νύχτα ήμουν τόσο νέα... Και εσύ μ' αγαπούσες όπως τότε και όλα ήταν ροζ... Το ξέρω πως όλα έχουν αλλάξει. Αν ήξερα πως θα το ξαναέβλεπα θα έπεφτα για ύπνο τώρα αμέσως. Πόσο θα ήθελα να γυρίσω σ' εκείνη την εποχή! Με την άγνοια κινδύνου που είχα. Χωρίς την ωριμότητα που έχω. Να ζήσω, να χαρώ όπως ακριβώς χαιρόμουν τότε! Και αν ήσουν και εσύ ακόμα καλύτερα. Να μην ξέρω όμως το τέλος.... Ετσι απλά όπως νόμιζα πως ήταν η ζωή, έτσι θα θελα να γυρνούσα το μαγικό ρολόι στα χρόνια αυτά. Τα χρόνια της ξενοιασιάς!

Το εξώφυλο του βιβλίου με το πρόσωπο της Πάουλα

Ιζαμπέλ Αλιέντε : 'Πάουλα'

Της Σοφίας Λαμπροπούλου 14/04/2011 Θέλω να γράψω για την Ιζαμπέλ Αλιέντε. Δεν είμαι κριτικός λογοτεχνίας και θα κάνω πολλά λάθη. Διαβάζω όμως λογοτεχνία από πολύ μικρή, τα πρώτα μου βιβλία τα πήρα στο δημοτικό. Ίσως να μην μπορώ να την κρίνω σαν συγγραφέα, μπορώ όμως να μιλήσω για το βιβλίο της που μόλις τελείωσα. Να γράψω για τα συναισθήματα που μου προκάλεσε. Το βιβλίο είναι το «Πάουλα». Η Αλιέντε που μιλάει ελεύθερα για τους δικούς της ανθρώπους, γράφει ένα βιβλίο για την κόρη που έχασε. Ξεκίνησε να γράφει στο νοσοκομείο που ήταν η κόρη της σε κώμα, σαν ένα γράμμα προς εκείνη, για να το διαβάσει όταν συνέλθει. Γράφει σ' ένα μπλοκάκι που έχει, για να μην τρελαθεί όπως λέει η ίδια. Από ένα σημείο και μετά που συνειδητοποιεί πως η κόρη της δεν έχει ελπίδες. γράφει ξανά για να μην τρελαθεί τα συναισθήματά της, τα γεγονότα των τελευταίων ημερών της Πάουλα. Νομίζω πως αυτό το βιβλίο, χωρίς να είναι λογοτεχνικά τέλειο, κάνει τον αναγνώστη να νοιώσει συναισθήματα που δεν περιμένει. Μιλάει για τη Χιλή, για το θείο της το Σαλβαδόρ Αλιέντε, το πραξικόπημα του Πινοσέτ, την αυτοεξορία της στη Βενεζουέλα για τους δυο γάμους της, τη μητέρα της και τόσα άλλα προσωπικά της... Σε κάποια σεμινάρια που είχα κάνει μια εποχή για το γράψιμο μας είχαν πει πως γράφουμε καλύτερα όταν γράφουμε για πράγματα που γνωρίζουμε. Το έχω δει και σε άλλους πολύ μεγάλους συγγραφείς. Η Αλιέντε όμως εκτίθεται χωρίς κανένα δισταγμό και ο αναγνώστης «ζει» τα γεγονότα που περιγράφει από μιαν άλλη γωνία. Είχα διαβάσει για το πραξικόπημα στη Χιλή, τον Σαλβαδόρ Αλιέντε και τον Πινοσέτ, αλλά είναι διαφορετικό να διαβάζεις για αυτά από ένα μέλος της οικογένειας Αλιέντε. Μιλά για την κόρη, που ξέρουμε πως έχει χάσει, χωρίς κοινοτυπίες. Δεν είναι άλλη μια μάνα που κλαίει δίπλα στην βαριά άρρωστη κόρη της. Είναι μια γυναίκα που έχει ζήσει τόσα πολλά όμορφα και άσχημα και τώρα ζει αυτή τη συμφορά. Είναι ο αποχωρισμός και η θλίψη που όλοι μας έχουμε περάσει με διαφορετικούς τρόπους. Δε συμπάσχεις μόνο με κείνη, την εποχή που ζει το δράμα της. Σε 'αναγκάζει' να θυμηθείς τις φορές που εσύ έχασες ένα αγαπημένο πρόσωπο και ξαφνικά αναβλύζουν συναισθήματα που είχες ξεχασμένα. Ένα βιβλίο πάρα πολύ προσωπικό που μας αγγίζει, νομίζω, όλους. Αν σκεφτεί κανείς πως και ο χωρισμός ένα είδος απώλειας είναι, κάτι παρόμοιο ποιος δεν έχει ζήσει; Σ' αυτό το βιβλίο μαθαίνουμε τις ιστορίες τριών γυναικών, της κόρης, της Ιζαμπέλ Αλιέντε και της μητέρας-γιαγιάς. Δε θα κρύψω πως έκλαψα στο τέλος. Ένοιωσα μέλος της οικογένειας. Κατάφερε η Αλιέντε να με κάνει να νιώσω τον πόνο της όταν έκλαιγε μόνη στο βουνό, να γίνω μέλος της οικογένειάς της, όταν μαζεμένοι όλοι περίμεναν την Πάουλα να αφήσει την τελευταία πνοή....... Τόσο έντονα συναισθήματά δύσκολα περιγράφονται με λέξεις. Το προηγούμενο βιβλίο της που διάβασα (Όλες οι Μέρες) νόμιζα πως ήταν το καλύτερό της. Αυτό πάλι, δεν ήθελα να το τελειώσω. Τις τελευταίες σελίδες τις διάβαζα πολύ αργά, μια τη μια μέρα, άλλη μια την επομένη. Χθες αγόρασα άλλο ένα βιβλίο της ίδιας : 'Του Ερωτα και της Σκιάς'. Φαίνεται ο τρόπος που γράφει μου ταιριάζει. Όταν τελειώσω και το τρίτο της βιβλίο θα σας γράψω λίγα λόγια. Προς το παρόν μένω με τα συναισθήματα που μου άφησε το 'Πάουλα'. ένα άρθρο των πρωταγωνιστών