μικρή serenata.....

Ελλην ο αγενής....

Πόσο αγενείς είμαστε ως λαός τελικά; Το νοιώθει κανείς μόλις βγεί στο δρόμο. Είτε είσαι οδηγός είτε πεζός κινδυνεύεις ανά πάσα στιγμή. Τα πρωινά βγαίνω για περπάτημα. Ενα πρωί θέλησα να αρχίσω πιο χαρούμενα τη μέρα μου. Φόρεσα λοιπόν τα ακουστικά, ζώστηκα το ραδιοφωνάκι στη μέση μου και βγήκα χαρωπή στο δρόμο. Που να φανταστώ πως ο χάρος με περίμενε στα πρώτα εκατό μέτρα; Υπό μορφή Mercedes και οδηγού που φορούσε σινιέ ρούχα και γυαλιά. Που να το φανταστώ; Η τύχη μου γέλασε εκείνη τη φορά γιατί σταμάτησα να αλλάξω σταθμό στο ραδιόφωνο και είδα το χάρο να περνάει αδιάφορα από μπροστά μου, αψηφώντας το ΣΤΟΠ τους πεζούς και κάθε άλλη προτεραιότητα. Αυτό είναι ένα απλό παράδειγμα και δε θα επεκταθώ γιατί σίγουρα όλοι έχετε ζήσει κάτι παρεμφερές. Φυσικά εγώ σταμάτησα να ακούω μουσική στις πρωινές μου βόλτες...προτίμησα να μην το ρισκάρω. Επίσης σταμάτησα να πηγαίνω για εφημερίδα στον αγενή ψιλικατζή που ενώ εγώ του έλεγα καλημέρα, παρακαλώ και ευχαριστώ εκείνος έβγαζε ένα μουγκρητό. Αποφάσισα πως αν θέλω αγελάδα θα πάω σε χωριό. Είναι πολλά αυτά που έχω σταματήσει, όσα μπορώ βέβαια. Γιατί όταν χρειαστώ κάτι από δημόσια υπηρεσία δεν μπορώ να πάω αλλού. Το διαβατήριό μου λήγει όπου νάναι, αλλά στη σκέψη των ανθρώπων που θα χρειαστεί να αντιμετωπίσω το καθυστερώ. Τα χρόνια που πέρασα για λίγο από άλλες χώρες και αυτά που έζησα ως φοιτήτρια και εργαζόμενη στο εξωτερικό με έκαναν να βλέπω πολλά πράγματα διαφορετικά. Ακούω πολλούς να λένε πως αντιπαθούν τους Αγγλοσάξονες γιατί είναι προσποιητά ευγενείς. Προτιμώ, χίλιες φορές την προσποιητή (αν είναι προσποιητή)ευγένεια από την Ελληνική αγένεια! Οσο για την 'πατροπαράδοτη' Ελληνική φιλοξενία; Το επίσης 'πατροπαράδοτο' Ελληνικό φιλότιμο; Νομίζω ανήκουν σε προηγούμενες εποχές. Δε θέλω να παρακαλάω για αυτονόητα πράγματα. Πέρυσι έβγαλα τον πρώτο μου φρονιμίτη. Μ' έπιασε ένας πόνος και πήγα άρον άρον σε γνωστό γναθοχειρουργό να μου τον αφαιρέσει. Καθηγητής σπουδαγμένος στο εξωτερικό! Εξαιρετική δουλειά! Δεν ένοιωσα τίποτα! Στο τέλος, ζαλισμένη λίγο από τη νάρκωση, τον ρώτησα τι του οφείλω. Απάντηση μεγαλογιατρού; Τριακόσια πενήντα με απόδειξη, διακόσια πενήντα χωρίς απόδειξη. Ζαλισμένη όπως ήμουν, αφού γλίτωσα το εγκεφαλικό, του έδωσα διακόσια πενήντα, δεν πήρα απόδειξη και τον ξαναείδα σε δέκα μέρες για να μου κόψει τα ράμματα. Μην κουνάτε το κεφάλι, εσείς δηλαδή θα δίνατε εκατό περισσότερα για την απόδειξη; Αν είσαστε τόσο νομοταγείς τι να πω; Εμένα πάντως επειδή μου βγαίνει και άλλος φρονιμίτης το σκέφτηκα. Στον ίδιο θα πάω! Ναι, ναι, μην κουνάτε αρνητικά το κεφάλι! Τους φοβάμαι τους οδοντιάτρους! Προκειμένου να πονέσω, τώρα που είμαι και προετοιμασμένη; Εσείς οι αδιάφθοροι να ζητάτε απόδειξη από τους γιατρούς. Εγώ πάντως μόνο έναν γιατρό που δίνει απόδειξη χωρίς να το συζητάει ξέρω. Στην Ελλάδα μας ενοχλεί η 'προσποιητή' ευγένεια και δε μας ενοχλεί η διαρκής αγένεια! Δε μπορώ να το καταλάβω αυτό. Δε θέλω να παρακαλάω το σερβιτόρο να έρθει να πληρώσω! Θα μπορούσα να κάνω μια λίστα με όλα όσα μ' ενοχλούν και πολύ φοβάμαι πως θα σας βρω σύμφωνους. Παρόλαυτά τίποτα δεν αλλάζει. Πως γίνεται; Μου φαίνεται πως οι ίδιοι άνθρωποι που γκρινιάζουν για τη διαφθορά από τη μια πληρώνουν, σαν εμένα, το γιατρό χωρίς απόδειξη. Και λέμε μετά όχι δεν τα φάγαμε μαζί, ναι, σίγουρα δεν τα φάγαμε μαζί αλλά λίγα ο ένας, πολλά ο άλλος, πάρα πολλά ο τρίτος μαζεύονται. Ετσι παίρνει η Ελλάδα την πρωτιά στις διεφθαρμένες χώρες.

Γιατί ρε μαμά;

Γιατί ρε μαμά δε μου είπες την αλήθεια; Γιατί δε μου είπες πόσο άδικη είναι η ζωή; Γιατί η καρδιά μου χτυπάει τόσο ανεξέλεγκτα; Γιατί δεν μπορώ να ολοκληρώσω τη ζωή μου; Φταίνε οι αποφάσεις που παίρνω; Ποτέ θα φαντάστηκα πως θα έπεφτα τόσο έξω.... Σα να πληρώνω αμαρτίες που δεν έχω κάνει. Η καρδιά μου... Ποτέ δεν μπόρεσα να συντονίσω την καρδιά με το μυαλό. Και το χειρότερο; Πάντα ανήκα στους ανθρώπους που οδηγούνται από την καρδιά. Σε όλη μου τη ζωή, όπως και τώρα, ξέρω το σωστό αλλά αυτό είναι αντίθετο με τη φωνή της καρδιάς. Γιατί δε μπορούν να συντονιστούν αυτές οι δυο φωνές; Τρελαίνομαι όταν βλέπω τι είναι σωστό αλλά εγώ θέλω το άλλο που δεν είναι! Υποφέρω ποθώντας εκείνο που η λογική μου λέει πως είναι λάθος. Υποφέρω γιατί δεν προσπαθώ να το αποκτήσω και η καρδιά μου σπαρταρά. Πως μπορούν άλλοι άνθρωποι και ζουν ακούγοντας μόνο τη φωνή της λογικής; Δεν έχουν καρδιά; Δεν έχουν πάθη; Δεν αγαπάνε; Γιατί ρε μαμά να είμαι τόσο μα τόσο διαφορετική; Γιατί πάντα η φωνή της καρδιάς μου ήταν δυνατότερη απ' του μυαλού μου; Γιατί με έκανες τόσο ευαίσθητη; Ξέρω το σωστό και το λάθος, ακολουθώ το σωστό γιατί αυτό μου έμαθες. Δε σημαίνει πως είμαι και ευτυχισμένη όμως. Ενα κομμάτι λείπει.... Πάντα κάτι λείπει. Κουράστηκα πια να μένω με την προσδοκία. Φωνάζει η καρδιά... Τα σωθικά μου πονάνε.... Μήπως ζητάω πολλά; Μήπως άργησα να ζητήσω αυτό που θέλω; Οι προτεραιότητες..... Οταν κάτι μου άρεσε πολύ αφοσιωνόμουν σ' αυτό. Είτε δουλειά είτε άνθρωπος. Ετσι θυσίαζα κάτι άλλο. Για να είμαι καλή στην αγάπη, έμενε πίσω η δουλειά και το αντίστροφο. Γιατί δεν μπορώ να τα έχω και τα δυο; Υπάρχει κανένας που να τα έχει καταφέρει; Παλιά νόμιζα πως είναι νόμος αυτό. Για να έχεις το Α αναγκαστικά θυσιάζεις το Β. Δεν υπάρχουν δουλειές, άνθρωποι που να καταφέρνουν να μη θυσιάζουν τίποτα; Η καρδιά μου χτυπά τόσο δυνατά που νομίζω ακούγεται έξω απ' το σπίτι . Εχω ένα τεράστιο ΘΕΛΩ και ένα το ίδιο τεράστιο ΜΗ... Ποιο απ' τα δυο να ακολουθήσω; Ελα μαμά στο όνειρό μου και πες μου ποιο.......

Αφεντικά και δούλοι...

Δεν ξέρω τί άλλαξε στον ΣΚΑΙ από τότε που δούλευα εγώ. Η αλήθεια είναι πως έχουν περάσει και χρόνια. Μου κάνει εντύπωση όμως που ο Γιάννης Αλαφούζος, ένας άνθρωπος που (τότε)όλοι συμπαθούσαμε, γιατί ερχόταν στην αίθουσα σύνταξης(το θυμάμαι σα τώρα)και μας μιλούσε, ρωτούσε πως τα πάμε, χωρίς ύφος αφεντικού... Με λίγα λόγια, ήταν ένας ιδιοκτήτης που έδειχνε γνήσιο ενδιαφέρον για τους εργαζομένους του που (αυτοί) από την πλευρά τους στην πλειοψηφία τον συμπαθούσαν. Δεν είχα μεγάλη πείρα από 'αφεντικά' όταν τον γνώρισα, μόλις είχα γυρίσει στην Ελλάδα μετά τις σπουδές μου στο Λονδίνο και μου ήρθε η ιδέα να γίνω δημοσιογράφος. Νόμιζα πως θα δούλευα στο BBC...τόσο μακριά νυχτωμένη! Ο ΣΚΑΙ ήταν ο δεύτερος σταθμός που δούλευα και μου είχε κάνει εντύπωση η καλή σχέση που είχαν οι εργαζόμενοι μεταξύ τους. Μπορεί εγώ να είχα προβλήματα, αυτά που με οδήγησαν και στο να φύγω, αλλά ήταν άλλης φύσεως. Σήμερα οι εργαζόμενοι στον ΣΚΑΙ απεργούν. Δεν έχω μάθει λεπτομέρειες. Ξέρω πως ξεκίνησε με τις περικοπές στους μισθούς, κάποιες προστριβές με την ιδιοκτησία του σταθμού και η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν η απόλυση του Αρη Χατζηστεφάνου. Η προσωπική μου άποψη είναι πως αν όλα πήγαιναν καλά, όπως παλιά, η απόλυση αυτή δε θα οδηγούσε στην απεργία των εργαζομένων. Η απόλυση ενός υπαλλήλου, όσο αγαπητός και να είναι δε νομίζω πως μπορεί να είναι η αιτία για τέτοιο ξεσηκωμό. Η κατάσταση όμως, απ' ό,τι καταλάβαινα, ήταν ένα καζάνι που έβραζε οπότε η απόλυση του Χατζηστεφάνου ήταν το καπάκι που πετάχτηκε. Είναι κρίμα για τους ανθρώπους που δουλεύουν στο σταθμό. Οχι τόσο για τα γνωστά ονόματα, περισσότερο σκέφτομαι εκείνους πίσω από το μικρόφωνο, τους νεότερους(όπως ήμουν εγώ), τους χαμηλόμισθους που συνήθως κάνουν την πολύ δουλειά αλλά δεν φαίνονται. Οταν εφημερίδες, κανάλια και σταθμοί κλείνουν το ένα μετά το άλλο...που να βρεις δουλειά ως νέος δημοσιογράφος; Για να μην παρεξηγηθώ, δε θεωρώ λάθος την κίνηση των εργαζομένων στο ΣΚΑΙ! Ειλικρινά τις κινήσεις του Γ. Αλαφούζου δεν μπορώ να εξηγήσω. Σκέφτομαι όμως και την επόμενη μέρα. Τι θα απογίνουν όλοι αυτοί αν κλείσει(κατά πως φαίνεται) ο σταθμός; Μήπως θα πρέπει να οργανωθούν μεταξύ τους; Μήπως, λέω εγώ η απέξω, θα ήταν λογικό να αφήσουν τ' αφεντικά και να δουν αν μπορούν να στήσουν ένα σταθμό μόνοι τους... Δεν έχω ιδέα πως θα μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο αλλά μου αρέσει σαν σκέψη. Κάτι μου λέει πως το έχουν κατά νου και εκείνοι. Κουράγιο ρε παιδιά!

Το δράμα όσων κατάφεραν να επιβιώσουν σεισμού και τσουνάμι στην Ιαπωνία.

Οι μέρες που συμπάσχαμε με τον Ιαπωνικό λαό πέρασαν. Η Ιαπωνία έγινε δεύτερη και τρίτη είδηση. Ο σεισμός στην παγκόσμια συλλογική συνείδηση έχει σχεδόν σβηστεί και τη θέση του έχει λάβει ο εφιάλτης της διαρροής ραδιενέργειας. Ωστόσο, το δράμα όσων κατάφεραν να επιβιώσουν παραμένει αναλλοίωτο. Εχουν γίνει τραγικά λάθη. Μόνο που για τους Γιαπωνέζους, αυτή τη στιγμή προέχει η σωτηρία της πατρίδας τους και άλλων χωρών. Ισως όταν πάψουν να ζουν μέσα σ' αυτό τον εφιάλτη αποδώσουν ευθύνες. Προς το παρόν, όσοι γλύτωσαν από τη λαίλαπα πρέπει να επιβιώσουν και να κάνουν αυτό που πρέπει. Κατάφερα να μαζέψω μερικές μικρές ιστορίες ανθρώπων που έζησαν αλλά δεν ξέρω αν αυτοί είναι οι τυχεροί... Η Γιόση Κικούσιι είναι μια από τους θεωρούμενους τυχερούς, αφού κατάφερε να δει και την 'επόμενη μέρα'. Στέκεται στα χαλάσματα του σπιτιού της, στο Ισινομάκι, με δάκρυα στα μάτια. Μετά από τόσες μέρες που ψάχνει συνειδητοποίησε πως οι ηλικιωμένοι γονείς της δεν υπάρχουν πια. Η εικόνα που αντικρίζει κανείς στο Ισινομάκι παραμένει λίγο ως πολύ ίδια με την πρώτη στιγμή. Τα πάντα έχουν καλυφθεί από πηχτή μαύρη λάσπη που μυρίζει άσχημα. Η νεαρή γυναίκα σκύβει να μαζέψει πεταμένες φωτογραφίες για να ανακαλύψει πως δεν είναι της δικής της οικογένειας. Κάποιοι άγνωστοι χαμογελούν στο φωτογραφικό φακό ανύποπτοι για αυτό που θα συμβεί στις 11 Μαρτίου του 2011. Ζουν αυτοί οι άγνωστοι ή χάθηκαν για πάντα; Ερωτήσεις που δύσκολα βρίσκουν απάντηση. Οσοι επέστρεψαν στις ρημαγμένες πόλεις της βορειοανατολικής ακτής έχουν να πουν απελπιστικά όμοιες ιστορίες. Μαζί με τα σπίτια και τους αγαπημένους τους έχει χαθεί το παρελθόν τους. Αλλη πόλη. Ενας βουδιστής μοναχός στέκεται μπροστά στον κατεστραμμένο ναό. Λέει στους δημοσιογράφους πως ψάχνει τους πιστούς. Στη βουδιστική θρησκεία οι νεκροί πρέπει να αποτεφρώνονται. Κάτι τέτοιο όμως είναι αδύνατον να γίνει. Για το λόγο αυτό έχουν δημιουργηθεί ομαδικοί τάφοι. Τραγικό πράγμα να χάνεις τα αγαπημένα σου πρόσωπα αλλά και να μην μπορείς τους κηδέψεις όπως πρέπει. Ο βουδιστής μοναχός είναι απελπισμένος. Φοράει τα ρούχα κάποιου ψαρά που του έδωσαν μια και η βουδιστική 'ρόμπα' καταστράφηκε από το τσουνάμιι. Μια αλλη πόλη, μια άλλη ιστορία. Ο 33χρονος Watanabe δουλεύει στη Simitomo Corp. Την πρώτη μέρα ο προϊστάμενος του είπε 'θα μπορούσες να πας σπίτι'. Την δεύτερη μέρα, 'καλύτερα να πήγαινες σπίτι'. Την τρίτη μέρα 'πήγαινε σπίτι'! Παρόλα αυτά ο Watanabe μένει μέχρι τις δυο τη νύχτα στο γραφείο για να προλάβει να τελειώσει τους ισολογισμούς που πρέπει να παραδοθούν συγκεκριμένη μέρα. Εκεί βλέπω πόσο διαφορετικός είναι αυτός ο λαός! Ξαναβλέπω τα videos που βγήκαν την πρώτη μέρα. Η αντίδραση τους στο φονικό σεισμό ήταν μοναδική. Εβλεπες τις αντιδράσεις των Ευρωπαίων που ζουν στην Ιαπωνία και τις αντιδράσεις των Γιαπωνέζων. Οι Ιάπωνες τακτοποιούσαν τα γραφεία μόλις τελείωνε ο σεισμός και ξανακάθονταν να συνεχίσουν τη δουλειά τους. Γνωστός μου που είχε επισκεφθεί το Τόκυο πριν χρόνια μου είπε πως με το που φτάνεις στο αεροδρόμιο σου δίνουν ένα φυλλάδιο με οδηγίες για τη συμπεριφορά σου σε περίπτωση σεισμού. Καταυλισμοί. Σε έναν από τους μεγάλους καταυλισμούς βρίσκεται μια Γιαπωνέζικη οικογένεια. Οι ηλικιωμένοι γονείς με την πολύ νέα κόρη τους. Οι Ιάπωνες σέβονται πολύ τους ηλικιωμένους. Η κόρη στέκεται στο πλευρό των γονιών της. Ο πατέρας κοντεύει τα 90 και είναι άρρωστος με καρκίνο του προστάτη. Η κατάστασή του είναι πολύ άσχημη γιατί τα φάρμακα χάθηκαν στο τσουνάμι και είναι αδύνατο πια να να βρεθούν, εκεί μάλιστα. Αναρωτιέται τι θα απογίνει ο πατέρας της χωρίς φάρμακα. Δυστυχώς είναι πολλοί οι ηλικιωμένοι και οι άρρωστοι στους καταυλισμούς. Ο σεισμός και το τσουνάμι αφάνισαν πολλά χωριά στη βορειοανατολική ακτή. Ο πληθυσμός της Ιαπωνίας αποτελείται βασικά από ηλικιωμένους ανθρώπους. Αυτό σημαίνει πως δεν θα έχουν το κουράγιο να τα ξαναχτίσουν... Μια ιστορία ακόμα. Κάλεσαν μια γιαπωνέζα μαραθωνοδρόμο να τρέξει στο μαραθώνιο του Λος Άντζελες. Η μαραθωνοδρόμος είχε ηθικό δίλημμα στην αρχή. Αν έτρεχε αυτές τις μέρες μήπως προσέβαλλε την πατρίδα της που ζούσε τις δυσκολότερες μέρες; Αν πάλι δεν έτρεχε θα προσέβαλλε τη χώρα που την είχε καλέσει. Αποφάσισε να τρέξει. Η εποχή ήταν πολύ δύσκολη για να προπονηθεί. Οταν έφτασε στο Λος Άντζελες έβρεχε καταρρακτωδώς. Ετοιμάστηκε σε άσχημες συνθήκες. Ετρεξε στη βροχή. Δεν κέρδισε, αλλά ήταν πολύ χαρούμενη από την αντίδραση του κόσμου. Απ' όπου περνούσε φώναζαν 'Go Japan'! Στους δημοσιογράφους που την περίμεναν στον τερματισμό, είπε πως ένοιωσε πως μέσα από τις φωνές του κόσμου ένοιωσε πως τρέχοντας βοήθησε με τον τρόπο της να γίνει πιο γνωστό το δράμα της πατρίδας της. Με εντυπωσιάζει η ψυχραιμία που δείχνουν σ' αυτές τις ακραίες καταστάσεις που ζουν αυτοί οι άνθρωποι. Δεν κλαίνε όπως όλοι οι άλλοι. Τα πρόσωπά τους καθαρά και χαμογελαστά ακόμα και όταν βουρκώνουν. Νοιώθω δέος απέναντι σ' αυτό το λαό. Θα κλείσω με μια τελευταία μικρή ιστορία. Η 24χρονη Αμερικανίδα δασκάλα ονειρευόταν να ζήσει και να εργαστεί στο Τόκυο. Τα κατάφερε. Το όνειρό της πραγματοποιήθηκε. Στις 11 Μαρτίου 2011 οι γονείς της ενημερώθηκαν πως το νήμα της ζωής της κόπηκε απότομα μετά το σεισμό στην Ιαπωνία. Ο φοβερός σεισμός για τους Ιάπωνες παραμένει μια ανοιχτή πληγή που δε θα κλείσει εύκολα. Ακόμα και αν αντιμετωπιστεί η ραδιενεργός διαρροή των πυρηνικών αντιδραστήρων.

Ας εκτεθώ λιγάκι....

Ξεκινάω να γράψω για τα γεγονότα των ημερών και με πιάνει πονοκέφαλος... Οταν δεν πονάει το κεφάλι πονάει το στομάχι..... Εχω και τον πόνο στα πλευρά... Τις τελευταίες μέρες, ενώ έχω προετοιμάσει ένα μεγάλο σπονδυλωτό κείμενο για την Ιαπωνία και δεν μπορώ να το ξεκινήσω. Δεν τεμπελιάζω, ίσα ίσα έχω περάσει πολλές ώρες προσπαθώντας να το ολοκληρώσω. Στενοχωριέμαι όμως με αυτά που συμβαίνουν και όλο κάτι προκύπτει διαφορετικό να γράψω. Από την άλλη, μου έστειλαν email κάποιοι bloggers προτρέποντάς με να εκτεθώ...επειδή έγραφα τις προάλλες πως θέλω να ασχοληθώ με γεγονότα προσωπικά, αλλά δεν ξέρω αν είναι σωστό. Μου έγραψαν να μη φοβάμαι γιατί τελικά όχι μόνο η προσωπική άποψη αλλά και αυτά που ζούμε καθημερινά εμπεριέχονται στο blogging. Το λέγανε και στα σεμινάρια που είχα κάνει για το γράψιμο. Γράφεις καλύτερα, λέγανε, όταν γράφεις για πράγματα που έχεις ζήσει. Το λέει και η Ιζαμπέλ Αλιέντε,σε τόσα βιβλία της εκτίθεται και εκθέτει και τους γύρω της.... Εκείνη ξέρει καλύτερα! Τόσα βιβλία έχει γράψει και έχουν μεταφραστεί σε 30 γλώσσες, είναι πετυχημένη συγγραφέας. Ας αρχίσω λοιπόν...με πλάγιο τρόπο να εκτίθεμαι... Μετά το τέλος μιας σχέσης άλλαξα εντελώς! Τρέχω τα πρωινά, διαβάζω, ακούω μουσική και επιλεγμένες εκπομπές λόγου(και ειδήσεις)στο ραδιόφωνο. Οργάνωσα τη ζωή μου,σε βαθμό που δεν το περίμενα και μου αρέσει. Τέτοια πειθαρχία δεν ήξερα πως μπορώ να επιβάλλω στον εαυτό μου από μόνη μου! Η ζωή μου έχει αλλάξει πολύ... Τελικά όλα είναι μια απόφαση. Και αν είχα ακούσει τον ψυχαναλυτή θα είχα ξεκινήσει τουλάχιστον ένα χρόνο νωρίτερα. Είχα μια άσχημη σχέση. Από τις άρρωστες που σε κρατούν στάσιμη και όχι μόνο. Από τη στιγμή που κατάφερα και έβαλα τέλος σαν να άλλαξα και εγώ και η ζωή μου ολόκληρη! Δε σας έχει τύχει ποτέ να είσαστε με έναν άνθρωπο που σας κάνει κακό; Οχι δε με χτυπούσε και τέτοια! Ηταν όμως λάθος σχέση. Το κατάλαβα αργά. Προσπαθούσα να φύγω μα δεν μπορούσα. Δε με κρατούσε, εγώ δεν έφευγα. Λογικά ήξερα πως έπρεπε να τελειώσει, αλλά η καρδιά μου ακόμα δε με άφηνε... Οταν η καρδιά και το μυαλό βρέθηκαν στο ίδιο σημείο, έβαλα την τελεία και την παύλα. Τώρα που το βλέπω από απόσταση, καταλαβαίνω πως φοβόμουν τη μοναξιά, αλλά ημουν και εξαρτημένη από κείνον. Μερικές φορές σκέφτομαι πως ήταν μια κατάσταση που είχε δημιουργήσει εκείνος γύρο μου(δε νομίζω πως το έκανε για κακό, μάλλον για να με φροντίσει...λέω). Είχα φτάσει όμως σ' ένα σημείο που νόμιζα πως ακόμα και τα πιο απλά πράγματα δεν μπορούσα να τα κάνω χωρίς αυτόν. Οταν άρχισα να στέκομαι στα πόδια μου μόνη, να βλέπω πως δεν τον έχω ανάγκη ένοιωσα τόσο όμορφα που δεν μπορώ να περιγράψω! Υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως δεν πρόκειται να επιτρέψω τέτοια εξάρτηση ποτέ ξανά από κανέναν! Αλλωστε η πρώτη φορά που βγήκα μόνη και έκανα πράγματα που φοβόμουν πως δε θα κατάφερνα ήταν απερίγραπτα όμορφη. Ούτε την πρώτη φορά που πήγα διακοπές χωρίς τους γονείς μου δεν ένοιωσα έτσι. Είχα ξεχάσει πως είναι να είσαι ανεξάρτητη και όταν το ξανάζησα μετά από χρόνια ήταν σαν πρώτη φορά. Αρκετά εκτέθηκα όμως για πρώτη φορά...... Ας κρατήσω κάτι και για το βιβλίο που προσπαθώ να γράψω. Η συμβουλή μου πάντως προς όλες τις γυναίκες είναι να μην παθαίνουν το σύνδρομο της συζύγου όπως το έχω ονομάσει. Το πολύ 'εμείς' καταλήγει να καταπίνει το 'εγώ'. Ωραία είναι να μας φροντίζουν, αλλά ακόμα καλύτερα να ξέρουμε πως μπορούμε και μόνες!

Πρωταπριλιά 2011...

Πέρασε η Πρωταπριλιά, επίσημη ημέρα ψεμάτων. Το ψέμα που κυριάρχησε φέτος ήταν πως η Ελληνική κυβέρνηση έδωσε άσυλο στον Καντάφι. Κάθε μέσο τον ήθελε σε άλλο μέρος της χώρας. Προσπαθώ να θυμηθώ το ψέμα που ακούστηκε πέρυσι μα δεν μπορώ. Μήπως πέρυσι κανείς δεν είπε ψέματα; Μάλλον θα ήταν κάτι που πέρασε στα 'ψιλά'. Ηταν τόσο μεγάλη η αναστάτωση του κόσμου πέρυσι τέτοιες μέρες... Φέτος έχουμε πάρει απόφαση πως πάμε απ' το κακό στο χειρότερο και δε μας παραξενεύει τίποτα. Η Πρωταπριλιά νομίζω είναι μια ωραία γιορτή για τα μικρά παιδιά. Θυμάμαι μικρή που προσπαθούσα, από την παραμονή της Πρωταπριλιάς με τους γονείς μου να βρω ένα ψέμα για να κοροϊδέψω τους φίλους μου. Ηταν μια περιπέτεια που χαιρόμουν πολύ! Για τους μεγάλους δεν ξέρω ποιο το νόημα πλέον. Ακούμε τόσα ψέματα όλο το χρόνο, από πολιτικούς ιδίως, αλλά και από γνωστούς και φίλους που νομίζω πως η Πρωταπριλιά δεν έχει πια νόημα. Είναι η μόνη μέρα το χρόνο που ΞΕΡΟΥΜΕ πως θα μας πουν κάποιο ψέμα! Αρα είμαστε προετοιμασμένοι, προσέχουμε ό,τι μας λένε και τελικά είναι μάλλον απίθανο να μας κοροϊδέψουν, πράγμα που δεν ισχύει τον υπόλοιπο χρόνο. Τον υπόλοιπο χρόνο μας λένε συνέχεια ψέματα και τα πιστεύουμε... Αφού δεν είναι Πρωταπριλιά δεν είμαστε προετοιμασμένοι. Την Πρωταπριλιά θα έπρεπε να λέμε μόνο αλήθειες! Τότε θα είχε νόημα. Αφού λοιπόν η ζωή μας(δυστυχώς) είναι γεμάτη ψέματα μια διαφορετική μέρα θα ήταν, όχι μια από τα ίδια, αλλά μια μέρα που όλοι θα λέγαμε μόνο την αλήθεια! Αυτό ναι, θα ήταν πραγματικά διαφορετικό. Ποιος αντέχει όμως στις μέρες μας, μια ολόκληρη μέρα να μην πει έστω ένα μικρό ψεματάκι; Προσωπικά αποφεύγω τα ψέματα, κυρίως γιατί είμαι πολύ κακή ψεύτρα! Οσοι με γνωρίζουν καταλαβαίνουν όταν λέω ψέματα...κοκκινίζω, μπερδεύομαι...η μαμά μου με καταλάβαινε αμέσως! Και καλά η μαμά, λένε πως από τις μαμάδες δεν μπορείς να κρυφτείς. Αλλά και οι γνωστοί και οι δικοί μου άνθρωποι με καταλαβαίνουν. Ισως επειδή εγώ δε λέω ψέματα μέχρι σχετικά πρόσφατα είχα την εντύπωση πως δεν λένε ούτε οι άλλοι. Θέμα χαρακτήρα; αρχών που πήρα από την οικογένειά μου; Πάντως το ψέμα για μένα είναι 'εχθρός'. Γιατί άλλωστε να πεις κάποιο ψέμα; Δε θα αναγκαστείς κάποια στιγμή, αργότερα ή συντομότερα να αποκαλυφθείς; Αυτοί οι άνθρωποι και μην πείτε πως παριστάνω την αφελή, δε νοιώθουν φρικτά όταν αποκαλυφθεί πως έλεγαν ψέματα; Για τους πολιτικούς είναι δουλειά! Οι άλλοι ψεύτες που δεν έχουν όφελος από τα ψέματά τους γιατί το κάνουν; Για οικονομικούς λόγους; Για να ρίξουν χωρίς πολλές εξηγήσεις μια γυναίκα στο κρεββάτι τους ίσως; Για να φανούν 'διαφορετικοί' σε μια παρέα; Για να μη φανεί πόσο λίγοι είναι; Ενας κανονικός άνθρωπος(ό,τι και αν σημαίνει αυτό για τον καθένα)που δεν ντρέπεται για τον εαυτό του, για τη ζωή του, τι λόγο έχει να πει ψέματα; Πόσοι είναι αυτοί όμως που τα πάνε καλά με τον εαυτό τους; Αυτό όμως είναι μια άλλη μεγάλη κουβέντα και ξεφεύγει από την Πρωταπριλιά, τις αλήθειες και τα ψέματα. Ας αφήσουμε τον Φρόυντ στην άκρη για μια άλλη φορά..... Απομένουν μερικές ώρες ως το επίσημο τέλος της κλασσικής Πρωταπριλιάς, θα ήταν διασκεδαστικό να δούμε αν ο κόσμος προσπαθεί ακόμα να πει ψέματα...

Κερατέα...

Τι να πει κανείς στα παιδιά της Κερατέας;

Είναι τόσα πολλά τα γεγονότα που συμβαίνουν καθημερινά που δεν ξέρω για ποιο απ' όλα να ξεκινήσω να γράφω. Σήμερα το πρωί όμως ενώ άκουγα ειδήσεις στο ραδιόφωνο, άκουσα τη φωνή μιας γυναίκας από την Κερατέα που φώναξε σπαραχτικά 'τα παιδιά μου είναι στην εφηβεία , μεγαλώνουν σ' αυτό το περιβάλλον και νομίζουν πως είναι φυσιολογικό!'. Δεν είμαι μητέρα, δεν έχω παιδιά, τα λόγια αυτής της γυναίκας όμως άγγιξαν την ψυχή μου. Τον τελευταίο καιρό ασχολούμεθα με τα παιδιά στη Λιβύη, τα παιδιά στην Ιαπωνία και ξεχάσαμε τα παιδιά που μεγαλώνουν δίπλα μας. 'Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά στην αγορά στο Λαύριο' τραγουδούσε ο Νιόνιος, πριν χρόνια. Πόσο σύγχρονος σήμερα...δυστυχώς... Τα παιδιά αυτά λοιπόν, μήνες τώρα ζουν μια κατάσταση που δε διαφέρει πολύ από τα γεγονότα στην Αίγυπτο. ΜΑΤ από τη μια, μολότοφ από την άλλη, κάθε τόσο να χτυπάνε οι καμπάνες της εκκλησίας να ουρλιάζουν οι σειρήνες και τα μεγάφωνα να καλούν τους κατοίκους σε εξέγερση. Τα έχω ακούσει αυτά, δεν τα έχω ζήσει! Παρ' όλα αυτά ανατριχιάζω μόνο στην ιδέα. Πως να διαχειριστεί ένα παιδί, αυτή την κατάσταση, σχεδόν τέσσερις μήνες τώρα; Πόσο θα επηρεάσει το χαρακτήρα του όλο αυτό; Πόσο νοιάζεται η πολιτεία για τους ανθρώπους και τα παιδιά που ζουν μια εντελώς ΜΗ φυσιολογική ζωή; Αναρωτιέμαι όταν κάποτε τελειώσει όλο αυτό το κακό, πως θα μπορέσουν αυτοί οι άνθρωποι, αυτά τα παιδιά να γυρίσουν σε μια φυσιολογική ζωή; Θα μπορέσουν να ζήσουν, να παίξουν, να κάνουν ζαβολιές όπως τα άλλα παιδιά στην ηλικία τους; Ρωτάω χωρίς να μπορώ να δώσω μια απάντηση. Με τις λίγες γνώσεις ψυχολογίας πάντως που έχω τα παιδιά της Κερατέας έχουν ήδη τραυματιστεί ψυχολογικά. Πως θα εκδηλωθεί αυτό το τραύμα;...μόνο ένας ειδικός θα μπορούσε να πει. Και οι γονείς; Τι να πει κανείς για αυτούς τους γονείς που πέρα από αυτό που ζουν καθημερινά οι ίδιοι έχουν και την συνεχή αγωνία των παιδιών τους; Σίγουρα δε θα ήθελα να ζω αυτή την εποχή στην Κερατέα. Πόσο μάλλον να ήμουν και μητέρα παιδιού που μεγαλώνει κάτω από τέτοιες συνθήκες. Δεν ξέρω τι να πω για τα παιδιά της Κερατέας.....

Ασάφειες...

Ερχονται στιγμές που θέλω να γράψω πράγματα πολύ προσωπικά μα ντρέπομαι και σταματάω. Δεν είμαι πια μικρή, έχω ζήσει γεγονότα που θεωρώ ενδιαφέροντα, ή απλώς θα με ξαλάφρωνε αν τα έγραφα. Φοβάμαι όμως, γιατί ο κόσμος είναι πολύ μικρός και όλα μαθαίνονται. Αυτό είναι ένα μάθημα που μου έδωσε πρώτα η μαμά μου και η ζωή μου αργότερα. Θέλω να μιλήσω για ανθρώπους και τη σχέση μου μαζί τους αλλά δεν το κάνω. Δε θέλω να προσβάλλω εκείνους αλλά δε θέλω και να διαβαστεί από τρίτους. Οχι για τη γνώμη που θα διαμορφώσουν για μένα, αλλά γιατί εγώ νοιώθω πως εκτίθεμαι σε ανθρώπους που πιθανώς με γνωρίζουν...δε θα ήθελα να διαβάσουν προσωπικά κείμενα. Είναι πολύ διαφορετικές οι κουβέντες που κάνω με τη φιλενάδα μου. Κάποιες φορές μιλάμε για τόσο προσωπικά θέματα που τα λέμε ψιθυριστά, χωρίς λόγο. Μιας και το γράψιμο με αποφορτίζει πολλές φορές, λειτουργεί ψυχαναλυτικά για μένα. Κάπως έτσι ξεκίνησε άσχετα αν άλλαξε στο δρόμο. Κάπως έτσι είμαι και εγώ. Κάπως έτσι είναι η ζωή μου τώρα που το καλοσκέφτομαι. Ξεκίνησα με άλλα όνειρα στο δημοτικό, που όμως άλλαξαν στο γυμνάσιο. Στο Πανεπιστήμιο ξαναάλλαξαν, όταν τελείωσα τις σπουδές μου και ήρθα σε επαφή με τη ζωή έκανα κάτι που δεν είχα σκεφτεί, μου άρεσε πολύ, αλλά στην πορεία θεώρησα πως δε μου ταίριαζε, έφυγα, ασχολήθηκα με κάτι άλλο που αγάπησα αλλά με το πέρασμα των ετών μάλλον βαρέθηκα ή κατάλαβα πόσο μικρή και πολύτιμη είναι η ζωή μας για να μην κάνουμε τα όνειρά μας πραγματικότητα και αφού ασχολήθηκα με τόσα άλλα που μου άρεσαν έφτασε η στιγμή του ονείρου. Η στιγμή να κάνω το όνειρο που είχα από παιδί πραγματικότητα. Οσον αφορά τη δουλειά τουλάχιστον. Στη δουλειά υπήρξα τυχερή στη ζωή μου. Κυνήγησα και κατάφερα να ασχοληθώ με πράγματα που μου άρεσαν που με γέμιζαν. Ισως θυσίασα άλλα για να έχω αυτό. Κάποτε είπα πως αν δεν μου αρέσει αυτό που κάνω δεν μπορώ να το κάνω σωστά. Ισως είναι ελιτίστικο. Η αλήθεια είναι πως άλλοτε πάλεψα, άλλοτε είχα την πολυτέλεια να κάνω αυτό που μου αρέσει. Πέρασα δύσκολα για ένα διάστημα, μα τώρα έβαλα τα ασχημα πίσω και προχωρώ. Και είμαι πολύ χαρούμενη, πρώτον γιατί κατάφερα να ξεπεράσω κάτι που νόμιζα πως δε θα κατάφερνα ποτέ και δεύτερον γιατί με το που τελείωσε μια ιστορία ξεκίνησε μια δουλειά που δεν περίμενα πως θα κατάφερνα να αρχίσω! Ναι, ακούγονται εντελώς ασαφή αυτά που γράφω. Μπορεί να φταίει η μέρα. Από αύριο θα γίνω συγκεκριμένη. Αλλωστε ούτε σε μένα την ίδια αρέσει να διαβάζω ασάφειες!

Οι ετικέτες...

Ετικέτες στα τρόφιμα, ετικέτες στα έπιπλα, ετικέτες και στους ανθρώπους. Ο αριστερός, ο δεξιός, ο χουντικός, ο αντιεξουσιαστής, ο ΠΑΣΟΚος, ο Νεοδημοκράτης, ο βασιλικός... Λες και αυτά προσδιορίζουν τον άνθρωπο. Υπεραπλουστεύσεις κατά τη γνώμη μου. Το θέμα είναι πως την ετικέτα αυτή σου την κολλάει κάποιος, αυτός όμως δεν αποκτά μια άλλη ετικέτα; Εκείνοι που δηλώνουν πως απεχθάνονται τις ετικέτες αυτόματα βάζουν από μόνοι τους μια ετικέτα στον εαυτό τους. Της ετικέτας εν ολίγοις! Κατά τη γνώμη μου δεν υπάρχει άνθρωπος χωρίς ετικέτα! Μπορεί να μη μου αρέσει η έκφραση, αλλά εκείνος/η που δηλώνει πως δεν πρόκειται ποτέ να πάει σε διαδήλωση(παράδειγμα) κάτι λέει για τον εαυτό του/της. Βάζει μια ετικέτα. Προσωπικά με ενοχλούν περισσότερο εκείνοι που διαρρηγνύοντας τα ιμάτιά τους σου λένε πως βάζεις ετικέτες αν τυχόν πεις πως θα ήθελες κάτι. Την ίδια ώρα εκείνοι δε βάζουν μια ετικέτα στον εαυτό τους δηλώνοντας το αντίθετο; Οταν, σε συζήτηση πρόσφατα, είπα πως κατά τη γνώμη μου όσο κακό κάνει ο Καντάφι(στο λαό της Λιβύης)κάνει και το ΝΑΤΟ, αυτόματα κατηγοριοποιήθηκα ως αριστερή. Ναι, γιατί η ετικέτα δεν είναι κάτι σαν να ανήκεις σε μια κατηγορία; Σε μια ομάδα ατόμων; Οταν ένας σύντροφος ζητά απ' τον άλλον να παντρευτούν και ο δεύτερος δε θέλει, μπαίνουν σε δυο ομάδες, είναι: οι υπέρ και οι κατά του γάμου! Ο πρώτος παίρνει την ετικέτα 'θέλω γάμο' και δεύτερος 'είμαι κατά του γάμου'. Ετικέτες, ομαδοποιήσεις, πείτε το όπως σας βολεύει, νομίζω αποκτούμε όλοι σε μια συζήτηση, είτε είναι πολιτική είτε καθημερινή. Αυτό που προσπαθώ να εξηγήσω είναι πως εγώ μπορεί να αποκτήσω μια ετικέτα από τον φίλο που συζητάμε, ταυτόχρονα όμως αποκτά και εκείνος που είναι αντίθετος. Οχι γιατί είναι αντίθετος! Γίνεται αυτόματα, όπως έγραψα πριν. Αυτός που λέει σ' εμένα πως είναι αδυναμία να είσαι ευαίσθητη, μπαίνει από μόνος του στην κατηγορία των μη ευαίσθητων...των σκληρών. Οταν σε μια συζήτηση για τη διεθνή κατάσταση, για παράδειγμα, ανάβουν τα αίματα, νομίζω πως οι ετικέτες μπορεί να είναι προσωρινές. Εκείνο που με φοβίζει όμως είναι η ήρεμη συζήτηση. Οταν είναι και οι δυο(ή περισσότεροι)ψύχραιμοι αλλά η άποψή τους διαφέρει. Βρίσκεσαι ξαφνικά με μια ετικέτα κολλημένη κατευθείαν στο κούτελο! Επειδή εσύ δεν πιστεύεις πως το ΝΑΤΟ κάνει κάτι καλό στη Λιβύη. Με μια διαφορετική ετικέτα όμως βρίσκονται εκείνοι που έχουν αντίθετη γνώμη. Σε άλλη συζήτηση για την Ιαπωνία βρέθηκα εγώ, επειδή επειδή υποστήριξα τους Γιαπωνέζους, ο υπερασπιστής του κεφαλαίου, ενώ οι συνομιλητές μου αριστεροί...γελοίες ετικέτες! Το κωμικοτραγικό της υπόθεσης είναι ότι(όπως φαντάζομαι) όλα ξεκίνησαν κάποια στιγμή από κάποιον που είπε στον συνομιλητή του πως δεν του αρέσουν οι ετικέτες. Δε μας αφορά το πότε ούτε το που. Το κολλήσαμε όμως και το ακούω αρκετά συχνά πια. Εγώ το αποφεύγω γιατί έχω τη δική μου άποψη, που εξέθεσα! Τελικά όμως μου φαίνεται πως όλοι βρισκόμαστε με ετικέτες όσο και αν προσπαθούμε να το αποφύγουμε....

Αντρες- Γυναίκες..Διαφορές

Είναι κάποιες στιγμές που θα ήθελα να είχα γεννηθεί άντρας. Ωραίος άντρας φυσικά! Διαφορετικά...δεν ξέρω αν θα το σκεφτόμουν. Σκέφτομαι πόσο ευκολότερη θα ήταν η ζωή μου. Θα έκανα όλα όσα θα ήθελα και δεν μπορώ μόνο και μόνο επειδή είμαι γυναίκα. Κατ' αρχήν δε θα με παρενοχλούσε κανένα αρσενικό! Το να είσαι άντρας και να σε παρενοχλούν γυναίκες δεν είναι καθόλου άσχημο αν το καλοσκεφτείς. Ενας άντρας μπορεί να μην παντρευτεί και να γυρίζει με διάφορες κάνοντας one night stands χωρίς αυτό να χαλάει την εικόνα του! Αν μια γυναίκα φερθεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο θα την πούνε το λιγότερο...τσούλα! Ενας άντρας που δεν έχει παντρευτεί είναι κελεπούρι(αν δεν είναι gay). Μια γυναίκα στην ίδια ηλικία ή και μικρότερη, είναι γεροντοκόρη! Οσο και αν δε σε νοιάζει τι λέει ο κόσμος κάποια στιγμή θα το ακούσεις από κοντινό σου άνθρωπο και θα πληγωθείς. Ο άντρας, στην καλή περίπτωση εργάζεται μέχρι αργά, ενώ η γυναίκα μένει στο σπίτι να προσέχει τα παιδιά ή δουλεύει σε μια κατώτερη δουλειά. Μετά μιλάμε για ισότητα των δυο φίλων... Κουραφέξαλα! Ισες ευκαιρίες στην εργασία; Τέτοιο πράγμα δεν υφίσταται στην αληθινή ζωή. Και όσες φορές η γυναίκα έχει καλύτερη δουλειά ή βγάζει περισσότερα χρήματα από το φίλο ή τον άντρα της δημιουργείται πρόβλημα! Αλλά το φταίξιμο ξεκινάει από πολύ νωρίς. Από την παιδική ηλικία, το κορίτσι μαθαίνει τον προορισμό του(sic). Το ίδιο και τα αγόρια. Το αγόρι έχει την ελευθερία να κάνει ότι θέλει, ενώ το κορίτσι μαθαίνει να μαγειρεύει και να κρατά το σπίτι καθαρό. Ακόμα και τα παιχνίδια είναι διαφορετικά! Το κορίτσι προπονείται παίζοντας με κούκλες, ενώ το αγόρι έχει αυτοκινητάκια ή στρατιωτάκια. Ενα κορίτσι στην Ελλάδα και στις περισσότερες Μεσογειακές χώρες δε χρειάζεται να σπουδάσει σε αντίθεση με το αγόρι. Σκοπός της ζωής του(κοριτσιού) από τη στιγμή που θα γεννηθεί είναι ο γάμος και τα παιδιά. Πρέπει να προσέχει να μη χάσει ό,τι 'πολυτιμότερο' έχει σε αντίθεση με τα αγόρια που σκοπός τους είναι να παρασύρουν όσα περισσότερα κορίτσια και να προσέχουν να μην παρασυρθούν οι αδερφές τους... Πάντα μου έκανε εντύπωση αυτό. Οι φιλενάδες των αγοριών δεν ήταν αδελφές κάποιων άλλων αγοριών; Η σεξουαλική ενηλικίωση αργεί για τις κοπέλες. Τα αγόρια θα τα πάρουν οι πατεράδες ή οι θείοι και θα τους μάθουν όλα όσα δεν πρέπει να ξέρει η κόρη! Και στην ίδια οικογένεια ακόμα το αγόρι έχει μεγάλη ελευθερία αντίθετα με το κορίτσι. Ο γιος θα βγει χωρίς να δώσει αναφορά, θα πιει, θα ξενυχτήσει, θα έχει φιλενάδα. Η κόρη απ' την άλλη πρέπει να μένει σπίτι ή θα βγαίνει συνοδεία του αδερφού, με φίλες για σινεμά ή καφέ και πίσω νωρίς. Τα παιδιά που μεγαλώνουν μ' αυτόν τον τρόπο συχνά καταλήγουν ο άντρας να είναι Ανατολίτης και η γυναίκα να τον υπηρετεί. Εντάξει υπερβάλλω λιγάκι για να δώσω το στίγμα. Στην παραδοσιακή παλιά Ελληνική οικογένεια στη γέννηση 'θηλυκού' στενοχωριόνταν, ενώ στο αγόρι γινόταν γλέντι! Γιατί τα παλιά χρόνια και ειδικά στα χωριά, το κορίτσι παρόλο που έκανε όλες τις δουλειές και αποκλειστικά εκείνη θα γεροκομούσε τους γονείς, έπρεπε να το παντρέψουν και να του δώσουν και προίκα! Αυτό ήταν μεγάλο πρόβλημα κυρίως για τις φτωχές οικογένειες. Για αυτό και δε χαιρόντουσαν όταν η γυναίκα έκανε κορίτσι. Φυσικά για το φύλο του παιδιού 'έφταιγε' αποκλειστικά και μόνο η γυναίκα! Η άγνοια τα χρόνια αυτά και μάλιστα στα χωριά ήταν τραγική. Κοροϊδεύουμε τους Μουσουλμάνους που έχουν τις γυναίκες κατώτερες απ' τα ζώα, αλλά και στη Χριστιανική Ελλάδα ακόμα και στις αρχές του 20ου αιώνα η κατάσταση ήταν η ίδια. Εκείνη την εποχή θα ήταν ωραίο να είσαι άντρας! Αραχτός όλη μέρα με τους φίλους στο καφενείο, με τη γυναίκα να κάνει όλες τις δουλειές και να ξεσπάς και τα νεύρα σου επάνω της. Σα να με βλέπω περήφανο επάνω στο άλογο και τη γυναίκα να με ακολουθεί περπατώντας με τα ξύλα στην πλάτη... Μπααα τώρα που το καλοσκέφτομαι δε μ' αρέσει. Πρώτον δε θέλω να ΄ζω σε χωριό. Δεύτερον δε θα μπορούσα να φερθώ τόσο γαϊδουρινά στην αδελφή, τη μάνα ή τη γυναίκα μου! Φαντάζομαι το γεγονός πως είμαι γυναίκα, αλλάζει τον τρόπο που βλέπω τα πράγματα. Δεν ξέρω τελικά αν θα ήθελα, έστω και για λίγο να είμαι άντρας... Φοβάμαι θα εξακολουθούσα να έχω γυναικεία ψυχή μου και θα έβγαιναν όλα ανάποδα. Δε θα το απολάμβανα τελικά.....

Φωτογραφία από τους βομβαρδισμούς στη Λιβύη

Σφαγή στη Λιβύη!

Πολλά καλοκαίρια έχω κάνει τις διακοπές μου στην Κρήτη. Τελευταία φορά ήταν το 2008. Εχω γυρίσει όλες τις παραλίες. Θυμάμαι μερικές φορές όταν φυσούσε, έπαιρνε από καπέλα και μπάλες μέχρι μεγάλες ομπρέλες και όσο και να έτρεχαν οι ιδιοκτήτες δεν προλάβαιναν να τα πιάσουν. Το αστείο που λέγαμε τότε ήταν πως 'θα τα πάρει ο Καντάφι'! Τόσο κοντά νοιώθαμε τη Λιβύη. Οι εποχές των γέλιων και της αθωότητας μου φαίνονται πολύ μακρινά πια! Οι όμορφες διακοπές στη Κρήτη μοιάζουν σα να βγήκαν από κάποιο παραμύθι, τώρα όταν σκέφτομαι το νησί, μου έρχονται στο μυαλό αεροπλάνα που πηγαινοέρχονται στη Σούδα. Ο κόσμος που πήγαινε να χαλαρώσει και να περάσει όμορφα τις διακοπές του σύντομα(φοβάμαι)θα αντικατασταθεί από δυστυχισμένους πρόσφυγες που θα έρχονται καραβάνια από την απέναντι Λιβύη! Τι ρόλο θα παίξει αυτό στον τουρισμό όχι μόνο της Κρήτης αλλά της Ελλάδας γενικότερα; Δε νομίζω πως οι εταίροι μας θα θέλουν να έρθουν για διακοπές σε μια χώρα τόσο κοντά στον πόλεμο. Το πλήγμα στον Ελληνικό τουρισμό μπορεί σε μας να φαίνεται σοβαρό, αλλά αν κάνουμε ένα βήμα πίσω θα δούμε τη μεγάλη εικόνα! Πως ξεκίνησε αυτό το μεγάλο κακό; Αρχισε από την Τυνησία και σαν ντόμινο συνέχισε σε όλες τις χώρες της Βόρειας Αφρικής. Χώρες με απολυταρχικά, βάρβαρα καθεστώτα, όπου βασίλευε η διαφθορά, οι πλούσιοι λίγοι και οι φτωχοί πολλοί, ήταν θέμα χρόνου πότε ο κόσμος θα ξεσηκωνόταν. Οταν ο Καντάφι άρχισε να σκοτώνει τον ίδιο του το λαό στην αρχή ο κόσμος έμεινε θεατής, έβλεπε αποσβολωμένος, μουδιασμένος τα γεγονότα. Που να το χωρέσει ανθρώπινος νους πως ένας δικτάτορας, προφανώς ψυχασθενής, όταν μετά από 42 χρόνια τυραννίας ο λαός του ξεσηκώθηκε, εκείνος θα απαντούσε με ανελέητους βομβαρδισμούς! Προτιμούσε να σκοτώσει όσους αντιδρούσαν παρά να φύγει όπως έκαναν άλλοι δικτάτορες. Μετά από λίγες μέρες, αρκετός κόσμος άρχισε να αντιδρά βλέποντας τη γενοκτονία που συνέβαινε και ζητούσε κάποιος να βοηθήσει τον δύστυχο αυτό λαό. Να βοηθήσει όμως ποιος και ποιους; Στη Λιβύη υπάρχουν φυλές που μάχονται και μεταξύ τους. Ανάδοχη κατάσταση δεν υπάρχει. Και όπως λένε οι Αραβες 'προτιμότερος ο διάβολος που ξέρω παρά ο διάβολος που δεν ξέρω'. Προσωπικά δεν προτιμώ τον Καντάφι, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω και ποιος είναι ο 'κόσμος' που 'ανάγκασε' τις κυβερνήσεις να 'βοηθήσουν'! Ποια είναι η αντιπολίτευση στη χώρα αυτή; Ποιον βοηθάνε οι Δυτικοί με την άδεια του Αραβικού κόσμου; Πόσο θα διαρκέσει αυτή η 'βοήθεια'; Ποιος ο ρόλος της Ελλάδας; Το Σάββατο που άρχισαν να βομβαρδίζουν οι Αγγλογάλλοι με τη 'συμπαράσταση των Αμερικανών, άκουσα πως ο ρόλος μας θα είναι αμελητέος. Τα αεροπλάνα θα χρησιμοποιούν τη Σούδα μόνο για ανεφοδιασμό και όχι για να ξεκινήσουν βομβαρδισμούς. Αναρωτιέμαι πια η διαφορά; Ακόμη άκουσα πως αυτό δε θα διαρκέσει πολύ. Ναι, μόνο που το ίδιο είχαν πει οι Αμερικανοί και για το Ιράκ και για το Αφγανιστάν. Η Αμερική έχει ακόμα ανοιχτές πληγές. Αυτός είναι και ο λόγος που θέλει να φαίνεται ό,τι οι Γάλλοι και οι Αγγλοι πήραν την απόφαση πρώτοι και πως εκείνοι απλά βοηθούν. Δεν έφταναν λοιπόν οι βόμβες του Καντάφι προς το λαό του, τώρα τους έρμους Λίβυους βομβαρδίζουν και οι Δυτικοί! Προσωπικά δεν μπορώ να διακρίνω ποιος είναι χειρότερος. Ο Καντάφι ή οι ξένοι; Κανένας δε μπορεί να με πείσει πως δε σκοτώνονται άμαχοι! Οι μνήμες της Γιουγκοσλαβίας δεν έχουν σβήσει. Τότε που ο Κλίντον και η Ωλμπράιτ με τις 'έξυπνες' βόμβες και τα 'αόρατα' αεροπλάνα σκότωσαν τόσο αθώο κόσμο! Με ενοχλεί δε αφάνταστα όταν διαβάζω ή ακούω Αμερικανούς και άλλους 'συμμάχους' δημοσιογράφους να λένε πως η Δύση βοηθά το λαό της Λιβύης και πως οι Λίβυοι τους υποδέχονται με χαρά, με ανοιχτές αγκάλες! Οπως δυσκολεύομαι να καταλάβω το ρόλο της Ελλάδας. Τι σημασία έχει ο λόγος που έρχονται τα αεροπλάνα στη Σούδα; Γιατί οι αρμόδιοι μας λένε συνεχώς για τον αμελητέο ρόλο της χώρας μας; Καθόλου αμελητέος δε μου φαίνεται εμένα! Και πως μπορώ εγώ μόνη να σταματήσω αυτή τη σφαγή; Ισως να μη μπορώ να το κάνω αυτό, κανείς όμως δε με εμποδίζει από το να λέω τη γνώμη μου!

Κυκλικές διακοπές ρεύματος...Τόκυο.

Υποκλίνομαι μπροστά στους Ιάπωνες!

Σάββατο βράδυ ξενύχτησα στο twitter να μαθαίνω λεπτό προς λεπτό τις εξελίξεις στη Λιβύη. Σκεφτόμουν πως θα γράψω κάτι για αυτό. Οταν χθες όμως πήρα όμως τις Κυριακάτικες εφημερίδες και είδα τις φωτογραφίες από την Ιαπωνία λύγισα. Δεν μπορούσα να μη γράψω για τους Γιαπωνέζους παρόλο που σήμερα σα να έρχεται δεύτερο στις ειδήσεις το δράμα τους. Εγώ δεν μπορώ να δω φωτογραφία των ανθρώπων αυτών και να μη συγκινηθώ! Αξιοπρέπεια είναι η πρώτη λέξη που μου έρχεται στο μυαλό όταν πρόκειται για το λαό αυτό. Μπορεί να είναι σκληροί, μπορεί μπορεί.... Εγώ τους θαυμάζω! Πρώτα ο σεισμός, μετά το τσουνάμι και ύστερα το πρόβλημα με τα πυρηνικά εργοστάσια. Μόνο ένα ηφαίστειο δεν έχει εκραγεί ακόμα για να ολοκληρωθεί η καταστροφή. Θεωρώ πως όλος ο κόσμος θα έπρεπε να υποκλίνεται μπροστά στον τρόπο που διαχειρίζονται το δράμα τους αυτοί οι άνθρωποι. Είμαι σίγουρη πια πως οποιοσδήποτε άλλος λαός θα είχε διαλυθεί μετά από τις απανωτές τραγωδίες που τους έτυχαν. Θα ήθελα πολύ να φωνάξω τον τίτλο ενός άρθρου από το protagon.gr, Είμαστε όλοι Γιαπωνέζοι! Δεν είμαστε όμως... Δεν έχουμε καμία σχέση(όλοι οι μη Γιαπωνέζοι)με την κουλτούρα τους! Μακάρι να τους μοιάζαμε, όχι στην τραγωδία αλλά στον τρόπο σκέψης, στην οργάνωση! Βλέπω εικόνες στο internet αλλά και στο Κ της Καθημερινής. Μου κάνουν εντύπωση τα πρόσωπα. Κανένα ίχνος πανικού! Θα χρησιμοποιήσω δυο κομμάτια που μου έκαναν μεγάλη εντύπωση. 'Στην Ιαπωνία η έντονη έκφραση συναισθημάτων περιορίζεται στα μέλη της οικογενείας και στους πολύ στενούς φίλους. Οτιδήποτε περισσότερο θεωρείται ένδειξη αδυναμίας.' 'Η Ιαπωνική ψυχή έχει σμιλευτεί στις συμφορές.' Το δεύτερο με κάνει να σκεφτώ τις συμφορές που έχουν βρει εμάς, τους Ελληνες... Πόσο θα ήθελα λίγο να μοιάζαμε με τους Γιαπωνέζους! Αλλά και κανένας άλλος λαός δεν τους μοιάζει. Παλιά αστειευόμασταν όταν είχαμε μάθει ότι οι Γιαπωνέζοι απεργοί πηγαίνουν κανονικά στη δουλειά τους φορώντας ένα περιβραχιόνιο που λέει πως απεργούν! Τις τελευταίες μέρες άκουσα πολλές ιστορίες στο internet. Μια ήταν για τη Γιαπωνέζα γιαγιά που μου είχε κάνει εντύπωση. Αλλη μια ήταν για κάποιο χωριό που δε θυμάμαι το όνομά του. Δεν είχαν ούτε φαγητό ούτε πόσιμο νερό. Κάποιο βαν τους πήγε λίγο νερό και τρόφιμα και οι κάτοικοι περίμεναν σε μια ουρά ήσυχα να πάρουν ότι αντιστοιχούσε στον καθένα. Τα τρόφιμα και το νερό τελείωσαν χωρίς να εξυπηρετηθούν όλοι. Το βαν έφυγε, κανένας δεν ήξερε αν θα πάει άλλο. Κανένας δε διαμαρτυρήθηκε! Αλλοι έμειναν στην ουρά, άλλοι έφυγαν με κατεβασμένο το κεφάλι αλλά κανένας μα κανένας δε φώναξε! Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα θα γινόταν χαλασμός, θα φώναζαν τα κανάλια, θα καταριόταν το κράτος, τους πολιτικούς, τους δημοσιογράφους, θα έβριζαν....... Εκεί ψυχραιμία και ησυχία. Οι Ιάπωνες, διάβαζα κάπου έχουν πρώτη προτεραιότητα στη ζωή τους το κοινό καλό και όχι το ατομικό. Σίγουρα θα τους φαίνεται παράξενο που όλος ο πλανήτης έμεινε εκστασιασμένος με τους 50 εργαζόμενους στα πυρηνικά εργοστάσια της Φουκουσίμα. Σήμερα διάβασα πως έχει γίνει λήμμα για τους 50 της Φουκουσίμα στο wikipedia. Οι 50 εργαζόμενοι αυτοί, εργάτες ή επιστήμονες δεν είναι νεαρά παιδιά. Είναι μεγάλοι άνθρωποι λίγο πριν τη σύνταξη. Δε θα προλάβουν να δουν τα εγγόνια τους να μεγαλώνουν, γνωρίζουν πως θα πεθάνουν από καρκίνο. Το αποφάσισαν και το κάνουν για το κοινό καλό, για να μην εκραγούν τα εργοστάσια, για την πατρίδα τους και τον κόσμο ολόκληρο ίσως! Καμικάζι της Φουκουσίμα τους είπαν. Για εκείνους το να δίνουν τη ζωή τους για την πατρίδα είναι τιμή! Αυτό που για κείνους είναι τιμή, σε οποιαδήποτε άλλη χώρα θα ήταν ντροπή! Να εκθέσει ανθρώπους σε τόση ραδιενέργεια... Εκεί έγκειται η τεράστια διαφορά των Γιαπωνέζων και των άλλων. Αυτό που για κείνους είναι τιμή για όλον τον άλλον πλανήτη είναι ντροπή... Ο,τι και να πω για το λαό αυτό θα είναι λίγο. Υποκλίνομαι μπροστά στους Ιάπωνες!

Η Γιαπωνέζα γιαγιά...

Δεν ξέρω τι να πρωτοπώ για την Ιαπωνία και τους ανθρώπους της. Δεν έχω πάει ποτέ, ήξερα λίγα πράγματα για την οργάνωση των Γιαπωνέζων, για την εργατικότητα τους, αλλά μέχρι εκεί. Με το δράμα των τελευταίων ημερών όμως νομίζω πως όλος ο κόσμος έμαθε πάρα πολλά πράγματα για το λαό αυτό. Είναι τόσα πολλά αυτά που άκουσα μα μια ιστορία μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση και θα ήθελα να την αφηγηθώ. Πρόκειται για μια γιαγιά 82 ετών. Προφανώς έμενε κάπου σχετικά κοντά σε παραλία. Μόλις έμαθε για το τσουνάμι ανέβηκε στο ποδήλατό της και απομακρύνθηκε τόσο γρήγορα που σώθηκε! Οι δημοσιογράφοι την βρήκαν στον καταυλισμό που μένει και τους διηγήθηκε πως γλύτωσε. Κρίμα που δεν κράτησα μια από τις φωτογραφίες της που υπήρχαν στο internet. Θα ήθελα πολύ να βλέπατε το πρόσωπό της. Μια πολύ γλυκιά γιαγιά που φαινόταν και πολύ νεότερη από 82 ετών. Δεινή ποδηλάτης απ' ότι φάνηκε, για να καταφέρει να αποφύγει το τσουνάμι! Ελεγε στους δημοσιογράφους, πως έχει παιδιά αλλά δε θέλει να γίνει βάρος και για αυτό δεν επρόκειτο να πάει κοντά τους. Το κύμα είχε καταστρέψει το σπίτι της και όλα της τα υπάρχοντα. Δεν είχε τίποτα και δεν ήξερε τι θα έκανε. Παρόλα αυτά διατηρούσε ένα χαμόγελο στο γλυκό της πρόσωπο. Οπως την έβλεπα σκέφτηκα ότι ευχαρίστως θα την έπαιρνα σπίτι μου, να την έχω γιαγιά μου! Μια γιαγιά που είχε γλυτώσει(αν κρίνουμε από τα χρόνια της)από Χιροσίμα και Ναγκασάκι και τώρα από το μεγαλύτερο ίσως σεισμό και τσουνάμι, που έζησε η χώρα της! Αυτή τη γιαγιά δεν την φοβάμαι! Εχει επιβιώσει από τις χειρότερες καταστροφές που έπληξαν τη χώρα της και στην τελευταία γλύτωσε στα 82 της τρέχοντας με το ποδήλατό της! Το χαμόγελο αυτής της γυναίκας που για άλλη μια φορά έχασε τα πάντα αλλά γλύτωσε τη ζωή της μου φαίνεται είναι ένα πονηρό χαμόγελο που μας σκάει η Ιαπωνία θέλοντας να μας δείξει πως λαβώθηκε πολύ άσχημα αλλά θα τα καταφέρει για άλλη μια φορά!

Happy St. Patrick's Day!

Οταν όλα σου πηγαίνουν καλά......

Γιατί άραγε όταν όλα σου πηγαίνουν καλά, ακόμα και από εκεί που δεν το περιμένεις πρέπει να συμβεί κάτι, κάποια αναποδιά για να μην μπορείς να χαρείς αυτά που πρέπει; Είναι παρατηρημένο, δε συμβαίνει μόνο σε μένα! Ξεκινάει η εβδομάδα σου με τους καλύτερους οιωνούς. Μέχρι και δουλειές που δεν περιμένεις σου έρχονται ουρανοκατέβατες! Ζητούν τη βοήθειά σου σε δουλειά που σου αρέσει χωρίς καν να το ζητήσεις! Απίστευτα πράγματα..... Εν μέσω οικονομικής κρίσης μάλιστα. Προσπαθείς να το χωνέψεις, τηλεφωνείς στις φίλες σου μήπως και ακούγοντας τη φωνή σου να το λέει και τα ξεσπάσματα χαράς από κείνες το πιστέψεις. Περνάς τη μέρα μ' ένα χαμόγελο κολλημένο στο πρόσωπο. Πηγαίνεις για μια εξέταση(προγραμματισμένη)και η γιατρός σου λέει πως κάτι που φοβόταν έχει εξαφανιστεί. Είσαι μια χαρά και στην υγεία σου! Το σημαντικότερο απ' όλα! Κάτι που σε τρόμαζε μήνες τώρα εξαφανίστηκε! Αρχίζεις να πιστεύεις στα θαύματα. Τόσα ανέλπιστα καλά νέα μέσα σε μια μέρα too good to be true. Τσιμπιέσαι να σιγουρευτείς πως αυτά που ζεις είναι αληθινά. Και όλα αυτά Δευτέρα! Στην αρχή της εβδομάδας. Πράγμα που σημαίνει πως η υπόλοιπη εβδομάδα θα κυλήσει όμορφα! Ε και τότε εκεί που είσαι μες την καλή χαρά έρχεται μια πόρτα και σε χτυπάει στα πλευρά! Μα καλά δε γίνεται μια μέρα να περάσει ΜΟΝΟ με ευχάριστα; Πρέπει να γίνει και κάτι στραβό να σου χαλάσει τη χαρά; Γιατί μπορεί να μην έσπασες τα πλευρά σου αλλά πονάς! Πονάς και ο πόνος αυτός δε σε αφήνει να χαρείς αυτά που συνέβησαν και αξίζουν το χαμόγελό σου, τη χαρά σου, μετά από τόσες μίζερες μέρες. Γιατί σε τελευταία ανάλυση το αξίζεις. Τίποτα δε σου χαρίστηκε. Δουλεύεις σκληρά σχεδόν ένα χρόνο τώρα. Αρχισε η αναγνώριση! Θέλεις να γελάσεις αλλά ο πόνος στα πλευρά δε σε αφήνει. Οταν πας να γελάσεις τραντάζεσαι και πονάς. Γιατί έπρεπε να συμβεί αυτό; Πριν λίγες μέρες είχα μια λογομαχία με κάποια γνωστή που μου έλεγε πως όλα γίνονται για κάποιο λόγο. Επειδή εγώ δεν τα πιστεύω αυτά και είμαι της άποψης πως είναι απλά μια ατάκα που χρησιμοποιούμε όταν κάτι πάει στραβά! Πολύ θα ήθελα να την ξαναβρώ να μου πει γιατί χάλασε έτσι η χαρά μου; Ποιος ο λόγος; Γιατί δεν μπορούμε να περάσουμε μια μέρα, ΜΟΝΟ ΜΙΑ με χαρά; Εδώ που τα λέμε και την επομένη να γινόταν το στραβό πάλι θα γκρινιάζαμε. Δυστυχώς τα άσχημα θα συμβαίνουν. Τουλάχιστον είναι προτιμότερο να γίνονται σε καλές μέρες γιατί αν συνέβαιναν μια αδιάφορη ή κακή μέρα θα ήταν χειρότερα. Αντε λοιπόν depon για τον πόνο, θετικές σκέψεις και όλα καλά!!

Ιαπωνία φωτογραφία λίγο μετά το σεισμό