Πέμπτη 23 Αυγούστου 2012
Ο Γιατρός......
Κυριακή 19 Αυγούστου 2012
Ο προορισμός των βιβλίων...
Μεγάλη μου αγάπη τα βιβλία.....
Κλεισμένη στο σπίτι τι καλύτερο να κάνεις απ' το διάβασμα;
Για άλλη μια φορά τα βιβλία στήριγμα, παρέα, ο καλύτερος μου φίλος!
Οταν έγινε η έκθεση βιβλίου ήθελα να τ' αγοράσω σχεδόν όλα!
Και αγόρασα πολλά.
Τόσα που έδωσα περίπου όλα μου τα λεφτά.
Κανένας δεν κατάλαβε.
Εκεί μέσα ένιωθα σαν το παιδάκι που το αφήνουν ελεύθερο στο ζαχαροπλαστείο.
Θέλει να φάει όλα τα γλυκά που του γεμίζουν το μάτι.
Ετσι είμαι εγώ με τα βιβλία.
Θέλω ν' αγοράσω όλα όσα νομίζω πως θα μ' αρέσουν.
Και σπάνια πέφτω έξω.
Προτίμησα να μην πάρω καινούργιο μαγιώ φέτος.....
Κάποιος είπε 'μα τι τα κρατάς όλα;'
'Οταν το διαβάσεις το πετάς'.
Στο τσακ το γλίτωσα το εγκεφαλικό.
Μα να πετάξω βιβλίο;
Ιεροσυλία!!
Πως πετάς βιβλία;
Δεν το καταλαβαίνω....
Δεν έχω πετάξει ποτέ βιβλίο.
Τελευταία σκέφτομαι να μαζέψω τα παιδικά βιβλία να τα δώσω κάπου.
Να μη μου πιάνουν και το ράφι....
Σε παιδιά που διαβάζουν....
Κι όμως, υπάρχουν παιδιά στην εποχή μας που διαβάζουν!
Εχω και μια φίλη που η κόρη της διαβάζει!
Ελπίζω να μην την ενοχλήσει τη μικρή που είναι διαβασμένα τα βιβλία.
Ξέρω πως εμένα δε θα μ' ενοχλούσε.
Αυτός είναι ο προορισμός των βιβλίων άλλωστε......
Να τα διαβάζουν όσο περισσότεροι άνθρωποι γίνεται.
Σάββατο 18 Αυγούστου 2012
Αυτός που σε προσέχει.....
Πως γίνεται;
Πως τα καταφέρνουν;
Στη χειρότερη στιγμή σου.....
Δεν είναι τόσο ο πόνος, ούτε η ταλαιπωρία, ούτε όλα τα 'ΜΗ'.
Είναι αυτός που, τάχα σε προσέχει...
Το αναφέρει και η Lost For Words* {που είχε άσχημο ατύχημα}...
Δεν το ήξερα, δεν το κατάλαβα.....
Αυτός σε κάνει να πονάς μέσα.....
Εκεί βαθιά που κανένας γιατρός δε μπορεί να θεραπεύσει...
Οταν εκείνος έρχεται κοντά σου για τους τύπους, για τα μάτια του κόσμου...
Οταν δεν το θέλει πραγματικά, δεν το νιώθει...
Την πιο δύσκολη στιγμή σου...
Σου κάνει τη ζωή ανυπόφορη.....
Πως τα καταφέρνει;
Λες και περιμένει πότε θα είσαι στη χειρότερη φάση....
Σε βλέπει, σε καταλαβαίνει....
Οταν θα είσαι ράκος...τότε θα χτυπήσει!
Εχει το δικό του τρόπο.....
Τα δικά του βέλη....
Εκείνα με το δηλητήριο.
Και αυτά πονάνε περισσότερο από κάθε άλλο πόνο!
Πέμπτη 16 Αυγούστου 2012
Πάντα υπάρχουν χειρότερα...
Οταν παθαίνουμε κάποιο ατύχημα θέλουμε να μας κανακεύουν, να μας φέρονται σαν σε μωρό.
Ετσι νομίζω ή έτσι θα ήθελα εγώ...
Τότε, όταν έκανα την προηγούμενη ανάρτηση ο άσωτος γιος μου έγραψε να σκεφτώ πως θα μπορούσα να είχα πάθει χειρότερα.
Είχε τόσο δίκιο!
Φαντάζομαι τις πρώτες μέρες περνάμε όλοι διάφορα στάδια.
Θυμό, στενοχώρια....
Δεν ξέρω αν όλα γίνονται για κάποιο λόγο.
Δηλαδή εγώ έπαθα το ατύχημα για να μη μπω στη θάλασσα τον Αύγουστο;
Γιατί δεν επιτρέπεται να μπω.
Και τι μαθαίνω απ' αυτό;
Υπάρχει όμως μια άλλη οπτική γωνία.
Σήμερα που πήγα να μου κόψουν τα ράμματα το κατάλαβα.
Πιο ψύχραιμη, μπορούσα να παρατηρήσω γύρω μου, τη λίγη ώρα που περίμενα.
Σήμερα λοιπόν, καθώς περίμενα τη σειρά μου, είδα τρομακτικά πράγματα.....
Ανθρώπους με εγκαύματα σε όλο σχεδόν το σώμα......
Στενοχωριέμαι πολύ όταν βλέπω ανθρώπους με εγκαύματα.
Σε πολύ μικρή ηλικία το πέρασα και καταλαβαίνω.
Αυτό ΕΠΡΕΠΕ να το δω!
Εκεί μάλωσα τον εαυτό μου για τα παράπονα!
Σε σχέση μ' αυτούς εγώ δεν έχω τίποτα!!!
Χρειαζόταν να περάσουν λίγες μέρες, να δω τα χειρότερα για να καταλάβω.
Να πω: πάλι καλά.
Πάντα υπάρχουν χειρότερα.
Ακόμα και για κείνους, με τα εγκαύματα, υπάρχει χειρότερο!
Για όλα τ' ατυχήματα και τις αρρώστιες υπάρχει το χειρότερο.
Κι όταν δεν υπάρχει χειρότερο υπάρχει το να περνάς δύσκολες μέρες μόνος ή με κακή παρέα...
Γι αυτό θέλω να ζητήσω ένα δημόσιο συγγνώμη και απ' τη Lost for Words*, που τη μάλωσα.
Οπως και από όλους εσάς που σας απάντησα κάπως......
Οταν έχεις ένα άτομο που δε θέλεις και δε θέλει ή δεν καταλαβαίνει, να σε βοηθά...
Νιώθεις χειρότερα...
Εχεις ανάγκη από μια καλή κουβέντα, όχι κριτική....
Αλλά δεν είσασταν υποχρεωμένοι να ξέρετε κάθε λεπτομέρεια για την κατάσταση μου.
Συγχωρέστε με αν ήμουν απότομη, σκληρή ή αγενής.
Ελπίζω να μπορέσετε.
Κυριακή 12 Αυγούστου 2012
Κάθε εμπόδιο για καλό;;
Τρίτη 7 Αυγούστου 2012
Είσαι η θάλασσα μου.....
Η θάλασσα η ζωή μου......
Οταν μένω μόνη στα βαθιά σε σκέφτομαι έντονα.
Προσπαθώ να θυμηθώ το μπλε των ματιών σου....
Βυθίζομαι στο γαλάζιο σου......
Μια κοπέλα σχετικά κοντά μου...
Κολυμπάμε ταυτόχρονα....με αργές κινήσεις.
Την έχω ξαναδεί....
Εμείς οι δυο μένουμε μόνες.....
Θυμάμαι το πρόσωπο σου τόσο καλά...
Αισθάνομαι κάποιον να κολυμπά κοντά μου.
Αντρας...
Δε βλέπω πρόσωπο, μόνο τα μπράτσα του καθώς κολυμπά.
ΕΣΥ!
Παραίσθηση μετά από τόσο έντονη σκέψη...
Γυρίζω προς την ακτή.
Δε θέλω να βγω.....θέλω να μείνω μέσα στα μάτια σου.....
Βγαίνω τελικά.
Εχω αρχίσει να κρυώνω απ' την πολύ ώρα στο νερό.
Κάθομαι στην άμμο και κοιτάζω τη θάλασσα.
Σε βλέπω στην πλάτη κάθε άντρα...
Ακούω τη φωνή σου...
Δεν ξέρω όμως τι λες....
Θέλω να μείνω εκεί.
Μπροστά στη θάλασσα...απέναντι σου......
Γυρίζω σπίτι.
Κάθομαι στα σκαλοπάτια.
Καταπίνω τα δάκρυα....
Ηθελα να κάθεσαι πλάι μου.....
Κυριακή 5 Αυγούστου 2012
Η δικιά μου Ιθάκη...
Τετάρτη 1 Αυγούστου 2012
Καλό μήνα!
Επειδή το καλοκαίρι είναι συνυφασμένο με τον έρωτα...
Ενα θήτα τα χωρίζει άλλωστε.
Ερως – Θέρος
Χαρείτε τον καλοκαιρινό έρωτα!
Καλό μήνα:))
ΥΓ. Ως γνωστόν λατρεύω Ιρλανδία και ό,τι έχει Ιρλαδέζικο αίμα.....Σας αφιερώνω ένα πολύ αγαπημένο τραγούδι από έναν πολυαγαπημένο καλλιτέχνη...
Δευτέρα 30 Ιουλίου 2012
Ολα αντέχονται το καλοκαίρι...
Είμαι άνθρωπος του καλοκαιριού.
Δε με νοιάζει αν θα πάω σε νησί.
Μια χαρά είναι και στο εξοχικό.
Ακόμα κι αν έρχονται στραβά τα πράγματα.
Ολα αντέχονται το καλοκαίρι.....
Αχ και να ταν το σπίτι πιο κοντά στη θάλασσα.....
Αλλά ούτε αυτό πειράζει.
Φτάνει που κάνει ζέστη!
Δεν τον μπορώ το χειμώνα....
Θα θελα να ήταν δώδεκα μήνες καλοκαίρι.
Να διαβάζω τα βιβλία μου με τον ανεμιστήρα επάνω μου....
Κι αν δε μπορώ να πηγαίνω κάθε μέρα στη θάλασσα, αντέχω......
Μπαινοβγαίνω στη μπανιέρα.
Στικάκι, για το ιντερνετ και βιβλία, βιβλία, βιβλία....
Ολα αντέχονται το καλοκαίρι.
Η σχεδόν όλα....
Είναι κάποια που σε πονάνε ανεξαρτήτως εποχής.
Προσπαθώ όμως!
Προσπαθώ....
Είναι άδικο να γκρινιάζω όταν άλλοι άνθρωποι δεν έχουν τα βασικά.
Δε μπορούν να χαρούν τίποτα, γιατί δεν έχουν τίποτα!
Γι αυτό προσπαθώ κι ας μην τα καταφέρνω πάντα....
Προσπαθώ να χαίρομαι το καλοκαίρι που λατρεύω, χωρίς γκρίνιες.
Μερικές φορές δεν τα καταφέρνω....γι αυτό, συγχωράτε με....
Παρασκευή 27 Ιουλίου 2012
Η παγίδα...
Δεν περνάω καλά.
Ηρθα εδώ που ήθελα.
Αλλά σα νεογέννητο γατάκι με τα μάτια κλειστά....
Κι έπεσα στην παγίδα.
Ψυχούλα ο Βαγγελάκης δεν είχα πει;
Ε λοιπόν δεν είναι.
Αλλαξε.
Τόσα χρόνια τον γνωρίζω....
Φέτος αντικρίζω άλλο άνθρωπο.
Λες και άλλαξε σ' ένα βράδυ......
Επειδή όμως αυτά δε συμβαίνουν, προφανώς το σχεδίαζε καιρό.
Δε με πειράζει τόσο που άλλαξε.
Με πειράζει η παγίδα που μου έστησε.
Μου ζητούσε να έρθω και ήρθα.
Μου έταζε ό,τι ήξερε πως μου άρεσε!
Πόσα θα έκανε για μένα όταν/αν ερχόμουν....
Και ήρθα......
Και δεν έγινε τίποτα!
Στην αρχή δεν έδωσα σημασία.
Οσο περνούσαν οι μέρες όμως.....
Πολλά τα στραβά.
Συνέχεια ξεχνούσε...
Ξεχνούσε τι μου είχε υποσχεθεί....
Εκείνος που δεν ξέχναγε ποτέ.
Ξεχνούσε όμως μόνο όσα αφορούσαν εμένα.
Φυσικά όταν του μίλησα αρνήθηκε τα πάντα!
Προφανώς όλα ήταν στο μυαλό μου.......
Κανονίζαμε κάτι το βράδυ και το πρωί ερχόντουσαν τα πάνω κάτω.
Και εδώ που είμαι δεν έχω τρόπο να μετακινηθώ μόνη.
Περίμενα το Βαγγελάκη.
Ο Βαγγελάκης όμως με πούλησε!
Τίποτα δεν κράτησε!
Μια ξεχνούσε μια άλλαζε σχέδια τελευταία στιγμή....
Κι εγώ.......
Εγώ που μέχρι πριν έρθω θα είχα όσα ήθελα....
Εγώ που δε μπορούσα να μετακινηθώ χωρίς εκείνον......
Εγώ πληγώθηκα.
Δεν είναι που δεν περνάω καλά.....
Εντάξει είναι και αυτό.
Περισσότερο με πονά η προδοσία.......
Και μη μου πείτε πως μου τα λέγατε για το Βαγγελάκη.....
Αρκετά έχω στενοχωρηθεί...
Τετάρτη 25 Ιουλίου 2012
Δε φοβάμαι πια......
Παρασκευή 20 Ιουλίου 2012
Ακου τι θυμήθηκα.....
Τετάρτη 18 Ιουλίου 2012
Ζεστές καλοκαιρινές νύχτες...
Παρασκευή 13 Ιουλίου 2012
Καλοκαιρινά σενάρια...
Απογευματάκι καυτό...
Κι εγώ στη βεράντα προσπαθώντας ν' ανασάνω...
Μια μηχανή περνά τρέχοντας σαν τον άνεμο!
Το μυαλό μου κατευθείαν σε σένα...
Δε θυμόμουν τη μηχανή σου.
Δεν πρόλαβα να δω τον οδηγό εκείνης που πέρασε....
Κι ας μη φορούσε κράνος.
Δε μπορεί να ήσουν εσύ.
Εσύ φορούσες κράνος.
Αλλωστε ήσουν διακοπές.
Κι αμφιβάλλω αν θυμώσουν τη διεύθυνση.
Μια μοναδική φορά είχες έρθει κι έχουν περάσει χρόνια.
Γιατί σε σκεφτόμουν όμως τόσο;
Ηθελα τόσο πολύ να ήσουν εσύ...
Προσπάθησα να σε βγάλω απ' το μυαλό μου.
Δεν υπήρχε λόγος να φτιάχνω σενάρια...
Δε μπόρεσα όμως...
Μου άρεσε η σκέψη πως γύρισες λίγο νωρίτερα πίσω για να με δεις...
Κι αυτή η σκέψη δε σταμάτησε να με τριγυρίζει...
Δεν είχες σταματήσει να μου αρέσεις ποτέ.
Το πρόσωπο σου στο μυαλό μου ακόμα...
Πόσα χρόνια είχαν περάσει;
Τρία; Τέσσερα;...
Τόσος χαμένος χρόνος...
Πόσο θα θελα να ήσουν εσύ ο άντρας στη μηχανή....
Μου φαινόταν τόσο ρομαντικό.
Μου είχες πει πως αυτά τα χρόνια, τα χαμένα, δε με είχες ξεχάσει...
Διακριτικά στην άκρη αλλά με σκεφτόσουν.
Ετσι έμεινες μόνος...
Δεν ήταν λοιπόν τόσο απίθανο να είχες περάσει.
Πόσο μου άρεσε η ιδέα...
Θέλω να σου γράψω κάτι.
Να σου πω πως σε σκέφτομαι...
Οπου κι αν είσαι...
Να είσαι καλά......
Και να γυρίσεις γρήγορα...
Σε μένα....
Δευτέρα 9 Ιουλίου 2012
11 χρόνια.....
Σήμερα κλείνουν 11 χρόνια που έχασα τη μαμά μου.
Πως περνά ο χρόνος....
Τέτοια ώρα ήξερα.
Αλλαξα....
Τελείωσε μια ολόκληρη εποχή....
Μεγάλωσα βίαια, ξαφνικά...
Και είμαι στο σπίτι που αγαπούσε περισσότερο.
Σα σήμερα, μια Δευτέρα 11 χρόνια πριν, με καύσωνα, ξεκίνησε από δω να πάει στη θάλασσα....
Δευτέρα και σήμερα, με αφόρητη ζέστη.
Δε μπορώ να πάω στη θάλασσα.....
Κυριακή 8 Ιουλίου 2012
Ψυχούλα ο Βαγγελάκης.......
'Ψυχούλα ο Βαγγελάκης' όπως λέει κι η διαφήμιση.
Θα κάνει ό,τι μπορεί για σένα.
Η μήπως ότι θέλει;
Κάποτε έκανε ό,τι μπορούσε.
Τώρα όμως;
Αλλαξε πολύ ο...Βαγγελάκης.
Καμία σχέση μ' αυτόν που ήξερες μέχρι πριν λίγο καιρό.
Γιατί άραγε;...
Πάντα σε έβλεπε ερωτικά, περισσότερο από φιλικά.
Η έτσι νόμιζε....
Μήπως τώρα που κατάλαβε πως δεν υπάρχει πιθανότητα;...
Πως άλλαξε έτσι;
Δεν το περίμενες.
Σα να σ' εκδικείται...
Για όλα τα χρόνια που ήλπιζε....
Κι όταν του ξεκαθάρισες τη θέση σου.
Δεν είναι πια ο ίδιος άνθρωπος.
Αλλαξε μέσα σε μέρες....
Σου έταζε άλλα στην αρχή του καλοκαιριού.
Ηλπιζε ίσως ακόμα.
Φέρεται όπως δεν περίμενες ποτέ.
Διαφορετικά απ' ότι έκανε...πριν.
Δεν τον αναγνωρίζεις.
Και ξέρεις πως αν του το πεις θα το αρνηθεί.
Πως αλλάζουν έτσι οι άνθρωποι;
Πως άλλαξε έτσι ο συγκεκριμένος;...
Δε μπορείς να το πιστέψεις.
Και τι να κάνεις;
Να του δώσεις χρόνο;
Υπήρξατε τόσο καλοί φίλοι...
..
Ξέρει τα πάντα για σένα και τη δική του βοήθεια ζητούσες στα δύσκολα.
Και σου είχε σταθεί!
Αλλά.....
Τι να κάνεις που τον σέβεσαι και τον αγαπάς;
Τέτοια φιλία πως χάνεται έτσι;
Τόσα χρόνια ήξερες κάποιον άλλον...
Ισως και κείνος νόμιζε πως ήξερε κάποια άλλη....
Αλλαξε πολύ και σου φαίνεται δύσκολο να δεχτείς αυτόν τον καινούριο άνθρωπο...
ΥΓ.Το όνομα Βαγγελάκης από τη διαφήμιση και μόνο.
Τετάρτη 4 Ιουλίου 2012
Νύχτες με πανσέληνο...
Ενα τόσο λαμπερό φεγγάρι...
Θα θελα να ήμουν ξαπλωμένη στην αμμουδιά να το κοιτάζω.
Δεν το χορταίνω....
Ασκεί μια ιδιαίτερη γοητεία πάνω μου.
Το ίδιο και η θάλασσα.
Μόνο που δεν έχω ευχαριστηθεί κανένα από τα δυο φέτος.
Από τη μέρα που ήρθα φυσάει δαιμονισμένα!
Απόψε είχε πάλι δροσιά.
Δεν ήταν ευχάριστα στη βεράντα.....
Στη θάλασσα δεν ήθελα να πάω μόνη.
Δεν είναι ρομαντικό να κάθεσαι μόνος στην αμμουδιά...
Ούτε να κάνεις νυχτερινό μπάνιο...
Ετσι έμεινα σπίτι.
Μέσα.....
Να διαβάζω....
Ευτυχώς έχω τα βιβλία!
Δεν ξέρω γιατί δε φόρεσα μια ζακέτα να καθίσω, έστω μόνη στη βεράντα, να κοιτάζω το φεγγάρι....
Ακουγα κι απόψε τον άνεμο...
Τον έχω συνηθίσει....κάθε βράδυ....
Είναι κάτι σα νανούρισμα πια.
Το θρόισμα των φύλλων...
Το φεγγάρι γλιστρά μες απ' τις γρίλιες...
Βρίσκω λίγη φεγγαρόσκονη πολύ νωρίς το πρωί, κάτω απ' το κρεββάτι...
Μια γάτα έκανε τη βόλτα της στον κήπο...
Ισως στην πραγματικότητα να ήταν νεράιδα...
Μ' ένα μαγικό τρόπο βρέθηκε μες το δωμάτιο και μου διηγήθηκε παραμύθια με νεράιδες και πρίγκιπες μέχρι να με πάρει ο ύπνος...
Πολλά μπορούν να συμβούν τις νύχτες με πανσέληνο.....


