Παιχνίδια ή Πρωτοβουλίες;......

Του αρέσεις, μια γυναίκα μπορεί να το νιώσει.... Εκείνος όμως δε μιλά...ή μάλλον μιλά για τα πάντα αλλά όχι να σου πει αυτή την κουβέντα που περιμένεις....... Και συνεχίζετε την επικοινωνία και σκέφτεσαι.... Τόσα λένε..... Κι αν είναι gay; Μπα θα το καταλάβαινες.... Δεν είναι λοιπόν...το ξεκαθαρίσαμε αυτό, πάμε παρακάτω. Γιατί δεν κάνει καμιά κίνηση; Κι όταν του ζητάς να βρεθείτε λέει ναι... Και; Και τίποτα... Δε λέει τίποτα. Είναι σωστό να κάνει η γυναίκα την πρώτη κίνηση; Δεν το έχω κάνει ποτέ.... Ε καιρός να αναλάβω πρωτοβουλία. Δύσκολο.... Βαθιές αναπνοές και πάμε... Τι να κάνω; Πως να του το πω; Ντρέπομαι πολύ! Καλύτερα να του γράψω. Και τι να γράψω; Την προηγούμενη φορά του άρεσε αλλά δεν το έλεγε..... Ας του γράψω κάτι όπως μου έρθει.... Εκείνο το βράδυ έκλαιγα πολύ. Εκλαιγα τόσο που έπρεπε να σταματάω κάθε λίγο να σκουπίζω τα μάτια μου. Του έστειλα ένα email.... Οχι δεν του έλεγα άμεσα τι νιώθω.... Εξυπνος άνδρας θα καταλάβαινε. Αυτό σκέφτηκα.... Τρόμαξε; Ντράπηκε; Πάντως με απέφευγε για λίγες μέρες. Μετά δεν ξέρω τι έγινε... Αρχισε τις γλύκες; Μήπως είναι η ιδέα μου; Επαναλαμβανόμενες γλυκές κουβέντες. Ευγένεια; Πως να το διαχειριστώ; Να προχωρήσω; Κι αν ξανατρομάξει; Τι να κάνω; Ποιο είναι το σωστό; Μήπως βιάστηκα; Μα αφού δεν έκανε τίποτα..... Ο φίλος που το συζήτησα μου είπε 'χαμένη υπόθεση'. Οι άντρες δε φέρονται έτσι. Πως φέρονται λοιπόν οι άντρες και πως πρέπει να φερόμαστε εμείς; Οι όροι έχουν αλλάξει και δεν τους ξέρω.... Από πότε οι άντρες τρομάζουν όταν μια γυναίκα τους εκφράσει τα αισθήματα της; Γιατί δεν κάνουν πια εκείνοι την πρώτη κίνηση; Γιατί τρομάζουν όταν μια γυναίκα παίρνει πρωτοβουλία; Τι έγιναν οι ντόμπροι άντρες; Δε μπορώ τα καινούργια αυτά παιχνίδια.... Δεν τα ξέρω..... Δε θέλω να παίξω......

Ενα ακόμα ψέμα....

Σταμάτησες να γράφεις.... Ξαφνικά...όπως είχες αρχίσει. Τόσα λόγια... Δεν είχα σκοπό να σε πιστέψω μα σε πίστεψα.... Αυτό το λίγο... Χάρηκα που σε γνώρισα... Ετσι online.... Γιατί μου είπες ψέματα; Δεν υπήρχε λόγος. Επλασες ένα παραμύθι που το πιστέψαμε κι οι δυο. Πόσο το είχες ανάγκη; Πόσο το είχα και γω; Πόσο είχαμε ανάγκη να επικοινωνήσουμε με κάποιον; Ηθελες να με 'προστατέψεις' από τους λάθος άντρες. Μου έγραψες για τους άλλους, εκείνους που είναι σαν εσένα.... Εκείνους που κάνουν τα πάντα για μια γυναίκα. Μου άρεσε πολύ αυτό.... Ενας άντρας που θα φέρει τα πάνω κάτω για μένα... Περίμενα να μου γράψεις κάθε μέρα.... Και έγραφες, όλο και πιο γλυκά, τρυφερά..... Μέχρι που άρχισαν τα προβλήματα με το internet..... Και μετά σταμάτησες. Ετσι ξαφνικά.... Χωρίς κουβέντα.... Ορμηξες στη ζωή μου σα σίφουνας έφερες χαρά...ύστερα χωρίς κουβέντα χάθηκες. Μου είχες πει πως θέλησες να με προφυλάξεις από λάθος επιλογές.... Λάθος άντρες.... Με κάλεσες κοντά σου.... Είπες πως θα κάνεις ό,τι μπορείς για να έρθεις νωρίτερα.... Νωρίτερα..... Πόσο μου άρεσε που σου πρότεινα να βρεθούμε για καφέ και συ μου είπες πως θα μου μαγειρέψεις... Πόσο γλυκό....... Λες και σε γνώριζα χρόνια....... Λες και ήσουν ο αγαπημένος μου και περίμενα πότε θα γυρίσεις.... Χριστούγεννα μαζί...... Θα περνούσαμε σίγουρα τα Χριστούγεννα μαζί..... Πόσο απλά...... Να 'ξερες πόσο είχα χαρεί.... Υστερα το παραμύθι κόπηκε...σταμάτησε απότομα. Οπως είχε αρχίσει. Ξαφνικά ήρθες, ξαφνικά χάθηκες.... Οχι πως ήσουν υποχρεωμένος να δώσεις εξήγηση... Οχι....... Αλλά να... Σε πίστεψα... Πίστεψα το παραμύθι σου.... Τι κρίμα... Ενα ψέμα ήσουν και συ......

Steve Jobs: February 24, 1955 – October 5, 2011

Υπερτιμημένος....

Αν είναι κάτι που δεν αντέχω είναι να με μειώνουν. Να με θεωρούν χαζή. Ξέρω πόσο ευφυής είμαι και δεν μπορώ να ανεχτώ τέτοιου είδους προσβολές! Με εξοργίζουν. Ξέρω πολύ καλά πιο είναι το πνευματικό μου επίπεδο και δεν μπορεί κανένας να το υποτιμήσει. Ειδικά όταν το κάνει με γελοίο τρόπο! Λες και αν με χαϊδέψει δε θα καταλάβω...... Πόσο ανόητοι είναι μερικοί άντρες.... Περνιούνται για έξυπνοι και νομίζουν πως μπορούν να προσβάλλουν τους άλλους! Χθες βράδυ έγινα έξω φρενών! Με έκαναν έξαλλη.... Ο άντρας που θαύμαζα μου μίλησε τόσο απαξιωτικά... Και δεν ήταν η πρώτη φορά. Την πρώτη το άφησα να περάσει. Είπα μπορεί να μην κατάλαβα καλά, ας μη δώσω σημασία. Οταν το ίδιο σκηνικό συνέβη ξανά δε μπορούσα να το αγνοήσω! Κανένας ποτέ δε μ' έχει προσβάλλει έτσι. Ενα από τα πράγματα για το οποίο είμαι περήφανη είναι το μυαλό μου. Κανένας ποτέ δε μ' είχε κάνει να ντραπώ.... Ποτέ, δεν υπήρξε λόγος. Ούτε τώρα! Ξέρω πια είμαι και μέχρι που φτάνουν οι γνώσεις και η ωριμότητά μου. Εκείνος ήταν ο πρώτος άνθρωπος στη ζωή μου που ευγενικά μου είπε πως δεν καταλαβαίνω την συζήτηση που κάναμε... Κανένας άλλος απ' τους ανθρώπους που συζητούσαμε. Το αντίθετο.... Πως μπόρεσε; Κι εγώ; Πως έπεσα τόσο έξω; Πως μπόρεσα να μπερδέψω την ευγένεια με την υποτίμηση; Τον νόμιζα ευγενικό. Είναι ευγενής. Μέχρι να του δώσεις θάρρος απ' ότι φαίνεται....... Κρίμα...... Ασχολήθηκα μ' έναν άνθρωπο που δεν αξίζει! Η ζωή είναι πολύ μικρή, μικρή και πολύτιμη. Δε μπορούμε να χαραμίζουμε κομμάτια της σε ανθρώπους που δεν αξίζουν. Εχασα τμήμα του χρόνου μου νομίζοντας πως ένας συγκεκριμένος άντρας είναι αξιόλογος.... Μπορεί και να είναι.... Οχι για μένα πια... Αποδείχτηκε πως τον είχα υπερτιμήσει. Ωραίος και έξυπνος...χωρίς καρδιά απ' ότι φάνηκε.... Τι να κάνεις έναν άντρα χωρίς ίχνος ευαισθησίας; Οσο ωραίος, όσο έξυπνος και να 'ναι, έχει πολύ μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του! Κάτι που έλεγε πόσο τον ενοχλεί στους άλλους είναι δικό του χαρακτηριστικό. Η καμήλα βλέπει την καμπούρα των άλλων, όχι τη δική της!

Λόγω της ημέρας :P

Η κουβερτούλα....

Μπήκε άλλος ένας Οκτώβρης..... Αλλος ένας Οκτώβρης που θα περάσω μόνη... Αλλιώς τα είχα σχεδιάσει. Νόμιζα πως η θετική σκέψη μόνο κάτι θετικό μπορεί να φέρει... Παραμύθια.... Οπως και να σκεφτείς, ό,τι και να σχεδιάσεις κάπου θα στραβώσει το πράγμα. Θα πάει εκεί που θέλει και όχι εκεί που θέλεις..... Επρεπε να το είχα μάθει πια. Πόσες φορές έκανα σχέδια..... Κανένα δεν πραγματοποιήθηκε. Και αν πραγματοποιήθηκε, έγινε μετά από πολύ κόπο και δεν κράτησε... Οκτώβρης με όλα τα χαρακτηριστικά του φθινοπώρου. Νυχτώνει νωρίς, συννεφιάζει, ρίχνει καμιά βροχούλα και φυσάει δαιμονισμένα. Αυτός ο αέρας είναι το χειρότερο μου.... Είναι και κρύος. Αγόρασα μια όμορφη ζεστή κουβερτούλα fleece.... Ενα γλυκό χαρούμενο χρώμα. Ευτυχώς τελικά γιατί πάλι μόνη μου θα είμαι.... Καμιά αγκαλιά δε θα με ζεστάνει. Θα τυλίγομαι τουλάχιστον στην κουβερτούλα.... Μετά τον περσινό Οκτώβρη είχα πει πως δε θα ξαναπεράσω φθινόπωρο μόνη. Το φθινόπωρο είναι η χειρότερη εποχή μου.... Μετά το καλοκαίρι και πριν το χειμώνα. Αν το ακολουθούσε τουλάχιστον η άνοιξη δε θα με πείραζε..... Εμεινα λοιπόν, μόνη με την καινούρια κουβερτούλα. Πόση χαρά να σου δώσει μια κουβερτούλα, όσο χαριτωμένη κι αν είναι; Πόσα βιβλία θα διαβάσω, πόσα κείμενα θα γράψω, πόσα πρωινά θα βγω να τρέξω;.... Σα να ζω τη μέρα της Μαρμότας. Πάλι μόνη.... Περισσότερο μόνη από ποτέ. Οι φιλενάδες, όσο καλές και να είναι έχουν τις οικογένειες τους. Μέχρι πότε θα με ακούνε; Τα βιβλία λοιπόν...σύντροφοι, συνοδοιπόροι.... Και η χαριτωμένη κουβερτούλα.... Η κατακαίνουργη κουβερτούλα. Θα 'θελα να έπεφτα για ύπνο και να ξυπνούσα 1η Μαρτίου...... Μέσα στην κουβερτούλα μου. Το είχα πιστέψει κάποτε...... Πως όταν θέλεις κάτι πάρα μα πάρα πολύ γίνεται... Σα να βλέπω τον Κοέλιο να μου βγάζει κοροϊδευτικά τη γλώσσα. Δε βαριέσαι, θα περάσει κι αυτό το φθινόπωρο.... Τουλάχιστον θα το περάσω τυλιγμένη σε μια όμορφη κουβερτούλα. Η λίστα με τα βιβλία είναι έτοιμη. Δε μπορώ ν' αλλάξω τίποτα.... Ας δεχτώ λοιπόν και ετούτο το φθινόπωρο χωρίς περισσότερες γκρίνιες.... Ζωή είναι αυτή....θα περάσει.....

Εσύ φταις.......

Κλάφτηκα χτυπήθηκα πόνεσα και πονάω.... Ευτυχώς έχω τις φίλες, ας είναι καλά που με αντέχουν. Ειδικά η Σοφία μ' έχει υπό την προστασία της..... Δεν ξέρω τι νοιώθω... Ενα μπέρδεμα αισθημάτων μέσα μου.... Μ' έκανες να σ' ερωτευτώ... Εσύ φταις! Θέλω να σε μισήσω μα δε μπορώ. Θέλω να βάλω τέλος και δε μπορώ. Προσπαθώ να μη σε σκέφτομαι αλλά δε γίνεται.... Είμαι θυμωμένη μαζί σου. Πολύ θυμωμένη! Μ' άφησες να πιστέψω πως μπορώ να σε διεκδικήσω. Μου είπες τόσα. Κρύφτηκα στη φωλιά μου.... Δε μ' έψαξες! Δεν κρύφτηκα για να με ψάξεις...αλλά δε σου έλειψα; Θυμώνω πολύ. Δε θέλω να ξαναβγώ από τη φωλιά μου..... Ποιος ο λόγος; Η Σοφία φωνάζει πως δε μπορώ να συνεχίσω έτσι..... Εγώ όμως φοβάμαι. Θυμώνω και φοβάμαι. Και ντρέπομαι....... Σκέφτομαι πως και να εμφανιστώ ξανά δε θα κάνεις καμιά κίνηση. Εγώ πάλι δε θέλω να κάνω τίποτα.... Ντρέπομαι. Θυμός, φόβος, ντροπή....... Ντρέπομαι γιατί σου έστειλα τόσα μηνύματα που δεν πήραν καμιά απάντηση. Φοβάμαι γιατί πιθανότατα δε θα κάνεις καμιά κίνηση όταν ξαναεμφανιστώ. Θυμώνω που δεν απάντησες, που δε με ζήτησες....... Θυμώνω γιατί νοιώθω την απόρριψη! Δεν το περίμενα..... Θέλω να βάλω μια τελεία. Να σταματήσω να σε σκέφτομαι....... Γιατί δε μπορώ; Τα βάζω και με τον εαυτό μου που έμπλεξε έτσι.... Με κατηγορώ.... Μετά κατηγορώ εσένα! Γιατί είμαι τόσο ευαίσθητη; Γιατί σ' ερωτεύτηκα τόσο; Γιατί με απορρίπτεις; Αφού άλλα μου έλεγες....... Δεν ξέρω ποιος απ' τους δυο μας είναι περισσότερο μπερδεμένος.... Ποιος απ' τους δυο νοιώθει τόσα πολλά αντιφατικά συναισθήματα ταυτόχρονα.... Ποιος φταίει; Σ' ερωτεύτηκα....εσύ φταις....

Delete

Εχω ξαναγράψει για ανώνυμα σχόλια. Σήμερα θα γράψω λίγες γραμμές για υβριστικά σχόλια. Σχόλια που δεν έχουν να κάνουν με αυτά που γράφω αλλά με μένα προσωπικά. Σίγουρα τα άτομα που γράφουν για να βρίσουν άσχημα κάποιον που δε γνωρίζουν καν έχουν σοβαρά προβλήματα. Δε νομίζω πως χρειάζεται να είσαι ειδικός για να το καταλάβεις αυτό. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να διαγράφω τα σχόλια τους. Ανοίχτηκα σ' αυτό το blog. Το ένοιωσα σαν ημερολόγιο και έγραψα πράγματα που θα έλεγα μόνο στις κολλητές μου. Το είπα πως θα εκτεθώ και το έκανα. Ετσι έγινα και ευάλωτη σε κάθε είδους κακόβουλο σχόλιο. Αυτό που με παραξενεύει είναι πως ο κόσμος θεωρεί πως γράφω για να με λυπηθούν. Η πως θέλω να με συμβουλέψουν. Εχω τους δικούς μου ανθρώπους γι αυτά. Δε θέλω ούτε οίκτο ούτε συμβουλές. Εδώ και κάποιες μέρες δεν ανέχομαι ούτε τα υβριστικά σχόλια προς το πρόσωπό μου! Στην αρχή δημοσίευσα ένα δυο σσχόλια...αλλά τέρμα. Η serenata είναι ο δικός μου χώρος, όποιος θέλει να κάνει κήρυγμα ή να βρίσει ας πάει αλλού! Δεν πρόκειται να το ανεχτώ άλλο! Γράφω αυτές τις γραμμές για όσους έχουν σκοπό να συνεχίσουν να μου στέλνουν τέτοια μηνύματα. Ας ξέρουν, λοιπόν πως θα τα διαγράφω αμέσως! Αρκετά ανέχθηκα τον κάθε άρρωστο. Τέρμα ας το γνωρίζουν όλοι όσοι χαίρονται στη σκέψη πως θα με ταπεινώσουν με τις βρισιές τους. Δε θ' ασχοληθώ άλλο μαζί τους.

Αλλη μια μέρα χαμένη....

Ποτέ δεν άντεξα τα παιχνιδάκια με τους άντρες. Αυτά τα περί μυστηρίου δεν μου ταιριάζουν. Στους περισσότερους άντρες όμως δεν αρέσει η ευθύτητα στη γυναίκα. Το θέλουν το μυστήριο, το παιχνιδάκι.... Αλλα λέμε κι άλλα θέλουμε δηλαδή. Ακόμα και τώρα δεν τους καταλαβαίνω... Εσπαγα τα μούτρα μου αλλά δε μπορούσα να παριστάνω κάτι που δεν είμαι. Και τους τελευταίους μήνες...καθόλου δε με νοιάζει τι θέλουν οι άντρες γενικώς..... Το μόνο που με νοιάζει είναι τι θέλεις εσύ! Είπες πως σου άρεσε το γεγονός πως δεν είμαι 'δήθεν'. Σε συγκίνησε είπες το email μου...σ' έκανε να θέλεις να με φιλήσεις. Είπες και άλλα πολλά... Δεν ξέρω αν σκέφτηκες πως λειτούργησαν σε μένα.... Τόσα πολλά πράγματα αλλά πίσω από μια βιτρίνα. Μπορείτε να κοιτάτε αλλά να μην αγγίζετε! Γιατί μου τα είπες ΟΛΑ αυτά ενώ είσαι σε σχέση; Μια σχέση που προσωπικά δεν καταλαβαίνω. Με απόσταση..... Εκείνη είναι σε άλλη πόλη και πηγαίνεις Σαββατοκύριακα να τη δεις. Κατά τη γνώμη μου όταν έχεις μια σχέση μετά από ένα χρονικό διάστημα ξέρεις πόσο την αγαπάς και ένας απ' τους δυο αλλάζει τόπο. Αυτή τη σχέση την έχεις χρόνια! Μου φαίνεται ασύλληπτο να είσαι με κάποιον τόσα χρόνια και να ζείτε χώρια..... Μετά από τόσον καιρό ή χωρίζεις ή συζείς(για να μην πω παντρεύεσαι). Αυτή όμως είμαι εγώ.... Ετσι βλέπω τα πράγματα εγώ. Και ναι, δεν το καταλαβαίνω, αλλά σύμφωνα με το δικό μου χαρακτήρα. Ηθελα να σε δω σήμερα.... Τόσο όμορφη μέρα... Ηθελα να πάμε στο καφέ/μπαράκι που ξέρουμε και οι δυο και μας αρέσει. Να καθίσουμε στον κήπο, να πιούμε καφέ ή ποτό. Να ανοιχθείς όπως είπες πως θέλεις.... Να δω τη δική σου πλευρά..... Πως μένεις με μια γυναίκα τόσα χρόνια με τόση απόσταση ανάμεσα σας; Πως αντέχεται να βλεπόσαστε μόνο Σαββατοκύριακα; Δε θα σε δω όμως..... Το χειρότερο είναι πως ξέρω πως είσαι αγκαλιά με μια άλλη! Οταν εγώ ονειρεύομαι να σ' έχω στη δική μου αγκαλιά.... Δεν ξέρω πόσο την αγαπάς....αν έχει νόημα να σε διεκδικήσω... Πρέπει να σ' ακούσω πρώτα.... Πρέπει να κάνω υπομονή.... Να κάνω υπομονή, εγώ η ανυπόμονη! Δε θέλω να σε σκέφτομαι αυτές τις ώρες. Τις ώρες που περιμένω.... Που είσαι με την άλλη... Ειλικρίνεια.... Ησουν ειλικρινής απέναντί μου, δεν κρύφτηκες... Μετά την μεγάλη κουβέντα και τα ατελείωτα μηνύματα προχθές... Μετά την πρόταση σου να πάμε σε πάρτυ μαζί, να με συνοδεύσεις.... Την πρόταση που απέρριψα..... Προσγειώθηκα απότομα χθες το απόγευμα....... Γιατί ακόμα και το πρωί ανταλλάσσαμε μηνύματα... Πως να βρω το κουράγιο να σου μιλήσω τη Δευτέρα; Θα 'σαι ζεστός ακόμα απ' την αγκαλιά της;.... Το παιχνίδι μου φαίνεται χαμένο πριν καν αρχίσει...... Και να φανταστείς σκεφτόμουν να σε διεκδικήσω.... Αλλη μια μέρα μακριά σου...... Χαμένη μέρα....

Δεύτερη φορά(;)

Θα σε χάσω ξανά το ξέρω....... Μα δεν τολμώ... Δεν τολμώ να σε πλησιάσω. Κι εσύ..... Χαμπάρι δεν παίρνεις; Από πότε οι γυναίκες έγιναν κυνηγοί; Από πότε ξεκίνησε αυτός ο φεμινισμός; Δεν ξέρω...ποτέ δε χρειάστηκε να κάνω εγώ τις κινήσεις... Ποτέ δε χρειάστηκε να κυνηγήσω.... Γι αυτό ξέρω θα σε χάσω κι αυτή τη φορά. Η ζωή δε δίνει πολλές ευκαιρίες. Σ' έφερε μπροστά μου σαν από θαύμα δεύτερη φορά. Κι εγώ έχω παγώσει.... Κι εσύ δεν καταλαβαίνεις; Καθόλου δεν καταλαβαίνεις πόσο σε θέλω; Περιμένεις από μένα; Εγώ στήλη άλατος.... Εσύ σαν την άμμο φεύγεις μες απ' τα δάχτυλα μου.... Χάνεσαι.... Ο χρόνος κυλά... Τρέμω στη σκέψη πως σε χάνω....... Χθες με τον αέρα και τη βροχή ονειρευόμουν πως ήμουν στην αγκαλιά σου... Δεν μπορούσα ούτε να διαβάσω ούτε να κοιμηθώ.... Σε σκεφτόμουν....... Ελεγα πως θα σε φέρει κοντά μου ο αέρας...... Δε σ' έφερε και σε φώναζα σε κάθε αστραπή.... Νόμιζα θα το σκεφτείς...... 'Θα βρεθεί χρόνος και για μας'..... Ετσι είχες πει.... Μα θα το ξέχασες. Οπως ξέχασες και μένα... Σε φώναζα στον άνεμο..... Σε φώναζα στις αστραπές.... Δεύτερη φορά που σε βρίσκω δεύτερη φορά που θα σε χάσω.... Και πονάει περισσότερο αυτή τη φορά. Δε σε νοιάζει άραγε ή δεν ξέρεις; Από ντροπή δε με πλησιάζεις ή από αδιαφορία; Δε μπορώ να μαντέψω.... Να ξερες μόνο πόσο σε θέλω.... Πόσο θα θελα να χωθώ στην αγκαλιά σου και να μη φύγω ποτέ..... Να μείνω εκεί...το πρόσωπο ν' ακουμπάει στο λαιμό σου... Να κουρνιάσω στην αγκαλιά σου.... Ακούω το γέλιο σου..... Πάρε με κοντά σου...... Δεύτερη φορά σε βρίσκω.... Δεύτερη φορά έρχεσαι στη ζωή μου..... Και γω δε μπορώ να κάνω τίποτα..... Κράτα με εσύ μια φορά....... Πάρε με κοντά σου..... Δεν ξέρω πως να σε κρατήσω..... Δε θ' αντέξω να σε χάσω δεύτερη φορά... Η καρδιά μου θα γίνει θρύψαλα.... Κράτα με άγγελε μου......

Αχ και να 'ξερες....

Εξω βρέχει. Πρωτοβρόχι....... 
Πως μοιάζει αυτός ο καιρός με τη διάθεσή μου... 
Μαυρίλα... 
Νύχτα..... 
Και συ που να είσαι;... 
Σε σκέφτομαι... 
Πόσο ανάγκη έχω μια αγκαλιά αυτή τη στιγμή... 
Ν' ακουμπήσω στον ώμο σου, να με σφίξεις κοντά σου και να κλείσω λίγο τα μάτια... 
Να ξεχάσω τα πάντα.... 
Να μυρίζω τ' άρωμά σου έτσι γερμένη πάνω σου... 
Που να 'σαι άραγε; 
Να γυρνάς μες τη βροχή; 
Με σκέφτεσαι άραγε; 
Που είσαι; 
Δεν ξέρεις πόσο ανάγκη σε έχω; 
Βρέχει.... 
Αστράφτει και βροντά..... 
Θέλω να κουλουριαστώ στην αγκαλιά σου. 
Ν' ακούω την αναπνοή σου... 
Θέλω να κλείσω τα μάτια. 
Να ακούω τη βροχή κολλημένη επάνω σου... 
Να ξεχάσω τα πάντα... 
Τις δυσκολίες και τις ασχήμιες της καθημερινότητας. 
Αχ και να 'ξερες πόσο σ' έχω ανάγκη.... 
Οι αστραπές όλο και συχνότερες.... 
Εσύ πουθενά. 
Αχ και να 'ξερες..... 
Να 'ξερες πόσο σε σκέφτομαι... 
Εσένα μόνο.... 
Τη μυρωδιά σου... 
Το χαμόγελό σου..... 
Κοντά σου νοιώθω ασφαλής. 
Οταν με πλησιάζεις και βγάζεις τα γυαλιά σου.... 
Αυτή η κίνηση πόσο μ' αρέσει... 
Χαρακτηριστική δική σου... 
Ακούω τη βροχή και σε σκέφτομαι... 
Που να 'σαι τώρα που σε θέλω τόσο;... 
Αχ και να 'ξερες μόνο πόσο σε νοιάζομαι..... 
Πόσο σε σκέφτομαι.... 
Πόσο θέλω να χωθώ στην αγκαλιά σου...να χαθώ.... 
Κλείνω τα μάτια και σε βλέπω. 
Νοιώθω τη μυρωδιά σου.... 
Πόσο θέλω να με σφίξεις πάνω σου... 
Μη μιλήσεις..μη...μην το χαλάσεις.... 
Ασε με να γύρω πάνω σου... 
Να σ' αγγίξω.... Ασε με να κλείσω τα μάτια με την εικόνα σου.... 
Σφίξε με κοντά σου... 
Μείνε.......

Ο Νίκος Θέμελης που γνώρισα...

Νομίζω πως αυτές τις μέρες κλείνει ένας μήνας από τότε που έφυγε ο Νίκος Θέμελης. Το τραγικό είναι πως εκείνες τις μέρες διάβαζα το τελευταίο του βιβλίο. Μετά το θάνατο του έμαθα πολλά για το Θέμελη. Μέχρι τότε τον ήξερα μόνο ως συγγραφέα. Νόμιζα πως ο Θέμελης σύμβουλος Σημίτη και ο Θέμελης λογοτέχνης ήταν δυο διαφορετικά πρόσωπα. Τη μέρα που πέθανε αλλά και στην κηδεία οι περισσότεροι αναφέρθηκαν σ' αυτόν ως σύμβουλο του Σημίτη και προς το τέλος είπαν λίγα λόγια για το λογοτεχνικό του έργο. Φαντάζομαι πως όσοι έγραψαν τα κείμενα για κείνο τον γνώριζαν από την πολιτική και αμφιβάλω αν κανένας έχει διαβάσει έστω ένα από τα βιβλία του. Εγώ ήμουν από την αντίθετη πλευρά. Τον γνώριζα ως λογοτέχνη αλλά όχι ως πολιτικό. Χρειάστηκε να φύγει για να μάθω για τον 'άλλο' Θέμελη. Εμαθα για την 'άλλη' πλευρά του λογοτέχνη, για τον πολιτικό. Πάντα σεμνός παρά τη δύναμη του... Εμαθα πως υπάρχουν και εξαιρέσεις ανάμεσα σ' αυτούς που ασχολούνται με την πολιτική. Τόσα χρόνια το δεξί χέρι του πρωθυπουργού και ποτέ δεν ακούστηκε... Απ' όσο ξέρω δεν έγινε πλούσιος απ' την πολιτική. Υπάρχουν λοιπόν και αυτοί οι άνθρωποι.... Οι ιδεολόγοι... Η εκτίμηση μου για το λογοτέχνη-πολιτικό Θέμελη μεγάλωσε. Ενας ήσυχος άνθρωπος που δεν εκμεταλλεύτηκε την πολιτική του δύναμη. Εμεινα άφωνη στη σκέψη πως υπάρχουν άνθρωποι σαν αυτόν. Πολιτικοί με δύναμη που δε βρίσκονται στα παράθυρα κανενός καναλιού. Πολιτικοί που περνούν απ' το χώρο χωρίς να μάθουμε για την ύπαρξη τους... Τόσο διακριτικοί! Υπάρχουν λοιπόν και τίμιοι πολιτικοί...δυο λέξεις που δεν πίστευα ποτέ πως θα έβαζα στην ίδια πρόταση... Κρίμα που είναι τόσο λίγοι... Τα λίγα λόγια γι αυτόν στην εισαγωγή του βιβλίου του δεν ανέφεραν τίποτα για ανάμιξη με την πολιτική. Οσοι είχαν διαβάσει βιβλία του έλεγαν το ίδιο ακριβώς πράγμα: πάρα πολύ καλή γραφή. Εμένα με μάγεψε.... Δε διαβάζω πολύ Ελληνες λογοτέχνες αλλά αυτός δεν έμοιαζε με άλλους. Ηταν ο υπέροχος τρόπος που έγραφε... Δεν πλατειάζει, δε γίνεται κουραστικός! Δυσκολευόμουν ν' αφήσω το βιβλίο του κάθε βράδυ. Μαγεύτηκα απ' την ιστορία μιας οικογένεια που ξεδιπλώνει, αρχίζοντας από τη γιαγιά φτάνοντας στα εγγόνια. Πόσο όμορφα που είχε πλάσει τους χαρακτήρες, το κλίμα της επαρχιακής πόλης... Μια ιστορία που ξεκινά απ' τον εμφύλιο και φτάνει σχεδόν στην εποχή μας. Μου είχε κάνει εντύπωση πόσα μηνύματα περνά με το δικό του τρόπο για τον εμφύλιο και την επίδραση που είχε στους ανθρώπους, τον τρόπο ζωής στην επαρχία, τους χαρακτήρες της οικογένειας που περιγράφει... Φαίνεται απλό και εύκολο μα θέλει πολύ μαεστρία! Είναι κρίμα να δίνουν τόση λίγη σημασία στη λογοτεχνική του πλευρά.. Η κυρία που έχει το βιβλιοπωλείο απ' όπου αγοράζω τα βιβλία μου, μου τον πρότεινε ως τον καλύτερο. Από μια γρήγορη ματιά που έριξα πρέπει να έχει όλα τα βιβλία του. Εχουμε χάσει τόσους πολλούς φέτος. Οι πνευματικοί άνθρωποι όταν φεύγουν αφήνουν μεγάλο κενό πίσω τους. Ειδικά τις μέρες που ζούμε τους έχουμε ανάγκη... Εφυγε στα 64 του ο Νίκος Θέμελης. Μας άφησε κατά πολύ φτωχότερους... Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει. ΥΓ.Το βιβλίο που διάβασα εκδόθηκε το 2010. Απ' αυτό υποθέτω πως είναι το τελευταίο του. 'Η Συμφωνία των Ονείρων'. Το συστήνω ανεπιφύλακτα!

Νίκος Θέμελης