Εκθεση και Αντίδραση...

Μερικοί άνθρωποι φοβούνται και τη σκιά τους. Δε μπορώ να σκεφτώ τίποτε άλλο από τη στιγμή που έλαβα ένα email που προσπαθούσε να απαντήσει σε κείμενό μου. Τόσα έχω γράψει για τη φιλενάδα μου, για την ξαδέλφη μου. Το μόνο που μου λένε και οι δυο είναι πόσο τους αρέσουν αυτά που γράφω και ας τις έχω εκθέσει και τις δυο! Μήπως οι άντρες λειτουργούν διαφορετικά; Η να υποθέσω πως όποιος έχει τη μύγα μυγιάζεται; Αλήθεια πόσους χωρισμένους 45ρηδες με παιδιά γνωρίζεται; Νομίζω βρίθει η Αθήνα! Μήπως έγραψα όνομα; Διεύθυνση ή χώρο εργασίας; Γιατί ο συγκεκριμένος θεωρεί πως τον φωτογραφίζω; Μήπως επειδή του είπα πως έγραψα για εκείνον; Ειλικρινά απορώ. Μου έστειλε χθες ένα email. Μου γράφει πως δε θα έπρεπε να με νοιάζει η γνώμη του κόσμου. Μα το γεγονός ότι εκτίθεμαι η ίδια περισσότερο από τους άλλους δε δείχνει πόσο με απασχολεί ο κόσμος. Πικράθηκα. Πικράθηκα γιατί δεν είχε τα κότσια να πάρει ένα τηλέφωνο να μου πει τι σκεφτόταν. Πικράθηκα γιατί ένα μήνα τώρα δεν σκέφτηκε να μου ζητήσει να βρεθούμε για ένα καφέ. Τηλεφωνούσε και ρωτούσε πως είναι τα πλευρά μου. Κρεββάτι δηλαδή και λίγη κουβέντα για να μην πω πως με θέλει μόνο για το σεξ. Τόσον καιρό παιδευόμουν μη θέλοντας να το πιστέψω. Το email όμως ήρθε και έδεσε. Εξαφανισμένος από τη μέρα που ανέβασα το κείμενο που τον αφορούσε και επανήλθε χθες με το ένα email. Με ενοχλεί ο τρόπος που με βλέπουν μερικοί άντρες. Με κάνουν να νοιώθω φτηνή και δεν είμαι! Με κοιτάζουν...και έχει κάτι άσχημο το βλέμμα τους. Ισως αυτό με πειράζει περισσότερο. Μ' ενοχλεί μόνο που το σκέφτομαι. Κλείνω τα μάτια και προσπαθώ να τους ξεχάσω. Αυτούς που με άγγιξαν χωρίς να νοιώθουν τίποτα... Θέλω να μπω στο μπάνιο και να τριφτώ με το σκληρό σφουγγάρι μέχρι να βγάλω το δέρμα μου. Να μην υπάρχει πια τίποτα που άγγιξε κάποιος απ' αυτούς. Θέλω να βγω να με φυσήξει ο αέρας να πάρω τη φρεσκάδα του. Θέλω να ξεχάσω αυτούς τους άντρες, τους εγωιστές. Γιατί είναι εγωιστές. Φαίνεται στη συμπεριφορά τους, παίρνουν χωρίς να δώσουν. Ο σεβασμός που δείχνουν είναι προσποιητός. Ναι, ξέρω, δίνει όποιος έχει να δώσει(και δε μιλάω για λεφτά). Δεν πρέπει να τους κατηγορώ που δεν έχουν να δώσουν. Δεν ανέχομαι όμως να με χρησιμοποιούν! Αν αυτοί είναι λίγοι δεν μπορώ να γίνω και γω όμοιά τους. Αξίζω κάτι περισσότερο, καλύτερο απ' αυτό που δεν έχουν να δώσουν.

Να και μια μικρούλα serenata...δεν είναι γλύκα;

Μετά το χωρισμό...

Σκέφτομαι τα ζευγάρια που γνωρίζω, λίγο ή πολύ. Δε μιλάω για τα παντρεμένα ζευγάρια! Τους άλλους. Τι γίνεται όταν αυτά τα ζευγάρια χωρίζουν; Κάποτε είχαν αγαπηθεί, ή έτσι νόμισαν. Τι γίνεται αυτή η αγάπη; Εντάξει, παίζει ρόλο η σχέση. Πόσο σοβαρή ήταν. Μα δεν έχουν διαλυθεί και σοβαρές σχέσεις; Ζευγάρια που τα έβλεπες και σου φαινόντουσαν τόσο ταιριαστά που ούτε που μπορούσες να τους φανταστείς χωριστά. Χώρισαν όμως... Και ρωτάω ξανά, όλη αυτή η αγάπη, το δέσιμο, τι γίνονται; Ερχεται μια μέρα που ξεχνιούνται όλα; Δεν είναι αυτό μια τρύπα στο παρελθόν; Υπάρχουν 'πολιτισμένοι' χωρισμοί; Χωρίς καυγάδες, φωνές και άσχημες κουβέντες; Ας υποθέσουμε πως ένα ζευγάρι χωρίζει 'πολιτισμένα'. Είναι μαζί από πολύ νέοι και κάποια στιγμή θέλουν να αποκτήσουν και άλλες εμπειρίες. Οταν χωρίσουν μπορούν να μείνουν φίλοι; Η ξαδέρφη μου που ρώτησα ήταν απόλυτη. Μου απάντησε μ' ένα ηχηρό όχι! Πόσοι άραγε είναι αυτοί που δεν πιστεύουν πως μπορεί να υπάρξει φιλία μετά; Και γιατί να μην μπορεί να υπάρξει φιλία; Φαντάζομαι πως μια περίπτωση είναι όταν το ένα μέλος (του ζευγαριού)έχει ακόμα αισθήματα για το άλλο. Δεν ήθελε ίσως να χωρίσει τόσο όσο ο άλλος. Η στην περίπτωση που ο ένας βρίσκει γρήγορα ταίρι και ο άλλος όχι... Οταν ο ένας δείχνει να είναι πιο ευτυχισμένος απ' τον άλλον, μετά το χωρισμό. Νομίζω τότε, όπως και να ήταν η σχέση, εκείνος που δεν ήθελε πολύ να χωρίσει μένει με την απορία... Αυτό το γιατί; Το πως μπορεί να είναι χαρούμενος χωρίς εμένα και γιατί βρήκε τόσο γρήγορα κάποιον άλλον. Νομίζω πως όσο δεμένο και να υπήρξε ένα ζευγάρι, όσο 'πολιτισμένα' και να έχει χωρίσει πάντα κάποιος θα νοιώθει αυτό το 'τσίμπημα', θα αναρωτιέται γιατί. Οσο περισσότερο το σκέφτομαι τόσο μου φαίνεται υπερβολικά δύσκολο να μείνουν φίλοι δυο άνθρωποι που αγαπήθηκαν πολύ! Και όλα αυτά αν έχουν χωρίσει ομαλά. Οταν ο χωρισμός είναι επώδυνος;....ούτε να το αγγίξω το θέμα δεν μπορώ. Αλλά είτε χωρίζεις 'πολιτισμένα' είτε άσχημα, δεν παύεις να έχεις ζήσει όμορφες στιγμές με τον άλλον. Τι γίνεται με το παρελθόν; Προτιμάς να το ξεχάσεις; Αν διαλέγεις να το ξεχάσεις δε σημαίνει αυτό πως κάτι σε πονά; Πως μπορείς να διαγράψεις έναν άνθρωπο από τη ζωή σου; Τον διαγράφεις γιατί τον αγαπάς, έστω και λίγο, ακόμα ή γιατί σε πλήγωσε; Η και στις δυο περιπτώσεις; Και η λογική λέει πως ένα από τα δυο μάλλον θα συμβαίνει. ΟΚ, αλλά όταν περάσει πολύς χρόνος δε μπορείς ούτε τότε να γίνεις φίλος με τον πρώην; Αν ο ένας είναι ευτυχισμένος και ο άλλος όχι τόσο νομίζω πως δε γίνεται. Ακόμα και στην περίπτωση που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και οι δυο έχουν πετύχει αυτά που ήθελαν στη ζωή τους...γιατί να συναντηθούν έστω; Πάντα ο ένας θα είναι λίγο περισσότερο καλά από τον άλλον. Εκείνος που είναι λίγο καλύτερα(ή έτσι νομίζει)από τον άλλον θα θέλει να τον συναντήσει για να το 'εκδικηθεί' κατά κάποιο τρόπο. Να του δείξει πως είναι καλύτερα χωρίς αυτόν! Απ' όπου και να το πιάσω δε βρίσκω λόγο να συναντηθούν, πόσο μάλλον να μείνουν φίλοι. Δε μου αρέσει που θα το παραδεχτώ, αλλά για άλλη μια φορά η ξαδέρφη μου είχε δίκιο......

Διακρίσεις

Ο ρατσισμός που δείχνει η κοινωνία μας απέναντι στις γυναίκες με βγάζει από τα ρούχα μου! Δεν προσπαθώ να παραστήσω τη φεμινίστρια την καθημερινότητα βλέπω και εξοργίζομαι. Διαβάστε την ιστορία που μου έτυχε και θα καταλάβετε. Αντρας 45 ετών, διαζευγμένος με δυο παιδιά. Τον γνωρίζω από τις αρχές του 2008. Πολύ καλός πατέρας, γεμάτος ενοχές... Βλέπει τα παιδιά του από Παρασκευή απόγευμα μέχρι βράδυ Κυριακής συν μία μέρα μέσα στη βδομάδα. Περνάει Χιστούγεννα-Πρωτοχρονιά και Πάσχα και σχεδόν όλο τον Αύγουστο με τα παιδιά του. Μεταξύ της δουλειά του, των παιδιών και των οικογενειακών του υποχρεώσεων προσπαθεί να βρει χρόνο για μια γυναίκα. Εχει δηλώσει πως δεν έχει σκοπό να ξαναπαντρευτεί αλλά ούτε να συζήσει. Αυτός ο άντρας δεν είναι δημιούργημα της φαντασίας μου. Υπάρχει! Δεν μπορώ να καταλάβω τι ζητάει. Μπορώ, μάλλον αλλά δε θέλω. Μου έχει πει από την αρχή ό,τι του αρέσω εμφανισιακά και ενδιαφέρεται για μένα, με το δικό του τρόπο. Δε με θέλει μόνο για σεξ αλλά και για τις ποιοτικές συζητήσεις που μπορεί να κάνει μαζί μου. Προσωπικά δε με αφορά μια τέτοιου είδους σχέση. Τι να τον κάνω έναν άντρα που θα τον βλέπω μια δυο το πολύ φορές την εβδομάδα έξω τα Παρασκευοσαββατοκύριακα και οι γιορτές. Μου φαίνεται σα να γυρίζω στις σχέσεις που κάναμε στα 20! Καμία σχέση με σύντροφο. Ε! λοιπόν ο άντρας αυτός περνά τον εαυτό του για κελεπούρι. Και πολύ πιθανόν για άλλες γυναίκες να είναι! Εαν εγώ που είμαι γυναίκα ζητούσα τα ίδια θα με παρατούσαν. Αν όχι όλοι, αρκετοί πάντως. Ασε την 'κοινωνία'..... Στα μάτια του κόσμου εκείνος είναι ο σωστός πατέρας, ο καλός άνθρωπος...το κελεπούρι. Τη γυναίκα στη θέση του θα τη λέγανε τσούλα. Αυτή η διάκριση με ενοχλούσε ανέκαθεν. Ξέρω πως δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα όσα χρόνια και αν περάσουν. Αυτή είναι η κοινωνία μας. Μπορεί εμένα να μη με αφορά ο κόσμος και η γνώμη του, ήρθε όμως στιγμή που γνωστός μου είπε τι λένε για μένα άτομα τις ηλικίας μας μάλιστα και δεν το κρύβω, στενοχωρήθηκα! Είναι πολύ δύσκολο τελικά να περνάς μια ζωή κάνοντας αυτό που σε ικανοποιεί, που σε γεμίζει αψηφώντας τον κόσμο. Ερχεται μια στιγμή, όπως ήρθε για μένα, που η γνώμη του κόσμου τελικά μ' έκανε να κλάψω. Δεν έπαψα να υποστηρίζω τις απόψεις μου. Δεν είμαι όμως το ίδιο απόλυτη όπως ήμουν. Ξέρω πως ο κόσμος που έχω γραμμένο στα παλιά μου παπούτσια θα με πληγώσει κάποια στιγμή ξανά. Καλύτερα λοιπόν να προσέχω λίγο και να προετοιμάζομαι πολύ......

Παιδικοί φίλοι...

Οσο είμαστε μικροί οι φίλες και οι φίλοι είναι πολλοί.
Μεγαλώνοντας όμως ο κύκλος μικραίνει τρομακτικά.
Είναι που διαμορφώνεται ο χαρακτήρας μας;
Γινόμαστε πιο επιλεκτικοί;
Πάντως ένα είναι σίγουρο, βλέπουμε ελαττώματα στους παιδικούς φίλους.
Ανθρωποι με τους οποίους μεγάλωσες μαζί ξαφνικά σου φαίνονται πολύ επιφανειακοί, πολύ χαζοί, υπερβολικά κουτσομπόληδες ακόμα και κακοί!
Σα να ξυπνάς μια μέρα και ανακαλύπτεις πως δεν έχεις τίποτα κοινό με τη φίλη που μένει δίπλα σου, που μεγάλωσες μαζί, που έχεις μοιραστεί τόσα μυστικά...
Το γεγονός πως εκείνη παντρεύτηκε ενώ εσύ όχι σίγουρα είναι θέμα.
Εκτό από αυτό, που σίγουρα παίζει ρόλο,τι άλλο συνέβη;
Αλλαξες εσύ;
Αλλαξε εκείνη;
Αλλάξατε και οι δυο προς διαφορετικές κατευθύνσεις όμως;
Η μήπως εσύ προχώρησες, εξελίχθηκες ενώ εκείνη έμεινε η ίδια;
Και αν είναι έτσι γιατί το βλέπεις τώρα;
Φαίνεται, όσο πιο μικροί είμαστε τόσο μεγαλύτερες ανοχές έχουμε.
Μεγαλώνοντας βλέπουμε καθαρότερα, μας ενοχλούν πράγματα που στην εφηβεία αλλά κυρίως πριν δεν τα παρατηρούσαμε.
Και μιλάμε για ανώδυνα πράγματα.....
Οχι για κακίες και πισώπλατα μαχαιρώματα!
Το γεγονός είναι ότι ξεκόβουμε από τους παιδικούς μας φίλους, από μια ηλικία και μετά.
Κάτι άλλο που έχω παρατηρήσει είναι πως οι γυναίκες χάνονται από τις παιδικές φίλες πολύ περισσότερο από τους άντρες.
Μήπως τελικά αυτό που λένε οι άντρες, για τις δυνατές φιλίες τους, δεν είναι καθόλου μύθος;
Δεν ανήκω στους ανθρώπους που κάνουν διαχωρισμό μεταξύ ανδρών και γυναικών.
Η πραγματικότητα όμως με διαψεύδει...εν μέρη.
Προσωπικά μου έχει μείνει μόνο μια παιδική φίλη.
Υπήρχαν άλλες δυο.
Η μια αποδείχτηκε φίλη-φίδι και με την άλλη βρεθήκαμε να μην έχουμε τίποτα μα τίποτα κοινό.
Τουλάχιστον η δεύτερη δε με πλήγωσε.
Παράλληλα βλέπω πως και οι παιδικοί μου φίλοι απομακρύνθηκαν.
Απομακρύνθηκαν από μένα, μεταξύ τους, οι άντρες πια εξακολουθούν να είναι φίλοι όπως παλιά.
Είναι αυτό το δέσιμο μεταξύ ανδρών που δεν το έχουμε οι γυναίκες.
Επίσης οι άντρες δε ζητάνε και πολλά από τους φίλους τους.
Πολλοί απ' αυτούς αρκούνται στο να πίνουν μπίρες μαζί, να βλέπουν ποδόσφαιρο και να μιλάνε για γυναίκες.
Εντάξει υπάρχουν και καλλιεργημένοι άντρες που πολλές φορές βιώνουν τα προβλήματα που έχουν οι γυναίκες με τις παιδικές φίλες τους.
Οταν όμως παύεις να κάνεις παρέα με την παιδική σου φίλη δεν αποποιήσαι ένα κομμάτι από το παρελθόν σου;
Τι κάνεις με εκείνα τα χρόνια της παιδικής αθωότητας, αφού δεν έχεις την παιδική φίλη που τα μοιράστηκες να μιλήσεις γι αυτά;
Τι συμβαίνει όταν θυμάσαι όμορφα περιστατικά που τα έζησες μ' έναν άνθρωπο με τον οποίο δε μιλάς πια;
Προτιμάς να μην τα θυμάσαι;
Είναι γέλια και σκανδαλιές που έγιναν από σένα και ένα πρόσωπο που δε θέλεις να εμφανίζεται πια στη μνήμη σου.
Πολύ οδυνηρό να αποφεύγεις τόσο όμορφες στιγμές.
Δε φτάνει που μεγαλώνουμε, μας πονάνε και οι όμορφες μνήμες των παιδικών μας χρόνων.....

Δέκα λεπτά...

Είμαι αισιόδοξη. Η ζωή δεν ήταν πάντα όπως την περίμενα. Μερικοί άνθρωποι τα βρίσκουν όλα έτοιμα. Εγώ ανήκω σ' αυτούς που χρειάστηκε να αγωνιστούν. Δεν παραπονιέμαι όμως. Πήρα πολλές λάθος αποφάσεις, το αναγνωρίζω. Αν δεν σπάσεις τα μούτρα σου όμως δε μαθαίνεις... Η πείρα δε διδάσκεται. Πρέπει να ζήσεις τα καλά και τα άσχημα. Για όσα έκανα, ακόμα και εκείνα που ήταν λάθος επιλογές δε μετάνιωσα ποτέ. Τουλάχιστον είδα πως ήταν. Μετανιώνω για πράγματα που θα μπορούσα να κάνω αλλά δεν έκανα. Μετανιώνω γιατί όλα όσα δεν έκανα γίνονται κάτι στιγμές μια μεγάλη σαπουνόφουσκα που μέσα τις βλέπω πόσο καλά θα ήταν αν είχα ακολουθήσει εκείνο το δρόμο και όχι τον άλλο. Το ξέρω πως δεν έχει νόημα μα έτσι είμαι. Εχω μια θεωρία. Κάθε στιγμή της ζωής μας παίρνουμε και μια απόφαση που μας οδηγεί κάπου. Οι επιλογές είναι πολλές, η απόφαση όμως μία. Στις διαδρομές που κάνω το πρωί θα μπορούσα να πάρω τον ένα δρόμο ή τον άλλο. Αποφασίζοντας να πάρω ένα δρόμο μπορεί να συναντήσω κάποιον ή να δω κάτι. Αν πάρω άλλο δρόμο μπορεί να συμβεί κάτι άλλο. Δεν πιστεύω στη μοίρα. Πιστεύω στις αποφάσεις που παίρνουμε κάθε στιγμή στη ζωή μας. Ακόμα και σε σχέση με τα φυσικά φαινόμενα, δεν υποστηρίζω βέβαια πως μπορούμε να τα επηρεάσουμε, αλλά μπορούμε με τις αποφάσεις μας να είμαστε εκεί που γίνεται ο σεισμός(πχ) ή όχι. Καμιά φορά μπορεί να παίζει και η τύχη το ρόλο της. Εκείνος που έμπλεξε στην κίνηση και επειδή άργησε έχασε το αεροπλάνο που τελικά έπεσε, είναι τυχερός ή απλά διάλεξε το δρόμο που θα τον καθυστερούσε; Τυχερός είναι εκείνος που κέρδισε το λαχείο, λέμε. Είναι τυχερός όμως ή απλά επέλεξε το λαχείο που κέρδισε; Θα μπορούσε να είχε διαλέξει κάποιο άλλο και να μην κέρδιζε. Μπερδεύομαι με το θέμα της τύχης. Μήπως είναι και αυτή κομμάτι των αποφάσεών μας; Αυτές οι αποφάσεις είναι που κάνουν τη ζωή μας αυτή που είναι. Οι αποφάσεις που παίρνουμε κάθε στιγμή. Πριν χρόνια είχα δει μια ταινία, Sliding Doors, λεγόταν. Εδειχνε μια γυναίκα που έφτανε στο μετρό την ώρα που ξεκίναγε. Πως θα ήταν η ζωή της αν προλάβαινε να μπει και πως αν έχανε το τρένο. Ενα τόσο απλό γεγονός πόσο μπορεί να αλλάξει τη ζωή κάποιου. Ενας φίλος μου είχε πει παλιά πως γνώρισε τη σημερινή γυναίκα του. Τουρίστες και οι δυο στη Σαντορίνη, αποφάσισαν να φύγουν μαζί. Εκείνη άργησε δέκα λεπτά μα αυτός την περίμενε. Αυτά τα δέκα λεπτά έκαναν τη ζωή του αυτή που είναι. Αν είχε δεν την είχε περιμένει δε θα γνωρίζονταν και δε θα ήταν παντρεμένοι σήμερα. Πόσες φορές αποφασίσαμε αν θα περιμένουμε ή όχι κάποιον; Πόσες φορές διαλέξαμε δρόμο που μας καθυστέρησε; Πόσες φορές πήγαμε με ταξί αντί για μετρό; Τι θα μπορούσε να συμβεί αν είχαμε πάρε την άλλη απόφαση; Πιθανόν τίποτα. Μπορεί όμως να είχε αλλάξει η ζωή μας ολόκληρη. Σκεφτείτε εκείνον που περίμενε δέκα λεπτά......

Γκρίζα serenata.....

Ο Γιακούμπ των αισθηματικών υποθέσεων...

Δεν ξέρω αν σας το είπα αλλά είμαι ερωτευμένη. Ναι, ναι είναι επίσημο. Και δεν πρόκειται για ένα τυχαίο έρωτα, τσιμπημένη μαζί του ήμουν και παλιά όταν τον πρωτογνώρισα. Επειδή λοιπόν είναι κάτι σοβαρό γιαυτό κοίταξα στο facebook να δω το ζώδιό του. Τόσο σοβαρά τα πράγματα! Είδα λοιπόν την ημερομηνία αλλά δεν κατάλαβα. Εψαξα λοιπόν μέσω internet τη Λίτσα Πατέρα, που σε τέτοια ζητήματα είναι ειδική. Ο τύπος λοιπός μου γράφει η Λίτσα είναι Παρθένος. Και μου το λες έτσι κατάμουτρα θα της έλεγα αν την είχα μπροστά μου! Γιατί Παρθένος είναι η ξαδέρφη μου, που έχουμε μεγαλώσει μαζί και μπορεί να τη λατρεύω αλλά είναι πολύ παράξενη. Να σκεφθείτε όταν ήμασταν μικρές μου έλεγε πως οι γονείς μου με έχουν πάρει από τους γύφτους! Και όταν εγώ της απαντούσα πως αυτό αποκλείεται γιατί κανένα γυφτάκι δεν είναι ξανθό με γαλανά μάτια μου πετούσε πως ήμουν αποτυχημένο γυφτάκι και γιαυτό και οι γύφτοι με έδωσαν! Μάλιστα. Τέτοια τραύματα κουβαλάω από μικρή, από την ξαδέρφη μου την Παρθένο. Για το λόγο αυτό όπως είμαι σίγουρη θα καταλάβατε πως και το ειδύλλιο μου είναι καταδικασμένο πριν καν αρχίσει. Γιατί το έψαξα πολύ στο διαδίκτυο με τις συμβουλές της Λίτσας Πατέρα, που όπως είπαμε είναι ειδική. Πως να προχωρήσω έναν μεγάλο έρωτα χωρίς τη συμβουλή της; Είμαι σίγουρη πως συμφωνείτε. Γιστί αγαπητοί μου αναγνώστες, αν σπάσεις το πόδι σου θα πας στον ορθοπεδικό. Ετσι και για τους μεγάλους έρωτες και τα ζώδια θα πας στον άλλο ειδικό που είναι η κυρία Πατέρα.. Και όλα αυτά γιατί πρόκειται για σοβαρό αίσθημα, όχι αστεία! Αν ήταν κάτι απλό δε θα έμπαινα σε τέτοιο κόπο να ψάχνω και να υποχρεωθώ και στη Λίτσα! Αυτό δεν είναι και λίγο. Εχω πέσει λοιπόν στα πατώματα, γνωρίζοντας πως ο έρωτάς μου δε θα προχωρήσει και κλαίω όλη νύχτα! Γιατί; Οχι σας ρωτάω, γιατί να μου τύχει εμένα αυτό; Τι αμαρτίες πληρώνω; Μετά από ένα χρόνο μοναξιάς και περισυλλογής βρήκα και γω τον άντρα της ζωής μου και να μου λέει η Λίτσα πως είναι Παρθένος; Ενα κουτί χαρτομάντιλα έχω χαλάσει από χθες! Μα τέτοια ατυχία; Η Λίτσα μου είπε ούτε να το σκέφτομαι. Δεν ταιριάζουμε λέει καθόλου. Και είπαμε ο λόγος της Λίτσας είναι σοβαρός και δεν υπάρχει περίπτωση να πέφτει έξω! Ε! Να μη βλασφημάμε και τα θεία τώρα. Δεν ξέρω πως να παρηγορηθώ... Πως έγινε αυτό, Κριός εγώ να ερωτευθώ Παρθένο; Αταίριαστος συνδυασμός εντελώς λέει η Λίτσα. Επειδή όμως βλέπω κάτι κεφάλια να κουνιούνται και να μην πιστεύουν, ένα θα σας πω. Το χειρότερο χωρισμό της ζωής μου τον είχα με Τοξότη! Ναι παρακαλώ και ας λένε πως ταιριάζουν Κριοί με Τοξότες. Μου εξήγησε πολύ αργότερα η κυρία Λίτσα, ειδική σ' αυτά τα ζητήματα είπαμε! Είχε να κάνει με τη Σελήνη του, την Αφροδίτη μου και κάτι άλλους συνδυασμούς, που για να είμαι ειλικρινής δεν κατάλαβα, αλλά δε ρωτάνε τον ειδικό. Οχι τον ρωτάνε; Δηλαδή αν σας έλεγε ο Γιακούμπ πως χρειάζεστε μεταμόσχευση καρδιάς θα πηγαίνατε να πάρετε και δεύτερη γνώμη; Οχι, γιατί μερικά πράγματα πρέπει να τα ξεκαθαρίζουμε. Δε θα εμπιστευτώ εγώ τη Λίτσα που έχει προβλέψει ένα σωρό χωρισμούς και άλλους τόσους γάμους! Το Γιακούμπ των αισθημάτων; Οχι πείτε μου!!!!

Ο εφήμερος έρωτας και ο άλλος....

Δεν ξέρω τι να γράψω σήμερα... Ξεκίνησα με τη σκέψη μου στη Λιβύη. Δε θέλω όμως. Πολύς ο θάνατος εκεί και στην Ιαπωνία... Από τις αλλεργίες της άνοιξης, τη Λιβύη και τον Ψωμιάδη καλύτερα να γράψεις για έναν έρωτα, μου πρότεινε η kihli, σοφή τουητοφίλη. Διαβάζω και Ιζαμπέλ Αλιέντε αυτή την εποχή, κάτι θα έπρεπε να έχω 'πάρει'. Μόνο που οι έρωτες που έζησα εγώ δεν κατέληγαν σε χαρά. Καλά, αφού 'κατέληγαν' δε θα μπορούσαν να είναι χαρούμενοι. Οσο ζω έναν έρωτα είμαι ευτυχισμένη(συνήθως)όταν όμως τελειώσει προτιμώ να μη θυμάμαι ούτε τις ευχάριστες, ούτε τις άσχημες στιγμές , πατάω delete! Κάνω μια γενική καθαριότητα ψυχής και προχωρώ ελπίζοντας πως ο επόμενος δε θα έχει ημερομηνία λήξης. Τα πρωινά που βγαίνω βόλτα, πολύ συχνά βλέπω ένα ζευγάρι ηλικιωμένων, πηγαίνουν στο φούρνο μάλλον και κρατιούνται από το χέρι. Τους ζηλεύω...με την καλή έννοια. Εχουν ζήσει μια ζωή μαζί και ακόμα περπατάνε κρατώντας ο ένας το χέρι του άλλου. Μεγάλο πράγμα η αγάπη! Να αγαπάς τον άλλον όπως είναι, με τις ατέλειές του, πακέτο. Με τα στραβά του. Αυτές οι ατέλειες δε μας κάνουν και μοναδικούς; Οι τέλειοι άνθρωποι(αν υπάρχουν)είναι βαρετοί, για μένα. Ξέρω τι θα μου πείτε... Πως με το χρόνο οι ατέλειες γίνονται ενοχλητικές. Κάποτε το πίστευα και εγώ αυτό. Πως η παραξενιά που όσο είσαι ερωτευμένος σου φαίνεται χαριτωμένη, περνώντας τα χρόνια γίνεται ενοχλητική. Τελικά το φιλοσόφησα. Εξαρτάται απ' το είδος της αγάπης. Υπάρχει η 'αγάπη' του 'περνάμε καλά' και η άλλη, η αληθινή. Τώρα πως ξεχωρίζεις τη μια από την άλλη; Εξαρτάται από το χαρακτήρα του κάθε ενός. Από το ποιος είναι και τι ζητάει. Οσο μεγαλώνουμε και (υποτίθεται)ωριμάζουμε, καταλαβαίνουμε σε ποια κατηγορία ανήκουμε και τι ψάχνουμε. Μια εφήμερη σχέση ή μια σχέση ζωής; Πάντα μ' ενοχλούσε αυτό που λέει ο περισσότερος κόσμος. Πως όταν ξεκινάς κάτι, δεν ξέρεις που θα σε βγάλει. Οταν δε θέλεις πολλά, παρά μια εφήμερη σχέση, για το καλοκαίρι, τις γιορτές, για να σε συνοδεύσει σε κάποιες υποχρεώσεις...δεν ξέρεις πως δεν είναι για πολύ; Ε! όταν δεν είναι κάτι τέτοιο μπορεί να κρατήσει από πολύ έως και για πάντα! Ως άτομα εξελισσόμαστε. Ετσι εξελίσσεται και η σχέση. Για να κρατήσει, εκτός απ' το να το θέλουν και οι δυο, θέλει δουλειά. Πρέπει να βλέπεις τη σχέση σαν ένα φυτό. Αν δεν το φροντίσεις θα μαραθεί και θα πεθάνει. Δεν φτάνει μόνη της η αγάπη. Θέλει καθημερινή φροντίδα. Οταν κοιτάτε όμως το ωραίο φυτό που το ποτίζετε, του βάζετε λίπασμα, του μιλάτε και μεγαλώνει και τα φύλα του γυαλίζουν δε χαίρεστε; Το ίδιο γίνεται και με τη σχέση. Η ευτυχία που νιώθεις είναι η ανταμοιβή. Για αυτό εκνευρίζομαι όταν ακούω 'ας ξεκινήσουμε και βλέπουμε στην πορεία'. Οταν ξεκινάς δεν έχεις κάτι στο μυαλό σου; Και στην τελική όλοι θέλουμε να περνάμε καλά! Σύντροφος όμως δεν είναι αυτός που σε θέλει κοντά του μόνο για να περνάτε καλά. Ο σύντροφος φροντίζει, νοιάζεται, προσφέρει τον ώμο του για να κλάψεις, σε κρατά να μη σκοντάψεις...σε σέβεται και φυσικά σ' αγαπάει! Καθένας ανάλογα με το τι θέλει αποφασίζει και προχωρά. Τα ημίμετρα και τις χαζομάρες δεν αντέχω! Οποιος διαφωνεί...περιμένω να ακούσω επιχειρήματα...

μικρή serenata.....

Ελλην ο αγενής....

Πόσο αγενείς είμαστε ως λαός τελικά; Το νοιώθει κανείς μόλις βγεί στο δρόμο. Είτε είσαι οδηγός είτε πεζός κινδυνεύεις ανά πάσα στιγμή. Τα πρωινά βγαίνω για περπάτημα. Ενα πρωί θέλησα να αρχίσω πιο χαρούμενα τη μέρα μου. Φόρεσα λοιπόν τα ακουστικά, ζώστηκα το ραδιοφωνάκι στη μέση μου και βγήκα χαρωπή στο δρόμο. Που να φανταστώ πως ο χάρος με περίμενε στα πρώτα εκατό μέτρα; Υπό μορφή Mercedes και οδηγού που φορούσε σινιέ ρούχα και γυαλιά. Που να το φανταστώ; Η τύχη μου γέλασε εκείνη τη φορά γιατί σταμάτησα να αλλάξω σταθμό στο ραδιόφωνο και είδα το χάρο να περνάει αδιάφορα από μπροστά μου, αψηφώντας το ΣΤΟΠ τους πεζούς και κάθε άλλη προτεραιότητα. Αυτό είναι ένα απλό παράδειγμα και δε θα επεκταθώ γιατί σίγουρα όλοι έχετε ζήσει κάτι παρεμφερές. Φυσικά εγώ σταμάτησα να ακούω μουσική στις πρωινές μου βόλτες...προτίμησα να μην το ρισκάρω. Επίσης σταμάτησα να πηγαίνω για εφημερίδα στον αγενή ψιλικατζή που ενώ εγώ του έλεγα καλημέρα, παρακαλώ και ευχαριστώ εκείνος έβγαζε ένα μουγκρητό. Αποφάσισα πως αν θέλω αγελάδα θα πάω σε χωριό. Είναι πολλά αυτά που έχω σταματήσει, όσα μπορώ βέβαια. Γιατί όταν χρειαστώ κάτι από δημόσια υπηρεσία δεν μπορώ να πάω αλλού. Το διαβατήριό μου λήγει όπου νάναι, αλλά στη σκέψη των ανθρώπων που θα χρειαστεί να αντιμετωπίσω το καθυστερώ. Τα χρόνια που πέρασα για λίγο από άλλες χώρες και αυτά που έζησα ως φοιτήτρια και εργαζόμενη στο εξωτερικό με έκαναν να βλέπω πολλά πράγματα διαφορετικά. Ακούω πολλούς να λένε πως αντιπαθούν τους Αγγλοσάξονες γιατί είναι προσποιητά ευγενείς. Προτιμώ, χίλιες φορές την προσποιητή (αν είναι προσποιητή)ευγένεια από την Ελληνική αγένεια! Οσο για την 'πατροπαράδοτη' Ελληνική φιλοξενία; Το επίσης 'πατροπαράδοτο' Ελληνικό φιλότιμο; Νομίζω ανήκουν σε προηγούμενες εποχές. Δε θέλω να παρακαλάω για αυτονόητα πράγματα. Πέρυσι έβγαλα τον πρώτο μου φρονιμίτη. Μ' έπιασε ένας πόνος και πήγα άρον άρον σε γνωστό γναθοχειρουργό να μου τον αφαιρέσει. Καθηγητής σπουδαγμένος στο εξωτερικό! Εξαιρετική δουλειά! Δεν ένοιωσα τίποτα! Στο τέλος, ζαλισμένη λίγο από τη νάρκωση, τον ρώτησα τι του οφείλω. Απάντηση μεγαλογιατρού; Τριακόσια πενήντα με απόδειξη, διακόσια πενήντα χωρίς απόδειξη. Ζαλισμένη όπως ήμουν, αφού γλίτωσα το εγκεφαλικό, του έδωσα διακόσια πενήντα, δεν πήρα απόδειξη και τον ξαναείδα σε δέκα μέρες για να μου κόψει τα ράμματα. Μην κουνάτε το κεφάλι, εσείς δηλαδή θα δίνατε εκατό περισσότερα για την απόδειξη; Αν είσαστε τόσο νομοταγείς τι να πω; Εμένα πάντως επειδή μου βγαίνει και άλλος φρονιμίτης το σκέφτηκα. Στον ίδιο θα πάω! Ναι, ναι, μην κουνάτε αρνητικά το κεφάλι! Τους φοβάμαι τους οδοντιάτρους! Προκειμένου να πονέσω, τώρα που είμαι και προετοιμασμένη; Εσείς οι αδιάφθοροι να ζητάτε απόδειξη από τους γιατρούς. Εγώ πάντως μόνο έναν γιατρό που δίνει απόδειξη χωρίς να το συζητάει ξέρω. Στην Ελλάδα μας ενοχλεί η 'προσποιητή' ευγένεια και δε μας ενοχλεί η διαρκής αγένεια! Δε μπορώ να το καταλάβω αυτό. Δε θέλω να παρακαλάω το σερβιτόρο να έρθει να πληρώσω! Θα μπορούσα να κάνω μια λίστα με όλα όσα μ' ενοχλούν και πολύ φοβάμαι πως θα σας βρω σύμφωνους. Παρόλαυτά τίποτα δεν αλλάζει. Πως γίνεται; Μου φαίνεται πως οι ίδιοι άνθρωποι που γκρινιάζουν για τη διαφθορά από τη μια πληρώνουν, σαν εμένα, το γιατρό χωρίς απόδειξη. Και λέμε μετά όχι δεν τα φάγαμε μαζί, ναι, σίγουρα δεν τα φάγαμε μαζί αλλά λίγα ο ένας, πολλά ο άλλος, πάρα πολλά ο τρίτος μαζεύονται. Ετσι παίρνει η Ελλάδα την πρωτιά στις διεφθαρμένες χώρες.

Γιατί ρε μαμά;

Γιατί ρε μαμά δε μου είπες την αλήθεια; Γιατί δε μου είπες πόσο άδικη είναι η ζωή; Γιατί η καρδιά μου χτυπάει τόσο ανεξέλεγκτα; Γιατί δεν μπορώ να ολοκληρώσω τη ζωή μου; Φταίνε οι αποφάσεις που παίρνω; Ποτέ θα φαντάστηκα πως θα έπεφτα τόσο έξω.... Σα να πληρώνω αμαρτίες που δεν έχω κάνει. Η καρδιά μου... Ποτέ δεν μπόρεσα να συντονίσω την καρδιά με το μυαλό. Και το χειρότερο; Πάντα ανήκα στους ανθρώπους που οδηγούνται από την καρδιά. Σε όλη μου τη ζωή, όπως και τώρα, ξέρω το σωστό αλλά αυτό είναι αντίθετο με τη φωνή της καρδιάς. Γιατί δε μπορούν να συντονιστούν αυτές οι δυο φωνές; Τρελαίνομαι όταν βλέπω τι είναι σωστό αλλά εγώ θέλω το άλλο που δεν είναι! Υποφέρω ποθώντας εκείνο που η λογική μου λέει πως είναι λάθος. Υποφέρω γιατί δεν προσπαθώ να το αποκτήσω και η καρδιά μου σπαρταρά. Πως μπορούν άλλοι άνθρωποι και ζουν ακούγοντας μόνο τη φωνή της λογικής; Δεν έχουν καρδιά; Δεν έχουν πάθη; Δεν αγαπάνε; Γιατί ρε μαμά να είμαι τόσο μα τόσο διαφορετική; Γιατί πάντα η φωνή της καρδιάς μου ήταν δυνατότερη απ' του μυαλού μου; Γιατί με έκανες τόσο ευαίσθητη; Ξέρω το σωστό και το λάθος, ακολουθώ το σωστό γιατί αυτό μου έμαθες. Δε σημαίνει πως είμαι και ευτυχισμένη όμως. Ενα κομμάτι λείπει.... Πάντα κάτι λείπει. Κουράστηκα πια να μένω με την προσδοκία. Φωνάζει η καρδιά... Τα σωθικά μου πονάνε.... Μήπως ζητάω πολλά; Μήπως άργησα να ζητήσω αυτό που θέλω; Οι προτεραιότητες..... Οταν κάτι μου άρεσε πολύ αφοσιωνόμουν σ' αυτό. Είτε δουλειά είτε άνθρωπος. Ετσι θυσίαζα κάτι άλλο. Για να είμαι καλή στην αγάπη, έμενε πίσω η δουλειά και το αντίστροφο. Γιατί δεν μπορώ να τα έχω και τα δυο; Υπάρχει κανένας που να τα έχει καταφέρει; Παλιά νόμιζα πως είναι νόμος αυτό. Για να έχεις το Α αναγκαστικά θυσιάζεις το Β. Δεν υπάρχουν δουλειές, άνθρωποι που να καταφέρνουν να μη θυσιάζουν τίποτα; Η καρδιά μου χτυπά τόσο δυνατά που νομίζω ακούγεται έξω απ' το σπίτι . Εχω ένα τεράστιο ΘΕΛΩ και ένα το ίδιο τεράστιο ΜΗ... Ποιο απ' τα δυο να ακολουθήσω; Ελα μαμά στο όνειρό μου και πες μου ποιο.......

Αφεντικά και δούλοι...

Δεν ξέρω τί άλλαξε στον ΣΚΑΙ από τότε που δούλευα εγώ. Η αλήθεια είναι πως έχουν περάσει και χρόνια. Μου κάνει εντύπωση όμως που ο Γιάννης Αλαφούζος, ένας άνθρωπος που (τότε)όλοι συμπαθούσαμε, γιατί ερχόταν στην αίθουσα σύνταξης(το θυμάμαι σα τώρα)και μας μιλούσε, ρωτούσε πως τα πάμε, χωρίς ύφος αφεντικού... Με λίγα λόγια, ήταν ένας ιδιοκτήτης που έδειχνε γνήσιο ενδιαφέρον για τους εργαζομένους του που (αυτοί) από την πλευρά τους στην πλειοψηφία τον συμπαθούσαν. Δεν είχα μεγάλη πείρα από 'αφεντικά' όταν τον γνώρισα, μόλις είχα γυρίσει στην Ελλάδα μετά τις σπουδές μου στο Λονδίνο και μου ήρθε η ιδέα να γίνω δημοσιογράφος. Νόμιζα πως θα δούλευα στο BBC...τόσο μακριά νυχτωμένη! Ο ΣΚΑΙ ήταν ο δεύτερος σταθμός που δούλευα και μου είχε κάνει εντύπωση η καλή σχέση που είχαν οι εργαζόμενοι μεταξύ τους. Μπορεί εγώ να είχα προβλήματα, αυτά που με οδήγησαν και στο να φύγω, αλλά ήταν άλλης φύσεως. Σήμερα οι εργαζόμενοι στον ΣΚΑΙ απεργούν. Δεν έχω μάθει λεπτομέρειες. Ξέρω πως ξεκίνησε με τις περικοπές στους μισθούς, κάποιες προστριβές με την ιδιοκτησία του σταθμού και η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν η απόλυση του Αρη Χατζηστεφάνου. Η προσωπική μου άποψη είναι πως αν όλα πήγαιναν καλά, όπως παλιά, η απόλυση αυτή δε θα οδηγούσε στην απεργία των εργαζομένων. Η απόλυση ενός υπαλλήλου, όσο αγαπητός και να είναι δε νομίζω πως μπορεί να είναι η αιτία για τέτοιο ξεσηκωμό. Η κατάσταση όμως, απ' ό,τι καταλάβαινα, ήταν ένα καζάνι που έβραζε οπότε η απόλυση του Χατζηστεφάνου ήταν το καπάκι που πετάχτηκε. Είναι κρίμα για τους ανθρώπους που δουλεύουν στο σταθμό. Οχι τόσο για τα γνωστά ονόματα, περισσότερο σκέφτομαι εκείνους πίσω από το μικρόφωνο, τους νεότερους(όπως ήμουν εγώ), τους χαμηλόμισθους που συνήθως κάνουν την πολύ δουλειά αλλά δεν φαίνονται. Οταν εφημερίδες, κανάλια και σταθμοί κλείνουν το ένα μετά το άλλο...που να βρεις δουλειά ως νέος δημοσιογράφος; Για να μην παρεξηγηθώ, δε θεωρώ λάθος την κίνηση των εργαζομένων στο ΣΚΑΙ! Ειλικρινά τις κινήσεις του Γ. Αλαφούζου δεν μπορώ να εξηγήσω. Σκέφτομαι όμως και την επόμενη μέρα. Τι θα απογίνουν όλοι αυτοί αν κλείσει(κατά πως φαίνεται) ο σταθμός; Μήπως θα πρέπει να οργανωθούν μεταξύ τους; Μήπως, λέω εγώ η απέξω, θα ήταν λογικό να αφήσουν τ' αφεντικά και να δουν αν μπορούν να στήσουν ένα σταθμό μόνοι τους... Δεν έχω ιδέα πως θα μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο αλλά μου αρέσει σαν σκέψη. Κάτι μου λέει πως το έχουν κατά νου και εκείνοι. Κουράγιο ρε παιδιά!

Το δράμα όσων κατάφεραν να επιβιώσουν σεισμού και τσουνάμι στην Ιαπωνία.

Οι μέρες που συμπάσχαμε με τον Ιαπωνικό λαό πέρασαν. Η Ιαπωνία έγινε δεύτερη και τρίτη είδηση. Ο σεισμός στην παγκόσμια συλλογική συνείδηση έχει σχεδόν σβηστεί και τη θέση του έχει λάβει ο εφιάλτης της διαρροής ραδιενέργειας. Ωστόσο, το δράμα όσων κατάφεραν να επιβιώσουν παραμένει αναλλοίωτο. Εχουν γίνει τραγικά λάθη. Μόνο που για τους Γιαπωνέζους, αυτή τη στιγμή προέχει η σωτηρία της πατρίδας τους και άλλων χωρών. Ισως όταν πάψουν να ζουν μέσα σ' αυτό τον εφιάλτη αποδώσουν ευθύνες. Προς το παρόν, όσοι γλύτωσαν από τη λαίλαπα πρέπει να επιβιώσουν και να κάνουν αυτό που πρέπει. Κατάφερα να μαζέψω μερικές μικρές ιστορίες ανθρώπων που έζησαν αλλά δεν ξέρω αν αυτοί είναι οι τυχεροί... Η Γιόση Κικούσιι είναι μια από τους θεωρούμενους τυχερούς, αφού κατάφερε να δει και την 'επόμενη μέρα'. Στέκεται στα χαλάσματα του σπιτιού της, στο Ισινομάκι, με δάκρυα στα μάτια. Μετά από τόσες μέρες που ψάχνει συνειδητοποίησε πως οι ηλικιωμένοι γονείς της δεν υπάρχουν πια. Η εικόνα που αντικρίζει κανείς στο Ισινομάκι παραμένει λίγο ως πολύ ίδια με την πρώτη στιγμή. Τα πάντα έχουν καλυφθεί από πηχτή μαύρη λάσπη που μυρίζει άσχημα. Η νεαρή γυναίκα σκύβει να μαζέψει πεταμένες φωτογραφίες για να ανακαλύψει πως δεν είναι της δικής της οικογένειας. Κάποιοι άγνωστοι χαμογελούν στο φωτογραφικό φακό ανύποπτοι για αυτό που θα συμβεί στις 11 Μαρτίου του 2011. Ζουν αυτοί οι άγνωστοι ή χάθηκαν για πάντα; Ερωτήσεις που δύσκολα βρίσκουν απάντηση. Οσοι επέστρεψαν στις ρημαγμένες πόλεις της βορειοανατολικής ακτής έχουν να πουν απελπιστικά όμοιες ιστορίες. Μαζί με τα σπίτια και τους αγαπημένους τους έχει χαθεί το παρελθόν τους. Αλλη πόλη. Ενας βουδιστής μοναχός στέκεται μπροστά στον κατεστραμμένο ναό. Λέει στους δημοσιογράφους πως ψάχνει τους πιστούς. Στη βουδιστική θρησκεία οι νεκροί πρέπει να αποτεφρώνονται. Κάτι τέτοιο όμως είναι αδύνατον να γίνει. Για το λόγο αυτό έχουν δημιουργηθεί ομαδικοί τάφοι. Τραγικό πράγμα να χάνεις τα αγαπημένα σου πρόσωπα αλλά και να μην μπορείς τους κηδέψεις όπως πρέπει. Ο βουδιστής μοναχός είναι απελπισμένος. Φοράει τα ρούχα κάποιου ψαρά που του έδωσαν μια και η βουδιστική 'ρόμπα' καταστράφηκε από το τσουνάμιι. Μια αλλη πόλη, μια άλλη ιστορία. Ο 33χρονος Watanabe δουλεύει στη Simitomo Corp. Την πρώτη μέρα ο προϊστάμενος του είπε 'θα μπορούσες να πας σπίτι'. Την δεύτερη μέρα, 'καλύτερα να πήγαινες σπίτι'. Την τρίτη μέρα 'πήγαινε σπίτι'! Παρόλα αυτά ο Watanabe μένει μέχρι τις δυο τη νύχτα στο γραφείο για να προλάβει να τελειώσει τους ισολογισμούς που πρέπει να παραδοθούν συγκεκριμένη μέρα. Εκεί βλέπω πόσο διαφορετικός είναι αυτός ο λαός! Ξαναβλέπω τα videos που βγήκαν την πρώτη μέρα. Η αντίδραση τους στο φονικό σεισμό ήταν μοναδική. Εβλεπες τις αντιδράσεις των Ευρωπαίων που ζουν στην Ιαπωνία και τις αντιδράσεις των Γιαπωνέζων. Οι Ιάπωνες τακτοποιούσαν τα γραφεία μόλις τελείωνε ο σεισμός και ξανακάθονταν να συνεχίσουν τη δουλειά τους. Γνωστός μου που είχε επισκεφθεί το Τόκυο πριν χρόνια μου είπε πως με το που φτάνεις στο αεροδρόμιο σου δίνουν ένα φυλλάδιο με οδηγίες για τη συμπεριφορά σου σε περίπτωση σεισμού. Καταυλισμοί. Σε έναν από τους μεγάλους καταυλισμούς βρίσκεται μια Γιαπωνέζικη οικογένεια. Οι ηλικιωμένοι γονείς με την πολύ νέα κόρη τους. Οι Ιάπωνες σέβονται πολύ τους ηλικιωμένους. Η κόρη στέκεται στο πλευρό των γονιών της. Ο πατέρας κοντεύει τα 90 και είναι άρρωστος με καρκίνο του προστάτη. Η κατάστασή του είναι πολύ άσχημη γιατί τα φάρμακα χάθηκαν στο τσουνάμι και είναι αδύνατο πια να να βρεθούν, εκεί μάλιστα. Αναρωτιέται τι θα απογίνει ο πατέρας της χωρίς φάρμακα. Δυστυχώς είναι πολλοί οι ηλικιωμένοι και οι άρρωστοι στους καταυλισμούς. Ο σεισμός και το τσουνάμι αφάνισαν πολλά χωριά στη βορειοανατολική ακτή. Ο πληθυσμός της Ιαπωνίας αποτελείται βασικά από ηλικιωμένους ανθρώπους. Αυτό σημαίνει πως δεν θα έχουν το κουράγιο να τα ξαναχτίσουν... Μια ιστορία ακόμα. Κάλεσαν μια γιαπωνέζα μαραθωνοδρόμο να τρέξει στο μαραθώνιο του Λος Άντζελες. Η μαραθωνοδρόμος είχε ηθικό δίλημμα στην αρχή. Αν έτρεχε αυτές τις μέρες μήπως προσέβαλλε την πατρίδα της που ζούσε τις δυσκολότερες μέρες; Αν πάλι δεν έτρεχε θα προσέβαλλε τη χώρα που την είχε καλέσει. Αποφάσισε να τρέξει. Η εποχή ήταν πολύ δύσκολη για να προπονηθεί. Οταν έφτασε στο Λος Άντζελες έβρεχε καταρρακτωδώς. Ετοιμάστηκε σε άσχημες συνθήκες. Ετρεξε στη βροχή. Δεν κέρδισε, αλλά ήταν πολύ χαρούμενη από την αντίδραση του κόσμου. Απ' όπου περνούσε φώναζαν 'Go Japan'! Στους δημοσιογράφους που την περίμεναν στον τερματισμό, είπε πως ένοιωσε πως μέσα από τις φωνές του κόσμου ένοιωσε πως τρέχοντας βοήθησε με τον τρόπο της να γίνει πιο γνωστό το δράμα της πατρίδας της. Με εντυπωσιάζει η ψυχραιμία που δείχνουν σ' αυτές τις ακραίες καταστάσεις που ζουν αυτοί οι άνθρωποι. Δεν κλαίνε όπως όλοι οι άλλοι. Τα πρόσωπά τους καθαρά και χαμογελαστά ακόμα και όταν βουρκώνουν. Νοιώθω δέος απέναντι σ' αυτό το λαό. Θα κλείσω με μια τελευταία μικρή ιστορία. Η 24χρονη Αμερικανίδα δασκάλα ονειρευόταν να ζήσει και να εργαστεί στο Τόκυο. Τα κατάφερε. Το όνειρό της πραγματοποιήθηκε. Στις 11 Μαρτίου 2011 οι γονείς της ενημερώθηκαν πως το νήμα της ζωής της κόπηκε απότομα μετά το σεισμό στην Ιαπωνία. Ο φοβερός σεισμός για τους Ιάπωνες παραμένει μια ανοιχτή πληγή που δε θα κλείσει εύκολα. Ακόμα και αν αντιμετωπιστεί η ραδιενεργός διαρροή των πυρηνικών αντιδραστήρων.

Ας εκτεθώ λιγάκι....

Ξεκινάω να γράψω για τα γεγονότα των ημερών και με πιάνει πονοκέφαλος... Οταν δεν πονάει το κεφάλι πονάει το στομάχι..... Εχω και τον πόνο στα πλευρά... Τις τελευταίες μέρες, ενώ έχω προετοιμάσει ένα μεγάλο σπονδυλωτό κείμενο για την Ιαπωνία και δεν μπορώ να το ξεκινήσω. Δεν τεμπελιάζω, ίσα ίσα έχω περάσει πολλές ώρες προσπαθώντας να το ολοκληρώσω. Στενοχωριέμαι όμως με αυτά που συμβαίνουν και όλο κάτι προκύπτει διαφορετικό να γράψω. Από την άλλη, μου έστειλαν email κάποιοι bloggers προτρέποντάς με να εκτεθώ...επειδή έγραφα τις προάλλες πως θέλω να ασχοληθώ με γεγονότα προσωπικά, αλλά δεν ξέρω αν είναι σωστό. Μου έγραψαν να μη φοβάμαι γιατί τελικά όχι μόνο η προσωπική άποψη αλλά και αυτά που ζούμε καθημερινά εμπεριέχονται στο blogging. Το λέγανε και στα σεμινάρια που είχα κάνει για το γράψιμο. Γράφεις καλύτερα, λέγανε, όταν γράφεις για πράγματα που έχεις ζήσει. Το λέει και η Ιζαμπέλ Αλιέντε,σε τόσα βιβλία της εκτίθεται και εκθέτει και τους γύρω της.... Εκείνη ξέρει καλύτερα! Τόσα βιβλία έχει γράψει και έχουν μεταφραστεί σε 30 γλώσσες, είναι πετυχημένη συγγραφέας. Ας αρχίσω λοιπόν...με πλάγιο τρόπο να εκτίθεμαι... Μετά το τέλος μιας σχέσης άλλαξα εντελώς! Τρέχω τα πρωινά, διαβάζω, ακούω μουσική και επιλεγμένες εκπομπές λόγου(και ειδήσεις)στο ραδιόφωνο. Οργάνωσα τη ζωή μου,σε βαθμό που δεν το περίμενα και μου αρέσει. Τέτοια πειθαρχία δεν ήξερα πως μπορώ να επιβάλλω στον εαυτό μου από μόνη μου! Η ζωή μου έχει αλλάξει πολύ... Τελικά όλα είναι μια απόφαση. Και αν είχα ακούσει τον ψυχαναλυτή θα είχα ξεκινήσει τουλάχιστον ένα χρόνο νωρίτερα. Είχα μια άσχημη σχέση. Από τις άρρωστες που σε κρατούν στάσιμη και όχι μόνο. Από τη στιγμή που κατάφερα και έβαλα τέλος σαν να άλλαξα και εγώ και η ζωή μου ολόκληρη! Δε σας έχει τύχει ποτέ να είσαστε με έναν άνθρωπο που σας κάνει κακό; Οχι δε με χτυπούσε και τέτοια! Ηταν όμως λάθος σχέση. Το κατάλαβα αργά. Προσπαθούσα να φύγω μα δεν μπορούσα. Δε με κρατούσε, εγώ δεν έφευγα. Λογικά ήξερα πως έπρεπε να τελειώσει, αλλά η καρδιά μου ακόμα δε με άφηνε... Οταν η καρδιά και το μυαλό βρέθηκαν στο ίδιο σημείο, έβαλα την τελεία και την παύλα. Τώρα που το βλέπω από απόσταση, καταλαβαίνω πως φοβόμουν τη μοναξιά, αλλά ημουν και εξαρτημένη από κείνον. Μερικές φορές σκέφτομαι πως ήταν μια κατάσταση που είχε δημιουργήσει εκείνος γύρο μου(δε νομίζω πως το έκανε για κακό, μάλλον για να με φροντίσει...λέω). Είχα φτάσει όμως σ' ένα σημείο που νόμιζα πως ακόμα και τα πιο απλά πράγματα δεν μπορούσα να τα κάνω χωρίς αυτόν. Οταν άρχισα να στέκομαι στα πόδια μου μόνη, να βλέπω πως δεν τον έχω ανάγκη ένοιωσα τόσο όμορφα που δεν μπορώ να περιγράψω! Υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως δεν πρόκειται να επιτρέψω τέτοια εξάρτηση ποτέ ξανά από κανέναν! Αλλωστε η πρώτη φορά που βγήκα μόνη και έκανα πράγματα που φοβόμουν πως δε θα κατάφερνα ήταν απερίγραπτα όμορφη. Ούτε την πρώτη φορά που πήγα διακοπές χωρίς τους γονείς μου δεν ένοιωσα έτσι. Είχα ξεχάσει πως είναι να είσαι ανεξάρτητη και όταν το ξανάζησα μετά από χρόνια ήταν σαν πρώτη φορά. Αρκετά εκτέθηκα όμως για πρώτη φορά...... Ας κρατήσω κάτι και για το βιβλίο που προσπαθώ να γράψω. Η συμβουλή μου πάντως προς όλες τις γυναίκες είναι να μην παθαίνουν το σύνδρομο της συζύγου όπως το έχω ονομάσει. Το πολύ 'εμείς' καταλήγει να καταπίνει το 'εγώ'. Ωραία είναι να μας φροντίζουν, αλλά ακόμα καλύτερα να ξέρουμε πως μπορούμε και μόνες!

Πρωταπριλιά 2011...

Πέρασε η Πρωταπριλιά, επίσημη ημέρα ψεμάτων. Το ψέμα που κυριάρχησε φέτος ήταν πως η Ελληνική κυβέρνηση έδωσε άσυλο στον Καντάφι. Κάθε μέσο τον ήθελε σε άλλο μέρος της χώρας. Προσπαθώ να θυμηθώ το ψέμα που ακούστηκε πέρυσι μα δεν μπορώ. Μήπως πέρυσι κανείς δεν είπε ψέματα; Μάλλον θα ήταν κάτι που πέρασε στα 'ψιλά'. Ηταν τόσο μεγάλη η αναστάτωση του κόσμου πέρυσι τέτοιες μέρες... Φέτος έχουμε πάρει απόφαση πως πάμε απ' το κακό στο χειρότερο και δε μας παραξενεύει τίποτα. Η Πρωταπριλιά νομίζω είναι μια ωραία γιορτή για τα μικρά παιδιά. Θυμάμαι μικρή που προσπαθούσα, από την παραμονή της Πρωταπριλιάς με τους γονείς μου να βρω ένα ψέμα για να κοροϊδέψω τους φίλους μου. Ηταν μια περιπέτεια που χαιρόμουν πολύ! Για τους μεγάλους δεν ξέρω ποιο το νόημα πλέον. Ακούμε τόσα ψέματα όλο το χρόνο, από πολιτικούς ιδίως, αλλά και από γνωστούς και φίλους που νομίζω πως η Πρωταπριλιά δεν έχει πια νόημα. Είναι η μόνη μέρα το χρόνο που ΞΕΡΟΥΜΕ πως θα μας πουν κάποιο ψέμα! Αρα είμαστε προετοιμασμένοι, προσέχουμε ό,τι μας λένε και τελικά είναι μάλλον απίθανο να μας κοροϊδέψουν, πράγμα που δεν ισχύει τον υπόλοιπο χρόνο. Τον υπόλοιπο χρόνο μας λένε συνέχεια ψέματα και τα πιστεύουμε... Αφού δεν είναι Πρωταπριλιά δεν είμαστε προετοιμασμένοι. Την Πρωταπριλιά θα έπρεπε να λέμε μόνο αλήθειες! Τότε θα είχε νόημα. Αφού λοιπόν η ζωή μας(δυστυχώς) είναι γεμάτη ψέματα μια διαφορετική μέρα θα ήταν, όχι μια από τα ίδια, αλλά μια μέρα που όλοι θα λέγαμε μόνο την αλήθεια! Αυτό ναι, θα ήταν πραγματικά διαφορετικό. Ποιος αντέχει όμως στις μέρες μας, μια ολόκληρη μέρα να μην πει έστω ένα μικρό ψεματάκι; Προσωπικά αποφεύγω τα ψέματα, κυρίως γιατί είμαι πολύ κακή ψεύτρα! Οσοι με γνωρίζουν καταλαβαίνουν όταν λέω ψέματα...κοκκινίζω, μπερδεύομαι...η μαμά μου με καταλάβαινε αμέσως! Και καλά η μαμά, λένε πως από τις μαμάδες δεν μπορείς να κρυφτείς. Αλλά και οι γνωστοί και οι δικοί μου άνθρωποι με καταλαβαίνουν. Ισως επειδή εγώ δε λέω ψέματα μέχρι σχετικά πρόσφατα είχα την εντύπωση πως δεν λένε ούτε οι άλλοι. Θέμα χαρακτήρα; αρχών που πήρα από την οικογένειά μου; Πάντως το ψέμα για μένα είναι 'εχθρός'. Γιατί άλλωστε να πεις κάποιο ψέμα; Δε θα αναγκαστείς κάποια στιγμή, αργότερα ή συντομότερα να αποκαλυφθείς; Αυτοί οι άνθρωποι και μην πείτε πως παριστάνω την αφελή, δε νοιώθουν φρικτά όταν αποκαλυφθεί πως έλεγαν ψέματα; Για τους πολιτικούς είναι δουλειά! Οι άλλοι ψεύτες που δεν έχουν όφελος από τα ψέματά τους γιατί το κάνουν; Για οικονομικούς λόγους; Για να ρίξουν χωρίς πολλές εξηγήσεις μια γυναίκα στο κρεββάτι τους ίσως; Για να φανούν 'διαφορετικοί' σε μια παρέα; Για να μη φανεί πόσο λίγοι είναι; Ενας κανονικός άνθρωπος(ό,τι και αν σημαίνει αυτό για τον καθένα)που δεν ντρέπεται για τον εαυτό του, για τη ζωή του, τι λόγο έχει να πει ψέματα; Πόσοι είναι αυτοί όμως που τα πάνε καλά με τον εαυτό τους; Αυτό όμως είναι μια άλλη μεγάλη κουβέντα και ξεφεύγει από την Πρωταπριλιά, τις αλήθειες και τα ψέματα. Ας αφήσουμε τον Φρόυντ στην άκρη για μια άλλη φορά..... Απομένουν μερικές ώρες ως το επίσημο τέλος της κλασσικής Πρωταπριλιάς, θα ήταν διασκεδαστικό να δούμε αν ο κόσμος προσπαθεί ακόμα να πει ψέματα...

Κερατέα...

Τι να πει κανείς στα παιδιά της Κερατέας;

Είναι τόσα πολλά τα γεγονότα που συμβαίνουν καθημερινά που δεν ξέρω για ποιο απ' όλα να ξεκινήσω να γράφω. Σήμερα το πρωί όμως ενώ άκουγα ειδήσεις στο ραδιόφωνο, άκουσα τη φωνή μιας γυναίκας από την Κερατέα που φώναξε σπαραχτικά 'τα παιδιά μου είναι στην εφηβεία , μεγαλώνουν σ' αυτό το περιβάλλον και νομίζουν πως είναι φυσιολογικό!'. Δεν είμαι μητέρα, δεν έχω παιδιά, τα λόγια αυτής της γυναίκας όμως άγγιξαν την ψυχή μου. Τον τελευταίο καιρό ασχολούμεθα με τα παιδιά στη Λιβύη, τα παιδιά στην Ιαπωνία και ξεχάσαμε τα παιδιά που μεγαλώνουν δίπλα μας. 'Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά στην αγορά στο Λαύριο' τραγουδούσε ο Νιόνιος, πριν χρόνια. Πόσο σύγχρονος σήμερα...δυστυχώς... Τα παιδιά αυτά λοιπόν, μήνες τώρα ζουν μια κατάσταση που δε διαφέρει πολύ από τα γεγονότα στην Αίγυπτο. ΜΑΤ από τη μια, μολότοφ από την άλλη, κάθε τόσο να χτυπάνε οι καμπάνες της εκκλησίας να ουρλιάζουν οι σειρήνες και τα μεγάφωνα να καλούν τους κατοίκους σε εξέγερση. Τα έχω ακούσει αυτά, δεν τα έχω ζήσει! Παρ' όλα αυτά ανατριχιάζω μόνο στην ιδέα. Πως να διαχειριστεί ένα παιδί, αυτή την κατάσταση, σχεδόν τέσσερις μήνες τώρα; Πόσο θα επηρεάσει το χαρακτήρα του όλο αυτό; Πόσο νοιάζεται η πολιτεία για τους ανθρώπους και τα παιδιά που ζουν μια εντελώς ΜΗ φυσιολογική ζωή; Αναρωτιέμαι όταν κάποτε τελειώσει όλο αυτό το κακό, πως θα μπορέσουν αυτοί οι άνθρωποι, αυτά τα παιδιά να γυρίσουν σε μια φυσιολογική ζωή; Θα μπορέσουν να ζήσουν, να παίξουν, να κάνουν ζαβολιές όπως τα άλλα παιδιά στην ηλικία τους; Ρωτάω χωρίς να μπορώ να δώσω μια απάντηση. Με τις λίγες γνώσεις ψυχολογίας πάντως που έχω τα παιδιά της Κερατέας έχουν ήδη τραυματιστεί ψυχολογικά. Πως θα εκδηλωθεί αυτό το τραύμα;...μόνο ένας ειδικός θα μπορούσε να πει. Και οι γονείς; Τι να πει κανείς για αυτούς τους γονείς που πέρα από αυτό που ζουν καθημερινά οι ίδιοι έχουν και την συνεχή αγωνία των παιδιών τους; Σίγουρα δε θα ήθελα να ζω αυτή την εποχή στην Κερατέα. Πόσο μάλλον να ήμουν και μητέρα παιδιού που μεγαλώνει κάτω από τέτοιες συνθήκες. Δεν ξέρω τι να πω για τα παιδιά της Κερατέας.....

Ασάφειες...

Ερχονται στιγμές που θέλω να γράψω πράγματα πολύ προσωπικά μα ντρέπομαι και σταματάω. Δεν είμαι πια μικρή, έχω ζήσει γεγονότα που θεωρώ ενδιαφέροντα, ή απλώς θα με ξαλάφρωνε αν τα έγραφα. Φοβάμαι όμως, γιατί ο κόσμος είναι πολύ μικρός και όλα μαθαίνονται. Αυτό είναι ένα μάθημα που μου έδωσε πρώτα η μαμά μου και η ζωή μου αργότερα. Θέλω να μιλήσω για ανθρώπους και τη σχέση μου μαζί τους αλλά δεν το κάνω. Δε θέλω να προσβάλλω εκείνους αλλά δε θέλω και να διαβαστεί από τρίτους. Οχι για τη γνώμη που θα διαμορφώσουν για μένα, αλλά γιατί εγώ νοιώθω πως εκτίθεμαι σε ανθρώπους που πιθανώς με γνωρίζουν...δε θα ήθελα να διαβάσουν προσωπικά κείμενα. Είναι πολύ διαφορετικές οι κουβέντες που κάνω με τη φιλενάδα μου. Κάποιες φορές μιλάμε για τόσο προσωπικά θέματα που τα λέμε ψιθυριστά, χωρίς λόγο. Μιας και το γράψιμο με αποφορτίζει πολλές φορές, λειτουργεί ψυχαναλυτικά για μένα. Κάπως έτσι ξεκίνησε άσχετα αν άλλαξε στο δρόμο. Κάπως έτσι είμαι και εγώ. Κάπως έτσι είναι η ζωή μου τώρα που το καλοσκέφτομαι. Ξεκίνησα με άλλα όνειρα στο δημοτικό, που όμως άλλαξαν στο γυμνάσιο. Στο Πανεπιστήμιο ξαναάλλαξαν, όταν τελείωσα τις σπουδές μου και ήρθα σε επαφή με τη ζωή έκανα κάτι που δεν είχα σκεφτεί, μου άρεσε πολύ, αλλά στην πορεία θεώρησα πως δε μου ταίριαζε, έφυγα, ασχολήθηκα με κάτι άλλο που αγάπησα αλλά με το πέρασμα των ετών μάλλον βαρέθηκα ή κατάλαβα πόσο μικρή και πολύτιμη είναι η ζωή μας για να μην κάνουμε τα όνειρά μας πραγματικότητα και αφού ασχολήθηκα με τόσα άλλα που μου άρεσαν έφτασε η στιγμή του ονείρου. Η στιγμή να κάνω το όνειρο που είχα από παιδί πραγματικότητα. Οσον αφορά τη δουλειά τουλάχιστον. Στη δουλειά υπήρξα τυχερή στη ζωή μου. Κυνήγησα και κατάφερα να ασχοληθώ με πράγματα που μου άρεσαν που με γέμιζαν. Ισως θυσίασα άλλα για να έχω αυτό. Κάποτε είπα πως αν δεν μου αρέσει αυτό που κάνω δεν μπορώ να το κάνω σωστά. Ισως είναι ελιτίστικο. Η αλήθεια είναι πως άλλοτε πάλεψα, άλλοτε είχα την πολυτέλεια να κάνω αυτό που μου αρέσει. Πέρασα δύσκολα για ένα διάστημα, μα τώρα έβαλα τα ασχημα πίσω και προχωρώ. Και είμαι πολύ χαρούμενη, πρώτον γιατί κατάφερα να ξεπεράσω κάτι που νόμιζα πως δε θα κατάφερνα ποτέ και δεύτερον γιατί με το που τελείωσε μια ιστορία ξεκίνησε μια δουλειά που δεν περίμενα πως θα κατάφερνα να αρχίσω! Ναι, ακούγονται εντελώς ασαφή αυτά που γράφω. Μπορεί να φταίει η μέρα. Από αύριο θα γίνω συγκεκριμένη. Αλλωστε ούτε σε μένα την ίδια αρέσει να διαβάζω ασάφειες!