Κυκλικές διακοπές ρεύματος...Τόκυο.

Υποκλίνομαι μπροστά στους Ιάπωνες!

Σάββατο βράδυ ξενύχτησα στο twitter να μαθαίνω λεπτό προς λεπτό τις εξελίξεις στη Λιβύη. Σκεφτόμουν πως θα γράψω κάτι για αυτό. Οταν χθες όμως πήρα όμως τις Κυριακάτικες εφημερίδες και είδα τις φωτογραφίες από την Ιαπωνία λύγισα. Δεν μπορούσα να μη γράψω για τους Γιαπωνέζους παρόλο που σήμερα σα να έρχεται δεύτερο στις ειδήσεις το δράμα τους. Εγώ δεν μπορώ να δω φωτογραφία των ανθρώπων αυτών και να μη συγκινηθώ! Αξιοπρέπεια είναι η πρώτη λέξη που μου έρχεται στο μυαλό όταν πρόκειται για το λαό αυτό. Μπορεί να είναι σκληροί, μπορεί μπορεί.... Εγώ τους θαυμάζω! Πρώτα ο σεισμός, μετά το τσουνάμι και ύστερα το πρόβλημα με τα πυρηνικά εργοστάσια. Μόνο ένα ηφαίστειο δεν έχει εκραγεί ακόμα για να ολοκληρωθεί η καταστροφή. Θεωρώ πως όλος ο κόσμος θα έπρεπε να υποκλίνεται μπροστά στον τρόπο που διαχειρίζονται το δράμα τους αυτοί οι άνθρωποι. Είμαι σίγουρη πια πως οποιοσδήποτε άλλος λαός θα είχε διαλυθεί μετά από τις απανωτές τραγωδίες που τους έτυχαν. Θα ήθελα πολύ να φωνάξω τον τίτλο ενός άρθρου από το protagon.gr, Είμαστε όλοι Γιαπωνέζοι! Δεν είμαστε όμως... Δεν έχουμε καμία σχέση(όλοι οι μη Γιαπωνέζοι)με την κουλτούρα τους! Μακάρι να τους μοιάζαμε, όχι στην τραγωδία αλλά στον τρόπο σκέψης, στην οργάνωση! Βλέπω εικόνες στο internet αλλά και στο Κ της Καθημερινής. Μου κάνουν εντύπωση τα πρόσωπα. Κανένα ίχνος πανικού! Θα χρησιμοποιήσω δυο κομμάτια που μου έκαναν μεγάλη εντύπωση. 'Στην Ιαπωνία η έντονη έκφραση συναισθημάτων περιορίζεται στα μέλη της οικογενείας και στους πολύ στενούς φίλους. Οτιδήποτε περισσότερο θεωρείται ένδειξη αδυναμίας.' 'Η Ιαπωνική ψυχή έχει σμιλευτεί στις συμφορές.' Το δεύτερο με κάνει να σκεφτώ τις συμφορές που έχουν βρει εμάς, τους Ελληνες... Πόσο θα ήθελα λίγο να μοιάζαμε με τους Γιαπωνέζους! Αλλά και κανένας άλλος λαός δεν τους μοιάζει. Παλιά αστειευόμασταν όταν είχαμε μάθει ότι οι Γιαπωνέζοι απεργοί πηγαίνουν κανονικά στη δουλειά τους φορώντας ένα περιβραχιόνιο που λέει πως απεργούν! Τις τελευταίες μέρες άκουσα πολλές ιστορίες στο internet. Μια ήταν για τη Γιαπωνέζα γιαγιά που μου είχε κάνει εντύπωση. Αλλη μια ήταν για κάποιο χωριό που δε θυμάμαι το όνομά του. Δεν είχαν ούτε φαγητό ούτε πόσιμο νερό. Κάποιο βαν τους πήγε λίγο νερό και τρόφιμα και οι κάτοικοι περίμεναν σε μια ουρά ήσυχα να πάρουν ότι αντιστοιχούσε στον καθένα. Τα τρόφιμα και το νερό τελείωσαν χωρίς να εξυπηρετηθούν όλοι. Το βαν έφυγε, κανένας δεν ήξερε αν θα πάει άλλο. Κανένας δε διαμαρτυρήθηκε! Αλλοι έμειναν στην ουρά, άλλοι έφυγαν με κατεβασμένο το κεφάλι αλλά κανένας μα κανένας δε φώναξε! Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα θα γινόταν χαλασμός, θα φώναζαν τα κανάλια, θα καταριόταν το κράτος, τους πολιτικούς, τους δημοσιογράφους, θα έβριζαν....... Εκεί ψυχραιμία και ησυχία. Οι Ιάπωνες, διάβαζα κάπου έχουν πρώτη προτεραιότητα στη ζωή τους το κοινό καλό και όχι το ατομικό. Σίγουρα θα τους φαίνεται παράξενο που όλος ο πλανήτης έμεινε εκστασιασμένος με τους 50 εργαζόμενους στα πυρηνικά εργοστάσια της Φουκουσίμα. Σήμερα διάβασα πως έχει γίνει λήμμα για τους 50 της Φουκουσίμα στο wikipedia. Οι 50 εργαζόμενοι αυτοί, εργάτες ή επιστήμονες δεν είναι νεαρά παιδιά. Είναι μεγάλοι άνθρωποι λίγο πριν τη σύνταξη. Δε θα προλάβουν να δουν τα εγγόνια τους να μεγαλώνουν, γνωρίζουν πως θα πεθάνουν από καρκίνο. Το αποφάσισαν και το κάνουν για το κοινό καλό, για να μην εκραγούν τα εργοστάσια, για την πατρίδα τους και τον κόσμο ολόκληρο ίσως! Καμικάζι της Φουκουσίμα τους είπαν. Για εκείνους το να δίνουν τη ζωή τους για την πατρίδα είναι τιμή! Αυτό που για κείνους είναι τιμή, σε οποιαδήποτε άλλη χώρα θα ήταν ντροπή! Να εκθέσει ανθρώπους σε τόση ραδιενέργεια... Εκεί έγκειται η τεράστια διαφορά των Γιαπωνέζων και των άλλων. Αυτό που για κείνους είναι τιμή για όλον τον άλλον πλανήτη είναι ντροπή... Ο,τι και να πω για το λαό αυτό θα είναι λίγο. Υποκλίνομαι μπροστά στους Ιάπωνες!

Η Γιαπωνέζα γιαγιά...

Δεν ξέρω τι να πρωτοπώ για την Ιαπωνία και τους ανθρώπους της. Δεν έχω πάει ποτέ, ήξερα λίγα πράγματα για την οργάνωση των Γιαπωνέζων, για την εργατικότητα τους, αλλά μέχρι εκεί. Με το δράμα των τελευταίων ημερών όμως νομίζω πως όλος ο κόσμος έμαθε πάρα πολλά πράγματα για το λαό αυτό. Είναι τόσα πολλά αυτά που άκουσα μα μια ιστορία μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση και θα ήθελα να την αφηγηθώ. Πρόκειται για μια γιαγιά 82 ετών. Προφανώς έμενε κάπου σχετικά κοντά σε παραλία. Μόλις έμαθε για το τσουνάμι ανέβηκε στο ποδήλατό της και απομακρύνθηκε τόσο γρήγορα που σώθηκε! Οι δημοσιογράφοι την βρήκαν στον καταυλισμό που μένει και τους διηγήθηκε πως γλύτωσε. Κρίμα που δεν κράτησα μια από τις φωτογραφίες της που υπήρχαν στο internet. Θα ήθελα πολύ να βλέπατε το πρόσωπό της. Μια πολύ γλυκιά γιαγιά που φαινόταν και πολύ νεότερη από 82 ετών. Δεινή ποδηλάτης απ' ότι φάνηκε, για να καταφέρει να αποφύγει το τσουνάμι! Ελεγε στους δημοσιογράφους, πως έχει παιδιά αλλά δε θέλει να γίνει βάρος και για αυτό δεν επρόκειτο να πάει κοντά τους. Το κύμα είχε καταστρέψει το σπίτι της και όλα της τα υπάρχοντα. Δεν είχε τίποτα και δεν ήξερε τι θα έκανε. Παρόλα αυτά διατηρούσε ένα χαμόγελο στο γλυκό της πρόσωπο. Οπως την έβλεπα σκέφτηκα ότι ευχαρίστως θα την έπαιρνα σπίτι μου, να την έχω γιαγιά μου! Μια γιαγιά που είχε γλυτώσει(αν κρίνουμε από τα χρόνια της)από Χιροσίμα και Ναγκασάκι και τώρα από το μεγαλύτερο ίσως σεισμό και τσουνάμι, που έζησε η χώρα της! Αυτή τη γιαγιά δεν την φοβάμαι! Εχει επιβιώσει από τις χειρότερες καταστροφές που έπληξαν τη χώρα της και στην τελευταία γλύτωσε στα 82 της τρέχοντας με το ποδήλατό της! Το χαμόγελο αυτής της γυναίκας που για άλλη μια φορά έχασε τα πάντα αλλά γλύτωσε τη ζωή της μου φαίνεται είναι ένα πονηρό χαμόγελο που μας σκάει η Ιαπωνία θέλοντας να μας δείξει πως λαβώθηκε πολύ άσχημα αλλά θα τα καταφέρει για άλλη μια φορά!

Happy St. Patrick's Day!

Οταν όλα σου πηγαίνουν καλά......

Γιατί άραγε όταν όλα σου πηγαίνουν καλά, ακόμα και από εκεί που δεν το περιμένεις πρέπει να συμβεί κάτι, κάποια αναποδιά για να μην μπορείς να χαρείς αυτά που πρέπει; Είναι παρατηρημένο, δε συμβαίνει μόνο σε μένα! Ξεκινάει η εβδομάδα σου με τους καλύτερους οιωνούς. Μέχρι και δουλειές που δεν περιμένεις σου έρχονται ουρανοκατέβατες! Ζητούν τη βοήθειά σου σε δουλειά που σου αρέσει χωρίς καν να το ζητήσεις! Απίστευτα πράγματα..... Εν μέσω οικονομικής κρίσης μάλιστα. Προσπαθείς να το χωνέψεις, τηλεφωνείς στις φίλες σου μήπως και ακούγοντας τη φωνή σου να το λέει και τα ξεσπάσματα χαράς από κείνες το πιστέψεις. Περνάς τη μέρα μ' ένα χαμόγελο κολλημένο στο πρόσωπο. Πηγαίνεις για μια εξέταση(προγραμματισμένη)και η γιατρός σου λέει πως κάτι που φοβόταν έχει εξαφανιστεί. Είσαι μια χαρά και στην υγεία σου! Το σημαντικότερο απ' όλα! Κάτι που σε τρόμαζε μήνες τώρα εξαφανίστηκε! Αρχίζεις να πιστεύεις στα θαύματα. Τόσα ανέλπιστα καλά νέα μέσα σε μια μέρα too good to be true. Τσιμπιέσαι να σιγουρευτείς πως αυτά που ζεις είναι αληθινά. Και όλα αυτά Δευτέρα! Στην αρχή της εβδομάδας. Πράγμα που σημαίνει πως η υπόλοιπη εβδομάδα θα κυλήσει όμορφα! Ε και τότε εκεί που είσαι μες την καλή χαρά έρχεται μια πόρτα και σε χτυπάει στα πλευρά! Μα καλά δε γίνεται μια μέρα να περάσει ΜΟΝΟ με ευχάριστα; Πρέπει να γίνει και κάτι στραβό να σου χαλάσει τη χαρά; Γιατί μπορεί να μην έσπασες τα πλευρά σου αλλά πονάς! Πονάς και ο πόνος αυτός δε σε αφήνει να χαρείς αυτά που συνέβησαν και αξίζουν το χαμόγελό σου, τη χαρά σου, μετά από τόσες μίζερες μέρες. Γιατί σε τελευταία ανάλυση το αξίζεις. Τίποτα δε σου χαρίστηκε. Δουλεύεις σκληρά σχεδόν ένα χρόνο τώρα. Αρχισε η αναγνώριση! Θέλεις να γελάσεις αλλά ο πόνος στα πλευρά δε σε αφήνει. Οταν πας να γελάσεις τραντάζεσαι και πονάς. Γιατί έπρεπε να συμβεί αυτό; Πριν λίγες μέρες είχα μια λογομαχία με κάποια γνωστή που μου έλεγε πως όλα γίνονται για κάποιο λόγο. Επειδή εγώ δεν τα πιστεύω αυτά και είμαι της άποψης πως είναι απλά μια ατάκα που χρησιμοποιούμε όταν κάτι πάει στραβά! Πολύ θα ήθελα να την ξαναβρώ να μου πει γιατί χάλασε έτσι η χαρά μου; Ποιος ο λόγος; Γιατί δεν μπορούμε να περάσουμε μια μέρα, ΜΟΝΟ ΜΙΑ με χαρά; Εδώ που τα λέμε και την επομένη να γινόταν το στραβό πάλι θα γκρινιάζαμε. Δυστυχώς τα άσχημα θα συμβαίνουν. Τουλάχιστον είναι προτιμότερο να γίνονται σε καλές μέρες γιατί αν συνέβαιναν μια αδιάφορη ή κακή μέρα θα ήταν χειρότερα. Αντε λοιπόν depon για τον πόνο, θετικές σκέψεις και όλα καλά!!

Ιαπωνία φωτογραφία λίγο μετά το σεισμό

Ιαπωνία Μάρτης 2011

Θέλω να γράψω για το σεισμό και το τσουνάμι(tsu=λιμάνι και nami=κύμα) στην Ιαπωνία μα δεν μπορώ. Είμαι συνέχεια στα διάφορα sites στο internet, μου στέλνουν πληροφορίες γνωστοί και ξένοι στο twitter...τέτοια πληροφόρηση τι να πρωτοπείς.. Εχω συγκλονιστεί από την τραγωδία. Εχω μείνει άφωνη από την ψυχραιμία και την οργάνωση αυτού του λαού! Αλλη κουλτούρα άλλοι άνθρωποι. Ο,τι και να γράψω, όσες φωτογραφίες και να δείξω θα είναι λίγο. Νοιώθω μικρή, πάρα πολύ μικρή μπροστά στη δύναμη της φύσης και την αξιοπρέπεια που δείχνει αυτός ο λαός.

Η ευκαιρία, το timing, η προσέγγιση...

Το σωστό timing τελικά παίζει μεγάλο ρόλο. ΟΚ δεν είναι μόνο αυτό. Αυτό που μου έλεγε ο πατέρας μου από μικρή, για τις ευκαιρίες, αυτό και αν είναι σημαντικό. Πρέπει να αρπάζεις την ευκαιρία όταν σου παρουσιάζεται. Αν σου παρουσιαστεί και την αφήσεις να φύγει πάει την έχασες! Συμβαίνει με τις δουλειές συμβαίνει και με τους ανθρώπους. Μου έχει τύχει με δουλειές αλλά θα σας γράψω ένα παράδειγμα με έναν άντρα που μου έρχεται εύκολο. Τον γνώρισα πριν από πολλά χρόνια (πάνω από δέκα) στη δουλειά. Οχι δεν ήταν συνεργάτης, κάτι πληροφορίες χρειάστηκε να του δώσω. Είμασταν πολύ νέοι, ήταν ελεύθερος και ωραίος . Εγώ πάλι σε μια εντελώς λάθος σχέση είχα όμως μια αναλαμπή και προσπάθησα να βάλω ένα τέλος. Μου φαινόταν πως του άρεσα και μου άρεσε και εμένα πολύ . Φοβάμαι όμως πως εκείνος γνώριζε για τη σχέση μου, για αυτό και δεν με πλησίασε. Πέρα από την εμφάνιση του, που μου άρεσε, είχαμε κοινά ενδιαφέροντα, ήταν πολύ ευγενικός, από γνωστή οικογένεια. Είχε όλα όσα ζητούσα. Η ευγένεια του και οι άψογοι τρόποι του με είχαν σαγηνέψει. Ρώτησα μια κοινή φίλη τη γνώμη της. Εκείνη για τους δικούς της λόγους μου είπε (το θυμάμαι σαν τώρα) πως είναι βουτυρομπεμπές και να μην κάνω τίποτα μαζί του. Δεν ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που άκουγα τη φίλη και όχι τον εαυτό μου ούτε η πρώτη φορά που 'φίλη' έκανε κακό στην προσωπική μου ζωή. Φαίνεται όμως πως τα παθήματα δε μου είχαν γίνει μαθήματα. Ακουσα τη φίλη που με απέτρεψε και δεν έκανα καμιά κίνηση για τον άντρα που με ενδιέφερε. Ετσι γύρισα πίσω στη λάθος σχέση και δεν έδωσα συνέχεια παρόλο που μέσα μου με έτρωγε. Τον θυμόμουν που και που αλλά δεν είχα κανένα νέο. Πριν δυο χρόνια τον είδα στην τηλεόραση, μαζί με τον πατέρα του. Μου ξύπνησε παλιές μνήμες! Εκανα ό,τι περνούσε από το χέρι μου να βρω κάποιο email του, ένα τηλέφωνο, κάτι τέλος πάντων, μα δε στάθηκε δυνατό. Πριν ένα μήνα χωρίς συγκεκριμένο λόγο άνοιξα ένα λογαριασμό στο twitter. Από τους πρώτους που βρήκα ήταν εκείνος! Τυχαίο; Δεν ξέρω, η ζωή παίζει περίεργα παιχνίδια. Εχουν γκριζάρει λίγο τα μαλλιά του κατά τ' άλλα είναι όπως τον είχα δει στην τηλεόραση, όπως τον θυμόμουν. Τον ρώτησα τα νέα του, μου απάντησε 'όλα καλά'.... Μιλάμε κάθε μέρα στο twitter αλλά δεν ξέρω την οικογενειακή του κατάσταση. Εχει παντρευτεί; Είναι χωρισμένος; Θα τον ενδιέφερε να ξεκινήσει κάτι μαζί μου, αν φυσικά δεν είναι παντρεμένος; Κοιμάμαι και ξυπνάω με μια αγωνία. Μήπως η ζωή μου δίνει άλλη μια ευκαιρία και διστάζω να την αρπάξω; Φοβάμαι να τον πλησιάσω. Θέλω να είμαι διακριτική. Δε θέλω να κάνω το πρώτο βήμα... Κι αν τον χάσω πάλι; Πως είναι ο σωστός τρόπος προσέγγισης; Υπάρχει σωστός και λάθος τρόπος; Και ο χρόνος; Τι ρόλο παίζει; Να κάνω υπομονή ή να φερθώ όπως οι νεαρές κοπέλες στην εποχή που ζούμε; Ετσι γυρίζουμε στο σωστό timing και τις ευκαιρίες. Και σε όλα τα παραπάνω ερωτηματικά.

Γρήγορα να προλάβω τον έρωτα!

Ξέρω τι είναι ο κεραυνοβόλος έρωτας. Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που το έζησε τουλάχιστον μια φορά. Από τότε νόμισα μερικές ακόμα φορές πως το ένοιωσα ξανά, αλλά έκανα λάθος, ή έτσι νομίζω. Και το λεω αυτό με ερωτηματικό για τον εξής λόγο: Τι είναι ο κεραυνοβόλος έρωτας; Μάλλον για να το θέσω διαφορετικά, όταν νομίζεις πως έχεις ερωτευτεί κεραυνοβόλα κάποιον σε ερωτεύεται ταυτόχρονα και εκείνος; Μπορεί να κεραυνοβοληθείς μόνο εσύ; Αν ο άλλος είναι εντελώς αδιάφορος μετράει ως κεραυνοβόλος έρωτας; Η ως έρωτας; Πόσες φορές στη ζωή μας μπορούμε να ερωτευθούμε(κεραυνοβόλα ή μη;); Μήπως είμαστε τυχερές/οι αν μας τύχει μια φορά; Είναι συγκεκριμένες οι φορές που ερωτευόμαστε; Δηλαδή αν, για παράδειγμα, είναι τρεις και εγώ έχω ερωτευτεί τρεις να μην έχω ελπίδες πως θα μου τύχει ξανά. Πάει, ήρθε ευτύχισα όσο κράτησε και τέρμα. Και αν δε μας τύχει ποτέ; Θα έχουμε ζήσει μια ζωή δίχως να ερωτευθούμε; Και αν δεν έχουμε ερωτευτεί τις τρεις φορές μας, τι γίνονται αυτοί οι έρωτες; Η κάποιος ερωτεύεται περισσότερο από τρεις ή χάνονται, φαντάζομαι. Πάντως αν υπάρχει συγκεκριμένος αριθμός θα είναι τραγικό για τον πρώτο και τον δεύτερο που θα είναι κάτι σαν στάδια μέχρι τον τρίτο! Πόσο μεγάλη σημασία έχει ο σωστός χρόνος,the right timing? Και αν περάσω τον πρώτο και το δεύτερο χωρίς να το καταλάβω; Το χειρότερο είναι να μην καταλάβω τον τρίτο! Αν υπάρχουν ορισμένες φορές. Και αν υπάρχουν ορισμένες εποχές; Κάποιος δε θα έπρεπε να μας ενημερώνει για αυτά; Μάλλον η μητέρα μας, από την παιδική ηλικία για να έχουμε το νου μας. Γιατί μια ζωή χωρίς έρωτα δεν έχει νόημα. Επίσης μια ζωή με λάθος έρωτες(λέμε τώρα για την κουβέντα πως είναι τρεις)πάει χαμένη. Δεν ξέρω αν είναι χειρότερο να μην ερωτευτείς ή να νομίζεις πως είσαι ερωτευμένη/ος με λάθος άνθρωπο. Αν ερωτευθούμε λάθος θα ζήσουμε μες την πίκρα και την απογοήτευση. Αν δεν ερωτευθούμε καθόλου θα έχουμε ένα τεράστιο κενό. Ελπίζω η αγάπη για τα ζώα να μη μετράει...γιατί εγώ τουλάχιστον θα είχα ξεπεράσει τον αριθμό εξαιτίας των γατιών. Μάλλον αυτή η αγάπη θα είναι κάτι σαν υποκατάστατο ένα πράγμα, πως είναι η σοκολάτα υποκατάστατο για το σεξ; Το ίδιο. Τότε όμως γιατί οι γυναίκες μετά τα 30(και εδώ θέλω να τονίσω τη διάκριση που υπάρχει κατά των γυναικών)που είναι μόνες, ο κόσμος τις ονομάζει 'γεροντοκόρες'; Για τον άντρα που είναι εργένης όσων ετών και να είναι, κανένας δε λέει κουβέντα, να μη σας πω πως θεωρήται και κελεπούρι! Πολύ άδικο αυτό! Αυτό που με τρομάζει πολύ είναι το timing. Για φαντάσου να γνωρίσεις το μεγάλο έρωτα της ζωής σου λάθος στιγμή! Αυτό και αν είναι αδικία... Δε θα έπρεπε να υπάρχει κάποιος συμπαντικός συντονισμός για αυτά; Τώρα που το καλοσκέφτομαι αγχώνομαι πολύ! Τόσα πράγματα να λάβεις υπόψη σου... Πως γίνεται να είσαι τόσο προσεκτικός; Δε θα προλάβεις να κάνεις τίποτε άλλο σ' αυτή τη ζωή... ας ελπίσουμε πως υπάρχει και άλλη(ζωή)για τις εκκρεμότητες! Σίγουρα υπάρχουν και άλλα πολύ σημαντικά πράγματα στη ζωή μας. Μια δουλειά που μας ολοκληρώνει, ένα παιδί, τα ταξίδια, οι φίλοι, το διάβασμα, η άσκηση...για τον καθένα είναι κάτι άλλο! Ισως δε χρειάζεται να αγχώνομαι τόσο. Ισως πάλι καλό θα ήταν να πάρω τον ψυχαναλυτή, να κλείσω ένα ραντεβού....

Εγώ όταν μεγαλώσω θα γίνω συγγραφέας(!).......

Το γράψιμο το αγαπούσα από πολύ μικρή. Από το δημοτικό σχολείο ήμουν πρώτη στην έκθεση και έφτανα στο σημείο να γράφω εκθέσεις και για άλλα παιδιά. Μου έλεγε δηλαδή η μητέρα μου πως ο γιος μιας φίλης της δεν τα πάει καλά με την έκθεση, μου έδινε το θέμα και έγραφα για παιδιά που δε γνώριζα. Εγραφα και μικρές ιστοριούλες μέχρι που το ένα συρτάρι του γραφείου μου γέμισε από τα χαρτιά. Στο γυμνάσιο και το λύκειο ήμουν απ' τις πρώτες στην τάξη μου και στις Πανελλήνιες στην έκθεση πήρα 19. Αργότερα άρχισα να ονειρεύομαι ότι έχω ένα σπίτι στην Οία της Σαντορίνης με θέα την καλντέρα. Εκεί θα έμενα και θα έγραφα τα μυθιστορήματα μου! Εμεινε στα όνειρα το σπίτι στην Οία, μαζί με το βιβλία που δεν έγραψα. Ολο έλεγα θα πάω, γιατί χωρίς το σπίτι με τη θέα δε γινόταν να γράψω... Μέχρι που ήρθε η ώρα που είπα πως μπορεί το σπίτι να αργήσει πολύ...ή ( χτυπάω και ξύλο)να μην βρεθεί ποτέ. Αρα, πρέπει ν' αρχίσω να γράφω και ας έχω τη θέα έξω από το παράθυρό μου! Πειθαρχία χρειάζεται, μια ρουτίνα για να μπορέσω να γράψω. Ολα αυτά που ίσως έχετε ακούσει για έμπνευση είναι η μισή αλήθεια. Αν όλοι οι μεγάλοι συγγραφείς περίμεναν την έμπνευση θα είχαν γράψει το πολύ δυο βιβλία έκαστος. Δουλειά χρειάζεται, πολύ δουλειά. Για αυτό με ενοχλεί λίγο που ο περισσότερος κόσμος νομίζει πως για κάθε κείμενο χρειάζεται να καθίσει κανείς μισή ωρίτσα να γράψει στο 'πόδι' και το ξεπέταξε. Ούτε λεξικά για τη σωστή λέξη, ούτε πρώτη, δεύτερη γραφή, ούτε επιμέλεια του κειμένου. Από τον μεγάλο συγγραφέα έως τον απλό blogger βέβαια υπάρχει τεράστια διαφορά! Υπάρχουν όμως και bloggers που βλέπουν αυτό που κάνουν σοβαρά. Καμιά φορά ένα blog είναι ο προάγγελος κάποιου βιβλίου. Τα μικρά κείμενα σε βάζουν στον 'πειρασμό' να γράψεις κάτι περισσότερο. Το όνειρο δεν έπαψε να με τριβελίζει... Δεν ξέρω αν θα μπορέσω ποτέ να μείνω σε σπίτι στην Οία με θέα την καλντέρα. Βέβαια ποτέ δεν ξέρει κανείς τι του επιφυλάσσει το μέλλον. Πήρα λοιπόν την απόφαση να γράφω έστω στο blog μου, προς το παρόν και να προσπαθώ να μπω σ' ένα πρόγραμμα, να είμαι πιο οργανωμένη, να γράφω με μεγαλύτερη πειθαρχία και να μην το βάζω κάτω για το βιβλίο! Οπως λέει και η φιλενάδα μου και πιστή αναγνώστρια μου, 'είμαι ήδη συγγραφέας'. Το πιστεύει δε τόσο πολύ που μάλλον πρέπει να γράψω το βιβλίο για να μην την απογοητεύσω.......

Η αδερφή ψυχή....

Τα τελευταία χρόνια για διάφορους λόγους δεν είχα κάποια κολλητή φιλενάδα όπως παλιά. Είχα γίνει καχύποπτη μετά από 'φίλες' που με πρόδωσαν και φοβόμουν να ανοιχτώ. Τελευταία ήρθα πιο κοντά με τη φιλενάδα μου, μια κοπέλα που αγαπώ πολύ, που αξίζει αγάπη! Μένουμε δυστυχώς μακριά, αλλά μιλάμε πια καθημερινά στο τηλέφωνο και δε νοιώθω τόσο μόνη. Ξέρω ότι υπάρχει η φίλη μου, έστω στην άλλη άκρη της Αθήνας που με σκέφτεται όπως τη σκέφτομαι εγώ και αυτές οι κοριτσίστικες κουβέντες που κάνουμε το βράδυ ή το μεσημέρι μου κάνουν πολύ καλό και εύχομαι να νοιώθει και εκείνη όμορφα, να της δείχνω σωστά πόσο την αγαπώ σαν αδερφή μου. Νομίζω πως τα μοναχοπαίδια όπως εγώ, έχουμε ανάγκη από τη φίλη-αδερφή. Οταν ήμουν μικρή, ονειρευόμουν πως έχω έναν αδερφό ή μια αδερφή. Υπήρχε και ο φανταστικός αδερφός μου, που είχα πλάσει στο μυαλό μου και του μιλούσα σα να υπήρχε. Τώρα που έχω τη φίλη μου, που έχουμε έρθει τόσο κοντά νοιώθω καλά, ό,τι και να συμβαίνει! Εχω τον άνθρωπό μου να πω τον πόνο μου και είμαι δυνατή αν (Θεός φυλάξει) της τύχει κάτι να βρεθώ κοντά της σαν αδερφή! Εκείνη έχει τον αδερφό της και τον άντρα της αλλά μια γυναίκα- αδερφή πιστεύω είναι κάτι διαφορετικό και χρειάζεται.

Ο Καντάφι και οι Δυτικοί...

Περηφανευόμουν και εγώ που έκανα τα μεταπτυχιακά μου στο London School of Economics... Που να ήξερα τι καταστροφή περίμενε το περίφημο σχολείο! Που να φανταστώ ό,τι το ίδιο σχολείο είχε τελειώσει και ο γιος του Καντάφι και καλά αυτό, αλλά έκανε και μεγάλες δωρεές και μας ξεφτίλισε..... Τώρα όλοι οι απόφοιτοι του LSE αντί να καμαρώνουμε θα ξέρουμε πως ένας από μας είναι και ο γιος του παλαβού δικτάτορα της Λιβύης! Τι κι αν παρατήθηκε ο πρύτανης...το σχολείο μαγαρίστηκε. Για αυτό μπήκα σε βαθιά σκέψη όχι για το σχολείο, για τον πατέρα, τον δικτάτορα. Ειδικά τώρα που γίνεται ο μεγάλος χαμός στη Λιβύη. Εψαξα να μάθω για το παρελθόν του Μουαμάρ. Οχι πως έκανα καμιά έρευνα, λίγα πράγματα... Αρχισα όμως να καταλαβαίνω πολλά για αυτόν. Οπως το λόγο που ήταν ο επίσημος προσκεκλημένος σε τόσες χώρες της Δύσης, γιατί με το που θα κλείσει τη στρόφιγγα πετρελαίου πολλές χώρες και περισσότερες εταιρίες, που άλλωστε κρατάνε όρθιες τις χώρες αυτές θα βογκήξουν!! Με το που άκουσα για τις μετοχές που έχει σε τόσες εταιρίες στην Ευρώπη(τόσες που δε συγκράτησα τα ονόματά τους) περιοδικά όπως το Economist! Στην Αγγλία, την Αυστρία και τόσες άλλες χώρες... Εξυπνος, πολύ έξυπνος ο Μουαμάρ και τον λέγαμε τρελό και ψυχασθενή. Εκείνος γνωρίζει τι έχει και για αυτό λέει αυτά που λέει, για αυτό του φαίνεται περίεργο που ξαφνικά τον κάνουν πέρα αυτοί που μέχρι πριν κάνα δυο μήνες του κάναν τεμενάδες και τον παρακαλούσαν να επισκεφθεί επίσημα τη χώρα τους! Τρελαίνεται που οι μέχρι χθες(κυριολεκτικά)οι 'φίλοι' του μέσα απ' τη χώρα του αυτομολούν και οι άλλοι, οι πρόεδροι και οι πρωθυπουργοί ξένων κρατών που τον έγλειφαν για λίγο φτηνότερο πετρέλαιο τώρα του ζητάνε να φύγει. Τρελάθηκε ο άνθρωπος, του ήρθαν τα πάνω κάτω από τη μια μέρα στην άλλη. Δε λέω πως υπήρξε καλός! Το αντίθετο! Είχε κάνει όμως ο άνθρωπος τα κουμάντα του! Είχε αγοράσει μετοχές από τη μισή Ευρώπη και πουλούσε πετρέλαιο στην άλλη μισή. Για αυτό τον είχαν στα όπα όπα! Μου είχε κάνει εντύπωση πως γυρνούσε από χώρα σε χώρα με τη σκηνή του. Στην Αμερική δεν ήταν πέρυσι, που δεν έβρισκε που να στήσει το τσαντίρι του ο φουκαράς, όλοι όμως σούζα! Οι τελευταίες φωτογραφίες του με το Σαρκοζί μου είχαν κάνει εντύπωση, αλλά είπα το έκανε(ο Σαρκοζί) γιατί μεσολάβησε για τις 6 Βουλγάρες νοσοκόμες. Δεν έδωσα παραπάνω σημασία. Οι δημοσιογράφοι, μέχρι τώρα δεν έβγαζαν άχνα, τώρα όμως που βλέπουν πως το παραμύθι τελειώνει τα έβγαλαν όλα στη φόρα. Οχι ότι και τώρα το έχουν πρώτη είδηση, καμιά αναφορά κάνουν για τις σχέσεις του με τα άλλα κράτη. Τον αποτρέλαναν τον άνθρωπο, είχε την πετριά του, του γύρισε και ο κόσμος τούμπα, να τος ο ψυχασθενής, με τους παλαβούς γιους. Αυτό που με ενοχλεί δεν είναι αυτός. Αυτός, σκυλί μαύρο 42 χρόνια δικτάτορας στη χώρα του και τώρα τη βομβαρδίζει. Οι άλλοι όμως; Αυτοί οι πολιτισμένοι δυτικοί που του έστρωναν τα κόκκινα χαλιά και έβγαζαν φωτογραφίες μαζί του; Αχ καταραμένα συμφέροντα....!!! Πως έχουν ρεζιλευτεί πρόεδροι κρατών;! Γιατί εδώ στεναχωριέμαι εγώ για το σχολείο που τελείωσα και έχει κάνει δωρεές ο υιός Καντάφι. Αυτοί ολόκληροι αρχηγοί κρατών δεν τη νοιώθουν την ξεφτίλα; Τελικά όσο σπουδαιότερος είσαι τόσο λιγότερο σε αγγίζει η γνώμη των άλλων.....

Ιρλανδία - Ελλάδα συγκρίσεις αναποφευκτες

Η πολυαγαπημένη μου Ιρλανδία, η δεύτερη πατρίδα μου όπως τη λέω, ψήφισε την Παρασκευή.Τα αποτελέσματα θα αργήσουν να βγουν αλλά μια εικόνα αχνοφαίνεται, σήμερα Σάββατο που γράφω. Το κυβερνών κόμμα καταποντίζεται. Για πρώτη φορά στην ιστορία της Ιρλανδίας, το 70% του πληθυσμού πήγε να ψηφίσει! Οι Ιρλανδοί δε διαδηλώνουν όσο εμείς, αλλά και δεν απέχουν. Ψηφίζουν και φαίνεται πως μ' αυτό τον τρόπο τιμωρούν και ρίχνουν την κυβέρνηση που τους απογοήτευσε. Άλλη μια πρωτιά: φαίνεται ένα μεγάλο ποσοστό (κυρίως νέων), να έχει ψηφίσει αριστερά! Το Σιν Φείν φαίνεται να ανεβαίνει πολύ! Το Σιν Φέιν, το κόμμα του Τζέρυ Άνταμς, είναι η πολιτική έκφραση του Ιρλανδικού Δημοκρατικού Στρατού (IRA) που δείχνει μια τάση για ένωση της Βόρειας Ιρλανδίας με την υπόλοιπη χώρα. Από τη μια συγκινούμαι που η Ιρλανδία τιμωρεί τους κακούς πολιτικούς, άμεσα και γρήγορα. Αντί να τρέχουν στους δρόμους απομακρύνουν τους πολιτικούς που τους οδήγησαν σε κηδεμονίες και προτιμούν άλλους που έχουν υποσχεθεί ότι θα επαναδιαπραγματευθούν τους όρους του μνημονίου. Όπως φαίνεται η νέα κυβέρνηση που θα αναδειχτεί, είναι μια κυβέρνηση συνασπισμού, (την εποχή που ζούσα εγώ στην Ιρλανδία η χώρα είχε κυβέρνηση συνασπισμού), και μάλιστα με αρκετούς αριστερούς αυτή τη φορά. Οι Ιρλανδοί τιμωρούν τους πολιτικούς που τους κορόιδεψαν, πηγαίνουν σχεδόν όλοι να ψηφίσουν για μια κυβέρνηση που θα είναι πολύ σκληρή στις διαπραγματεύσεις της με τους άλλους Ευρωπαίους. Συγκινήθηκα όταν έμαθα τα πρώτα νέα. Ήθελα να ήμουν εκεί, άλλη μια δικαιολογία για να ξαναπάω... Κάτι που με στενοχωρεί, όμως, με την άλλη μου πατρίδα, είναι πως κάθε βδομάδα φεύγουν πολλά παιδιά για Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία. Μεταναστεύουν για άλλη μια φορά οι Ιρλανδοί. Φεύγουν για άλλες χώρες και θα αργήσουν πολύ να επιστρέψουν. Αυτή η γενιά θα ζήσει αλλού... Μου θυμίζει τα νέα παιδιά στην Ελλάδα. Και αυτά ζητούν μια καλύτερη τύχη αλλού..... Πόσο διαφέρουν και πόσο μοιάζουν οι δυο μου πατρίδες..... (Νεότερα από την διαμόρφωση των τελικών αποτελεσμάτων στο παλιό-καλό «πρακτορείο-Ρώϊτερς»!)

Ενα Ονειρο...καινούργιο σπίτι...

Χθες βράδυ είδα ένα όνειρο, τόσο ζωντανό που το θυμάμαι ακόμα. Ημουν τάχα σ' ένα σπίτι με τη φίλη μου, υποτίθεται ήταν και ο άντρας της μόνο που εκείνον δεν τον έβλεπα, θεωρητικά όμως ήταν. Το σπίτι αυτό θα ήταν το σπίτι στο οποίο θα έμενα εγώ και ο πρώην μου, με τον οποίο σε δυο μήνες κλείνει χρόνος και από τον τυπικό χωρισμό μας. Στο όνειρο ήταν σα να μην είχαμε χωρίσει ποτέ, σα να μην είχαμε προβλήματα, με λίγα λόγια ήμασταν πολύ αγαπημένοι. Μπήκα λοιπόν σ' αυτό το σπίτι, που στο όνειρο μου θύμιζε, λέει, ακριβώς το προηγούμενο σπίτι που μέναμε. Γυρίζαμε με τη φίλη μου από δωμάτιο σε δωμάτιο και λέγαμε πόσο πολύ τελικά έμοιαζε με το προηγούμενο σπίτι. Περιμέναμε να έρθει και ο 'αγαπημένος' μου να το δει και εκείνος. Εν τω μεταξύ, αφού είδαμε το σπίτι καλά καλά και μας άρεσε εγώ μπήκα στο μπάνιο να κάνω ένα ντους. Στο μπάνιο υπήρχαν τα σαμπουάν που χρησιμοποιώ στην πραγματική ζωή και μια αλλαξιά ρούχα που ένοιωθα δικά μου, ήταν μάλιστα το στυλ μου. Είχα αρχίσει να πλένομαι, το νερό έτρεχε επάνω μου, όταν η φίλη μου άνοιξε απότομα την πόρτα του μπάνιου και μου φώναξε να βγω. Ανέφερε κάποιο λόγο που δε θυμάμαι και έχω την αίσθηση πως και στο όνειρο δε μου φάνηκε σοβαρός. Εκεί ξύπνησα! Θυμάμαι ακόμα τη διαρρύθμιση αυτού του σπιτιού που πολύ μου άρεσε και με έκανε να νοιώθω οικεία. Θύμιζε λίγο εξοχικό σπίτι, νομίζω πως είχε λίγη άμμο στο δρομάκι που περνούσε από μπροστά. Μπορεί το βράδυ πριν κοιμηθώ να είχα κάποια συζήτηση για το εξοχικό μου. Τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα μου θύμιζε λίγο το σπίτι ενός φίλου που μου αρέσει πολύ(το σπίτι). Η παρουσία της φιλενάδας μου σίγουρα μ' έκανε να αισθάνομαι άνετα και ασφαλής. Το σπίτι που έμοιαζε λίγο με το εξοχικό μου, λίγο με το σπίτι του φίλου μου με έκανε να νοιώθω οικεία. Τα πράγματά μου στο μπάνιο που ήταν δικά μου ή έμοιαζαν με τα δικά μου ήταν και αυτά ένας από τους λόγους που ένοιωθα οικεία, για αυτό άλλωστε μπήκα έτσι γρήγορα να κάνω μπάνιο. Η αίσθηση του συντρόφου που περίμενα να μοιραστώ το καινούργιο σπίτι μαζί ίσως σημαίνει κάτι. Πως είμαι πια αρκετά δυνατή και έτοιμη για μια καινούργια αρχή; Ισως. Η αλήθεια είναι πως περιμένοντας την άνοιξη κάνω σχέδια και νοιώθω δυναμωμένη. Θα είναι μια βελτίωση το γράψιμο μου; Ο ήλιος και οι βόλτες που περιμένω με τόση λαχτάρα; Ας μην ξεχνάμε πως αύριο τυπικά μπαίνει η άνοιξη! Μια νέα αρχή με ήλιο και όμορφα σχέδια!! ΥΓ. Δε φοβάμαι άλλωστε γιατί έχω φύλακα άγγελο τη φιλενάδα μου...

Χειμερία Νάρκη...

Δεν ξέρω τι συμβαίνει όταν χαλάει πολύ ο καιρός... 
Τέλη Φλεβάρη, αρχές Μάρτη που κάνει το περισσότερο κρύο, βρέχει και φυσάει, το σώμα μου λειτουργεί κάπως όπως αυτό της αρκούδας! 
Οχι βέβαια, δεν είμαι καθόλου χοντρή, το αντίθετο, κρυώνω όμως πολύ και δεν έχω όρεξη να βγω έξω. 
Κάνω τότε κάτι σαν 'κοκούνιν'. 
Διαβάζω πάρα πολύ, ακούω μουσική και βγαίνω μόνο όταν έχω τελειώσει το βιβλίο μου, να πάω στο βιβλιοπωλείο να αγοράσω καινούργιο...με πιάνει πανικός αν βρεθώ έστω μια μέρα χωρίς καινούργιο βιβλίο! 
Αν ήξερε κάποιος την ιεροτελεστία που ακολουθώ θα γελούσε. 
Για παράδειγμα δεν μπορώ να αρχίσω ένα βιβλίο την επομένη ακριβώς που έχω τελειώσει το προηγούμενο! 
Πρέπει όμως να το έχω ήδη αγοράσει, να το βάλω στη θέση του προηγούμενου και να το κοιτάζω μέχρι να έρθει η σειρά του... 
Το κάθε βιβλίο ζει μέσα μου όσο το διαβάζω. Χρειάζομαι λοιπόν λίγο χρόνο μέχρι να πέσω με τα μούτρα σε έναν άλλο τρόπο γραφής. 
Κλείνομαι στο σπίτι και απολαμβάνω το κάθε βιβλίο. 
Μόλις όμως φτιάξει ο καιρός βγαίνω απ' αυτή τη νάρκη. 
Μου αρέσει συνήθως να φοράω μια φόρμα και να περπατάω, να πηγαίνω βόλτες, να βλέπω γνωστούς και φίλους που το χειμώνα δεν έχουν χώρο στη ζωή μου (λόγω διαβάσματος), να λιάζομαι σαν τις γάτες. 
Δεν είναι πως το καλοκαίρι δε διαβάζω. 
Απλά δεν το κάνω με το ρυθμό που γίνεται το χειμώνα. 
Αλλωστε το καλοκαίρι ασχολούμαι και με άλλα πράγματα. 
Ξυπνάω πολύ νωρίς, δε μου αρέσει να χουζουρεύω όπως το χειμώνα κάτω από το πάπλωμα. 
Λατρεύω τη ζέστη και τον ήλιο, θέλω να τον χαρώ, το κρεββάτι δε με κρατά! 
Κάνω δουλειές ή ακούω ειδήσεις(ραδιόφωνο). 
Για να τα πάρουμε με τη σειρά, με το που μπαίνει η κανονική άνοιξη και αρχίζουν λιακάδες βγαίνω από το κουκούλι μου και αρχίζω τις βόλτες! 
Μου αρέσει να περπατάω και να βλέπω τα λουλούδια. 
Με ξετρελαίνουν οι μυρωδιές στον αέρα! 
Περιορίζονται αναγκαστικά τότε οι ώρες διαβάσματος το βράδυ πριν τον ύπνο. 
Οταν δε μπει το καλοκαίρι...... 
Αλλάζει εντελώς η ρουτίνα μου. Θέλω να πηγαίνω στη θάλασσα μετά το μεσημέρι όσο ο ήλιος είναι ψηλά...όχι το καταμεσήμερο όμως. 
Εκείνες τις μέρες το περπάτημα αντικαθιστά το κολύμπι και οι μικρές βολτούλες στην αμμουδιά. 
Στο σώμα μου αρέσει να βρίσκεται με τις ώρες μέσα στο νερό! 
Αναζωογονείται! 
Ακόμα και το να βρίσκομαι ξαπλωμένη κάτω από κάποια ομπρέλα που με γλυτώνει από τον πολύ ήλιο είναι μια ευλογία από μόνο του. 
Τότε δεν χρειάζομαι βιβλίο..... 
Το εντελώς αντίθετο με το χειμώνα που κουλουριάζομαι στη ζέστη και έχω ανάγκη τη συντροφιά του! 
Κοντεύει χρόνος που είμαι μόνη. Ισως αυτό παίζει ρόλο. Φαντάζομαι πως όταν βρεθεί 'εκείνος', η ρουτίνα μου θα αλλάξει πάλι.

Η επικαιρότητα με ξεπερνά....

Προσπαθώ μέρες τώρα να γράψω κάτι αλλά τα γεγονότα με ξεπερνούν. Ξεκίνησα ένα Σάββατο, που τώρα πια μου φαίνεται αιώνες πριν, να γράφω για τα έκτροπα μετά τον αγώνα Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού. Την απόφαση του Σισέ να φύγει. Τα τραγικά γεγονότα στη Λιβύη, που συνεχίζονται όλο και χειρότερα, ο κόσμος που δολοφονείται επειδή εξεγέρθηκε, μετά από 42 χρόνια, ενάντια σ' ένα παρανοϊκό δικτάτορα. Σκεφτόμουν πόσα θα μπορούσα να γράψω για τη Λιβύη, αλλά ήταν και όλα όσα συνέβαιναν στην Αθήνα που θα ήθελα να σχολιάσω. Οι καθημερινές απεργίες των λεωφορείων, ήταν και αυτές ένα θέμα. Κάτι άλλο που δε γινόταν να περάσει χωρίς αναφορά ίσως και θέση, ήταν το κίνημα 'δεν πληρώνω'! Οι καθημερινές πλέον μάχες στην Κερατέα και ο ρόλος του Μπόμπολα! Οι μετανάστες στο κτίριο Υπατία, που τώρα κάνουν απεργία πείνας, τα αιτήματά τους και το Ελληνικό κράτος. Η τόσο μεγάλη απεργία της Τετάρτης! Ο κόσμος που μαζεύτηκε, χωρίς κομματική οργάνωση, έξω από το σπίτι του Τσοχατζόπουλου να φωνάζει 'φέρε πίσω τα λεφτά'! Πάνω που είμαι σχεδόν αποφασισμένη τελικά να γράψω κάτι ή για τη Λιβύη ή για τη μεγάλη απεργία ακούω τα νέα σήμερα! Συμπλοκή μεταξύ αστυνομίας και κακοποιών, ένας νεκρός. Δυστύχημα στην Τουρκία με τέσσερις Ελληνες νεκρούς. Τα νέα μέτρα, που θα τα λέμε κάπως αλλιώς, η κυβέρνηση και οι πιθανές πρόωρες εκλογές. Τι να κάνω; Δεν περνά και μια μέρα που να μην έχει τουλάχιστον δυο καινούργια επεισόδια! Αν και η λέξη επεισόδια είναι λάθος γιατί αυτά που συμβαίνουν είναι πολύ τραγικά για μια τόσο 'ελαφριά' λέξη. Ακόμα και αν αποφασίσω πως θα γράψω για τη Λιβύη και τις καθημερινές εξελίξεις εκεί...στενοχωριέμαι που δε θα γράψω λέξη για τα όσα συμβαίνουν στην Αθήνα και στον υπόλοιπο κόσμο. Να αφήσω έξω το wikileaks και τον Julian Assange; Να μην πω κουβέντα για τις εκλογές στην Ιρλανδία, για τον Παπανδρέου και τους φοιτητές στο Βερολίνο, για τα θέματα που απασχολούν εμένα προσωπικά ή για τα νέα μέτρα που έρχονται και θα τα λέμε 'παρεμβάσεις';... Να μην πάρω θέση για το κίνημα 'δεν πληρώνω'; Να μην αναφερθώ στο σεισμό στη Νέα Ζηλανδία; Ούτε στην τιμή του πετρελαίου που θα ανέβει; Τους Ελληνες που επαναπατρίζονται από τη Λιβύη(μετά τους Ελληνες που επαναπατρίστηκαν από την Αίγυπτο); Κάθε μέρα ξεκινάω να γράφω κάτι αλλά η επικαιρότητα με ξεπερνά!... Τελικά λέω να μην ασχοληθώ με τίποτα απ' όλα αυτά και να γράψω για τη μήνυση που κατέθεσε πριν από λίγο ο Σισέ εναντίον του Μαρινάκη!

Μια φορά κι έναν καιρό....

Ενω πάντα ονόμαζα τον εαυτό μου άνθρωπο του καλοκαιριού και είμαι δηλαδή, το χειμώνα λατρεύω τις νύχτες που βρέχει δυνατά. Οταν ήμουν μικρή, τα καλοκαίρια πηγαίναμε κάθε Αύγουστο για καμιά εικοσαριά μέρες στο χωριό του πατέρα μου. Ψηλά στο βουνό, θυμάμαι πως έκανε πάντα κρύο, κοιμόμαστε με κουβέρτες το βράδυ και μερικά απογεύματα έβρεχε και ακούω ακόμα τις ψιχάλες, δυνατές να χτυπάνε στον τσίγκο του μπαλκονιού. Μου άρεσε τόσο πολύ αυτός ο ήχος και ακόμα περισσότερο όταν έβγαινα με τον πατέρα μου στο μπαλκόνι μ' κείνη την εκπληκτική θέα, φορώντας πάντα ζακετάκι γιατί διαφορετικά η μαμά δε με άφηνε να βγω. Ηταν η μυρωδιά από το χώμα και τα δέντρα που δεν υπήρχαν στην Αθήνα, λόγο βουνού,χώματος και νερού φαντάζομαι, που με ξετρέλαινε. Ηταν η διαφορετικότητα που ζούσα, το παιδί της πόλης για κάποιες μέρες το χρόνο βρισκόταν στη φύση, τον καθαρό αέρα, τα ζώα. Δεν ξέρω αν ήταν αυτά ή ηλικία, η αθωότητα των χρόνων μου και του χωριού μαζί. Σίγουρα όμως ήταν και κάτι άλλο. Εκεί είχα και τους δυο γονείς μαζί(στην Αθήνα δούλευαν και οι δυο). Δεν ήταν απλώς πως τους είχα δίπλα μου και τους δυο, σε μια ηλικία που αυτό το είχα ανάγκη, ήταν και οι δυο χαρούμενοι! Ούτε γκρίνιες ούτε μούτρα. Λογικό ήταν για κείνους, έκαναν διακοπές, σε ένα μέρος που τους άρεσε. Εμένα μου έφτανε που τους είχα κοντά μου χαρούμενους. Ισως για αυτό ακόμα και τώρα, γυναίκα πια, ενώ μισώ το χειμώνα, αγαπώ κάτι νύχτες σαν την αποψινή, που φυσά και βρέχει πολύ! Το υποσυνείδητο δουλεύει μυστήρια. Εδώ δεν υπάρχουν οι μυρωδιές του χωριού, λείπει η μαμά και ο πατέρας(όταν έρχεται)είναι γερασμένος και δεν έχει ποτέ κέφια. Κάτι νύχτες όμως σαν την αποψινή, κλείνω το φως, κουκουλώνομαι με το πάπλωμα κλείνω τα μάτια και μες την ησυχία ακούω τη βροχή να χτυπά στο τζάμι. Είναι το μόνο πράγμα που μου αρέσει το χειμώνα. Ισως γιατί νοιώθω υποσυνείδητα παιδί, αθώο με τους χαρούμενους γονείς κοντά μου...ίσως δεν έχει να κάνει μόνο με την παιδική ηλικία και την αθωότητα, αλλά με το αίσθημα ευτυχίας και ασφάλειας κυρίως που ένοιωθα. Κάτι νύχτες σαν αυτή, θυμάμαι πως ήταν ένα μικρό κοριτσάκι σ' ένα χωριό με τους γονείς του, ένοιωθε ασφάλεια και ήταν ευτυχισμένο....