POROSNEWS: διαφήμιση Jumbo Giorgos (GAP) , και 38 χρονια επε...

POROSNEWS: διαφήμιση Jumbo Giorgos (GAP) , και 38 χρονια επε...:   Σε μπελάδες το JUMBO για τη διαφήμιση με Παπανδρέου (ηχητικό) 0N-NEWS Εμπλοκή με τη δικαιοσύνη θα έχουν τα JUMBO λόγω της διαφήμιση...

This is Me.

Δε μου αρέσει η βαβούρα.... Δε μ' αρέσουν τα μπαράκια με τη δυνατή μουσική... Εκεί που στέκεσαι όρθιος με το ποτό στο ένα χέρι, το παλτό στο άλλο, τον διπλανό να σε σπρώχνει και να προσπαθείς να ισορροπήσεις.... Παλιά μου άρεσαν... Πολλά πράγματα που μου άρεσαν δε μου αρέσουν πια.... Μεγαλώνουμε, ωριμάζουμε, εξελισσόμαστε, αλλάζουμε.... Στις μέρες μας όμως σε κοιτάζουν περίεργα όταν λες πως δεν πας σε ορθάδικα... Πως απεχθάνεσαι τα μπουζούκια! Σου λένε έλα μωρέ για χάρη της παρέας...... Για χάρη κανενός! Πρώτα έρχομαι εγώ και οι δικές μου επιθυμίες Γιατί πρέπει να κάνω πράγματα που δε μου αρέσουν για να γίνω αρεστή; Γιατί με λένε παράξενη που κάνω χάρη μόνο στον εαυτό μου; Σ' όποιον αρέσω τελικά!..... Τόσο φοβερό είναι που προτιμώ τον ήρεμο τρόπο διασκέδασης; Ειλικρινά είναι πολύ κουραστικό να εξηγώ κάθε φορά! Μου αρέσει να βγαίνω για καφέ, ποτό, φαγητό, σε μέρη που υπάρχουν τραπέζια να καθίσουμε και η μουσική μας επιτρέπει να μιλάμε. Θυμάμαι πριν δυο τρία χρόνια, είχα μια άσχημη λογομαχία με κάποιον που δεν μπορούσε να καταλάβει τι βρίσκω στις εκθέσεις φωτογραφίας ή στην Πινακοθήκη ενώ δεν πατάω στα μπουζούκια. Θα μου πείτε γιατί ξεκινάω τέτοιες κουβέντες με ανθρώπους που δεν ταιριάζω;... Ισως πίστεψα για λίγο πως μπορούμε να βρούμε κάτι κοινό... Λάθος μου. Με είπαν και 'ξενέρωτη'!! Επειδή δε μου αρέσουν τα μπουζούκια.... Δεν κρίνω τους ανθρώπους που τους αρέσει να διασκεδάζουν διαφορετικά από μένα. Δεν έχουν δικαίωμα όμως ούτε εκείνοι να κρίνουν εμένα. Καθένας διαλέγει τον τρόπο που θέλει να περνά τον ελεύθερο χρόνο του. Επειδή είναι λίγος κάνουμε πράγματα που μας αρέσουν. Ετσι το καταλαβαίνω εγώ.... Μικρή. κυκλοφορούσα και με μηχανές.... Τώρα δε θέλω. Δε βλέπω για ποιο λόγο χρειάζεται να δικαιολογώ τα θέλω ή και τις φοβίες μου ενδεχομένως! Κι αν δε βρω παρέα με κοινά ενδιαφέροντα, δεν πειράζει. Περνάω καλά και μόνη. Τουλάχιστον δεν καταπιέζω τον εαυτό μου.... Κι αυτό είναι το πιο σημαντικό.

E.T. phone home......

Λογοτεχνία – Γράψιμο

Διαβάζω πολύ... Διαβάζω όσο μπορώ. Λογοτεχνία, περισσότερο ξένη... Με το διάβασμα ταξιδεύω...ξεφεύγω απ' την πραγματικότητα... Ζω την εποχή, τη χώρα που διαβάζω... Ταξιδεύω στο χωροχρόνο..... Χωρίς διαβατήριο, χωρίς έξοδα.... Η αξία του βιβλίου μόνο. Το φθηνότερο ταξίδι. Οχι μόνο σε άλλη χώρα αλλά συχνά σε άλλη εποχή.... Περνώ πολύ απ' τον ελεύθερο χρόνο μου έτσι.... Μου αρέσει...όχι δεν μου αρέσει απλά, είναι ανάγκη! Είναι μια ανάγκη που έχω από παιδί... Η λογοτεχνία..... 'Γυμναστική του μυαλού'. Δε θυμάμαι που το είχα διαβάσει. Χωρίς βιβλίο και χωρίς καφέ δεν αντέχω... Είναι ο αέρας που αναπνέω..... Όταν δεν έχω όρεξη να διαβάσω σημαίνει πως δεν είμαι καλά ψυχολογικά. Σπάνια θα με δει κάποιος χωρίς βιβλίο..... Ανακαλύπτω συνέχεια συγγραφείς και τίτλους βιβλίων.... Και οι λίστες δεν τελειώνουν ποτέ..... Το άγχος μου αν θα προλάβω να τα διαβάσω όλα!... Ζω μια 'απλή' ζωή.... Η ανάγκη μου να διαβάζω μεγάλη. Αραγε ζω για να διαβάζω; Ζω μέσα από τα βιβλία; Ζω τις ιστορίες που διαβάζω;... Εκτός απ' το διάβασμα γράφω. Ανάγκη κι αυτό. Δε γράφω γιατί είναι της μόδας. Από παιδί έγραφα. Βγάζω τ' απωθημένα μου; Λειτουργεί σαν ψυχοθεραπεία; Δεν ξέρω... Δεν ξέρω γιατί το έχω κι αυτό ανάγκη... Γράφω γενικά.... Γράφω σχόλια, γράφω σε sites, γράφω στο blog μου...γράφω.... Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν γράφω τις ιστορίες που ζω;... Η ζω τις ιστορίες που γράφω;....

Ο νέος Πρωθυπουργός.

Γιώργος Σεφέρης

 Ομιλία του Γιώργου Σεφέρη κατά την τελετή παραλαβής του Βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας, 11 Δεκεμβρίου 1963 Σαν να το είπε χθές! “Ἀνήκω σὲ µία χώρα µικρή”( Ομιλία του Γιώργου Σεφέρη) Εδώ και μήνες η Ελλάδα είναι στο πραιτώριο.  Χλευάζεται και κατασυκοφαντείται.  Αναίσχυντοι αργυραμοιβοί την παίζουν στα ζάρια. Προσβάλλουν τους ανθρώπους της, αμφισβητούν την ιστορία της και τον πολιτισμό της. Όποια  εφημερίδα και να ανοίξεις, μας έχουν κατατάξει στα  «σκουπίδια». Μας θεωρούν ένα περιττό βάρος, από το οποίο όλοι θέλουν να απαλλαγούν, αλλά δεν ξέρουν ακόμα πώς. Ε, λοιπόν, η Ελλάδα δεν είναι για τα σκουπίδια! Δεν είμαστε  οι Έλληνες διεφθαρμένοι και τεμπέληδες. Χαβαλέδες ήμασταν για πολύ καιρό. Βάλαμε τον αυτόματο πιλότο. Ένας φτωχός λαός, που γνώρισε την αφθονία και παρασύρθηκε γιατί νόμισε πως θα κρατήσει για πάντα. Πίστεψε και στα «ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα» κάποιων αδίστακτων πολιτικάντηδων. Για την ακρίβεια ίσως στην Ελλάδα υπάρχουν λιγότεροι διεφθαρμένοι και τεμπέληδες απ’ ότι σε πολλές άλλες χώρες. Και τώρα ήρθε η ώρα του λογαριασμού. Είναι μια δύσκολη ώρα, αλλά δεν ήρθε το τέλος. Όμως, ευτυχώς ακόμα στην Ελλάδα το 15% του πληθυσμού της δεν ζει με κουπόνια. Ευτυχώς ακόμα στην Ελλάδα, κάθε ελληνόπουλο έχει δωρεάν πρόσβαση στο Πανεπιστήμιο. Ευτυχώς ακόμα στην Ελλάδα έχουμε ένα, έστω ημιτελές, αλλά έχουμε σύστημα υγείας. Ευτυχώς ακόμα στην Ελλάδα έχουμε ένα κράτος που έχει μια μεγάλη περιουσία. Άλλα κράτη δεν έχουν τίποτα. Αυτήν βλέπουν και ξερογλύφονται. Ευτυχώς ακόμα στην Ελλάδα οι γονείς βοηθάνε τα παιδιά τους και εκείνα τους γονείς τους. Ευτυχώς, η μικρή και φτωχή Ελλάδα δεν ήταν απούσα από καμιά μεγάλη μάχη για την ελευθερία. Και έδινε το είναι της, όταν οι άλλοι είχαν ήδη παραδώσει και την ψυχή και το πνεύμα. Ευτυχώς ακόμα, η Ελλάδα έχει μέλλον. Έβλεπα εκείνα τα κορίτσια της Εθνικής Ομάδος Πόλο, να ανεβαίνουν στον Όλυμπο,  μες τη «φωλιά του Δράκου», και είπα , πως  δεν χάθηκε η ελπίδα. Υπάρχει ακόμα το μέταλλο του νικητή. Η Ελλάδα έχει μέλλον, γιατί στη μακραίωνα ιστορία της κάθε μεγάλη ήττα και καταστροφή, αντί να την  αφανίσει, την ανάσταινε! Γιατί τα γράφω αυτά; Μου τηλεφώνησαν κάποιοι «φίλοι» απ’ το εξωτερικό και  μας ….νεκρολογούσαν! Είναι απ’ τα κοράκια που έχουν στοιχηματίσει στην πτώχευσή μας και ανησυχούν μήπως και χάσουν τα λεφτά τους!  Και βιάζονται! Τόσο πολύ θύμωσα που έκλεισα το τηλέφωνο. Ύστερα τους έστειλα το κείμενο που ακολουθεί…. “Ἀνήκω σὲ µία χώρα µικρή. Ἕνα πέτρινο ἀκρωτήρι στὴ Μεσόγειο, ποὺ δὲν ἔχει ἄλλο ἀγαθὸ παρὰ τὸν ἀγώνα τοῦ λαοῦ, τὴ θάλασσα, καὶ τὸ φῶς τοῦ ἥλιου. Εἶναι µικρὸς ὁ τόπος µας, ἀλλὰ ἡ παράδοσή του εἶναι τεράστια καὶ τὸ πράγµα ποὺ τὴ χαρακτηρίζει εἶναι ὅτι µᾶς παραδόθηκε χωρὶς διακοπή. Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα δὲν ἔπαψε ποτὲ της νὰ µιλιέται. Δέχτηκε τὶς ἀλλοιώσεις ποὺ δέχεται καθετὶ ζωντανό, ἀλλὰ δὲν παρουσιάζει κανένα χάσµα. Ἄλλο χαρακτηριστικὸ αὐτῆς τῆς παράδοσης εἶναι ἡ ἀγάπη της γιὰ τὴν ἀνθρωπιά, κανόνας της εἶναι ἡ δικαιοσύνη. Στὴν ἀρχαία τραγωδία, τὴν ὀργανωµένη µὲ τόση ἀκρίβεια, ὁ ἄνθρωπος ποὺ ξεπερνᾶ τὸ µέτρο, πρέπει νὰ τιµωρηθεῖ ἀπὸ τὶς Ἐρινύες. Ὅσο γιὰ µένα συγκινοῦµαι παρατηρώντας πὼς ἡ συνείδηση τῆς δικαιοσύνης εἶχε τόσο πολὺ διαποτίσει τὴν ἑλληνικὴ ψυχή, ὥστε νὰ γίνει κανόνας τοῦ φυσικοῦ κόσµου. Καὶ ἕνας ἀπὸ τοὺς διδασκάλους µου, τῶν ἀρχῶν τοῦ περασµένου αἰώνα, γράφει: «… θὰ χαθοῦµε γιατί ἀδικήσαµε …». Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος ἦταν ἀγράµµατος. Εἶχε µάθει νὰ γράφει στὰ τριάντα πέντε χρόνια τῆς ἡλικίας του.  Ἀλλὰ στὴν Ἑλλάδα τῶν ἡµερῶν µας, ἡ προφορικὴ παράδοση πηγαίνει µακριὰ στὰ περασµένα ὅσο καὶ ἡ γραπτή. Τὸ ἴδιο καὶ ἡ ποίηση. Εἶναι γιὰ µένα σηµαντικὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Σουηδία θέλησε νὰ τιµήσει καὶ τούτη τὴν ποίηση καὶ ὅλη τὴν ποίηση γενικά, ἀκόµη καὶ ὅταν ἀναβρύζει ἀνάµεσα σ’ἕνα λαὸ περιορισµένο. Γιατί πιστεύω πὼς τοῦτος ὁ σύγχρονος κόσµος ὅπου ζοῦµε, ὁ τυρρανισµένος ἀπὸ τὸ φόβο καὶ τὴν ἀνησυχία, τὴ χρειάζεται τὴν ποίηση. Ἡ ποίηση ἔχει τὶς ρίζες της στὴν ἀνθρώπινη ἀνάσα – καὶ τί θὰ γινόµασταν ἂν ἡ πνοή µας λιγόστευε; Εἶναι µία πράξη ἐµπιστοσύνης – κι ἕνας Θεὸς τὸ ξέρει ἂν τὰ δεινά µας δὲν τὰ χρωστᾶµε στὴ στέρηση ἐµπιστοσύνης. Παρατήρησαν, τὸν περασµένο χρόνο γύρω ἀπὸ τοῦτο τὸ τραπέζι, τὴν πολὺ µεγάλη διαφορὰ ἀνάµεσα στὶς ἀνακαλύψεις τῆς σύγχρονης ἐπιστήµης καὶ στὴ λογοτεχνία. παρατήρησαν πὼς ἀνάµεσα σ’ ἕνα ἀρχαῖο ἑλληνικὸ δράµα καὶ ἕνα σηµερινό, ἡ διαφορὰ εἶναι λίγη. Ναί, ἡ συµπεριφορὰ τοῦ ἀνθρώπου δὲ µοιάζει νὰἔχει ἀλλάξει βασικά. Καὶ πρέπει νὰ προσθέσω πὼς νιώθει πάντα τὴν ἀνάγκη ν’ ἀκούσει τούτη τὴν ἀνθρώπινη φωνὴ που ὀνοµάζουµε ποίηση. Αὐτὴ ἡ φωνὴ ποὺ κινδυνεύει νὰ σβήσει κάθε στιγµὴ ἀπὸ στέρηση ἀγάπης καὶ ὁλοένα ξαναγεννιέται. Κυνηγηµένη, ξέρει ποὺ νὰ ’βρει καταφύγιο, ἀπαρνηµένη, ἔχει τὸ ἔνστικτο νὰ πάει νὰ ριζώσει στοὺς πιὸ ἀπροσδόκητους τόπους. Γι’ αὐτὴ δὲν ὑπάρχουν µεγάλα καὶ µικρὰ µέρη τοῦ κόσµου. Τὸ βασίλειό της εἶναι στὶς καρδιὲς ὅλων τῶν ἀνθρώπων τῆς γῆς. Ἔχει τὴ χάρη ν’ ἀποφεύγει πάντα τὴ συνήθεια, αὐτὴ τὴ βιοµηχανία. Χρωστῶ τὴν εὐγνωµοσύνη µου στὴ Σουηδικὴ Ἀκαδηµία ποὺ ἔνιωσε αὐτὰ τὰ πράγµατα, ποὺ ἔνιωσε πὼς οἱ γλῶσσες, οἱ λεγόµενες περιορισµένης χρήσης, δὲν πρέπει νὰ καταντοῦν φράχτες ὅπου πνίγεται ὁ παλµὸς τῆς ἀνθρώπινης καρδιᾶς, ποὺ ἔγινε ἕνας Ἄρειος Πάγος ἱκανός νὰ κρίνει µὲ ἀλήθεια ἐπίσηµη τὴν ἄδικη µοίρα τῆς ζωῆς, γιὰ νὰ θυµηθῶ τὸν Σέλλεϋ, τὸν ἐµπνευστή, καθώς µᾶς λένε, τοῦ Ἀλφρέδου Νοµπέλ, αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου ποὺ µπόρεσε νὰ ἐξαγοράσει τὴν ἀναπόφευκτη βία µὲ τὴ µεγαλοσύνη τῆς καρδιᾶς του. Σ’ αὐτὸ τὸν κόσµο, ποὺ ὁλοένα στενεύει, ὁ καθένας µας χρειάζεται ὅλους τούς ἄλλους. Πρέπει ν’ ἀναζητήσουµε τὸν ἄνθρωπο, ὅπου καὶ νὰ βρίσκεται. Ὅταν στὸ δρόµο τῆς Θήβας, ὁ Οἰδίπους συνάντησε τὴ Σφίγγα, κι αὐτὴ τοῦ ἔθεσε τὸ αἴνιγµά της, ἡ ἀπόκρισή του ἦταν: ὁ ἄνθρωπος. Τούτη ἡ ἁπλὴ λέξη χάλασε τὸ τέρας. Ἔχουµε πολλὰ τέρατα νὰ καταστρέψουµε.  Ἂς συλλογιστοῦµε τὴν ἀπόκριση τοῦ Οἰδίποδα.»

Ημαρτον κύριοι Πολιτικοί!!

Σάββατο σήμερα ναι; Ρωτάω γιατί όπως όλα αλλάζουν αυτή τη βδομάδα μπορεί ν' αλλάξουν και οι μέρες! Περάσαμε τη βδομάδα των παθών αλλά στο τέλος της δεν έχει ούτε μαγειρίτσα ούτε ανάσταση. Ο Βενιζέλος είπε πως διατρέχουμε θανάσιμο κίνδυνο, ναι; Εγώ μπερδεύομαι γιατί μπροστά στο θανάσιμο κίνδυνο αυτοί παίζουν σαν παιδάκια! Πως γίνεται; Ποτέ δεν είχα ιδιαίτερη εκτίμηση στους πολιτικούς αυτής της χώρας. Κι αυτοί δε χάνουν ευκαιρία να μου δείξουν πόσο δίκαιο έχω! Ομως έχω χάσει και την αίσθηση του χρόνου... Την εβδομάδα που πέρασε η κάθε μέρα μετρούσε αλλιώς! Ενας βουλευτής έλεγε κάτι το πρωί για το οποίο δεν ήταν σίγουρος το μεσημέρι και μέχρι το βράδυ μπορεί μέχρι κόμμα να είχε αλλάξει! Ετσι μπερδεύτηκα κι εγώ... Λες και τα πάντα στροβιλίζονται με απίστευτη ταχύτητα, αλλάζουν, παίρνουν άλλη μορφή.... Δεν πιστεύω αυτά που βλέπω και ακούω. Κουράστηκα ν' ασχολούμαι με το αν θα φύγει ο Γιώργος, αν θα έρθει ο Αντώνης, αν θα γίνει κυβέρνηση για έξι βδομάδες για κάποιους μήνες....αν θα πάρουμε τη δόση, αν και ποιος θα πάει στο Eurogroup.... Ειλικρινά κουράστηκα πολύ! Νομίζω πως τις τελευταίες μέρες έζησα μια ζωή ολόκληρη.... Είμαι σίγουρη πλέον πως όταν ο Αϊνστάιν μιλούσε για τη θεωρία της σχετικότητας του χρόνου, στο μυαλό του είχε την πολιτική κατάσταση στη χώρα μας! Μετά τη βδομάδα που πέρασε δεν έχω καμία αμφιβολία. Και οι πολιτικοί παίζουν τα δικά τους παιχνίδια χωρίς να καταλαβαίνουν πόσο βαθιά νυχτωμένοι είναι... Γιατί κανένας μας δε νοιάζεται για το Γιώργο τον Αντώνη και τους άλλους. Γιατί κανείς δεν ασχολείται με τα παιχνίδια τους. Ποιος θα φύγει ποιος θα μείνει..... Το σημαντικό είναι αν εμείς θα έχουμε αύριο να φάμε! Καθόλου δε νοιαζόμαστε για τους πολιτικούς. Και δε θα παρακολουθούσαμε τις εξελίξεις αν δεν είχαν άμεση σχέση με μας... Με την επιβίωση μας. Αυτοί που παίζουν παιχνίδια στην πλάτη μας έχουν εξασφαλίσει το παντεσπάνι τους... Εμείς όμως αγωνιούμε για την αυριανή μέρα. Και πολύ θα θέλαμε να σταματούσαν τα παιχνίδια και να φερόντουσαν σαν μεγάλοι άνθρωποι..... Θα το εκτιμούσαμε πολύ αυτό. Προσωπικά τυχαίνει, λόγω σπουδών, να γνωρίζω καλά κάποια πράγματα... Και αυτό με αγχώνει περισσότερο... Πολύ θα ήθελα να μπορούσα ν' ανέβω στην ταράτσα του σπιτιού μου και να βάλω τις φωνές! Δεν τρελάθηκα, είμαι απόλυτα σίγουρη δε πως το ίδιο πράγμα θα ήθελαν να κάνουν πολλοί συμπατριώτες μου. Το κάνουν άλλωστε στις πλατείες! Το έκαναν την 28η Οκτωβρίου.... Πως γίνεται τόσα μηνύματα, τόσους μήνες να μην τα λαμβάνουν; Η να τα διαβάζουν με το δικό τους τρόπο; Τον τρόπο που τους συμφέρει δηλαδή;.... Ρωτάω εδώ και μήνες το ίδιο πράγμα και απάντηση δεν παίρνω.... Κανένας δεν ξέρει... Ποια είναι ΑΚΡΙΒΩΣ η κατάσταση μας; Πόσα ΑΚΡΙΒΩΣ χρωστάμε; Δεν υπάρχει ΕΝΑΣ άνθρωπος απ' τους 300 να ξέρει; Αυτός που ξέρει θα μας πει; Ήμαρτον πια!!!

Μαέστρος του ΧΑΟΥΣ ο Παπανδρέου;

Συνέχισε....

Μια φωτογραφία..... Δεν ξέρω αν μου αρέσει... Εχει κάτι... Δεν ξέρω τι... Αυτό που με κάνει να θέλω να τη βλέπω. Θα θελα να σε γνωρίσω.... Δεν ξέρω σχεδόν τίποτα για σένα. Μέχρι στιγμής είσαι μυστήριο.... Ομορφο μυστήριο. Κατάλαβες άραγε τότε πως μιλούσα για σένα; Για ένα διάστημα χάθηκες... Και μετά εμφανίστηκες ξανά... Χωρίς λόγο. Μου γράφεις και τρελαίνομαι... Και αυτά που γράφεις... Καβάφης, Ελύτης, Σεφέρης.... Διαλεγμένα κομμάτια... Με κάνουν να βουρκώνω... Θα θελα να μου τα ψιθύριζες στ' αυτί... Δεν ξέρω ούτε τη φωνή σου... Μου αρέσει όμως που μου γράφεις ποίηση. Δεν μου έχει ξανατύχει. Κάποιος να με νιώθει τόσο... Ο άγνωστος που ξέρει τι ζητάω! Κανένας γνωστός δε μου είχε απαγγείλει Σεφέρη.... Ούτε εγώ η ίδια δεν ήξερα πόσο μου αρέσει η ποίηση..... Αυτά που μου στέλνεις..... Γιατί τα στέλνεις; Υπάρχει λόγος; Φιλικά; Ποιος στέλνει τέτοια κείμενα; Οι εραστές...... Τόσο ρομαντικό..... Μπαίνω μόνο για να δω τι μου έστειλες κάθε μέρα.... Είσαι και συ ευαίσθητος; Ενας άντρας που αγαπά την ποίηση.... Δεν είχα γνωρίσει κανέναν ποτέ... Γιατί μου γράφεις; Ξέρεις πόσο με αγγίζουν αυτά που μου γράφεις; Συνέχισε....

Καταραμένο φθινόπωρο!

Το φθινόπωρο ποτέ δε νιώθω καλά. Φέτος όμως είναι χειρότερα από ποτέ! Ολα άσχημα.... Τίποτα όπως ήλπιζα.... Θα μου πεις και σε ποιον ήρθαν καλά φέτος; Δεν είναι αυτό όμως. Είναι που μαζεύτηκαν πολλά μαζί..... Η ζωή μου ένα κουβάρι.... Και δεν ξέρω, δεν μπορώ να το λύσω.... Οποια άκρη κι αν πιάσω δύσκολα... Επαψα να ελπίζω.... Πάνω που έλεγα να σκέφτομαι θετικά... Κοίταξα καλύτερα και είδα πως δε γίνεται τίποτα. Τι κι αν εύχομαι να πάνε καλά; Ολα στραβώνουν κάπου... Δεν είμαι παράξενη! Η ζωή είναι άδικη.... Ναι, ξέρω υπάρχουν χειρότερα. Πάντα θα υπάρχουν χειρότερα! Υπάρχουν και καλύτερα όμως... Γιατί όταν λες το πρόβλημα σου και δεν έχουν να προτείνουν κάποια λύση, σου απαντούν 'υπάρχουν και χειρότερα'; Θέλω να φωνάξω κάτι τέτοιες φορές πως ΤΟ ΞΕΡΩ! Σε τι με βοηθά να ξέρω πως υπάρχουν και χειρότερα; Τα δικά μου τα χειρότερα ήρθαν.... Και νιώθω πάρα μα πάρα πολύ κουρασμένη. Εκνευρίζομαι που δε μπορώ να κάνω κάτι.... Δε μπορώ να αλλάξω τίποτα.... Καμιά φορά κάνεις όλες τις κινήσεις σωστά αλλά τίποτα δεν πάει καλά... Γιατί άραγε; Το ξέρω κανένας δεν είπε πως η ζωή είναι οπωσδήποτε ωραία. Είναι ανάγκη όμως να είναι άσχημη; Δηλαδή ή μαύρο ή άσπρο; Ενδιάμεσος τόνος δεν υπάρχει; Κάτι σε γκρι; Τα έκανα όλα σωστά... Γιατί στην πορεία στράβωσαν; Ολες οι κινήσεις όπως έπρεπε.... Είναι σα να παίζω σκάκι με τον Κασπάροβ. Πόσες πιθανότητες έχω να πάρω την παρτίδα; Ειδικά με τις δικές μου γνώσεις στο σκάκι;.... Ας δώσω την παρτίδα χωρίς να ξεκινήσω. Ασπρα ή μαύρα τα πιόνια, εγώ θα χάσω... Καταραμένο φθινόπωρο.....

Γιατί έτσι είμαι ΕΓΩ....

Δε θα θελα ν' αλλάξω... Κι ας έχουν έρθει στιγμές που ευχήθηκα να μπορούσα.... Ηταν στιγμές αδυναμίας.... Μ' αρέσει ο εαυτός μου. Μ' αρέσει που είμαι διαφορετική' από πολλές και πολλούς. Εντάξει, είναι δύσκολο να με καταλάβουν....να με δεχτούν. Πάντα το διαφορετικό το φοβάται ο κόσμος. Οταν γύρω σου όλες είναι παντρεμένες με παιδιά.... Δεν έχουν ούτε κατά διάνυα τις εμπειρίες σου.... Ξέρεις πως όταν αρχίσεις να μιλάς κάθονται μ' ανοιχτό το στόμα... Θα θελήσουν ν' ακούσουν όμως; Από την άλλη δεν είναι εύκολο και να καταλάβουν...... Να σε καταλάβουν...... Και ό.τι δεν καταλαβαίνει ο κόσμος το κάνει πέρα. Αδύνατον να γίνεις μια συνηθισμένη γυναίκα. Κι ας ξέρεις πως αυτό είναι που όλοι περιμένουν από σένα. Πάντα βαριόσουν καθετί το συνηθισμένο. Εχεις όμως έντονο παρελθόν κι ενδιαφέρον παρόν. Οι γυναίκες σε φοβούνται γιατί βλέπουν μόνο την εμφάνιση.... Δεν τους νοιάζει το μέσα.... Οι άντρες..... Οι άντρες μπερδεύονται και φοβούνται. Και οι άντρες που αρέσουν σε μένα δεν είναι διαθέσιμοι..... Ναι, δε θέλω ν' αλλάξω.... Κι ας νοιώθω τον περισσότερο καιρό κάπως σαν εξωγήινη που έπεσε στον πλανήτη των ανθρώπων μάλλον από λάθος.... Δε θέλω ν' αλλάξω.... Και μόνον εγώ ξέρω πόσο οδυνηρό είναι να είμαι ΕΓΩ....

Θέλω πίσω το καλοκαίρι.....

Μπήκε το φθινόπωρο κανονικά... Δε μ' αρέσει το φθινόπωρο... Από μικρή ήθελα να ταν όλος ο χρόνος ένα ατέλειωτο καλοκαίρι! Ζέστη, λιακάδα, βουτιές στη θάλασσα και ανεμελιά. Θερινά σινεμά..... Καλοκαιρινά ρούχα... Απαλά και χρωματιστά.... Τα καλοκαιρινά φουστανάκια μες τα χρώματα, χαίρεσαι μόνο που τα κοιτάζεις! Οταν μιλάω για τα καλοκαιρινά ρούχα έχω μια τάση να χρησιμοποιώ υποκοριστικά... Φουστίτσες, βερμουδίτσες, μαγιουδάκια, μπλουζάκια, παπουτσάκια..... Δε μπορώ να κάνω το ίδιο με τα χειμωνιάτικα......... Κανείς δε μπορεί να το κάνει. Δε μπορείς να πεις παλτουδάκι..... Ούτε γαλοτσίτσες.... Είναι βαριά ρούχα. Θέλουν και την ανάλογη αντιμετώπιση. Σοβαρή! Ο χειμώνας δεν έχει τα εύκολα γέλια του καλοκαιριού...... Κι ο χειμώνας που έρχεται θα είναι ο χειρότερος.... Μας δείχνει από τώρα τις προθέσεις του.... Δεν έχει γέλια ο χειμώνας αυτός..... Τον φοβάμαι αυτόν το χειμώνα... Δεν ξέρω αν είναι το άγνωστο που με τρομάζει τόσο... Είναι όλα όσα τον συνοδεύουν που με κάνουν να μη θέλω να τον αντιμετωπίσω! Λες και όλες οι ιστορίες για τον πόλεμο, που έχω ακούσει από τη γιαγιά να πρόκειται να γίνουν η νέα πραγματικότητα. Ενας εφιάλτης δηλαδή! Μου λένε πως υπάρχουν και θετικά σ' αυτή την κατάσταση. Γιατί δεν μπορώ να τα δω; Είναι υπερβολικό να θέλω να μην αλλάξει η ζωή μου; Και μάλιστα προς το χειρότερο; Ζούσα μια απλή ζωή... Μου άρεσε όμως... Και αν γκρίνιαζα δεν ήταν για υλικά αγαθά. Τώρα δε φτάνει που τέλειωσε το καλοκαίρι, δε φτάνει που ζούμε ένα μαύρο φθινόπωρο.... Θα έρθει κι ένας ακόμα χειρότερος χειμώνας..... Δε θέλω να τον αντιμετωπίσω! Αισθάνομαι σα να έγινα μικρό παιδί ξανά.... Πόσο θέλω να κρυφτώ πίσω απ' τη φούστα της μαμάς μου...... Δε μ' αρέσουν καθόλου αυτές οι επώδυνες αλλαγές. Δε μ' αρέσει που αλλάζει η ζωή μου προς το χειρότερο. Και είναι σα να χάνω τη μαμά μου ξανά.... Θέλω να με πάρει αγκαλιά και να μου πει πως όλα θα πάνε καλά.... Ας έρθει πίσω τουλάχιστον το καλοκαίρι......

Γουλί θα μας κουρέψουν!!

Προσπαθώντας να Καταλάβω τους Αντρες....

Τι έγιναν οι άντρες; Πόσο θα ήθελα να γνωρίσω έναν αληθινό άντρα....... Εναν άντρα που να τιμά το λόγο του. Οταν δίνει μια υπόσχεση να την κρατά.... Εναν άντρα που να μη λέει ψέματα. Τι γίνεται με τους άντρες και τα ψέματα; Λένε ψέματα για τα πάντα, από τη διεύθυνσή τους μέχρι την ηλικία τους, για να μην αναφερθώ στην οικογενειακή τους κατάσταση.... Είτε κρύβουν την αλήθεια με τον πλέον άκομψο τρόπο είτε κρύβονται οι ίδιοι σαν γυναικούλες.... Γνωρίζεστε κι απ' την πρώτη στιγμή αρχίζει το ψέμα.... Δικαιολογία θλιβερή: για να μη σε χάσει.... Πόσο μπορεί να πέσει στα μάτια σου ένας άντρας που φέρεται έτσι;.... Κι όταν δε λένε ψέματα είναι δειλοί....για να μην πω κάτι χειρότερο. Γιατί πως να χαρακτηρίσεις έναν άντρα που κρύβεται; Που παριστάνει κάτι διαφορετικό απ' αυτό που είναι; Του ανοίγεσαι, είσαι απόλυτα ειλικρινής απέναντί του. Του εκμυστηρεύεσαι τα αισθήματα σου..... Και κείνος; Εκείνος σφυρίζει αμέριμνα σα να μην έγινε τίποτα. Ενας άνθρωπος με στοιχειώδη ευγένεια θα έλεγε έστω μια χαζομάρα, για να μη νιώσει η γυναίκα που του ανοίχτηκε πολύ άσχημα. Θα τη σκεφτόταν....θα σκεφτόταν πόσο δυσκολεύτηκε αυτή η γυναίκα μέχρι να βρει τη δύναμη να μιλήσει για τα αισθήματα της. Θα σκεφτόταν σε πόσο άβολη κατάσταση βρίσκεται μετά. Σε τελευταία ανάλυση η κίνηση ήταν κολακευτική...... Δε του το χρώσταγε! Εκτός αν ακούει ερωτικές εκμυστηρεύσεις καθημερινά...εκτός αν είναι κάποιος σταρ.... Ακόμα και ο George Clooney θα φερόταν καλύτερα, γιατί ένας άγνωστος να το πάρει επάνω του;..... Τι είναι αυτό; Κάποιο κρυμμένο είδος κόμπλεξ; Ειλικρινά δεν ξέρω πως να ερμηνεύσω τις συμπεριφορές μερικών ανδρών. Νόμιζα πως με την πείρα μου και τις ιστορίες που ακούω θα μπορούσα να καταλάβω.... Οσα περισσότερα μαθαίνω όμως τόσο περισσότερο προβληματίζομαι.... Αλλοι άντρες σου λένε ψέματα γενικά........ Μικρό χωριό το internet..... Το έχω ξαναπεί... Γνωρίζεις διάφορο κόσμο...online. Οταν κάποιος λέει ψέματα ακόμα και για τη χώρα που ζει.... Τι να πιστέψεις απ' όσα σου λέει; Ακόμα και το όνομα του μπορεί να είναι ψεύτικο..... Αναρωτιέσαι γιατί σε πλησίασε...... Ποιος ο σκοπός του..... Να σου φορτώσει κάποιον ιό για να σου καταστρέψει τα αρχεία; Για ποιο λόγο θα έκανε κάτι τέτοιο ένας άγνωστος; Μήπως λοιπόν είναι γνωστός; Μήπως σε γνωρίζει; Αρχίζεις να φοβάσαι...... Μπορεί να σε παρακολουθεί. Φτάνεις στη δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος...... Και μετά λένε πως οι γυναίκες είναι παράξενες και δύσκολες να τις καταλάβεις... Τα λένε αυτά άντρες! Δεν έχουν έρθει στη δικιά μας θέση...... Πόσες φορές συζητώντας με φίλες προσπάθησα να δικαιολογήσω τη συμπεριφορά ενός άντρα..... Τελικά δεν ξέρω αν είχε κάποιο νόημα. Στο τέλος καταλήγουμε περισσότερο προβληματισμένες από την αρχή.... Τι έχουν πάθει λοιπόν οι άντρες; Οσο περισσότερο προσπαθώ να τους καταλάβω, τόσο βαθύτερα στο λαβύρινθο τους μπαίνω..... Και δεν υπάρχει νήμα να πιάσω για να βγω.... Σα να μην υπάρχει έξοδος..... Τι έγιναν λοιπόν οι άντρες της παλιάς εποχής; Οι άντρες που βλέπουμε στις ταινίες; Δεν υπάρχουν πια; Εμείς οι γυναίκες που δεν προχωρήσαμε όπως οι εικοσάχρονες της εποχής μας.... Που ονειρευόμαστε ακόμα τον αληθινό άντρα.... Είμαστε καταδικασμένες να παλεύουμε στα δρομάκια του λαβύρινθου; Δε θα δούμε ποτέ το φως της εξόδου;

Τι έγιναν οι άντρες;...

Τι έγιναν οι άντρες; Τι έγιναν οι αληθινοί άντρες; Οι άντρες που μου έλεγε η μαμά μου...... Οι άντρες που έχω ονειρευτεί...... Οι άντρες που είναι κυνηγοί; Οι άντρες που δε ντρέπονται. Οι άντρες που δε τρομάζουν με το παραμικρό; Τι έχουν γίνει; Που είναι; Που είναι οι πιστοί άντρες; Οι άντρες που θα φέρουν τον κόσμο ανάποδα για να είναι κοντά σου; Τι έγιναν οι 'πρίγκιπες'; Εκείνοι που σκέφτονται μόνο εσένα..... Εκείνοι που σου το δείχνουν! Εκείνοι που δε ντρέπονται να το φωνάξουν..... Τι έγιναν οι άντρες; Ο άντρας των ονείρων μου....... Ο άντρας που δε θέλει παρακάλια..... Ο άντρας που ξέρει να εκφραστεί... Ο άντρας που κάνει τις υποσχέσεις πράξεις! Αυτός που δε θα σου πει ποτέ ψέματα... Δε θα χρειαστεί να σου πει ψέματα. Τι έγινε ο πρίγκηπας που ονειρεύτηκα; Δεν υπάρχει; Να πάψω να ελπίζω; Να πάψω να τον ψάχνω; Μόνο στα όνειρα μου υπάρχει; Στην πραγματική ζωή, όχι στα όνειρα...πως άλλαξαν οι άντρες; Πόσο διαφορετικοί είναι απ' το όνειρο; Πόσες υποχωρήσεις πρέπει να κάνω γι αυτόν; Τον ιδανικό άντρα; Που είναι ο πρίγκηπας λοιπόν; Πόσους βατράχους πρέπει να φιλήσω μέχρι να τον βρω; Ο άντρας που ονειρεύτηκα.... Ο άντρας που μου υποσχέθηκε η μαμά...... Τι έχει γίνει; Χάθηκε μες τις δουλειές και την καθημερινότητα; Αλλαξε; Δε θα τον βρω; Τον ρούφηξε η πολύ δουλειά; Τον πρόλαβε κάποια άλλη; Δεν υπάρχει στο δικό μου σύμπαν; Δεν υπάρχουν πια πρίγκιπες; Τι έχουν γίνει τελικά οι αληθινοί άντρες;...