ΚΑΛΕΣΜΑ ΑΓΑΠΗΣ!!!!!

ΚΑΛΕΣΜΑ ΑΓΑΠΗΣ!!!!!

στις 9:39 π.μ.

Μέσα από τον πόνο μπορούν…

Να γελούν…

Να υπομένουν..

Να ελπίζουν..

ΝΑ ΖΩΓΡΑΦΙΖΟΥΝ!!!

Μας καλούν από κοντά να δούμε

και να θαυμάσουμε τα έργα τους!!!!

Από 15-24 Φεβρουαρίου.

Αυτά τα ματάκια που ψάχνουν το λυτρωμό...............

Αυτά τα τρυπημένα χεράκια από "πεταλούδες" άλλου σχήματος...

μπόρεσαν να φτιάξουν τη ζωή όμορφη.....

Την ελπίδα.. να την αποτυπώσουν μέσα από με την αθώα ματιά τους ..

Οσοι παλεύουν δίπλα τους ας είναι δυνατοί!

Δεν λυπόμαστε.. αυτή η λέξη με απωθεί...

Προσδοκούμε το ΚΑΛΎΤΕΡΟ ... τη ΓΙΑΤΡΕΙΆ !!!

Σήμερα τα παιδιά μας θα είναι εκεί... για ευνόητους λόγους δεν θα παραστούν επισκέπτες...

Από αύριο......

ΝΑ ΕΊΜΑΣΤΕ ΕΚΕΙ!!!!

Σας παρακαλούμε όποιος μπορεί να το επισημάνει.. σε φίλους και γνωστούς.......

Την πρόσκληση την είδα στη Γιαγιά Αντιγόνη.

Δικαιολογίες!

Πόσες μέρες θα μείνω μέσα;

Βαρέθηκα!!!!!

Ούτε για πρωινό περπάτημα......

Στην αρχή είπα να τελειώσω κάτι δουλειές.

Μόλις τις τελείωσα αρρώστησα.

Εγινα καλύτερα χάλασε ο καιρός!

Ετσι δε γίνεται συνήθως;

Οταν κάτι αρχίζει στραβά συνεχίζει θεόστραβα......

Ο νόμος του Μέρφι.

Η μήπως δεν είναι αυτό;

Αρχισα τις αναβολές.

Και εγώ όταν αναβάλω κάτι το αναβάλω ξανά και ξανά μέχρι να μην πάει άλλο.

Δεν ξέρω τι φταίει...

Εγώ φταίω;

Δεν έχω όμως όρεξη για τίποτα!

Το θέμα είναι πως δεν έχω κίνητρο.

Αν ήμουν ερωτευμένη θα λειτουργούσα κανονικά.

Η σκέψη να ξεκινήσω κάτι με φίλο δεν προχωρά...

Το φοβάμαι....

Γράψιμο λοιπόν, τηλέφωνο, καφές .....

Ακόμα και το βιβλίο έχω αφήσει.

Είναι άραγε κάποια φάση που περνάω;

Ούτε να βγω θέλω....

Τόσο χάλια δηλαδή.

Μένω μέσα με τις σκέψεις μου......

Είναι ο χειμώνας λέω.....

Φταίει ο άσχημος καιρός.

Μα να μην έχω όρεξη να διαβάσω το βιβλίο μου;

Να μη θέλω να βγω ούτε για ένα καφέ με την κολλητή μου;

Εγώ που δε μαζευόμουν σπίτι;

Το βιβλίο τώρα που το σκέφτομαι ξανά, δεν είναι σοβαρό...τουλάχιστον διαβάζω blogs...

Θα βαρεθώ το συνεχές blogging και θα γυρίσω...

Οσο κάθομαι μέσα τόσο μου αρέσει και βαριέμαι να βγω.

Εχω αφόρετα ρούχα!!

Και δε βγαίνω!!

Πόσο άσχημα είμαι;........

Εχω χωθεί στο κουκούλι μου και δεν κάνω καμιά κίνηση.

Πρέπει να βρω τρόπο να διαχειριστώ τη μοναξιά μου, όσο κρατήσει....

Εναλλακτική λύση να πιέσω πολύ τον εαυτό μου......

Δε λειτουργεί καλά αυτό όμως σε μένα.

Που θα πάει θα φτιάξει ο καιρός..!

Θα ξαναρχίσω να κυκλοφορώ κι εγώ....

Ετσι λέω δηλαδή....

Ελπίζω να φτιάξει γρήγορα γιατί ξεμένω από δικαιολογίες στον εαυτό μου.......

Κλέφτες Ονείρων...

Και ξαφνικά σου αφαιρούν τη ζωή.

Αυτό που είχες ονειρευτεί, είχες σχεδιάσει, είχες πασχίσει.....

Ποιος έχει το δικαίωμα αυτό;

Ποιος μπορεί να παίρνει σχέδια και όνειρα;

Τους κόπους σου.....

Διάβαζες μια ζωή...

Μάζεψες πτυχία που δε μπόρεσες να χρησιμοποιήσεις.

Τόσες ώρες σκυμμένη πάνω απ' τα βιβλία...

Τόσα έξοδα.......

Τόσα χρόνια στο εξωτερικό...

Τα καλύτερα, τα πιο δύσκολα πανεπιστήμια.

Δε γκρίνιαξες όμως.

Το δέχτηκες όπως τόσοι άλλοι.

Εβαλες πλώρη γι αλλού.....

Τα κατάφερες.

Περήφανη πια άρχισες να κάνεις άλλα σχέδια, άλλα όνειρα.

Και μια μέρα έρχεται κάποιος και στα κλέβει.

Ποιος κλέβει τα όνειρα;

Πως μπορεί κάποιος να κλέψει τα όνειρα σου;

Και τι να κάνεις γι αυτό;

Να φωνάξεις δικηγόρο, δικαστή;......

Τι να τον κάνεις αυτόν τον κλέφτη;

Δε μπορείς να τον πας φυλακή.

Είχε αρχίσει καιρό τώρα να κλέβει, άλλα δε μίλαγες.

Νόμιζες θα σταματήσει.

Μήπως φταις και συ;

Σου έκλεψε πρώτα κομμάτι απ' το μισθό.....

Πήρε τη μισή σύνταξη της γιαγιάς σου.....

Δε μίλησες......

Σκέφτηκες πως θα σταματούσε κάποτε.

Αυτό το κάποτε......

Νόμιζες πως θα ικανοποιηθεί στα λίγα.

Πόσο αφελής ήσουν!

Οταν δε φωνάξεις απ' την αρχή κανένας κλέφτης δε σταματά!

Και να τώρα που κατάντησες.....

Να σου κλέβει ακόμα και τα όνειρα....

Να μην μπορείς να κάνεις σχέδια για το μέλλον σου!

Ποιο μέλλον δηλαδή που κοντεύει να σου αρπάξει και το παρόν!

Φώναξε λοιπόν!

Κάνε κάτι!

Πως κάθεσαι και αφήνεις τον κλέφτη να σου αδειάζει το σπίτι;

Τη ζωή;.....

Ολα όσα πάλεψες τόσα χρόνια;...

Πως τα παίρνει;

Γιατί;

Μην τον αφήνεις.....

Ελεος πια!

Κάνε κάτι!!

Η επόμενη μέρα....

Χθες βράδυ οι εθνοπατέρες θ' αποφάσιζαν άλλη μια φορά αν θα μας σώσουν....

Η συζήτηση τους ξεκίνησε αργά και θα τελείωνε αργά.

Δεν υπήρχε καμία περίπτωση να μείνω να δω τι αποφάσισαν.

Είδα μια ταινία και κουρασμένη έπεσα για ύπνο.

Το πρωί μπήκα στο site του BBC και διάβασα πως δεν αποφάσισαν...

Ανοιξα ραδιόφωνο και άκουσα πως συμφώνησαν, έλεγαν μάλιστα και τα 17 σημεία της συμφωνίας.

Μπερδεύτηκα...ή κάποιος δεν τα έλεγε καλά ή ο εγκέφαλος μου δε λειτουργούσε ακόμα....

Επειδή δουλεύω στο σπίτι είμαι επιφορτισμένη να κοιτάζω το γραμματοκιβώτιο.

Βγαίνω να κοιτάξω, ζαβλακωμένη όπως ήμουν, γλιστράω και χτυπώ τα οπίσθια μαλακά μου μόρια....

Αλλά ποιον νοιάζει αν εγώ γλίστρησα και χτύπησα τον πωπώ μου;

Κανέναν.

Εδώ και κάτι μήνες φοβάμαι τον ταχυδρόμο.

Σίγουρα δεν είμαι η μόνη.

Η φοβία θα μονιμοποιηθεί αλλά ποιον νοιάζει;

Ευτυχώς δεν είχα λογαριασμό σήμερα......δε θα το άντεχα.

Και η ζωή χειροτερεύει κάθε μέρα.

Και οι άστεγοι γίνονται περισσότεροι, τα παιδιά που λιποθυμούν στα σχολεία περισσότερα......

Ο πολύ πετυχημένος δήμαρχος Αθηναίων δήλωσε σήμερα πως τα καταλύματα για τους αστέγους θ' ανοίγουν όταν η θερμοκρασία πέφτει στους 4 βαθμούς!

Ηθελα να κάνω εμετό τον ανθρωπισμό του αλλά δεν μπόρεσα.

Και νέα μέτρα ανακοινώνονται σχεδόν κάθε μέρα.....

Κάθε μέρα γινόμαστε φτωχότεροι......

Ο Παπανδρέου ήταν, λέει αντιμνημονιακός χθες βράδυ....

Θα έσκαγα από τα γέλια αν δεν είχαν ευτελίσει τις ζωές μας τόσο.

Ο κόσμος παίρνει τα αντικαταθλιπτικά σαν τις καραμέλες και μερικοί αυτοκτονούν.

Αλλά ποιος νοιάζεται τελικά;

Μέχρι στιγμής έχουμε ένα μίνιμουμ αξιοπρέπειας.....

Ετσι λέμε δηλαδή.

Είμαστε και αλληλέγγυοι.

Ετσι λέμε.

Μέχρι πότε;

Μέχρι πότε θ' αντέχουμε;

Μέχρι πότε θα κρατιόμαστε χέρι χέρι;

Φοβάμαι....

Δεν είμαι η μόνη το ξέρω.

Και εγώ ακόμα δεν έχω ανάγκη.

Φοβάμαι τη στιγμή που η οργή του λαού θα γίνει ποτάμι.....

Φοβάμαι τη στιγμή που η πείνα θα κάνει τους απλούς ανθρώπους εγκληματίες!!

Τρομάζω με την ιδέα των δυσκολιών που έρχονται.

Ξέρω πως πρέπει να κάνω κάτι μα δεν ξέρω τι.....

Ξέρω πως μπορώ να αντέξω πολύ περισσότερα απ' όσο νομίζω.

Το έχω δει στο παρελθόν.

Δεν το θέλω όμως......

Δεν πιστεύω στο Θεό.

Αν υπάρχει όμως ας σταματήσει να μου δίνει όσα μπορώ ν' αντέξω......

Bloggers.......

Και ξαφνικά συνέβη.....

Δυο....

Η meggie και ο ΜΑΧΑΙΡΗΣ.

Προβλήματα.....

Διαφορετικά ο καθένας αλλά η 'παρέα' όλο και μικραίνει....

Είχα ένα κακό προαίσθημα γι αυτό το Σαββατοκύριακο.

Και η φιλενάδα μου αδιαθέτησε κι ένας φίλος αρρώστησε με βήχα και πυρετό....

Μπαίνω να δω τους φίλους μου στη blogοχώρα.......

Δυο φεύγουν.....

Πολύ, λίγο για διαφορετικούς λόγους...

Κι εγώ συνειδητοποίησα πόσο έχω δεθεί, ειδικά τελευταία.....

Οι bloggers δεν ήταν απλά online φίλοι!

Εγώ τους νοιώθω κανονικούς φίλους....

Μπορεί να μη βγαίνουμε για καφέ αλλά λέμε τα προβλήματα μας.

Λέμε τα μυστικά μας......

Ξέρουμε τόσα ο ένας για τον άλλον πια, που είναι φυσικό να δεθούμε....

Δεν είμαστε μια οθόνη σκέτη.

Νοιαζόμαστε!

Νοιαζόμαστε ο ένας για τα προβλήματα του άλλου.

Είμαστε μια κοινωνία με τα δικά της θέματα.....

Λυπήθηκα.....

Σα να έφευγαν, έστω για λίγο, δυο φίλοι.

Και δεν είμαι και παλιά στο χώρο....

Το δέσιμο το ένιωσα όταν γράψαμε κειμενάκια για τον Αποστόλη.

Με τη συννεφούλα δουλέψαμε όλη τη βδομάδα και στο τέλος όταν διάβαζα τα κείμενα έκλαιγα.....

Σκεφτόμουν πόσο αγαπούσαμε τον Αποστόλη κι ας τον ξέραμε απ' το blog και το twitter.

Τον ξέραμε!

Ετσι ξέρω και το ΜΑΧΑΙΡΗ και τη meggie......

Λιγότερο αλλά είχα αρχίσει να νιώθω πως ανήκω σ' αυτή την παρέα....

Νιώθω σα να φεύγουν, έστω για ένα διάστημα, δυο καλοί φίλοι!

Το ΜΑΧΑΙΡΗ τον είχα αγαπήσει για τις γάτες......

Κοινή λατρεία....

Τη meggie μέσα απ' τα κείμενα της...

Τον ξύλινο τοίχο της......

Ελπίζω τα προβλήματα τους να είναι περαστικά!

Να είναι καλά από θέμα υγείας......

Κι αν έχουν κάποια ανάγκη φαντάζομαι θα την εκφράσουν.......με το δικό τους τρόπο...

Κι εμείς εδώ είμαστε!

Γιατί είναι οι φίλοι άλλωστε;

Για τα δύσκολα!

Ας γυρίσουν γρήγορα......

Η σκυτάλη του βραβείου(;)...

Μου έδωσαν τη σκυτάλη ενός βραβείου κι εγώ δεν ήξερα τι να το κάνω.... Τελικά πρέπει να πω 7 πράγματα για μένα και να συνεχίσω δίνοντας τη σκυτάλη σε άλλους 15.... Ετσι μου φαίνεται δε θα τελειώσει ποτέ αυτό το μπλογκοπαιχνίδι..... Πρώτα να ευχαριστήσω πολύ τον tremens και τη ΛΙΑΚΑΔΑ που και οι δυο με θυμήθηκαν..... Ευχαριστώ πολύ παιδιά!!(αυτό είναι φωναχτό υποτίθεται). Αλλά δεν έχει κόκκινα χαλιά, τουαλέτες και τηλεοπτική κάλυψη όπως στα Οσκαρ...... Ετσι δε θα ευχαριστήσω κανέναν παραπάνω.... Πρέπει να πω τα 7 πράγματα για μένα....χμμμ..... Και τι να πω δηλαδή που τα έχω πει όλα.... Εχω ανοιχτεί τόσο που δεν ξέρω τι ΔΕΝ έχω ήδη πει. Εσείς είστε γνώστες των πλέον ενδόμυχων σκέψεων μου.... Θα κάνω μια προσπάθεια όμως μη με λέτε και γαϊδούρα! 1) Δεν πίνω, δεν το σηκώνω και αν πιω γίνομαι γελοία......το πολύ που θα με δείτε είναι με ένα ποτήρι καλό κρασί. 2) Δεν πιστεύω πως είμαι ωραία, ό,τι και να μου λένε, επίσης νομίζω πως δε μ' αγαπάνε....χαμηλή αυτοεκτίμηση; μάλλον...... 3) Δε βλέπω τηλεόραση εκτός αν έχει κάποια ταινία που δεν έχω δει και τότε εκνευρίζομαι με τις διαφημίσεις. 4) Βλέπω Grey's Anatomy, House MD, Bones....ναι κοροϊδέψτε με όσο θέλετε και The Mentalist......τα κατεβάζω απ' το internet... 5) Θεωρώ πως είμαι κανονική για το ύψος μου, αλλά μάλλον είμαι λεπτή(;)ήμουν από μικρή, η μαμά με κυνηγούσε για να φάω και ο πατέρας μου ακόμα και τώρα μου φέρνει ταπεράκια με φαγητό μια φορά τη βδομάδα.... 6) Το ωραιότερο καλοκαίρι το πέρασα σ' ένα ιστιοπλοϊκό....... 7) Εχω ταξιδέψει αρκετά αλλά όχι όσο θα ήθελα.....όνειρο μου η Χιλή(πολύ Ιζαμπέλ Αλιέντε) και όχι μόνο... Και τώρα θα διαλέξω σε ποιους θα περάσω τη σκυτάλη... Λοιπόν:Πρώτος ο μοναδικός άσωτος γιος φάλτσες νότες ΜΑΧΑΙΡΗΣ το πρώτο σκαλί όλα είναι δρόμος Ονειροπολώ(?) εΜ, είδες(για να δούμε) τι κι αν πίστευα πως ήμουν πριγκίπισσα οι φίλες Rubies and Clouds και ελιές καλαμών lux(νόμιζες θα σε ξεχνούσα ε;) Ονειροπαγίδα το φιλαράκι μου Somewhat Blogthing lost diary που είναι ευαίσθητο παιδί η γλυκιά meggie's και για να δω αν ισχύει το μάλλον ακίνδυνος Εγώ το χρέος μου το έκανα........ Εδωσα και τη σκυτάλη και περιμένω να βγάλετε όλα τ' άπλυτα σας στη φόρα!!

Ας είναι κάπου ζεστά......

Η μαμά μου ήταν βοηθός μικροβιολόγου. Δούλευε ακόμα κι όταν ήταν έγκυος σε μένα. Φτωχοί άνθρωποι οι γονείς...... Εκαναν θυσίες που μου φαίνονται απίστευτες. Αφού εγώ έχω γεννηθεί Μάρτιο, το χειμώνα η εγκυμοσύνη της ήταν προχωρημένη. Εκανε πολύ κρύο, απ' ότι μου έχει πει ο πατέρας μου. Είχε χιονίσει. Η μαμά δούλευε στο Νέο Κόσμο. Για να φτάσει Αγία Παρασκευή ήταν ταξίδι ολόκληρο.... Μια μέρα που το είχε στρώσει, ο διευθυντής της την πήγε μέχρι την Ακαδημία για να πάρει το λεωφορείο για σπίτι. Λεφτά για ταξί ούτε για αστείο τότε... Εφτασε στο τέρμα των λεωφορείων και περπάτησε ως το σπίτι. Μέσα στο χιόνι και το κρύο...... Καημένη μαμά....... Πόσο διαφορετική η ζωή της από τη δική μου....... Εκείνη φρόντισε να έχω εγώ όλα όσα στερήθηκε... Κρύωνε πολύ όπως κι εγώ. Αυτές τις μέρες με το κρύο θα είναι άραγε κάπου ζεστά.... Ας είναι κάπου ζεστά........

Σημασία έχει ν' αγαπάς....

Σημασία έχει ν' αγαπάς.... 
Δεν είναι ανάγκη να δίνεις πολλά... 
Απ' το υστέρημα σου. 
Με αγάπη... 
Εστω κάτι λίγο. 
Δεν έχει σημασία η ποσότητα. Ολοι από λίγο... 
Ακουσα ένα γεράκο που αγόρασε λίγο καφέ. 
Σκέφτηκε πως θα τον θέλουν κάποιοι όπως εκείνος. 
Φωνάζουν για ξενοδοχεία και άλλα κτίρια. 
Να στεγαστούν όσοι έχουν ανάγκη. 
Φώναζα κι εγώ... 
Δεν έχουμε όμως σοβαρό κράτος. 
Δεν έχουμε κράτος..... 
Οπότε ας οργανωθούμε εμείς! 
Ας βοηθήσουμε εμείς..... 
Διάβασα στο blog του άσωτου πριν μέρες....
Είχε όλη την ενημέρωση για όσους θέλουν να βοηθήσουν αλλά δεν ξέρουν πως.... 
Το ανέβασαν πολλοί...... 
Εγώ συνεχίζω να 'κλέβω' από τον άσωτο..... 
Να μάθει πολύς κόσμος. 
Να μη χαθεί κανένας! 
Το βράδυ που πέφτω για ύπνο σκέφτομαι. 
Σκέφτομαι πως εγώ κοιμάμαι στο ζεστό μου κρεββάτι.... Στο ζεστό μου σπίτι..... 
Και ακούω έξω τον αέρα να λυσσάει. Τότε νοιώθω ενοχές... 
Πόσοι άνθρωποι είναι έξω;.... 
Εμένα μου αρέσει ν' ακούω τον αέρα. 
Κάποιοι όμως υποφέρουν. 
Ολοι έχουμε έστω μια κουβέρτα που δε χρειαζόμαστε. 
Ας την πάμε εκεί που θα πιάσει τόπο! 
Τι νόημα έχει να μένει στο μπαούλο;....... 
Ας ζεσταθεί ένας άνθρωπος. 
Θα μπορούσαμε να είμαστε εμείς στη θέση του...... 
Αν είμασταν εμείς στη θέση του θα θέλαμε να νοιαστεί κάποιος........ 
Γι αυτό αν έχετε μια κουβέρτα........

Ερωτας και Πόνος...

Η ευτυχία δεν έχει πόνο! Μιλάμε για για τον έρωτα, την αγάπη όταν έχουμε πληγωθεί. Οσο είμαστε ευτυχισμένοι δε γράφουμε. Γράφουμε με τα δάκρυα στα μάτια. Ευτυχία δε σημαίνει να πονάς! Εκτός αν είσαι μαζοχιστής..... Πονάς όταν δεν είσαι ευτυχισμένη! Οσο βιώνεις την ευτυχία, τον έρωτα δεν πονάς, δεν ασχολείσαι με γράψιμο αλλά με το αντικείμενο του πόθου σου. Οταν κάτι στραβώσει ή όταν χωρίσεις τότε αρχίζεις να γράφεις για τον πόνο σου. Το μεγάλο λάθος είναι αυτό! Πως έχουμε συνδυάσει τον έρωτα με το γράψιμο! Γράφουμε όταν πονάμε. Οταν δεν είμαστε καλά θέλουμε να μοιραστούμε τον πόνο μας. Ετσι όπως το σκυλί του Παβλόφ έχουμε συνδυάσει στο μυαλό μας το γράψιμο με τον έρωτα. Ακούμε το καμπανάκι και τρέχουμε για φαΐ.... Οι μεγάλες επιτυχίες γράφονται στον πόνο, στο χωρισμό... Αν δεν υπήρχαν προβλήματα δε θα υπήρχε σενάριο και δακρύβρεχτες ταινίες. Στην ευτυχία τι να γράψεις; Ετσι νομίζουμε πως ο αληθινός έρωτας πονάει..... Ο αληθινός έρωτας, η αγάπη δεν πονάνε! Μας αρέσουν οι δακρύβρεχτες ταινίες που λένε για χωρισμό και ανεκπλήρωτο έρωτα.... Αυτά πουλάνε! Εμείς τα έχουμε συνδυάσει με το δικό μας πόνο..... Και οι σεναριογράφοι με έσοδα. Τα περισσότερα τραγούδια είναι για ραγισμένες καρδιές. Και μεις τα αγοράζουμε όταν υποφέρουμε. Οταν χωρίζουμε ακούμε τραγούδια ανάλογα με την κατάσταση μας. Οταν είμαστε καλά, όταν η σχέση πάει καλά, δεν κλαίμε, δεν ακούμε τέτοια τραγούδια. Δεν είναι τυχαίο πως οι ρομαντικές ταινίες που κόβουν τα πολλά εισιτήρια είναι εκείνες που δεν έχουν happy ending. Δε διαλέγεις μια τέτοια ταινία να δεις με τον καλό σου, Εκεί πηγαίνεις με τις φίλες σου και ένα κουτί χαρτομάντιλα. Πότε θα καταλάβουμε πως η αληθινή αγάπη δεν πονάει; Πως δε χρειάζεται να υποφέρεις.... Δεν είναι υγιές! ΥΓ. Τα γράφω για να τα διαβάζω κι εγώ!

Οι δικοί σου άνθρωποι...

Γιατί στενοχωριέσαι; Δεν το ξέρεις; Οι δικοί σου άνθρωποι σε πληγώνουν περισσότερο. Ισως γιατί μετράς τη γνώμη τους. Ακόμα κι όταν ξέρεις πως δεν πρέπει.... Ακόμα κι αν γνωρίζεις πως έχουν κακό χαρακτήρα, τα λόγια τους σε πονάνε.... Η γνώμη των ξένων σου είναι αδιάφορη. Δε σε ένοιαξε ποτέ τι λένε. Δεν έδωσες ποτέ σημασία στα λόγια τους... Ενώ οι δικοί σου άνθρωποι;..... Τους ξέρεις και σε ξέρουν. Γιατί δίνεις τόση σημασία; Πολλές φορές δεν εννοούν αυτά που λένε. Δε θέλουν να σε στενοχωρήσουν...... Το κάνουν όμως.... Φταίνε εκείνοι και τα λόγια τους; Μήπως δεν πρέπει να τα παίρνεις τόσο σοβαρά; Εχουν αυτή τη συνήθεια όμως..... Δεν είναι που σε πονάνε μόνο..... Σε κάνουν να νιώθεις και ενοχές μετά που τα πήρες σοβαρά... Ενοχές που στενοχωριέσαι... Μα κι εσύ πότε θα το μάθεις; Οσο πιο κοντά σου είναι κάποιος τόσο πιο εύκολα σε πληγώνει. Μερκές φορές μοιάζει σα να έχουν σκοπό της ζωής τους να σε κάνουν να υποφέρεις... Πως θα σε πονέσουν περισσότερο... Δε μπορείς να κλείσεις τ' αυτιά σου στις κακίες τους;... Και σε ξέρουν. Ξέρουν πόσο ευαίσθητη είσαι αλλά χτυπάνε. Ακόμα δεν έμαθες να τους αντιμετωπίζεις;.... Αδιαφόρησε! Κλείσε τ' αυτιά σου, μη δίνεις σημασία. Πότε θα μάθεις; Πόσο θ' αντέξεις;

Εφυγε ο Θόδωρος Αγγελόπουλος.

Η εκδρομή με το JPForum στο Καλλίδρομο, το Σάββατο 19 Φεβρουαρίου 2011. Η μουσική υπόκρουση είναι "Το λιβάδι που δακρύζει" της Ελένης Καραΐνδρου, από την ταινία του Θ.Αγγελόπουλου.

Άνεργοι Δημοσιογράφοι: ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ ΡΕ ΚΟΡΑΚΙΑ ΤΟ ΣΟΟΥ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΣΤΕΓΟΥΣ ΑΦΗ...

Άνεργοι Δημοσιογράφοι: ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ ΡΕ ΚΟΡΑΚΙΑ ΤΟ ΣΟΟΥ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΣΤΕΓΟΥΣ ΑΦΗ...: Νέα μόδα ανακάλυψαν τα κανάλια και οι εφημερίδες με τους χιλιάδες άστεγους, άπορους και άνεργους που σέρνουν καρτερικά το σταυρό στο Γολγοθά...

Δεν έχω μάθει ακόμα.....

Τους άντρες στη ζωή μου πάντα τους ερωτευόμουν. Δεν ήταν όλοι κελεπούρια..... Εκτός από έναν που ήταν εξωφρενικά ωραίος και έναν εξωφρενικά πλούσιο(και γνωστό). Ολοι μεταξύ τους είχαν κάποια κοινά. Τους θαύμαζα, τους θεωρούσα καλύτερους από μένα και ήταν αρκετά μεγαλύτεροι μου...εκτός απ' τον τελευταίο πρώην που ήταν μόνο ένα χρόνο μεγαλύτερος. Στην πραγματικότητα δεν ήταν τόσο καλύτεροι, αλλά εγώ σα να είχα ανάγκη να τους βλέπω έτσι.... Επίσης κανένας δεν ήταν το πολύ καλό παιδί. Καλοί;...ίσως, πολύ καλοί ποτέ! Στην πορεία με πλήγωναν.....κι αν δεν το έκαναν εκείνοι το έκανα εγώ.... Δεν περηφανεύομαι γι αυτό. Οσο τις θυμάμαι τόσο συνειδητοποιώ πως οι λίγες μακροχρόνιες σχέσεις μου είχαν πολλά κοινά! Οι χωρισμοί δε με μάθαιναν τίποτα. Χώριζα γιατί καταλάβαινα πως ήμουν με κακό σύντροφο, αλλά στην επόμενη σχέση διάλεγα κάποιον εξίσου λάθος. Και απ' όσο ξέρω δεν είμαι η μόνη... Οι περισσότεροι άνθρωποι κάνουν τους ίδιους κύκλους..... Διαλέγουν τον ίδιο τύπο άντρα/γυναίκα ξανά και ξανά. Γιατί φοβούνται τη δέσμευση;..... Γιατί ο πατέρας ή η μητέρα ήταν λάθος πρότυπο;.... Γιατί έζησαν τον κατεστραμμένο γάμο των γονιών τους;... Για κάποιο λόγο έτσι ήμουν και γω. Είχα την ανάγκη να θαυμάζω έναν άντρα για να τον ερωτευτώ. Τον ανέβαζα σ' ένα βάθρο που δεν του άξιζε και σιγά σιγά, με προσεκτικές κινήσεις τον έριχνα....γιατί στην πραγματικότητα δεν άξιζε το θαυμασμό μου. Ετσι τελείωνε η σχέση γιατί ο πρίγκηπας του θρόνου είχε τα παπούτσια του μέσα στη λάσπη.... Οσες φορές γνώρισα κάποιο 'καλό παιδί' ανακάλυπτα πάνω του μια σειρά κουσούρια για να τον απορρίψω.... Ο έρωτας ήταν πάντα δυνατός και άρρηκτα δεμένος με τον πόνο. Διαφορετικά δεν είχε νόημα.... Οι ίδιοι άντρες στη ζωή μου...με διαφορετική εμφάνιση. Τα ίδια βράδια γεμάτα δάκρυα..... Μαζί τους ή μόνη... Τραγικοί χωρισμοί.... Τι νόημα μπορεί να έχει η ζωή χωρίς την τραγωδία;... Ο έρωτας πονάει....... Ετσι ήταν καταγεγραμμένο μέσα μου. Πάντα ζήλευα τα ευτυχισμένα ζευγάρια, τις κοπέλες που δεν υπέφεραν... Και αναρωτιόμουν γιατί εγώ δε μπορώ να γίνω έτσι. Οι δικές μου σχέσεις ήταν συνυφασμένες με τον πόνο. Και πάντα έλεγα πως δε θα ξανακάνω το ίδιο λάθος.... Αλλά κορόιδευα τον εαυτό μου. Και τώρα;.... Δεν ξέρω... Ακόμα δεν έμαθα....

Μήπως;........

Τα μαλλιά μου έχουν πάρει ένα ηλίθιο σχήμα από τον ύπνο. Η μύτη μου τρέχει σα χαλασμένη βρύση. Το σπίτι έχει γεμίσει χαρτομάντιλα, αντιπυρετικά και σπρέι για τη μύτη. Βήχω σαν παλιόγερος... Τα μάτια μου είναι πρησμένα κι έχουν μαύρους κύκλους.... Δεν τα λέω όλ' αυτά για να με λυπηθείτε! Χθες ένιωσα όμορφα μόνο απ' τα περαστικά σας!! Καινούργιοι και παλιοί bloggers μπήκατε στον κόπο να μου γράψετε περαστικά και όχι μόνο! Σας ευχαριστώ πολύ:) Συγκινήθηκα όπως το περασμένο Σάββατο που μαζευτήκαμε όσοι bloggers γνωρίζουμε τον Αποστόλη και του γράψαμε από ένα κειμενάκι.... Ενας ή δυο μόλις έμαθαν την ιστορία θέλησαν να γράψουν χωρίς να τον γνωρίζουν! Τελικά είμαστε μια παρέα καλών παιδιών όπως είπε το Σάββατο ο Αποστόλης. Και όπως έγραψε στο κείμενο του ένας από μας(συγχωράτε με δε θυμάμαι ποιος)δεν είμαστε online φίλοι! Είμαστε αληθινοί φίλοι που νοιαζόμαστε! Είναι τιμή μου να μπορώ να ανήκω σ' αυτή την παρέα! Προχθές πριν κλείσω για να κοιμηθώ(ξανά)είδα κάτι που είχε ανεβάσει η γιαγιά Αντιγόνη, 'κάνει πολύ κρύο σήμερα αλλά ας μη χαθούν ψυχές...'..... Το είχε πάρει απ' τον άσωτο.... Το πήρα και το ανέβασα κι εγώ γιατί όπως λέει ο άσωτος γιος, το blogging δεν είναι μόνο αγάπες, χαχα και μμμμμ........ Μακάρι να μπορούσαμε να ενημερώνουμε για οτιδήποτε καλό. Το αν βοηθά ο καθένας μας είναι δικό του θέμα και δεν υπάρχει λόγος να καυχιέται γι αυτό. Αλλά για αλλού ξεκίνησα και αλλού πήγα..... Anyway, που λένε και στο χωριό μου. Ξεκίνησα λέγοντας πως έχω τα χάλια μου και το σπίτι μυρίζει αντισηπτικά και κοτόσουπα... Οταν δε νιώθεις καλά διάφορα περνάνε απ' το μυαλό σου. Εγώ σκεφτόμουν πως δε μου αρέσει να με βλέπουν έτσι. Ποτέ δεν αμέλησα τον εαυτό μου και ειδικά μπροστά στους άντρες ήμουν πάντα περιποιημένη. Ενας μόνο νομίζω μ' έχει δει άρρωστη.... Δε θέλω να μείνω μόνη μου...έτσι νομίζω δηλαδή... Θέλω να ερωτευτώ ξανά και να ζήσω όμορφες στιγμές όπως κάποτε..... Κάτι βράδια όμως όπως απόψε, που νιώθω κομμάτια και δεν τολμώ να κοιταχτώ στον καθρέφτη..... Τότε θυμάμαι τη συμβουλή ενός ψυχαναλυτή όταν με είδε διαλυμένη μετά από μια μεγάλη σχέση πάθους..... Μου είχε πει πως συνήθως μετά από τέτοιες σχέσεις οι άνθρωποι ψάχνουν για μια ήρεμη σχέση. Κάποιον να τους αγαπά περισσότερο απ' όσο τον αγαπούν. Δεν τον άκουσα. Αυτά τα χλιαρά δεν είναι για μένα...... Κι ερωτεύτηκα ξανά πολύ, έδωσα την ψυχή μου ξανά και πόνεσα...ξανά. Αν ήμουν ερωτευμένη τώρα δε θα ήθελα να με δει ο άλλος έτσι...... Η καρδιά όμως παίζει περίεργα παιχνίδια.... Εχω ένα παιδικό φίλο που είναι ερωτευμένος μαζί μου από παιδί.... Είναι ο καλύτερος μου φίλος. Ξέρουμε τα πάντα ο ένας για τον άλλον.... Αν ερχόταν κάποιος να μου κάνει παρέα απόψε, θα ήταν αυτός. Δεν τον ντρέπομαι, μ' έχει δει στα καλύτερα και στα χειρότερα, τόσα χρόνια φίλοι.... Πριν λίγους μήνες μου ζήτησε να ξεκινήσουμε κάτι μαζί.... Το σκέφτομαι σοβαρά... Ο καιρός περνάει, δεν υπάρχει και τίποτε άλλο στον ορίζοντα.... Θα μπορούσε η φιλική αγάπη να γίνει κάτι περισσότερο; Μήπως είναι μια καταδικασμένη προσπάθεια; Δε θέλω ν' αλλάξω γνώμη στα μισά και να τον πληγώσω...... Κι αν γνωρίσω κάποιον άλλον στην πορεία; Κι αν ερωτευτώ κάποιον άλλον; Γιατί το φοβάμαι τόσο όμως; Είναι το καλύτερο παιδί που ξέρω. Μ' αγαπάει και μου κάνει όλα τα χατίρια! Εχω ακούσει πολλές ιστορίες για γάμους που έγιναν από συνοικέσια και εξελίχθηκαν σε μεγάλες αγάπες.... Αφού γνωριζόμαστε, εκτιμά ο ένας τον άλλον, είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας.... Υπάρχει οικειότητα, σεβασμός.... Γιατί πρέπει να υπάρχει πάθος;........

Πω πω νύστααα....

Η μύτη μου τσούζει όταν τη φυσάω. Εχει γίνει κόκκινη ωραία σαν του κλόουν! Περνάω τη μισή μέρα κοιμισμένη.... Την άλλη μισή πίνω ζεστά, σούπες και κυκλοφορώ με πυτζάμες και ρόμπα, σα ζόμπι..... Επαψα να μετράω τα χαρτομάντιλα γιατί έχω χάσει το λογαριασμό... Σιχάθηκα όμως να παραπονιέμαι και θέλω να διαβάσω κάτι ωραίο να γελάσω ή να συγκινηθώ..... Εκτός απ' το βιβλίο μου.... Μόλις τελειώσω αυτό νομίζω μου λείπει άλλο ένα και θα έχω τα άπαντα της Ιζαμπέλ Αλιέντε. Τα πρώτα 'άπαντα' που μάζεψα είναι του αγαπημένου μου Καμύ. Εχω τα μισά του Μαρκές που επίσης πολύ αγαπημένου.... Εεε λίγος Κάφκα, λίγος Τζόις....λίγοι Ρώσοι, πολλές γνωστές γαλλίδες ένας Σάρτρ κ αυτός με το ζόρι...δεν τον καταλαβαίνω.... Μερικοί εντελώς άγνωστοι....αναρωτιέμαι πως τους ανακάλυψα..... Από Ελληνες αρκετός Θέμελης και Ξανθούλης, λίγη Τριανταφύλλου. Με την ποίηση ποτέ δεν τα πήγα καλά, αλλά έχω τα 'άπαντα' της Δημουλά τα τελευταία δε μου αρέσουν αλλά με κάποια προηγούμενα έκλαψα... Εχω λίγο Εμπειρίκο.... Λίγο Ελύτη, λίγο Σεφέρη...... Φυσικά ο Καζαντζάκης είναι αυτός που κατά καιρούς ξαναδιαβάζω και πάντα βρίσκω κάτι καινούργιο. Εχω βρει όμως αρκετά blogs που αν γίνουν βιβλία θα τ' αγοράσω σίγουρα! Ετσι δε μπορώ να πω πως δεν έχω να διαβάσω. Γιατί κλεισμένη μέσα θα είχα τρελαθεί αν δεν είχα να διαβάσω. Και ο καιρός παίζει με τα νεύρα μου.... Κάνει κάτι υπέροχες λιακάδες........ Θέλω να βγω να περπατήσω! Που να πάω όμως έτσι όπως είμαι..... Θα σταματάω κάθε τόσο να βήξω, να φυσήξω τη μύτη μου... Μικρόβια εν κινήσει..!! Οχι τίποτα άλλο θα κολλήσω κανένα περαστικό. Και θα γυρίσω σπίτι σε χειρότερη κατάσταση.... Δεν πειράζει, θα περάσει κι αυτό. Θα έρθει η άνοιξη και θα βγαίνω κάθε μέρα για μεγάλες βόλτες.... Για την ώρα λέω να κάνω ένα ζεστό μπάνιο και να χωθώ πάλι στα σκεπάσματα..... Αυτή η νύστααααα.........

κανει ψοφο σημερα αλλα...

άσωτος γιός: κανει ψοφο σημερα αλλα...: ΑΣ ΜΗΝ ΧΑΘΟΥΝ ΨΥΧΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΥΟ ΑΠΟΨΕ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΜΕΡΕΣ Ολοι εχουμε μια κουβερτα περισευουμενη: και μπορούν να απευθυνθούν στο ΚΥ...

Διάγνωση....

Με το που μπήκε το φθινόπωρο είμαι κάθε λίγο και λιγάκι άρρωστη. Τίποτα το σοβαρό, αλλά αυτά τα δέκατα που συνοδεύουν την καταρροή και το βήχα , την κακουχία γενικά, μου κόβουν τα πόδια.... Και όταν δεν είμαι άρρωστη νιώθω κουρασμένη.... Εχω βαρεθεί να παραπονιέμαι. Μήνες τραβάει αυτή η κατάσταση.... Ο παθολόγος λέει πως όλος ο κόσμος είναι έτσι. Εμένα δε με καλύπτει αυτή η απάντηση. Αφού δεν είναι ίωση πως γίνεται όλος ο κόσμος να είναι ταυτόχρονα κρυωμένος; Υπάρχει όμως ένα κοινό σε όλον τον κόσμο που δε νιώθει καλά! Αν παρατηρήσετε τον τελευταίο χρόνο τουλάχιστον είμαστε όλοι σε πολύ άσχημη ψυχολογική κατάσταση. Είναι η μείωση των εσόδων που συνεπάγεται αλλαγή τρόπου ζωής.... Για πολλούς η αλλαγή αυτή είναι τεράστια! Βομβαρδιζόμαστε από ειδήσεις..... Πέφτουμε για ύπνο και δεν ξέρουμε τι θα ξημερώσει... Μας έχει τσακίσει το άγχος για το αύριο..... Αν ξέραμε την αλήθεια ίσως να ήταν καλύτερα. Μας κοροϊδεύουν όμως(οι πολιτικοί) και δεν ξέρουμε που βαδίζουμε. Ζούμε ένα μαρτύριο δίχως τέλος...... Ε όλο αυτό απλώς κάποια στιγμή ξέσπασε..... Δεν ξέσπασε ο κόσμος όπως θα έπρεπε..... Ξέσπασε το ανοσοποιητικό του σύστημα όμως από τη συνεχή στενοχώρια. Επαψε να λειτουργεί κανονικά. Αυτό σκεφτόμουν καθώς ετοίμαζα ένα ζεστό τσάι..... Ολοι οι γνωστοί και φίλοι είναι κρυωμένοι ή είχαν κάποιο ατύχημα. Τυχαίο;.... Ακόμα και γνωστοί γνωστών.... Ετσι κατέληξα σ' αυτή τη 'διάγνωση'. Πως το κρύωμα ή ό,τι άλλο μας συμβαίνει τελευταία έχει αφετηρία την κακή ψυχολογία. Αν το σκεφτείτε δεν είναι τυχαίο πως όταν τηλεφωνούμε στους άρρωστους γνωστούς μας για τα περαστικά η κουβέντα πάντα πάει στην κατάσταση που βιώνουμε... Και στο γιατρό που πας δε μπορεί να μη γίνει μια αναφορά! Ετσι καθώς μετράω πόσα πολλά χαρτομάντιλα έχω χαλάσει, κάνω....διαγνώσεις. Οταν γίνω καλά λέω να γραφτώ στην ιατρική.... Μην πάει χαμένο τόσο ταλέντο..........

Ζωή στη Γη με έμπνευση τον @moloch82

Από τότε που έχασα τη μαμά μου η ζωή έχει αποκτήσει άλλο νόημα. Θα ήθελα ν' αφήσω το αποτύπωμα μου στη γη... Δεν ξέρω πως.... Είναι τεράστιο, δύσκολο θέμα.... Μπερδεύομαι πολύ μ' αυτό! Αγχώνομαι και με τα βιβλία, τη μεγάλη μου αγάπη.... Η ζωή μας τόσο μικρή και πολύτιμη..... Φοβάμαι πως δε θα προλάβω να διαβάσω όλα όσα θέλω. Και η λίστα όλο μεγαλώνει.....όσο περισσότερο διαβάζω! Ανακάλυψα όμως και κάτι καλό! Πως μπορώ να γίνομαι ευτυχισμένη, απίστευτα ευτυχισμένη, με τα πιο μικρά πράγματα..... Ενας καφές και κουβέντα με τη φίλη μου στο Λουμπαρδιάρη... Ενα θερινό σινεμά..... Να κολυμπώ με τις ώρες.... Να περπατώ ξυπόλυτη στη βρεγμένη άμμο... Να κοιτάζω πως μπερδεύεται το γαλάζιο της θάλασσας με το λουλακί τ' ουρανού.... Να βλέπω τον ήλιο να λιώνει μέσα στο νερό ξαπλωμένη στη ζεστή ακόμα άμμο... Κάθε μέρα είναι και ένα θαύμα! Μπορείς να βρεις ομορφιά στα πάντα.... Πόσο λίγο εκτιμούμε τη φύση και όσα μας δίνει απλόχερα.... Οταν ήμουν μικρή είχα διαβάσει(όπως τα περισσότερα κοριτσάκια)'το παιχνίδι της Πολυάννας'. Η Πολυάννα έβρισκε κάτι όμορφο στις χειρότερες καταστάσεις. Ο,τι και να συνέβαινε... Από όλα έβγαζε ένα νόημα... Εγώ δεν τα καταφέρνω.... Είναι φορές στενοχωριέμαι/αγχώνομαι για ασήμαντα πράγματα...... Κάπως έτσι ήταν και η μαμά μου.... Γι αυτό έφυγε νωρίς..... Ισως πρέπει να προσπαθήσω να μοιάσω περισσότερο στον τρόπο σκέψης της Πολυάννας και λιγότερο της μαμάς μου.... Μάθημα: τελικά πρέπει να μάθω να μην αγχώνομαι και να ζω την κάθε μέρα..!! Η serenata έμαθε το 'Μάθημα' και ακούει...

Τι γίνεται η αγάπη;...

'Δεν υπάρχει φως χωρίς σκιά, δεν υπάρχει ευτυχία χωρίς πόνο' Ιζαμπέλ Αλιέντε 'Φωτογραφία σε Σέπια' Τι γίνεται λοιπόν ο έρωτας; Που πηγαίνει όταν η σχέση τελειώνει; Τι γίνονται τα αισθήματα που κάποτε νιώθαμε; Σβήνουν; Παύουν να υπάρχουν; Υπάρχει άραγε κάποιος τόπος που πηγαίνουν όταν φεύγουν απ' την καρδιά μας; Μπορεί να μένουν στον τόπο αυτό μέχρι να τα...χρειαστούμε ξανά; Σε μια λανθάνουσα κατάσταση....μισοκοιμισμένα; Από παλιά το σκεφτόμουν αυτό..... Οπως οι Ινδουιστές πιστεύουν στη μετενσάρκωση. Ετσι κι εγώ νομίζω πως όταν τελειώνει μια σχέση δεν χάνεται η αγάπη..... Μπορεί να πηγαίνει αλλού, μπορεί να κρύβεται μέσα μας. Οταν χωρίζεις με κάποιον τι γίνονται τα αισθήματα που ένοιωθες κάποτε; Ο πόνος; Το πάθος; Οι όμορφες στιγμές; Τα ξεχνάμε όλα; Παύουν να υφίστανται; Πατάμε ένα κουμπί και 'ξ-ερωτευόμαστε'; Μήπως μένουν μέσα μας μέχρι να έρθει η στιγμή να...ανάψει ξανά η φλόγα τους; Ξέρω, οι περισσότεροι μπορεί να μην το έχετε σκεφτεί έτσι. Μπορεί να μη σας απασχόλησε κάτι τέτοιο. Είναι μια προσέγγιση διαφορετική..... Ισως εκκεντρική;..... Κάντε μου τη χάρη όμως και ακολουθήστε με σ' αυτές τις σκέψεις...... Μπορεί να βρείτε κάτι ενδιαφέρον.... Οταν χωρίζουμε σταματάμε ενστικτωδώς ν' αγαπάμε τον άνθρωπο που είχαμε ερωτευτεί; Μου φαίνεται δύσκολο. Μπορούμε να διαγράψουμε έτσι εύκολα έναν άνθρωπο με τον οποίο μοιραστήκαμε όμορφες και άσχημες στιγμές; Ξεχνάμε αμέσως; Κάτι σα να πατάμε delete στις μνήμες; Ολες οι στιγμές που ζήσαμε στη διάρκεια της σχέσης ξεχνιούνται; Και καλά στην αρχή μπορεί να μη θέλουμε να θυμόμαστε... Περνώντας όμως ο χρόνος δε συγχωρούμε ποτέ; Οταν περάσει το 'πένθος' του χωρισμού δε νιώθουμε τίποτα για τους ανθρώπους που ζήσαμε χρόνια μαζί; Οσο και αν μας έχουν πονέσει έρχεται μια στιγμή που συγχωρούμε, ξεχνάμε. Τότε κάτι νιώθουμε για τους πρώην.... Οχι κάτι δυνατό, αλλά κάτι που θυμίζει φιλία, νοιάξημο ... Αυτό με απασχολεί..... Ο ενδιάμεσος χρόνος...... Από τη μια σχέση στην άλλη... Μεγάλο ή μικρό διάστημα..... Αυτόν τον καιρό τι γίνεται η αγάπη; Που πάει;...