Ντροπή να είσαι Αρρωστος στην Ελλάδα...

Το πρόβλημα με την υγεία στη χώρα μας έχει και καθαρά κοινωνικές προεκτάσεις. Λες και δε φτάνουν τα προβλήματα που μπορεί ν' αντιμετωπίσει κάποιος λόγω έλλειψης χρημάτων... Δεν ξέρω αν το ίδιο ισχύει σε άλλες χώρες...πολιτισμένες. Στην Ελλάδα όμως είναι 'ντροπή' να αρρωσταίνει κάποιος. Οπως είναι ταμπού να ρωτάς κάποιον αν είναι υγιής. Βρέθηκα μια μέρα στο φαρμακείο της περιοχής μου και έγινας μάρτυρας της εξής σουρεαλιστικής σκηνής. Μια λαλίστατη κυρία έπαιρνε τα φάρμακα του συζύγου της. Δίπλα της μια κοπελίτσα περίμενε καρτερικά. Σίγουρα υπάρχουν πολλοί λόγοι για να πας σ' ένα φαρμακείο και δεν είναι απαραίτητα για φάρμακα. Συνήθως όμως είναι και γι αυτό. Να επιστρέψω όμως στην ιστορία που ξεκίνησα. Η κυρία που είχε αρχίσει ν' ανυπομονεί μέχρι να ετοιμάσει ο φαρμακοποιός τη συνταγή, έπιασε την κουβέντα με την κοπελίτσα. Πρώτα της έκανε μια δυο ανώδυνες ερωτήσεις και μετά της είπε: ένα πράγμα μόνο έχει σημασία, να έχεις την υγειά σου, εσύ την έχεις;'. Η κοπελίτσα ξερόβηξε και πριν απαντήσει γιατί η κυρία ξαναρώτησε, επενέβη ο φαρμακοποιός. Ο οποίος της είπε πως δεν κάνουν τέτοιου είδους ερωτήσεις! Ούτε να ρωτούσε για κάποιο πολύ προσωπικό μυστικό... Φαίνεται όμως πως η υγεία ανήκει στα πολύ προσωπικά μυστικά μας. Αν κρίνω απ' το βλέμμα του φαρμακοποιού και την ατάκα που πέταξε στην κυρία: ο κόσμος δεν κάνει τέτοιες ερωτήσεις! Αρα η υγεία είναι κάτι που το ευχόμαστε σε όλο τον κόσμο αλλά ποτέ δε ρωτάμε. Ανήκει στις ερωτήσεις ταμπού. Προσωπικά γνωρίζω οικογένειες που ένα μέλος τους έχει κάποιο πρόβλημα υγείας. Σίγουρα ξέρετε κι εσείς. Είναι κάτι που δε ρωτάμε όμως και όταν το συζητάμε το κάνουμε ψιθυριστά γιατί όλος ο σοβαρός κόσμος ξέρει πως είναι από τα θέματα που δεν κοινοποιούνται. Στην Ελλάδα, το να αρρωστήσει κάποιος είναι 'ντροπή'! Δε δικαιούται κανένας ν' αρρωστήσει και αν κατά λάθος το κάνει το κρατάνε στην οικογένεια επτασφράγιστο μυστικό. Λες και ο άνθρωπος που αρρωσταίνει πηγαίνει γυρεύοντας... Δεν πρόσεχε κι έγινε διαβητικός. Κάπως έτσι αντιμετωπίζονται οι άρρωστοι, δεν τους έτυχε το έπαθαν! Δε φτάνει στον άρρωστο άνθρωπο το πρόβλημά του έχει και τον τρόπο που τον κοιτάζουν...η οικογένειά του πρώτα που κρατά το μυστικό και ο υπόλοιπος κόσμος που ψιθυρίζει πάντα πίσω του, ποτέ μπροστά του. Οσοι δε γνωρίζουν, λένε στον ασθενή κάτι 'παρηγορητικά' λόγια, που αν δεν έχει και πρόβλημα κατάθλιψης αποκτά. Και φυσικά κάθε λογικός άνθρωπος ξέρει πως η αρρώστια δεν είναι κάτι που το θέλεις! Ποιος δε θέλει να είναι υγιής; Δυστυχώς όμως η ζωή είναι άδικη και άσχημα πράγματα συμβαίνουν σε πολλούς. Δε σου φτάνει όμως η στενοχώρια σου που αρρώστησες έχεις και το άμεσο περιβάλλον που προσπαθεί να το κρύψει. Αρχίζεις κι εσύ και γεμίζεις ενοχές, ειδικά αν είσαι παιδί. Είναι τραγικό αν το σκεφτεί κανείς πως στην Ελλάδα δεν έχεις μόνο ν' αντιμετωπίσεις το πρόβλημά σου αλλά και να το κρατήσεις κρυφό! Θέλω να πιστεύω πως αυτό ξεκίνησε από τα χωριά, όπου έκρυβαν την αρρώστια του παιδιού μια και υπήρχαν τόσες δεισιδαιμονίες. Αργότερα έκρυβαν την αρρώστια γιατί κανένας δε θα παντρευόταν έναν/μια άρρωστο/η. Στις πόλεις φαντάζομαι ήρθε μαζί με τους ανθρώπους από την επαρχία και τη νοοτροπία τους. Οσο πιο χαμηλό το πνευματικό επίπεδο των γονιών τόσο καλύτερα κρύβουν το άρρωστο παιδί. Δε θα ξεχάσω ποτέ(αν και συνέβη χρόνια πριν)τον τρόπο που φέρθηκαν γνωστοί μας γονείς όταν ο γιος τους που έπασχε από Μεσογειακή Αναιμία και προφανώς σε μια από τις μεταγγίσεις το αίμα δεν είχε ελεγχθεί. Το παιδί προφανώς έπαθε AIDS, την εποχή αυτή δεν ξέραμε και τόσα πολλά για την αρρώστια αλλά και πάλι... Οι γονείς του παιδιού μας ζήτησαν να μην τον επισκεπτόμαστε στο νοσοκομείο, αλλά ακόμα και η κηδεία του αργότερα έγινε σε αυστηρά κλειστό κύκλο. Μας είπαν πως δε θα ήθελαν να παραβρεθεί κανείς! Εικοσι χρόνια μετά κανείς δεν έμαθε με σιγουριά από τι πέθανε το παιδί αυτό. Ακόμα και η κηδεία έγινε με την παρουσία της άμεσης οικογένειας μόνο. Τόση ντροπή για αρρώστια δεν έχω ακούσει άλλη φορά...ντροπή και μυστικότητα μέχρι και στην κηδεία.....

Τη νύχτα στο σπίτι...

Τη νύχτα στο σπίτι επικρατεί τέτοια ησυχία που όταν κλείνω το ραδιόφωνο να διαβάσω ακούω το τικ τακ των ρολογιών. Κάποια βράδια έρχονται να μ' επισκεφτούν... Πιο συχνά έρχεται η σερενάτα γουργουρίζει κοιτώντας με και μετά δίνει μια και τσουπ ανεβαίνει στο κρεββάτι όπως παλιά. Το τρίχωμά της κατάμαυρο, απαλό και γυαλιστερό, τα μάτια της δυο κεχριμπάρια! Το βλέμμα της διαπεραστικό καταλαβαίνει τι σκέφτομαι...κάνει αυτούς τους γατίσιους θορύβους, τεντώνεται και μετά βολεύεται πάνω μου. Τρίβει το κεφάλι της στο χέρι μου παρακαλώντας να τη χαϊδέψω και όταν διαβάζω κοιτάζει κι αυτή το βιβλίο, ακριβώς όπως έκανε τότε. Πολλές νύχτες έρχεται και η γιαγιάκα μου... Τη βλέπω να κάνει δουλειές στην κουζίνα, ή έρχεται να με ξυπνήσει. Αχ βρε γιαγιά πόσο σε παίδευα κάθε πρωί μέχρι να ξυπνήσω και να πιω το γάλα μου.... Αυτό το γάλα πια, σου είχα βγάλει την ψυχή μέχρι να το πιω... Πόσο την αγαπούσα αυτή τη γριούλα που τα είχε τετρακόσια μέχρι τελευταία στιγμή. Οτι μπαγαποντιά και να έκανα έμενε μεταξύ μας. Δε με είχε 'καρφώσει' ποτέ! Τελευταίο καλοκαίρι στο εξοχικό της είχα πει μέχρι και τα αισθηματικά μου. Μας περίμενε να γυρίσουμε απ' το Λονδίνο να δει την κόρη της καλά και μετά δέκα μέρες έφυγε χωρίς να ενοχλήσει κανένα. Αχ βρε γιαγιά, κατάλαβες άραγε ποτέ την αδυναμία που σου είχα; Θυμάμαι που μου έλεγες 'του παιδιού μου το παιδί είναι δυο φορές παιδί μου'...για να μου πεις πόσο πολύ μ' αγαπούσες! Ερχεσαι κι εσύ...συχνά, εσύ δεν έρχεσαι μόνο τα βράδια... Μερικές φορές δε σε βλέπω...νοιώθω μια ανατριχίλα όμως και το ξέρω πως είσαι δίπλα μου. Πολλές φορές έρχεσαι όταν κοιμάμαι, το χειμώνα και με σκεπάζεις αν έχω ξεσκεπαστεί. Βρε μαμά δε θα ησυχάσεις ποτέ εσύ; Κι απ' τον άλλο κόσμο θα έχεις την έννοια μου; Κάθε φορά που σε θυμάμαι κλαίω... Δεν το θέλω μαμά... Μου λείπεις όμως τόσο πολύ... Η αγκαλιά σου, το χαμόγελό σου! Τι όμορφη που ήσουν... Πόσο περήφανη ήμουν για σένα... Μόνο εσύ μ' έλεγες 'κοριτσάκι μου' μ' αυτή τη γλύκα. Από τότε που έφυγες έπαψα να είμαι κοριτσάκι πια! Πιστεύω πως δεν υπήρξε άλλη μάνα που ν' αγάπησε, να λαχτάρησε τόσο πολύ το 'κοριτσάκι' της, ούτε άλλη κόρη που ν' αγάπησε τόσο πολύ τη μαμά της. Μόνο κοντά σου ένοιωθα ασφάλεια...ασφάλεια πως σ' έχω! Αυτός ο μόνιμος φόβος μη σε χάσω... Από μικρή τον είχα...όχι πάντα χωρίς λόγο... Εύθραυστη μαμά μου... Πόσα πράγματα ήταν δεδομένα όσο ήσουν εσύ. Το νόστιμο μαμαδίστικο φαγητό, τα ρούχα μου πλυμένα και σιδερωμένα άψογα! Μόνο εσύ σιδέρωνες τόσο καλά. Τα κεφτεδάκια σου! Τα κεφτεδάκια της μαμάς μου ήταν τα καλύτερα στον κόσμο όλο! Και μόνο όταν με κοιτούσες εσύ ένοιωθα όμορφη...μέσα απ' τα δικά σου μάτια μόνο! Μέσα απ' τα δικά σου μάτια ήμουν κοριτσάκι. Ερχομαι στην κρεβατοκάμαρα σου και σε βλέπω ξαπλωμένη,χαμογελαστή, με τη γάτα δίπλα και τη γιαγιά να μας κοιτά απ' την πόρτα...τ' αγαπημένα της παιδιά και η αγαπημένη της γάτα....

Οι αγανακτισμένοι ζητούν την αλήθεια!

Ας μιλήσε επιτέλους κάποιος! Κάποιος να μας πει όλη την αλήθεια... Οχι πως δεν ξέρουμε πια... Το έχουμε καταλάβει εδώ και καιρό. Αλλά για να μην φτιάχνουμε σενάρια με το μυαλό μας, θα ήταν καλύτερα να μας εξηγούσε ο ίδιος ο Πρωθυπουργός της χώρας, γι αυτό έχει ψηφιστεί για τα δύσκολα! Γιατί δε βγαίνει να μας πει 'δυστυχώς επτωχεύσαμεν'; Υπάρχει χειρότερο απ' αυτό; Ετσι όπως πάμε...μπορεί και να υπάρξει. Σίγουρα όμως δεν υπάρχει χειρότερο απ' το να παίρνουν αποφάσεις που μας αφορούν χωρίς να μας ενημερώνουν! Δεν υπάρχει χειρότερο απ' το να υποθηκεύουν τη χώρα σου χωρίς τη συγκατάθεσή σου. Να ξέρεις πως σ' έχουν βάλει σ' ένα αδιέξοδο και το μόνο σίγουρο είναι πως δεν ξέρεις ούτε πότε ούτε πως θα βγεις. Πως είναι δυνατόν να μαθαίνουμε από δημοσιογράφους τι γίνεται στα υπουργικά συμβούλια; Δεν υπάρχει ένας υπουργός που να έχει τη στοιχειώδη τσίπα, να μην υπολογίζει το 'πολιτικό κόστος; Εφτασε ο κόμπος στο χτένι και πρέπει κάποιος να μιλήσει. Δεν είναι δυνατόν να μας αντιμετωπίζουν σαν πρόβατα! Γιατί δεν είμαστε και οι χιλιάδες αγανακτισμένοι στις πλατείες το δείχνουν! Δεν ξέρω ακριβώς τι πρέπει να γίνει, δεν είμαι πολιτικός ούτε φιλοδοξώ κάτι τέτοιο. Ειδικά στην εποχή μας που η πολιτική και οι πολιτικοί είναι τόσο πολύ απαξιωμένοι. Ζω στη χώρα αυτή, φορολογούμαι, δεν κλέβω. Νοιώθω πως με έχουν κατακλέψει όμως...... Μ' έχουν, μας έχουν γονατίσει πια. Δεν υπάρχει άλλος χρόνος...ο χρόνος έχει τελειώσει προ πολλού. Κουράστηκα ν' ακούω πολιτικές ανοησίες. Δε θέλω άλλες θεωρίες και υποσχέσεις. Η αναισθησία πέρασε, το κορμί πονάει! Τι άλλο χρειάζεται για να καταλάβουν ΟΛΟΙ πως δε μας μένει ούτε δευτερόλεπτο; Θα ενωθούν, θα διαλυθούν, θα γίνει κυβέρνηση εθνικής ενότητας ή προσωπικοτήτων; Εγώ, ο λαός, δεν πρέπει να πάρω την απόφαση; Χρειάζομαι όλα τα δεδομένα για ν' αποφασίσω. Ας πάψουν πια να σκέφτονται αν θα να επανεκλεγούν, γιατί οι περισσότεροι δε θα βρουν ούτε την ψήφο τους. Είμαστε ένας λαός οργισμένος, πάρα πολύ όμως! Μας έχουν στερήσει τα πάντα και όταν τους ακούς νομίζεις πως βρισκόμαστε σε διαφορετικό χωροχρόνο. Σε διαφορετικό σύμπαν.... Δε βλέπουν τον κόσμο που μαζεύεται στις πλατείες; Δεν ακούν τα συνθήματα; Δεν τους θέλουν πια! Σηκώθηκε ο κόσμος από τους καναπέδες, τον ανάγκασαν. Αγανάκτησε ο λαός και βγήκε στους δρόμους στις πλατείες. Είμαι ενάντια στη βία αλλά δεν τους κατηγορώ που προπηλακίζουν τους πολιτικούς. Τους πετάν αυγά και γιαούρτια... Μα ο άνεργος, ο συνταξιούχος των 300 ευρώ δεν έχει να χάσει τίποτα. Ο άνθρωπος που στρατοπέδευσε στο Σύνταγμα δεν έχει να χάσει τίποτα γιατί του τα πήραν όλα και φοβάμαι πως οι αγανακτισμένοι θα γίνουν εξοργισμένοι και αλίμονο στον πολιτικό που θα βρεθεί μπροστά τους. Ο άνθρωπος που δεν έχει τίποτα να χάσει μπορεί να γίνει επικίνδυνος. Και φοβάμαι πως δεν έχουμε δει τίποτε ακόμα....

Παντρεμένοι άντρες...

Οσα χρόνια κι αν περάσουν, όσο και να μεγαλώσω δε θα καταλάβω ποτέ πως λειτουργεί ο αντρικός εγκέφαλος!
Και ας λένε(οι άντρες) πως δεν μπορούν να καταλάβουν τις γυναίκες. 
Ισως είναι οι ιστορίες που έζησα πολύ διαφορετικές από τις συνηθισμένες, ίσως είναι οι ιστορίες που ακούω που μου φαίνονται εξωφρενικές... 
Γιατί οι περισσότεροι παντρεμένοι άντρες ξενοκοιμούνται; 
Πολλοί έχουν και εξωσυζυγικές σχέσεις που διαρκούν καιρό. 
Και αναρωτιέμαι εκείνοι κάνουν αυτό που τους αρέσει, οι γυναίκες τους γιατί το ανέχονται; 
Γιατί δε γίνεται να έχει μια εξωσυζυγική σχέση ο άντρας σου και να μην το ξέρεις! 
Οσο και να τον αγαπάς δε μπορεί να σε εξευτελίζει τόσο και να μένεις. 
Εκτός αν και οι δυο σύζυγοι έχουν εξωσυζυγικές σχέσεις..... 
Τότε γιατί μένουν μαζί; Και ας μη μου πει κανένας πως μένουν για τα παιδιά γιατί τα παιδιά εγκλωβίζονται στις αρρωστημένες αυτές σχέσεις και αποκλείεται να είναι ευτυχισμένα. 
Είναι δυνατόν ένα παιδί 12 ετών ή και μεγαλύτερο να μην νοιώθει την παγωμάρα μέσα στο σπίτι; 
Τα παιδιά νιώθουν πολύ περισσότερα απ' όσα νομίζουμε και δεν είναι ευτυχισμένα! 
Ακόμα και στην περίπτωση που οι γονείς δε μαλώνουν, έχουν όμως ο καθένας τη ζωή του. 
Τι είναι λοιπόν αυτό που κρατά δυο ανθρώπους που είναι τυπικά και μόνο μαζί απ' το να χωρίσουν; 
Να ζήσουν τουλάχιστον τη σχέση ή τις σχέσεις χωρίς άγχος. 
Πρόσφατα έμαθα από το 'τρίτο' πρόσωπο μια τέτοια ιστορία. 
Γνωρίστηκαν τέτοια εποχή, που η σύζυγος έλειπε διακοπές με τα παιδιά και εκείνος της είπε πως είναι ελεύθερος. 
Πολύ βολικό... 
Μέχρι και διακοπές πήγαν μαζί. 
Που να φανταστεί η γυναίκα πως την κορόιδευε; 
Επειδή όμως κάποια στιγμή αναγκαστικά είπε την αλήθεια, προφανώς γιατί βαρέθηκε να λέει ψέματα, εκείνη, έπεσε απ' τα σύννεφα. 
Στην περίπτωση αυτή και αν υποθέσουμε πως η κοπέλα λέει την αλήθεια, ή την αλήθεια που της λέει εκείνος, ποιος φταίει; Αν η σύζυγος πάει και την ξεμαλλιάσει, ποιος θα φταίει; 
Κατά τη γνώμη μου η μόνη που δε φταίει(όσο δε γνωρίζει)είναι η 'άλλη' γυναίκα. 
Για να μην πω πως αυτή είναι το θύμα ενός αρρωστημένου γάμου. 
Αυτή η εποχή είναι η πιο επικίνδυνη... 
Οι περισσότερες σύζυγοι, φεύγουν με τα παιδιά για διακοπές και οι παντρεμένοι(που μένουν στην πόλη λόγω δουλειάς) παριστάνουν τους γαμπρούς! 
Βέβαια τελευταία υπάρχει και το άλλο σενάριο. 
Ο παντρεμένος που είναι μόνος στην πόλη δε μπαίνει στον κόπο να πει ψέματα. 
Λέει κατευθείαν πως είναι παντρεμένος αλλά ζητά σχέση...και ότι προκύψει... 
Δεν ξέρω αλλά αυτή την εξέλιξη των σχέσεων δεν μπορώ να την καταλάβω! 
Γιατί μια ελεύθερη γυναίκα να κάνει σχέση με παντρεμένο άντρα; 
Προσπαθώ να φανταστώ κάποιους λόγους. 
Γιατί είναι πάρα μα πάρα πολύ καλός στο κρεββάτι; 
Γιατί είναι πάρα πολύ πλούσιος και της κάνει δώρα; 
Γιατί δε θέλει να δεσμευτεί(η γυναίκα)και με κάποιον παντρεμένο είναι σίγουρη πως δεν 'κινδυνεύει; 
Γιατί όμως να χάσει χρόνο από τη ζωή της; 
Είναι τόσο λίγοι τελικά οι ελεύθεροι ενδιαφέροντες ετεροφυλόφιλοι άντρες;

Μια μικρή serenata

Απιστία και ειλικρίνεια(;)

Πρόσφατα έμαθα πως χώρισε ένα φιλικό μου ζευγάρι και ο λόγος ήταν η απιστία. Το θέμα της απιστίας είναι τεράστιο, όταν μαθαίνω όμως για περιπτώσεις όπως του ζευγαριού αυτού, στο μυαλό μου έρχεται μια συγκεκριμένη πλευρά της πράξης. Αξίζει να ριψοκινδυνέψουμε τη σχέση μας στο όνομα της ειλικρίνειας; Αν η απιστία είναι το ξεστράτισμα μιας βραδιάς και όχι μια παράλληλη σχέση, έχει νόημα να το πούμε στον/την σύντροφό μας; Με το να το πούμε ησυχάζουμε μεν εμείς από τις ενοχές που μας βαραίνουν αλλά πληγώνουμε τον/την σύντροφο. Μήπως κάποιες φορές είναι προτιμότερο να μην πούμε όλη την αλήθεια προκειμένου να κρατήσουμε τη σχέση μας; Η απιστία που δε γίνεται κατά συρροήν αλλά είναι το 'λάθος' μιας βραδιάς, νομίζω δε μετράει το ίδιο. Το θέμα είναι τεράστιο και το γνωρίζω, γι αυτό περιορίζομαι στην απιστία που συνέβη μια φορά και μόνο! Φυσικά τη μια φορά μπορεί να ακολουθήσουν και άλλες, θα μπορούσε να μου πει κάποιος...ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις. Ας υποθέσουμε λοιπόν, πως είσαι με τον/την σύντροφό σου σε μια σοβαρή σχέση και πως τον/την αγαπάς αληθινά. Ενα βράδυ παρασύρεσαι από το ποτό, από φίλους, από την κακιά την ώρα...και κάνεις αυτό που δε θα ήθελες να σου κάνουν. Νιώθεις φριχτές ενοχές. Κατηγορείς τον εαυτό σου γι αυτό που έκανε. Ξέρεις πως αν το μάθει το άλλο σου μισό, θα σε χωρίσει. Τι κάνεις σ' αυτή την περίπτωση; Διακινδυνεύεις τη σχέση σου, για να είσαι ειλικρινής; Δε σκέφτεσαι πόσο θα πονέσει ο άνθρωπός σου όταν θα το μάθει; Αναλογίζομαι πόσες φορές έχει ειπωθεί η φράση 'δε σήμαινε τίποτα για μένα, εγώ εσένα αγαπώ'. Αν το εννοείς πραγματικά, μήπως είναι προτιμότερο να ζήσεις με τις τύψεις σου για να μην πληγωθεί κανείς και να μην κινδυνέψεις να χάσεις τον άνθρωπό σου; Εκτός αν φοβάσαι πως το 'λάθος' της μιας νύχτας θα επαναληφθεί.... Τότε κατά τη δική μου γνώμη κάτι δεν πάει καλά στη σχέση σου. Η το 'λάθος' της μιας νύχτας δεν ήταν ακριβώς λάθος αλλά κάτι που επεδίωκες. Σ' αυτή την περίπτωση δεν είναι λάθος αλλά πράξη που ήθελες να γίνει και φυσικό και επόμενο είναι να την επαναλάβεις. Στην περίπτωση αυτή νομίζω ο/η άλλος/η έχει κάθε δικαίωμα να μάθει το γεγονός και να κρίνει ανάλογα... Υπάρχει όμως ακόμα μια περίπτωση... Να φοβηθείς πως ο/η σύντροφος θα το μάθει από τρίτους. Να θεωρήσεις πως αφού θα το μάθει καλύτερα να το μάθει από σένα. Οσο το σκέφτομαι τόσο τριγυρίζει στο μυαλό μου η εικόνα της γυναίκας που της λέει ο σύντροφος της πως την απάτησε μόνο μια βραδιά και πως δε σήμαινε τίποτα για κείνο και όλα τα σχετικά. Μπορείς να είσαι σίγουρη πως δε θα το ξανακάνει; Δε θα σε τρώει το σαράκι κάθε φορά που δε θα απαντά το κινητό ή όταν βγαίνει με τους φίλους του; Τον συγχωρείς τελικά; Και αν τον συγχωρέσεις μπορείς και να ξεχάσεις; Γιατί πολλά πράγματα συγχωρούμε αλλά δεν τα ξεχνάμε και αυτό είναι το επώδυνο. Προσωπικά δε μου έχει τύχει, αλλά όσο το σκέφτομαι τόσο περισσότερο μπερδεύομαι. Το να συγχωρέσεις κάποιον φαντάζομαι εξαρτάται από πολλούς παράγοντες. Θα μπορέσεις όμως ποτέ να ξεχάσεις το γεγονός; Και όσο το θυμάται τόσο αυτό θα σε πονάει σαν το αγκάθι στα πλευρά σου. Κάπου είχα διαβάσει πως για τους άντρες ένα one night stand ή και περισσότερα δε σημαίνουν πως δεν αγαπούν τη σύντροφό τους. Αυτή είναι μια άποψη που δεν μπορώ όσο κι αν προσπαθώ να κατανοήσω. Αν δε σημαίνει τίποτα γιατί το κάνουν; Γιατί βάζουν σε κίνδυνο τη σχέση τους για κάτι ασήμαντο; Εχουν τόσο μεγάλη ανάγκη να 'δοκιμάζουν' διαφορετικές σεξουαλικές συντρόφους κάθε τόσο; Τελικά όσο προσπαθώ να καταλάβω τους άντρες τόσο περισσότερο μπερδεύομαι. Και μετά παραπονιούνται οι άντρες πως δεν καταλαβαίνουν εμάς...

Οργή Λαού!

Περίεργες μέρες ζούμε...περίεργους καιρούς. Δεν ξέρουμε κυριολεκτικά τι μας ξημερώνει. Παιδιά μαζεύονται στις πλατείες και έχεις την αίσθηση πως κάτι γεννιέται. Δύσκολα, πολύ δύσκολα, αλλά σίγουρα κάτι αλλάζει. Μόνο που στενοχωριέμαι, γιατί ακόμα και τούτη την ώρα, δεν μπορούμε να ενωθούμε. Εχουμε καθυστερήσει ένα χρόνο τουλάχιστον...... Αγανακτήσαμε πολύ αργά. Φοβάμαι πως κανένας δε μας δίνει σημασία. Μπορεί ο κόσμος να φωνάζει πια, αλλά τα νέα μέτρα έρχονται! Τι κερδίζουμε άραγε; Οχι, προς Θεού, μην παρεξηγηθώ! Δεν πιστεύω πως πρέπει να τα δεχτούμε χωρίς καμία αντίδραση! Μόνο που βλέπω πως είτε φωνάζουμε είτε όχι, οι εθνοπατέρες μας παίρνουν τις αποφάσεις χωρίς να ιδρώνει το αυτί τους. Οσο για τον κόσμο στο Σύνταγμα, ακόμα και αυτή τη ύστατη ώρα δεν μπορεί να ενωθεί... Με πληγώνει αυτό. Αν κοιτάξουμε πίσω στην ιστορία μας πάντα υπήρχαν αυτές οι 'μάχες' ανάμεσα στους Ελληνες, ακόμα και στους ξεσηκωμούς. Δεν μπορούμε, έστω για λίγο να ενωθούμε και να σταματήσουμε τη γκρίνια ανάμεσά μας; Κατα τη γνώμη μου ξεκινήσαμε για λάθος λόγο. Μας ενόχλησε ένα υποτιθέμενο πανό των Ισπανών. Επρεπε να είχαμε ξεσηκωθεί χρόνια πριν, οι λόγοι υπήρχαν, από μόνοι μας. Αλλά και τώρα που μαζευόμαστε, δεν είμαστε ενωμένοι. Οι αριστεροί δε θέλουν να είναι κοντά στους υπόλοιπους, λες και θα κολλήσουν την άλλη ιδεολογία, οι αναρχικοί δε θέλουν ούτε ν' ακούσουν τον εθνικό μας ύμνο και οι χρυσαυγίτες μαζεύονται και αυτοί χωριστά(προσωπικά νομίζω καλύτερα για να μην δημιουργήσουν επεισόδια). Και να ταν μόνο αυτό.... Από τη μια έχουμε τη συνέλευση, τη γνωστή, στο Σύνταγμα, αλλά υπάρχουν και άλλες 'παρέες' που μαζεύονται για να πάρουν αποφάσεις. Ποιοι είναι αυτοί; Δε γνωρίζω, ξέρω όμως πως υπάρχουν γιατί με προσέγγισαν. Δεν το λέω για να παραστήσω κάτι αλλά για να σας δείξω πως γνωρίζω για τις διάφορες παρέες από προσωπική εμπειρία. Ξεκινήσαμε λοιπόν πολύ αργά, για λάθος λόγους και ακόμα και τώρα δεν μπορούμε να ενωθούμε! Τις πρώτες μέρες συγκινήθηκα πολύ από τον κόσμο που ξεχύθηκε σε όλη τη χώρα. Κάποια στιγμή βλέποντας τόσο νέο κόσμο να προσπαθεί να οργανωθεί δάκρυσα. Οταν χθες άκουσα πως τα νέα μέτρα 'κλείδωσαν' θύμωσα! Θύμωσα πολύ γιατί όλοι έχουμε καλύτερα πράγματα να κάνουμε απ' το να μαζευόμαστε στο κέντρο της πόλης. Τι είμαστε λοιπόν; Τόσοι άνθρωποι μαζεμένοι γιατί δεν μπορούμε να σταματήσουμε, έστω για λίγο, εκείνους που μας πεθαίνουν μέρα με τη μέρα; Δεν ακούν; Δεν καταλαβαίνουν; Γιατί δεν παίρνουν το μήνυμα; Γιατί μας ερμηνεύουν όπως θέλουν; Νιώθω ανίσχυρη μπροστά σε τόση αδικία...... Το 'κλείδωμα' των νέων μέτρων είναι σα χαστούκι. Εμείς είμαστε οι πολλοί, αλλά εκείνοι, οι λίγοι έχουν τη δύναμη. Κάτι δεν κάνουμε σωστά! Διαφορετικά θα καταλάβαιναν, θα μας άκουγαν, θα μας υπολόγιζαν λίγο... Μας δείχνουν τα δόντια τους. Δείχνουν την αλαζονεία τους. 'Φωνή λαού οργή Θεού', έλεγε η γιαγιά μου! Πότε θα το καταλάβουν;

Στο Καλό Ζιλμπέρτο!!

Απόλυτη Ησυχία...

Καμιά φορά κάθομαι στην απόλυτη ησυχία του σπιτιού και σκέφτομαι πολλά. Οχι τα γεγονότα που συμβαίνουν κάθε μέρα. Σκέφτομαι δικά μου θέματα. Μπορεί να ζούμε πολλά όμως έρχονται στιγμές που μας ενδιαφέρει αποκλειστικά και μόνο ο μικρόκοσμος μας. Τα δικά μας θέλω, τα δικά μας γιατί... Κλείνουμε έξω τη ζωή λες και δεν είμαστε μέρος της και ασχολούμαστε με τα μικρά δικά μας προβλήματα. Η φίλη που έπαψε να μου μιλάει, η άρρωστη θεία, τα προβλήματα με τον πατέρα μου...η μαμά που δεν παύει να μου λείπει... Μες την ηρεμία θυμάμαι πολλά. Αλλα ευχάριστα άλλα όχι. Η τελευταία γάτα μου, ο πρώην που με πλήγωσε, ο πρώην που δεν κράτησα... Τα λάθη που έχω κάνει και εξαιτίας τους η ζωή μου είναι καλή, κακή, μέτρια, ανάλογα με τη διάθεση που θα ξυπνήσω το πρωί και απ' τον καφέ που θα φτιάξω. Γράφω και σ' αυτό το blog και συχνά αναρωτιέμαι αν διαβάζει κανένας τις σκέψεις μου, τους προβληματισμούς μου. Μερικές φορές η αυτοπεποίθησή μου πέφτει πολύ, άλλες είμαι χαρούμενη χωρίς σοβαρό λόγο. Δεν έχω mood swings...συνήθως το ποτήρι το βλέπω μισογεμάτο. Εδώ όμως βγάζω για κάποιο λόγο όλη την απαισιοδοξία μου. Νομίζω όμως πως όλοι περνάμε εποχές στη ζωή μας που είμαστε περισσότερο ευάλωτοι... Ισως και περισσότερο ευαίσθητοι.... Εγώ είμαι από τη φύση μου ιδιαίτερα ευαίσθητη. Κάποιος μου είχε πει πως είναι ένα απ' τα ελαττώματα μου. Προσωπικά δεν το νομίζω, αλλά δε θα κρίνω τον τρόπο που με βλέπουν οι άλλοι. Τι νόημα έχει όμως να νοιαζόμαστε για το πως μας βλέπουν οι άλλοι; Σημασία δεν έχει το πόσο εκτιμούμε εμείς τον εαυτό μας; Κάτι στιγμές όπως αυτή που ζω τώρα το μυαλό μου πάει μόνο στα λάθη που έχω κάνει. Δεν ξέρω γιατί. Σαν να βλέπω το ποτήρι μισοάδειο. Μπορεί να φταίει το πρωινό ξύπνημα. Απο τις λίγες φορές που δεν ξύπνησα με κέφι. Ούτε να βγω για τρέξιμο δεν είχα όρεξη..... Αυτό θα φταίει. Πάντα το πρωινό τρέξιμο με βοηθά. Μου φτιάχνει την ημέρα! Γιατί όμως δεν είχα όρεξη; Και σπίτι που κάθισα δεν έκανα και τίποτα σπουδαίο. Οταν δεν ξεκινάω με κέφι τη μέρα στο τέλος της νοιώθω πάντα άσχημα. Σκέφτομαι όλα όσα είχα σκοπό να κάνω και δεν έκανα και αρχίζω το αυτομαστίγωμα. Θυμώνω που δεν έκανα αυτό ή εκείνο. Καμιά φορά όσα και να κάνω πάντα θα μαλώνω τον εαυτό μου για το ένα που ξέχασα. Είναι αυτές οι περίεργες μέρες. Θέλω να πιστεύω πως έχει να κάνει με τις αλλαγές των εποχών. Η θεία μου το απόγευμα μου είπε πως φταίει που μας ψεκάζουν! Το έχω ακούσει ξανά αυτό... Μου φαίνεται πολύ αστείο...είναι δυνατόν να μας ψεκάζουν; Το χειρότερο είναι πως υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που το πιστεύουν. Κάποιος ξεκίνησε αυτή τη θεωρία(του ψεκάσματος) και όσο πάει γίνεται πιστευτή από περισσότερο κόσμο. Φαίνεται τα παιδιά στο Σύνταγμα τη γλύτωσαν....

Προτιμότερη η μοναξιά(;)...

Ο φόβος της μοναξιάς συχνά μας ρίχνει σε άσχημες παγίδες. Μια σχέση χρειάζεται δουλειά και αμοιβαίες υποχωρήσεις, πρέπει να ξέρεις όμως που θα βάλεις τον πήχη. Είναι φορές που η μοναξιά είναι προτιμότερη απ' το λάθος σύντροφο. Κάτι που προσωπικά έπρεπε να γνωρίζω. Το λάθος δεν έχει ποτέ την ίδια ακριβώς μορφή. Το ξέρεις όμως πως είναι λάθος...... Ενα, ευτυχώς ανώδυνο, λάθος μου είναι αυτό που θα διηγηθώ. Γνωριστήκαμε μέσω internet. Δεν έψαχνα τον πρίγκιπα...δεν ήθελα όμως και τον Κουασιμόδο. Ανταλλάσσαμε για λίγο καιρό μηνύματα μέχρι που ανταλλάξαμε και φωτογραφίες. Εκεί τρόμαξα. Αποφάσισα να διακόψω την επικοινωνία. Ξαναφορεθήκαμε όμως online πάλι και είπα να δώσω άλλη μια ευκαιρία. Είπα ίσως η πρώτη φωτογραφία να ήταν κακή. Αρχίσαμε λοιπόν ξανά την ανταλλαγή μηνυμάτων για δυο μήνες περίπου. Ηταν τόσο καλός, ρομαντικός, όλα όσα θα ήθελε μια γυναίκα. Ηρθε λοιπόν και η ώρα της συνάντησης...... Ηταν αρχές καλοκαιριού. Δε θα ξεχάσω την πρώτη εντύπωση. Μπήκα στο αυτοκίνητό του και τρόμαξα! Ασυναίσθητα τραβήχτηκα λίγο μακριά του. Μετά σκέφτηκα πως αν τον γνώριζα ίσως ξεπερνούσα την άσχημη εμφάνιση. Λάθος! Η πρώτη εντύπωση είναι πάντα σωστή. Δεν ήταν κακός, περιποιητικός και προστατευτικός ήταν. Ισως αυτό με μπέρδεψε. Μέχρι τότε δεν είχα γνωρίσει άσχημους άντρες. Ισως μερικούς αδιάφορους, άσχημους όμως όχι. Αυτός ήταν πραγματικά άσχημος, στο λεξικό δίπλα στη λέξη άσχημος σίγουρα έχει τη φωτογραφία του. Και δεν έφτανε μόνο αυτό. Είχαμε μεγαλώσει τελείως διαφορετικά. Η οικογένειά μου μπορεί να μην ήταν πλούσια, ήταν η κλασσική μεσοαστική Ελληνική οικογένεια. Η δική του πάλι οικογένεια ήταν η φτωχή λαϊκή οικογένεια. Ποτέ μου, δεν πίστεψα στις ταξικές διαφορές, ειδικά στις σχέσεις! Και δε θα πέρναγε απ' το μυαλό μου αν εκείνος ήταν έστω λίγο μορφωμένος/καλλιεργημένος. Ομως ούτε αυτό ήταν...... Δεν είχαμε ούτε κοινά ενδιαφέροντα! Εγώ ακούω ροκ μουσική και εκείνος Καζαντζίδη! Εγώ αγαπώ όσο τίποτα το διάβασμα, εκείνος δεν είχε ανοίξει ποτέ του βιβλίο... Αγοράζαμε Κυριακάτικες εφημερίδες, εγώ ήθελα να διαβάσω τα νέα, εκείνος τα κουτσομπολιά.... Ομως ήταν καλοκαίρι, δεν ήθελα να είμαι μόνη και κάναμε παρέα για κάνα δυο μήνες. Τόσο άντεξα.... Οι διαφορές μας ήταν τεράστιες. Είπα να κάνω κάποιους συμβιβασμούς γιατί η μοναξιά είναι άσχημη αλλά όλα έχουν όρια. Οσα απεχθάνομαι σ' έναν άντρα τα είχε! Φορούσε καδένα και βραχιόλι στον καρπό. Δεν ήξερε πως στο τραπέζι εκτός από πιρούνι χρειαζόμαστε και μαχαίρι! Ηταν ισχυρογνώμων, αλλά με αυτό το πείσμα του αγράμματου. Δεν ήξερε να φερθεί όταν είμασταν με κόσμο. Θα με ρωτήσετε γιατί έμεινα αυτούς τους δυο μήνες αφού όλα ήταν στραβά. Δε σας έτυχε ποτέ να περνάτε μια εποχή στη ζωή σας που έχετε απελπισμένα την ανάγκη κάποιου, όποιος και νάνε αυτός; Δεν άντεξα άλλωστε πολύ...σκάρτα δυο μήνες και σ' αυτούς δε βλεπόμασταν συχνά. Μέχρι που συνέβη το απρόσμενο... Ηξερα πως νόμιζε ότι οι γυναίκες τον ζηλεύουν, μου το είχε πει... Ενα απόγευμα, τον έψαχνα για να πάμε για καφέ. Οταν απάντησε το κινητό του μετά από αρκετές κλίσεις ήταν απότομος. Μου είπε πως έπινε καφέ με μια φίλη του και πως θα με έπαιρνε αργότερα. Πήρε για να μου βάλει τις φωνές που του έκανα σκηνή ζηλοτυπίας(επειδή τηλεφώνησα αρκετές φορές)! Εκεί μπήκαν οι τίτλοι τέλους. Να έχει όλα τα στραβά, να ανέχομαι την παρέα του για να μην είμαι μόνη, αλλά να μου πει και πως τον ζηλεύω; Από τη μια μου ερχόταν να γελάσω από το σουρεαλισμό του θέματος και από την άλλη σκεφτόμουν πως θα έμενα ξανά μόνη. Αλλά καλά λένε πως είναι προτιμότερη η μοναξιά από μια κακή παρέα....

Κάτι άλλο...

Ζούμε δύσκολες ώρες. Δύσκολες και διαφορετικές....τραγικές θα μπορούσα να τις πω... Δε θέλω όμως να μιλήσω γι αυτές. Αυτές τις βιώνει καθένας όπως νομίζει. Ζούμε ιστορικές στιγμές, τραγικές αλλά ιστορικές. Κάποτε θα μιλάνε γι αυτές, δε θέλω όμως να γράψω για την ιστορία την ώρα που πλάθεται. Κάθε μέρα είναι διαφορετική, δεν ξέρεις τι θα ξημερώσει...κάθε βδομάδα, κάθε μήνας είναι διαφορετικός απ' τον προηγούμενο. Κι εγώ τα ζω... Με φόβο και άγχος για την κάθε μέρα που ξημερώνει. Ζω την κάθε στιγμή και την κρατάω μέσα μου. Δε θέλω να μιλήσω άλλο γι αυτό σήμερα. Θα ασχοληθώ με κάτι άσχετο που σκέφτηκα τελευταία. Μέχρι πια ηλικία άραγε μπορεί μια γυναίκα να βρει σύντροφο; Με τις γυναίκες δεν ισχύει το ίδιο όπως με τους άντρες. Οι γκρίζοι κρόταφοι μπορεί να προσδίδουν γοητεία σ' έναν άντρα, σε μια γυναίκα όμως είναι απωθητικοί. Προσέχουμε λοιπόν ως γυναίκες τον εαυτό μας, κάνουμε απείρως περισσότερα από τους άντρες....και; Είμαστε πιο εμφανίσιμες(απ' τους άντρες της ηλικίας μας) όμως είναι αυτό αρκετό; Από ποια ηλικία και μετά παύουν τα φλερτ; Σίγουρα έχει να κάνει με την εμφάνιση, την αναγνωρισιμότητα και την οικονομική κατάσταση καμιά φορά.... Ποια ηλικία είναι αυτή, λοιπόν, που αν δεν είσαι ήδη παντρεμένη/δεσμευμένη δεν έχει νόημα να περιμένεις πια; Δε μιλάω για παιδιά και γάμους. Νομίζω όμως πως όλοι έχουμε την ανάγκη ενός συντρόφου. Εστω οι περισσότεροι..... Για τους άντρες δεν ισχύει αυτό, το έχω ξαναγράψει. Ενας άντρας μπορεί να είναι εργένης εκ πεποιθήσεως, να γεράσει....να έχει one night stands και να μην ενδιαφέρεται για τίποτε άλλο. Για μια γυναίκα αυτό, συνήθως, δεν είναι αρκετό. Δεν είναι πολλοί αυτοί οι (μόνοι)άντρες, είναι όμως ό,τι καλύτερο για μια γυναίκα ελεύθερη. Συνήθως οι άντρες που μένουν μόνοι μέχρι μεγάλη ηλικία, αποφεύγουν τη δέσμευση, οπότε ή κάτι δεν πάει καλά ή δεν έχουν σκοπό να δεσμευτούν ούτε με top model με μυαλό! Οι περισσότερες γυναίκες όμως, όσο και να το κρύβουμε, θα θέλαμε ένα σύντροφο. Οχι τον οποιονδήποτε... Προέχει να είναι μορφωμένος/καλλιεργημένος. Οχι πως θα λέγαμε όχι στο George Clooney! Δεν είναι όμως προτεραιότητα η ομορφιά. Αλλωστε η εμφάνιση περνάει, άλλα είναι αυτά που μένουν. Γιατί η μοναξιά είναι πιο δύσκολη για τις γυναίκες; Γιατί άραγε περισσότερο οι γυναίκες δε θέλουν να μένουν μόνες; Είναι κάτι που μας μαθαίνουν όσο είμαστε μικρές ή μήπως είναι γονιδιακό; Και αν το καλοσκεφτείς μια χαρά είσαι μόνη, χίλιες φορές καλύτερα. Ούτε να του μαγειρέψεις, ούτε να του σιδερώσεις τα πουκάμισα(που είναι και δύσκολα)ούτε να μαζεύεις κάλτσες και παπούτσια..... Γιατί όταν βγαίνεις βόλτα και βλέπεις τα ζευγαράκια τότε, νιώθεις αυτό το τσίμπημα; Γιατί όταν βλέπεις μια ταινία σκέφτεσαι πόσο καλύτερα θα ήταν αν την έβλεπες με κάποιον που θα του άρεσε κι εκείνου; Πόσο θα ήθελες να σου κρατάει το χέρι... Να πάτε μαζί μια εκδρομή.... Να περπατήσετε μαζί. Να πάτε για καφέ, φαγητό, να σου πιάνει το χέρι πάνω απ' το τραπέζι... Να σε πάρει αγκαλιά όταν είσαι θλιμμένη. Να γελάσετε δυνατά μαζί όταν γίνει αστείο...να το μοιραστείτε... Αυτό είναι το δύσκολο και αυτό αναρωτιέμαι. Μέχρι πότε μπορεί να βρεθεί εκείνος; Εκείνος με τον οποίο θα μοιραστείς εικόνες, μυρωδιές και γεύσεις.... Μπορεί να περάσεις μια ζωή χωρίς να τη μοιραστείς με κάποιον;

Ελληνική Τηλεόραση και εκπομπές Life Style...

Ζούμε μια φρικτή οικονομική κρίση. Δεν ξέρουμε αν και πότε θα δούμε άσπρη μέρα. Παρόλα αυτά η Ελληνική τηλεόραση επιμένει να έχει εκπομπές life style. Μας δείχνουν πλούσιους ηθοποιούς, τραγουδιστές ή γνωστούς τηλεανθρώπους. Απορώ με όλη αυτή τη χλιδή που μας δείχνουν. Προσωπικά δε βλέπω τηλεόραση εκτός από πολύ συγκεκριμένα πράγματα. Ο περισσότερος όμως κόσμος παρακολουθεί αυτές τις εκπομπές. Πρόσφατα βρέθηκα σε παρέα και ένιωσα λίγο περίεργα καθώς όλοι μιλούσαν για την εγκυμοσύνη μιας κυρίας που κανένας δε γνώριζε προσωπικά. Την έβλεπαν όμως στην τηλεόραση και αυτό ήταν αρκετό. Νομίζω γίνονται γνωστοί άνθρωποι που δεν έχουν να μας δώσουν τίποτα. Κάποιοι διαβάζουν χρόνια για να γίνουν καθηγητές αλλά κανένας δεν ξέρει τ' όνομα τους . Κανένας, είμαι σίγουρη, δε θυμάται το όνομα του φετινού νομπελίστα γιατρού ξέρουν όμως κάθε λεπτομέρεια απ' τη ζωή κάθε (πιθανόν αγράμματης)κυρίας που παρουσιάζει κάποιο χαζό(κατά τη γνώμη μου)ριάλιτι. Εξοργίζομαι που δείχνουν τα τέλεια πανάκριβα σπίτια, ή τον τρόπο ζωής κάποιων ανθρώπων. Αυτές οι εκπομπές, κατά τη γνώμη μου, ειδικά αυτή την εποχή της ανεργίας είναι προκλητικές! Οταν ένα μεγάλο ποσοστό των συνανθρώπων μας ζει στα όρια της φτώχειας και κάτω απ' αυτά, είναι προκλητικό να σου δείχνουν το καινούριο σπίτι της κυρίας Τάδε. Οταν γυναίκες και νέοι δεν έχουν δουλειά και δεν υπάρχουν χρήματα ούτε για έναν καφέ έξω, προσωπικά με προσβάλλει όταν δείχνουν τα πανάκριβα παπούτσια της κυρίας Δήνα και τον εξωφρενικό τρόπο ζωής της σε σχέση με τον απλό κόσμο. Μοιάζει σαν οι άνθρωποι που παρουσιάζουν τις εκπομπές αυτές να ζουν σ' ένα παράλληλο σύμπαν όπου δεν υπάρχει φτώχεια και όλοι περνούν εξαιρετικά χωρίς να τους απασχολεί το παραμικρό! Ναι, με ενοχλεί να ακούω ό,τι το παλτό που θα φορέσει η γνωστή τηλεπαρουσιάστρια στο γάμο της φίλης της της το έραψε ο ίδιος ο Αρμάνι! Οταν ο περισσότερος κόσμος φοράει το ίδιο παλτό, που αγόρασε στις εκπτώσεις, χρόνια τώρα. Τραγικό ακόμα βρίσκω το ύφος και το ντύσιμο των παρουσιαστών τέτοιων εκπομπών. Τις ανούσιες ερωτήσεις που κάνουν. Αναρωτιόμουν καιρό τώρα σε ποιο κοινό απευθύνονται οι εκπομπές αυτές και γιατί συνεχίζουν να υπάρχουν τα τελευταία χρόνια που η χώρα βρίσκεται σε φρικτή οικονομική κατάσταση. Ρωτώντας λοιπόν, έμαθα πως οι εκπομπές αυτές έχουν μεγάλη τηλεθέαση. Έμεινα εμβρόντητη όταν διαπίστωσα πως πολλοί τηλεθεατές είναι άνθρωποι με χαμηλό εισόδημα, κυρίως άνεργοι! Αυτοί οι άνθρωποι, αντί να διαβάσουν κάποιο βιβλίο ή εφημερίδα, είναι το κοινό των εκπομπών αυτών. Θα με ρωτήσετε γιατί μου κάνει εντύπωση. Προφανώς είμαι αφελής και δεν το περίμενα. Πίστευα πως αυτές οι εκπομπές την εποχή που ζούμε θα είχαν αντικατασταθεί από άλλες που θα μας έλεγαν πως να ανακυκλώνουμε τα ρούχα μας όπως το χαρτί και τόσα άλλα. Πρακτικές εκπομπές. Να μάθουμε πως να εξοικονομούμε χρήματα. Οχι πως τα σπαταλούν άνθρωποι που δε γνωρίζουμε! Με προβλημάτισε αυτός ο κόσμος. Ο κόσμος που ζει με το μάτι κολλημένο στην κλειδαρότρυπα, ζώντας τις ζωές των άλλων.... Ζωές που δεν έχει καμιά πιθανότητα να ζήσει...

Το Σεξ στη Σχέση...

Το σεξ σε μια σχέση είναι ένα τεράστιο θέμα και δε φιλοδοξώ να το αναλύσω. Μπορώ όμως να γράψω μερικά πράγματα που έχω ζήσει ή έχω συζητήσει με φίλες και φίλους. Κάτι που έχω παρατηρήσει είναι πως ο τρόπος που σχολιάζεται το θέμα του σεξ είναι διαφορετικός στους άντρες απ' ό,τι στις γυναίκες. Οι γυναίκες περιορίζονται στο 'καλό', 'πολύ καλό' ή 'κακό'. Μπορεί να μιλάνε για τη σχέση με κάθε λεπτομέρεια, ατελείωτες ώρες, στο θέμα του σεξ όμως είναι λακωνικές. Οι άντρες αντιθέτως μπορεί να μη συζητάνε καθόλου για τη σχέση τους αναλύουν όμως το θέμα σεξ με λεπτομέρειες. Εντάξει υπάρχουν και άντρες που δε μιλάνε για σεξ, αλλά είναι εξαιρέσεις. Δεν ξέρω αν οφείλεται στο πως μεγαλώνουν αγόρια και κορίτσια. Σίγουρα η ανατροφή παίζει το ρόλο της. Πόσο μεγάλο ρόλο όμως παίζει η ανατροφή και πόσο ο γυναικείος και ο αντρικός εγκέφαλος; Βεβαίως άλλα θέματα συζητάνε περισσότερο οι γυναίκες και άλλα απασχολούν τους άντρες. Φυσικά τα πράγματα αλλάζουν από γενιά σε γενιά καθώς και από άνθρωπο σε άνθρωπο. Για παράδειγμα, εγώ δεν μπορώ να κάνω ανάλυση για το θέμα... Πολύς κόσμος όμως είδε το Sex and the City και από τότε νομίζει ότι όλες οι γυναίκες είναι όπως αυτές οι τέσσερις φίλες. Μεγάλος μύθος! Κάθε άνθρωπος, γυναίκα ή άντρας είναι διαφορετικός. Πέρα από την ανατροφή του είναι και θέμα χαρακτήρα. Υπάρχουν(μια υπόθεση κάνω)άντρες που δεν ενδιαφέρονται τόσο για το σεξ και γυναίκες που ασχολούνται μόνο μ' αυτό. Το σεξ νομίζω πως, σε φυσιολογικές σχέσεις, παίζει καθοριστικό ρόλο. Αν δεν είναι καλό θα δημιουργήσει καυγάδες με ασήμαντες αφορμές. Ποιο είναι όμως το 'καλό σεξ' και ποια η 'φυσιολογική σχέση'; Στις μέρες μας και τα δυο αυτά έχουν μπερδευτεί πολύ. Θεωρώ πως για τον καθένα μας καλό σεξ είναι αυτό που τον ικανοποιεί περισσότερο. Ποιος όμως ο ρόλος του σε μια σχέση; Θα μπορούσε κάποιος να μένει σε μια σχέση μόνο για το σεξ; Και στην περίπτωση που κάποιος μένει με τον άλλον γιατί το σεξ τον ικανοποιεί πολύ, αυτό μπορείς να το ονομάσεις σχέση; Πόσες φορές πρέπει να κάνει σεξ ένα ζευγάρι; Δεν είναι καλύτερο το σεξ όταν υπάρχει οικειότητα μεταξύ των δυο; Και αν υποθέσουμε πως αληθεύει αυτό τότε γιατί τόσοι άνθρωποι προτιμούν τα one night stands; Εχει να κάνει με το φόβο της δέσμευσης; Ας πούμε πως το πρόβλημα είναι η δέσμευση. Γιατί να μην έχει κάποιος μια σχετικά ελεύθερη σχέση όπου σύμφωνα με τη θεωρία το σεξ θα είναι πιο καλό; Πολύ φοβάμαι πως οι ερωτήσεις που έχω είναι πολύ περισσότερες από τις απαντήσεις που μπορώ να δώσω για το θέμα. Εχω την εντύπωση πως το σεξ είναι ένα πολύ προσωπικό θέμα. Μη με παρεξηγήσετε. Αυτό που εννοώ είναι ό,τι καθένας το βλέπει διαφορετικά! Προσωπικό με την έννοια της προσωπικής άποψης. Το πόσο και το πως κάνει σεξ κάθε ζευγάρι εξαρτάται εντελώς από εκείνους. Το πολύ ή λίγο και ο τρόπος εναπόκειται σ' αυτούς. Και τελειώνοντας μ' αυτό, νομίζω πως απέτυχα εντελώς ως σεξολόγος! Αν σας προβληματίζει κάτι σχετικό με το σεξ στη σχέση σας απευθυνθείτε σε έναν ειδικό:)....

Ασχέτως φύλου...

Δεν θυμάμαι πώς βρέθηκα σ' ένα blog του οποίου ο αρθρογράφος έδινε συμβουλές σε άντρες: πως να αντιμετωπίζουν τις γυναίκες. Για μια στιγμή σκέφτηκα να του γράψω να συνεργαστούμε, να γράφω εγώ την πλευρά των γυναικών και εκείνος των ανδρών. Θα βοηθούσαμε και κόσμο έτσι! Τελικά όμως διαβάζοντας είδα πως μάλλον εχθρικά μας βλέπουν και μαζεύτηκα. Οσο διάβασα πάντως κατάλαβα πως οι άντρες έχουν τα ίδια ακριβώς προβλήματα με μας! Αυτό μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση. Ειλικρινά δεν το περίμενα! Να παραπονιούνται οι άντρες πως δεν τους παίρνουν οι γυναίκες τηλέφωνο! Εγώ που νόμιζα πως αυτό ήταν το πιο κλασσικό και μόνιμο γυναικείο πρόβλημα! Προφανώς απευθυνόταν σε συγκεκριμένο τύπο ανδρών. Κάτι άλλο που με εντυπωσίασε ήταν ένα σημείο που έγραφε πως οι άντρες φοβούνται να πλησιάσουν τις ωραίες γυναίκες! Αυτό εξηγεί γιατί τόσες ωραίες γυναίκες κάθονται μόνες στα μπαρ και τα καφέ;.... Εγώ δεν το βλέπω ακριβώς έτσι.... Νομίζω πως αυτό που φοβούνται περισσότερο οι άντρες είναι τις γυναίκες με προσωπικότητα. Ισως γιατί δεν τους ενδιαφέρουν.... Η μήπως τους τρομάζουν οι έξυπνες γυναίκες; Μάλλον εχουν συνηθί0σει πως η όμορφη ξανθιά είναι απαραιτήτως χαζή. Οταν όμως η ξανθιά μπάρμπι δεν είναι μόνο όμορφη αλλά και έξυπνη τότε μπερδεύονται! Και απ' ότι δείχνουν ο εγκέφαλός τους θέλει τα πράγματα απλά. Για μια μεγάλη κατηγορία ανδρών οι γυναίκες θα πρέπει να είναι ή όμορφες και χαζές ή έξυπνες με αδιάφορη εμφάνιση. Τα δυο μαζί τους δημιουργούν σύγχυση! Ισως ο αντρικός εγκέφαλος έχει κατηγοριοποιήσει τις γυναίκες. Κοιτάξτε τα περισσότερα ζευγάρια γύρω σας. Ενας εμφανίσιμος ετεροφυλόφιλος άντρας που είναι έξυπνος και μορφωμένος/καλλιεργημένος(το τέλειο δηλαδή)συνήθως έχει για σύντροφο μια μέτρια γυναίκα! Και όταν λέω μέτρια εννοώ μέτρια σε όλα. Και μέτρια σε εμφάνιση και μέτρια σε εξυπνάδα. Γι αυτό τα ζευγάρια που βλέπουμε γύρω μας σπάνια είναι 'ταιριαστά' στα μάτια μας. Πόσες φορές δεν αναρωτηθήκατε τι του/της βρίσκει; Απ' ό,τι φαίνεται αυτός ο φόβος των ανδρών για όμορφες και έξυπνες γυναίκες οδηγεί και τις γυναίκες, αναγκαστικά, σε μέτριους άντρες. Με τη διαφορά πως επειδή οι περισσότερες γυναίκες ενδιαφέρονται πιο πολύ για την ευφυΐα των ανδρών καταλήγουν σε άντρες μέτριους μόνο στην εμφάνιση. Προσωπικά δε δίνω μεγάλη σημασία στην εμφάνιση. Αρκεί ο άλλος να μην είναι άσχημος, ας είναι μέτριος αλλά να έχει υψηλό IQ. Αν δεν μπορείς να έχεις μια ενδιαφέρουσα συζήτηση με τον άλλον, άντρα ή γυναίκα τι να την κάνεις την εμφάνιση από μόνη της. Κάπου διάβασα πως οι άντρες έχουν δυο κεφάλια και συνήθως τους οδηγεί αυτό που δεν έχει μυαλό, ενώ οι γυναίκες έχουν ένα μόνο κεφάλι με μυαλό και πορεύονται μ' αυτό. Το βρήκα αρκετά έξυπνο αλλά απόλυτο. Γιατί τελικά είναι λάθος να βάζουμε από τη μια πλευρά όλους τους άντρες και από την άλλη όλες τις γυναίκες. Είναι άνθρωποι με ομοιότητες και διαφορές. Φυσικά και δεν είναι όλοι οι άντρες ίδιοι όπως δεν είναι και όλες οι γυναίκες ίδιες. Μόνο οι ανατομικές διαφορές τους ξεχωρίζουν. Διαφορετικά ο τρόπος σκέψης του κάθε ανθρώπου είναι διαφορετικός. Αυτό άλλωστε μας κάνει μοναδικούς. Οι διαφορές ανάμεσα σε δύο ανθρώπους δεν είναι απλά και μόνο πως ο ένας είναι άντρας και η άλλη γυναίκα. Υπεραπλουστεύουμε τα πράγματα με αυτό τον τρόπο. Υπάρχουν τόσοι πολλοί και τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους άντρες και άλλες τόσες πολλές διαφορετικές μεταξύ τους γυναίκες που θεωρώ πως είναι τραγικό λάθος να τους τοποθετούμε σε δυο κατηγορίες: Αντρες -Γυναίκες. Κατά τη γνώμη μου είναι απίστευτα πολλές κατηγορίες ανθρώπων. Ανθρώπων με ακόμη ποιο πολλές ιδιαιτερότητες ο καθένας. Πιστεύω πως ο καθένας από μας είναι ένα μοναδικό ον. Ασχέτως φύλου.

Πολιτικές Συζητήσεις...

Ηθελα να γράψω για ένα άρθρο που διάβασα στην Κυριακάτικη εφημερίδα, το είχα κόψει με ψαλίδι μάλιστα για να μην πω ανακρίβειες. Απ' ότι φαίνεται όμως όσα ζούμε και όσα διαβάζουμε έχουν πολλές αναγνώσεις. Καθένας το βλέπει από τη δική του πολιτική σκοπιά και δημιουργούνται διαφωνίες. Δε θέλω να λογομαχήσω για την πολιτική της χώρας μας με κανέναν. Για κάποιο λόγο όταν αναφέρεσαι στα διεθνή ζητήματα είσαι κάπως πιο ασφαλής. Δεν κινδυνεύεις τόσο να δυσαρεστήσεις κάποιον. Νομίζω είναι γελοίο να τσακώνονται γνωστοί, ακόμα χειρότερα φίλοι για τα πολιτικά. Αν δει γύρω του βέβαια κάποιος η ρίζα των περισσοτέρων προβλημάτων είναι οικονομική ή πολιτική. Πως θα καταφέρεις να μανουβράρεις έτσι την κουβέντα ώστε να μην τα αγγίξεις; θεωρώ πως το ζήτημα είναι πόσο απόλυτος είναι κάποιος για τις απόψεις του. Αυτό δε θα έχει να κάνει μόνο με τα πολιτικά αλλά και με όλες τις εκφάνσεις της ζωής ενός ανθρώπου. Αυτό όμως είναι θέμα χαρακτήρα. Πως γίνεται και πολλοί άνθρωποι φανατίζονται τόσο πολύ με τα πολιτικά; Μοιάζουν με οπαδούς ποδοσφαιρικών ομάδων. Οπως οι φανατικοί κάποιων θρησκευτικών αιρέσεων. Νομίζω πως μοιάζουν πολύ αυτά μεταξύ τους. Θα ήθελα τόσο πολύ να μπορούσα να κάνω μια ήρεμη κουβέντα για την πολιτική στη χώρα μας. Γιατί πρέπει να βωμολοχούμε όταν ο άλλος βλέπει κάτι καλό σε κάποιο κόμμα που δεν είναι το κόμμα που ψηφίζουμε; Γιατί τέτοια προσκόλληση σε ένα κόμμα; Το γεγονός ότι ο βουλευτής στο τάδε κόμμα βοήθησε να βρει κάποιος δουλειά, κατά τη γνώμη μου δε σημαίνει πως πρέπει να του κάνουμε τεμενάδες όσο ζούμε! Μπορεί κάποια παράταξη να μας εκφράζει. Καλό είναι όμως να βλέπουμε τα στραβά και τα καλά σε όλα τα κόμματα. Οι παρωπίδες είναι για τα άλογα, όχι για τους ανθρώπους. Δεν προσπάθησα ποτέ να κάνω πολιτική κουβέντα με κανένα ξένο γνωστό μου. Οι εμπειρίες μου είναι από την Ελλάδα. Δεν ξέρω, το να δουλεύεις σαν σύμβουλος σε ένα κόμμα, σημαίνει πως πιστεύεις πως είναι και το σωστό; Και αν στην πορεία το κόμμα αυτό κάνει κάτι στραβό, λάθος, θα το υποστηρίξεις; Καταλαβαίνω πως δε δαγκώνεις το χέρι που σε ταΐζει. Αλλά ούτε σε φιλικές κουβεντούλες; Θα μου πείτε δεν υπάρχουν φιλικές κουβεντούλες όταν πρόκειται για τη δουλειά σου. Ειδικά αυτές τις εποχές που ζούμε. Σε ποιον να έχεις εμπιστοσύνη; Δύσκολοι καιροί, κάνουν και τους ανθρώπους δύσκολους. Είναι θέμα οικονομικής κατάστασης ή χαρακτήρα; Γιατί η άποψή μου είναι πως ο άνθρωπος που φανατίζεται πολιτικά θα είναι φανατισμένος σε όλα τα θέματα. Είναι ο χαρακτήρας του τέτοιος. Η μήπως η εποχή μας έχει κάνει έτσι; Μήπως φταίει η οικονομική κρίση; Μήπως ήμασταν έτσι από πριν; Τότε είναι θέμα χαρακτήρα. Αν γίναμε όμως λόγω καταστάσεων το πράγμα αλλάζει. Θέλω να πιστεύω πως είναι και τα δυο. Αν ένας άνθρωπος φανατίζεται εύκολα λογικό είναι με την κρίση να γίνει γίνει χειρότερος. Αν φανατιζόταν πολύ από πριν τώρα δε θα μπορεί να του μιλήσει κανείς, πόσο μάλλον να κάνει συζήτηση. Η κρίση χειροτέρεψε κακούς χαρακτήρες, δεν τους έκανε κακούς από μόνη της. Πρέπει να βρεις κάτι σαθρό για να το χειροτερέψεις.

Οι αγανακτισμένοι πολίτες χθες στο Σύνταγμα

Αγανακτισμένοι πολίτες!

Πόσο καιρό έχω να πάω σε συγκέντρωση – διαδήλωση.. Δε θυμάμαι πια. Δεν είναι πως δεν ξέρω από δακρυγόνα και χημικά. Είναι που φοβάμαι πια τις ταραχές. Πάντα κάτι γίνεται και έχουμε επεισόδια. Ετσι σταμάτησα να πηγαίνω. Εγώ που πήγαινα και τραβούσα και άλλους μαζί που διαφορετικά δε σηκώνονταν απ' τον καναπέ! Τώρα όμως τα πράγματα χειροτέρεψαν πολύ. Το τελευταίο πακέτο σε βγάζει από τα ρούχα σου. Μέχρι που θα το πάνε; Καθόμαστε, σκύβουμε το κεφάλι και λέμε εε κάπου θα σταματήσει. Μέσα μας το ξέρουμε πως δεν υπάρχει πιθανότητα, αλλά εθελοτυφλούμε. Δεν είναι η κοροϊδία των Ισπανών. Είναι η κοροϊδία των κυβερνώντων... Ξεκίνησε με το 'λεφτά υπάρχουν' και συνεχίζεται. Μέχρι πότε; Αναρωτιέμαι μέχρι που θα το τραβήξουν.... Η απάντηση έρχεται από μόνη της. Οσο πάει! Μέχρι να βάλουμε τις φωνές, να καταλάβουν πως δεν είμαστε πρόβατα. Δε μ' ενοχλούν τόσο οι κυβερνώντες...όσο οι 'συμπαθούντες' την κυβέρνηση(όποια κ' αν είναι). Δεν μπορώ να πιστέψω πως όλοι εξαρτώνται από την κατά καιρούς κυβέρνηση. Είναι άραγε τόσο πωρωμένοι; Μου θυμίζουν χούλιγκανς! Μερικοί απ' αυτούς δεν έχουν να κερδίσουν τίποτα. Το ξέρω...... Κι όμως λογομαχούν και φτάνουν μερικές φορές στα άκρα. Τους φοβάμαι τους ανθρώπους αυτούς. Δεν ξέρεις τι είναι ικανοί να κάνουν... Κάτι τέτοιοι με φοβίζουν! Πως γίνεται να υπάρχουν διαφορετικά στρατόπεδα; Εκείνοι δε θα πληρώσουν τους καινούριους φόρους; Δε θα μειωθεί η αγοραστική τους δυνατότητα; Η συντάξεις των γονιών τους; Μήπως εγώ τα βλέπω λάθος; Σκεφτόμουν πως αν αυτή η όποια κυβέρνηση που έπαιρνε τέτοια μέτρα, ήταν ομάδα δε θα φώναζαν οι φίλαθλοι; Δε θα είχε πέσει κατηγορία; Το ίδιο πρέπει να συμβαίνει και με τις κυβερνήσεις! Με διαφορετικό τρόπο βέβαια... Ας γίνουν εκλογές - δημοψήφισμα λοιπόν. Χρωστάμε τόσα, ας χρωστάμε λίγο περισσότερο με την οργάνωση των εκλογών. Ας αποφασίσει ο λαός τι πρέπει να γίνει. Ποιος να μείνει και ποιος να φύγει. Αυτό δεν είναι το σωστό; Πάντως αυτή η οικονομική πολιτική,δεν είμαι οικονομολόγος αλλά φαίνεται, είναι οφθαλμοφανές, δε λειτουργεί. Οταν βλέπεις λοιπόν πως δε λειτουργεί δε συνεχίζεις! Δεν έχει νόημα.... Δε βγάζει πουθενά. Και δε χρειάζεται να είναι κάποιος οικονομολόγος για να το καταλάβει. Μπορεί να μην ξέρω τι πρέπει να γίνει.... Ξέρω όμως πως αυτή η κατάσταση δε βγάζει πουθενά! Το βλέπει κανείς με μια βόλτα στους δρόμους. Τα μαγαζιά που κλείνουν, ο κόσμος που μένει χωρίς δουλειά... Τα πράγματα όσο πάνε χειροτερεύουν. Μια δυο τρεις αυτή η οικονομική πολιτική βλέπουν πως δε λειτουργεί. Η την αλλάζεις ή φεύγεις! Ας γίνουν εκλογές να πει ο λαός τι θέλει! Η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο. Ας κατεβούμε σήμερα, ειρηνικά χωρίς κομματικές σημαίες. Δε γίνεται ν' ανεχτούμε άλλο αυτή την κατάσταση απ' τον καναπέ!