Εσείς τι φοβία έχετε;;.....

Η πρώτη φορά που ήρθα αντιμέτωπη με φοβία ήταν πριν πάρα πολλά χρόνια, όταν η λέξη φοβία δεν υπήρχε ακόμα στο λεξιλόγιό μου! Είχα βγει μ' ένα φίλο για ψώνια και στο κέντρο του Κολωνακίου ξαφνικά εμφανίστηκαν μερικά περιστέρια. Ο φίλος μου άρχισε να κρύβεται πίσω από την πλάτη μου, σε έξαλλη κατάσταση να φωνάζει στα πουλιά να φύγουν και εγώ να σκέφτομαι πως γινόμασταν ρεζίλι έξω από το Rococo και δε θα είχα μούτρα να ξαναμπώ να ψωνίσω! Ούτε εκείνος ούτε εγώ μπορούσαμε να σκεφτούμε τι ήταν αυτή του η αντίδραση. Δεν είχε ξανατύχει να βρεθούμε μαζί αντιμέτωποι με πουλιά. Ο ίδιος μου έλεγε αργότερα, όταν βρεθήκαμε σε ασφαλές περιβάλλον, πως μισούσε τα πουλιά. Εγώ από την άλλη τον μάλωνα που είχε μια τέτοια συμπεριφορά απέναντι στα φουκαριάρικα τα πουλάκια. Κανένας απ' τους δυο μας δε σκέφτηκε πως η αντίδραση αυτή ήταν φοβία προς τα πουλιά! Πέρασαν πολλά χρόνια όταν απέκτησα και εγώ φοβίες, μετά από πολλούς γιατρούς, εξετάσεις, κατέληξα στον ψυχαναλυτή ο οποίος μου εξήγησε τι είναι η φοβία και πως την αντιμετωπίζουμε. Η φοβία δεν έχει λογική και είναι ανώφελο να ψάχνουμε να βρούμε από που προήλθε. Πρόσφατα μιλούσα με μια θεία που την εποχή που είχα ακόμα γάτες στο σπίτι, έπρεπε να τις κλείνω σ' ένα δωμάτιο όταν θα ερχόταν σπίτι. Μια φορά μάλιστα είχε ξεφύγει ένα νεογέννητο γατάκι και παραλίγο να τη χάσουμε τη θεία! Προσπαθούσε να δικαιολογηθεί η καημένη για την αντίδρασή της στις γάτες και εμείς, οι 'καλοί' συγγενείς μόλις έφυγε από το σπίτι γελάγαμε ώρες με την 'τρέλα' της.... Την περασμένη Κυριακή είχα πάει σινεμά με την αγαπημένη μου ξαδέρφη. Δεν είχαμε μιλήσει ποτέ για φοβίες. Οταν καθίσαμε πιάσαμε την κουβέντα και ούτε που σκέφτηκα γιατί είχε προτιμήσει την τελευταία θέση προς το διάδρομο. Αργότερα όμως, μια κοπέλα που καθόταν με την παρέα της στο κέντρο της σειράς μας ζήτησε να αλλάξουμε θέσεις γιατί όπως είπε είχε κλειστοφοβία και δεν μπορούσε να καθίσει στο κέντρο. Προς μεγάλη μου έκπληξη άκουσα την ξαδέρφη μου να αρνείται με τη δικαιολογία πως και εκείνη είχε κλειστοφοβία. Οταν είδε την έκπληξη στο πρόσωπό μου μου εξήγησε πως όντως είχε ένα είδος κλειστοφοβίας και για αυτό διάλεγε τη συγκεκριμένη θέση σε σινεμά και στα αεροπλάνα. Μου έκανε εντύπωση, πως γίνεται ένας άνθρωπος που γνωρίζεις τόσο καλά, όπως εγώ την ξαδέρφη μου, που έχεις μεγαλώσει μαζί, έχεις ανταλλάξει μύχια μυστικά, ξέρει για τις δικές μου φοβίες, μα ποτέ δεν ανέφερε τη δική της! Σίγουρα δεν το έκρυβε για κάποιο λόγο. Με την εξομολόγησή της όμως διαλύθηκε ένας ακόμα μύθος! Η θεία μου, ο παιδικός φίλος, η ξαδέρφη μου και εγώ ήμασταν άτομα με φοβίες, σοβαρές ή μη. Σκέφτηκα λοιπόν αν εγώ μόνο ξέρω τέσσερα άτομα συμπεριλαμβανομένου του εαυτού μου που δεν έκρυβαν τις φοβίες τους(ίσως γιατί δε γινόταν αλλιώς) πόσους ακόμα γνωστούς είχα που είχαν φοβίες και δεν έτυχε να το μάθω. Πόσοι άνθρωποι κυκλοφορούν έξω με αλλόκοτες για μας φοβίες. Πόσοι άνθρωποι εξαιτίας της φοβίας τους δεν μπορούν να βγουν απ' το σπίτι.... Και πόσοι ανίδεοι που κυκλοφορούν κοροϊδεύουν ανθρώπους με φοβίες. Δεν ξέρουν πόσο κουράγιο χρειάζεται ένα φοβικό άτομο να αντιμετωπίσει τη φοβία του μπροστά σε κόσμο. Κοροϊδεύουν πολλοί μέχρι να τους παρουσιαστεί μια φοβία...και να περάσουν στην άλλη όχθη..!!

Αληθινή φιλία...

Κάποτε, πριν πολλά χρόνια ένας φίλος που ήξερα πως περιτριγυριζόταν πάντα από πολύ κόσμο μου είχε εκμυστηρευτεί πως δεν είχε φίλους. Ο,τι οι φίλοι του ήταν λιγότεροι από τα δάχτυλα ενός χεριού. Μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση τότε, μιας και εγώ θεωρούσα πως κάθε άτομο που γνώριζα ήταν και φίλος/η. Πέρασαν τα χρόνια και μεγαλώνοντας κατάλαβα πόσο δίκιο είχε. Μπορεί να περιτριγυριζόμαστε από πολλούς ανθρώπους αλλά εκείνοι που μπορούμε να ονομάσουμε φίλους, με την πραγματική σημασία της λέξης, είναι πολύ λίγοι. Τα γεγονότα που μπορεί να μας συμβούν περιορίζουν τον αριθμό όλο και περισσότερο. Ο άνθρωπος που ανοίγεις την καρδιά σου και ξέρεις δε θα το εκμεταλλευτεί, εκείνος που δεν είναι μόνο για τις χαρές αλλά κυρίως για τις δυσκολίες, που θα σου σταθεί και θα του σταθείς, που θα του τηλεφωνήσεις μέσα στη νύχτα για να μοιραστείς τη χαρά ή τη στενοχώρια, είναι ένας, άντε δύο στην πραγματικότητα. Υπάρχουν άλλοι που ταιριάζετε γιατί έχετε πολλά κοινά ενδιαφέροντα αλλά δεν είναι φίλοι. Δε θα τους ανοίξεις την καρδιά σου όπως στον άνθρωπό σου! Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που έχω τουλάχιστον μια φίλη που αγαπώ πολύ. Ξέρω πως δε θα με κρίνει ό,τι και αν της πω για μένα και νοιώθω πως μ' αγαπά όσο την αγαπώ. Μένουμε μακριά και δε βλεπόμαστε πολύ συχνά, μιλάμε όμως τακτικά. Εχει τα προβλήματά της όπως εγώ τα δικά μου, αλλά τη νοιάζομαι πάρα πολύ! Αυριο έχουμε κανονίσει να πάμε σινεμά και μετά για καφέ και χαίρομαι σα μικρό παιδί! Με τη συγκεκριμένη γνωριστήκαμε ανορθόδοξα. Εκανα πολύ παρέα με τον σημερινό σύζυγό της. Θυμάμαι και το καλοκαίρι που μου είπε πως τη γνώρισε. Θυμάμαι ακόμα και τη μέρα που πρωτοσυναντηθήκαμε! Από την πρώτη φορά που τη γνώρισα ήξερα πως θα γινόμασταν φίλες. Δε θα ξεχάσω ποτέ πως την κοίταξα και το χαμόγελό της ήταν σκέτη καλοσύνη! Σκέφτηκα πως δεν είχα ξανασυναντήσει έναν τόσο καλό άνθρωπο! Δεν ξέρω τι σκέφτηκε εκείνη την πρώτη στιγμή για μένα. Εγώ πάντως θα θεωρώ πάντα τον εαυτό μου ευλογημένο που συνάντησα αυτό τον άνθρωπο, που γίναμε τόσο καλές φίλες! Ελπίζω κάποτε να καταλάβει πόσο πολύ την αγαπώ και πόσο τυχερή νοιώθω που είμαστε φίλες!!

Αμαρτίαι γονέων...

Η μάνα πρότυπο ; Μπορεί να λατρεύεις τη μητέρα σου, αυτό δε σημαίνει πως είναι και το σωστό πρότυπο όμως. Το χειρότερο μάλιστα συμβαίνει όταν τη χάσεις και μένεις χωρίς απαντήσεις. Για αυτό βέβαια υπάρχουν οι ψυχοθεραπευτές : Οι περισσότεροι πελάτες τους δεν είναι από παιδιά-μεγάλους που προέρχονται από χωρισμένες οικογένειες, οι περισσότεροι είναι ενήλικες που μεγαλώσανε σε ενωμένες οικογένειες που δεν ήξεραν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους. Και δυστυχώς, όσο αυθαίρετο και αν ακούγεται, οι περισσότερες οικογένειες δεν ξέρουν πώς να μεγαλώσουν τα παιδιά τους. Ο πατέρας απών ή αδιάφορος ή (ακόμα χειρότερα) κακός. Η μητέρα να σε λατρεύει αλλά να είναι μέχρι τέλους ερωτευμένη με τον λάθος άντρα! Και έρχεται η κακιά η ώρα και χάνεις τη μάνα σου. Μένεις μόνη με το λάθος πατέρα. Εκεί είναι που ξεκινάς τον ψυχαναλυτή και εύχεσαι να είναι καλός να σε βοηθήσει. Γίνεται κάτι σαν πατέρας σου. Το γεγονός ό,τι τον πληρώνεις για να σε βοηθήσει, δεν το σκέφτεσαι στην αρχή. Το πρόβλημα όμως είναι η λάθος επιλογή της μητέρας χρόνια πριν γεννηθείς. Ερωτεύτηκε τον λάθος άντρα, τον παντρεύτηκε και απέκτησε εσένα. Έχεις καταλάβει από πολύ μικρή το λάθος της, πριν τον ψυχαναλυτή...Γιατί όμως σε έχει επηρεάσει τόσο; Γιατί η λάθος επιλογή της μητέρας σου πρέπει να οδηγήσει και σένα σε συνεχείς λάθος επιλογές; Τη μια ψάχνεις το σύντροφο που θα είναι πατρική φιγούρα, ο καλός μπαμπάς. Συνήθως βέβαια δεν βγαίνει ούτε εκείνος καλός και το θέμα μπλέκεται ακόμα περισσότερο. Τις άλλες φορές είναι απλά ο λάθος άντρας. Αλλά και τον σωστό να έβρισκες, μόλις σου έκανε πρόταση γάμου θα έφευγες τρέχοντας. Ο γάμος βλέπεις για σένα είναι κάτι κακό μιας και σου θυμίζει το γάμο των γονιών σου. Δεν τσακωνόντουσαν, δε χωρίσανε, αλλά από μικρή ένοιωθες πως δεν ήταν και ευτυχισμένοι. Η μαμά αγαπούσε τον μπαμπά, αλλά εκείνος δεν έδειχνε να την αγαπά. Δεν έδειχνε να αγαπά ιδιαίτερα και εσένα! Γιατί άλλωστε σε έκανε τόσες φορές να κλαις; Ήταν και αυτή η ατάκα που θυμάσαι τόσο καλά να σου λέει η μητέρα σου, όταν ερχόταν, να σε αγκαλιάσει και να σου ζητήσει να σταματήσεις τα κλάματα. «Σε αγαπάει, πιο πολύ και από μένα, δεν ξέρει όμως να το δείχνει!» Τι να τον κάνεις έναν πατέρα που σε κάνει να κλαις, αν και σε αγαπά; Τι να το κάνεις αν το δείχνει με λάθος τρόπο; Μεγάλο μπέρδεμα, ακόμα και για τον ψυχαναλυτή! Γιατί όλα αυτά τα λάθη των γονιών σου καταστρέφουν τη δική σου ζωή; Περίεργο το πως λειτουργεί ο ανθρώπινος εγκέφαλος. Περίεργο το πως επηρεάζουν την ενήλικη ζωή σου τα λάθη των γονιών σου. Αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα; ένα άρθρο των πρωταγωνιστών

Για το καλό μας....

Και τώρα θα απαγορευτεί το κάπνισμα με εντολή Πρωθυπουργού!! Λες και το κάνουν για την υγεία μας! Θα πρέπει να είναι αφελής κάποιος για να πιστέψει πως δεν γίνονται όλα για τους φόρους, για τα χρήματα που θα μαζέψουν από το φόρο στα τσιγάρα... Ηταν ούτως ή άλλως πεσμένη η αγορά, τα μαγαζιά έκλειναν που έκλειναν, ας δώσουμε ένα ακόμα λόγο να κλείσουν και τα υπόλοιπα!.... Δε σκέφτονται πόσα μαγαζιά θα κλείσουν γιατί ο κόσμος δε θα πηγαίνει αφού θα απαγορεύεται το κάπνισμα...πόσος κόσμος θα μείνει χωρίς δουλειά!... Ποιο από τα δυο έχει περισσότερη σημασία; Ο κόσμος που θα μείνει άνεργος ή η απαγόρευση του καπνίσματος και ο φόρος στα τσιγάρα;...>

Παναθηναικός-Καβάλα 16-1-11

Ο Παναθηναϊκός μπορεί να ταλαιπωρείται από τα εξωαγωνιστικά προβλήματα όλο αυτό το διάστημα, αλλά αγωνιστικά αντίθετα δείχνει ιδιαίτερα ανεβασμένος. Τα διοικητικά προβλήματα υπό άλλες συνθήκες θα τον επηρέαζαν, αλλά φαίνεται πως αυτά μένουν μακριά από τον Ζεσουάλδο Φερέιρα και τους ποδοσφαιριστές που συνεχίζουν να κερδίζουν πραγματοποιώντας παράλληλα και καλές εμφανίσεις. Η νίκη επί της Καβάλας με 4-2 μπορεί να ήρθε λίγο αγχωτικά, αφού οι φιλοξενούμενοι προηγήθηκαν μόλις στο 1ο λεπτό με τον Αμπντούν και ισοφάρισαν σε 2-2 στο 43’ πάλι με τον ίδιο παίκτη, αλλά ο Παναθηναϊκός που είχε πρώτα ανατρέψει το σκορ με τα γκολ των Κατσουράνη (12’) και Σισέ (31’), πήρε τη νίκη με τον Γάλλο να πετυχαίνει ακόμα ένα με πέναλτι στο 63’ και τον Λάζαρο Χριστοδουλόπουλο να κάνει το τελικό 4-2 οκτώ λεπτά πριν τη λήξη του αγώνα.

Μουσική...νοσταλγία...Ιρλανδία...

Στο παρελθόν, το ένστικτό μου μ' είχε προειδοποιείσει, μ' είχε γλυτώσει, μ' είχε μπερδέψει, μ' είχε τρομάξει και μ' είχε κάνει να κλάψω... Πως μου ήρθε να το αναφέρω αυτό; Κάτι που συνέβη χθες. Πολύ απλά, άκουσα ένα τραγούδι....... Οποτε άκουγα το συγκεκριμένο τραγούδι, χρόνια τώρα, ένοιωθα μια μελαγχολία, μια γλυκιά μελαγχολία, κάτι σα νοσταλγία...δεν μπορούσα να προσδιορίσω το συναίσθημα. Δεν ήξερα πιο ήταν, το άκουγα που και που στο ραδιόφωνο. Ούτε ποιοι το τραγουδούσαν ούτε τον τίτλο του. Χθες το βράδυ το άκουσα ξανά μετά από πολύ καιρό και έκανα τα αδύνατα δυνατά μέχρι που έμαθα τον τίτλο και το όνομα του συγκροτήματος. Το άκουσα πολλές φορές να το χορτάσω. Δε μου έφτασε όμως αυτό. Εψαξα στο Ιντερνετ να μάθω πληροφορίες για το συγκρότημα. Ηταν μια όμορφη έκπληξη όταν έμαθα πως το απαρτίζουν Σκωτσέζοι και Ιρλανδοί! Η Ιρλανδία είναι η χώρα που λατρεύω, που χιουμοριστικά την αποκαλώ πατρίδα! Ψάχνοντας λοιπόν, βρήκα και άλλα τραγούδια του ίδιου συγκροτήματος και κατάλαβα τι ήταν αυτό που με 'τραβούσε' στη μουσική τους. Είχαν κάτι από Ιρλανδία, το βιολί και ο τρόπος που έπαιζαν. Βρήκα και άλλα τραγούδια τους, που τα είχα ακούσει και μου άρεσαν, δεν ήξερα όμως το όνομα του συγκροτήματος. Είδα και video clips από συναυλίες τους στην Ιρλανδία, σε μέρη που είχα πάει και συγκινήθηκα. Ειδικά όταν σε ένα video clip σε μια πόλη της Ιρλανδίας έπαιξαν και παραδοσιακά Ιρλανδέζικα τραγούδια, σχεδόν βούρκωσα. Μου θύμισε κάτι μικρά γκρουπς που έπαιζαν μουσική στο Temple Bar στο Δουβλίνο κάποιο καλοκαίρι...πριν χρόνια. Τότε που καθόμασταν στα πεζούλια με τις μπύρες σε πλαστικά μεγάλα ποτήρια για να ακούσουμε μουσική. Καλοκαίρια στο Δουβλίνο..... Μοιάζει αιώνες πριν, ευτυχισμένες εποχές. Ιρλανδία, η χώρα που για μένα ήταν σαν χώρα βγαλμένη από κάποιο παραμύθι! Μια σειρά ευχάριστων εκπλήξεων. Σ' αυτή, ήμουν σαν ένα παιδί που άνοιγε ένα κουτί και μέσα έβρισκε όλα τα αγαπημένα του γλυκά! Τόσο έντονη η νοσταλγία που ένοιωσα μαζί με μια λύπη. Λύπη που δεν είχα γυρίσει πίσω τόσα χρόνια, ούτε για διακοπές! Αφού δεν την είχα βγ;alei ποτέ απ' το μυαλό μου..... Ακόμα και τώρα στα δύσκολα...πόσο θα ήθελα να πάω και αυτή τη φορά να μείνω για πάντα....

αγαπώ θα πει 'χάνομαι'......

Τι είναι αγάπη; Δεν είναι συμπόνοια μήτε καλοσύνη. Στη συμπόνοια είναι δύο, αυτός που πονά κι αυτός που συμπονάει. Στην καλοσύνη είναι δύο, αυτός που δίνει κι αυτός που δέχεται. Μα στην αγάπη είναι ένα. ...Σμίγουν οι δύο και γίνονται ένα. Δεν ξεχωρίζουν. Το εγώ και εσύ αφανίζονται. Αγαπώ θα πει "χάνομαι" Ν. Καζαντζάκης

Μέχρι πότε;;;

Στις 15 Δεκεμβρίου έγινε μια τεράστια διαδήλωση στην Αθήνα. Ο κόσμος λογικά αγανακτισμένος και θυμωμένος, φώναξε έξω από τη βουλή: ΚΛΕΦΤΕΣ!!! Η διαδήλωση ήταν από τις μεγαλύτερες που έχουν γίνει. Το παρατήρησε και ο Αγγλος δημοσιογράφος του BBC. Οταν υπάρχει πολύς κόσμος φυσικό είναι μέσα να βρεθούν και θερμοκέφαλοι που θα δημιουργήσουν επεισόδια. Ο Αγγλικός τύπος έμεινε στην τεράστια διαδήλωση και μόνο αναφορά έκανε στο γεγονός ότι κάποιοι χτύπησαν ένα βουλευτή της αντιπολίτευσης. Οι Ελληνες δημοσιογράφοι εστίασαν στο δέντρο και έχασαν το δάσος! Την επομένη όλος ο Ελληνικός δημοσιογραφικός κόσμος ασχολούνταν με το ματωμένο πρόσωπο του κ. Χατζηδάκη και λίγο αναφέρθηκαν στο μέγεθος της διαδήλωσης, που κατά την ταπεινή μου γνώμη, είναι και το πλέον σημαντικό. Σε τελευταία ανάλυση ο κ. Χατζηδάκης, ή όποιος βουλευτής μπορεί να ήταν στη θέση του έχει την οικονομική άνεση να πάει στον καλύτερο γιατρό για το χτύπημα του(και περαστικά του) . Αν είχε χτυπήσει ένας από τους απλούς ανθρώπους που είχαν ξεχυθεί χθες στους δρόμους, τους ανθρώπους των 500κάτι ευρώ ή τους ανέργους σε ποιο δημόσιο νοσοκομείο θα πήγαιναν και ποιος γιατρός θα τους έδινε σημασία? Ποιος γιατρός θα να φρόντιζε τον απλό πολίτη που δεν έχει πιθανόν και ασφάλεια αλλά ούτε και φακελάκι να δώσει στο γιατρό? Η διαδήλωσε έδειξε πως ο κόσμος σηκώθηκε από τον καναπέ, άφησε το τηλεκοντρόλ και βγήκε να φωνάξει ότι δεν πάει άλλο! Γιατί πραγματικά δεν πάει άλλο! Μήπως αυτό φόβισε κάποιους?... Ακόμα και οι μεγάλοι άνθρωποι που λόγω ηλικίας δε κατέβηκαν είναι οργισμένοι! Ακουσα τον πατέρα μου, άνθρωπο 'νομοταγή' που δεν πήγε ποτέ του σε διαδήλωση, να λέει όταν του είπα πως έβαλαν φωτιά σε κτίριο δίπλα στη βουλή, πως έπρεπε να κάψουν την ίδια τη βουλή με τους 300 μέσα! Δεν πίστευα στα αυτιά μου όταν το άκουσα. Η χαριστική βολή ήρθε όμως όταν του είπα, την επομένη της διαδήλωσης, τι έλεγαν για μας οι Αγγλοι δημοσιογράφοι. Να κοιτάξουν τα δικά τους χάλια, μου είπε εκνευρισμένα και μου θύμισε τα πρόσφατα επεισόδια από τους φοιτητές στο Λονδίνο! Σκοπός μου δεν είναι να σας μιλήσω για τον πατέρα μου. Θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε μεγάλος άνθρωπος που βλέπει ξαφνικά τον κόσμο του να έρχεται τα πάνω κάτω και τρομάζει και θυμώνει. Αλλωστε εμείς κατά πολύ νεώτεροί του και έχουμε χάσει τη γη κάτω από τα πόδια μας. Αυτό είναι που με έχει συνταράξει περισσότερο τον τελευταίο χρόνο. Οι αλλαγές που γίνονται τόσο γρήγορα που δεν αντέχει ο εγκέφαλος να τις παρακολουθήσει. Και όλες προς το χειρότερο. Κάποια στιγμή νόμισα πως φτάσαμε στον πάτο πια και σκέφτηκα πως the only way is up! Για λίγες ώρες χάρηκα. Φαίνεται όμως πως υπάρχουν πολλοί ψεύτικοι πάτοι και το πότε θα φτάσουμε στο τέλος κανένας δε γνωρίζει. Και εμείς περιμένουμε να ενημερωθούμε από δημοσιογράφους που δεν ακούνε τον κόσμο! Τον κόσμο που είναι πάρα πολύ οργισμένος! Τον κόσμο που του κόβουν το μισθό, τη σύνταξη, του βάζουν φόρους τον πατάνε κάτω. Ισως, λέω ίσως, αυτός ο κόσμος να μην αντιδρούσε αν τα έκανε αυτά αλλά είχε δωρεάν παιδεία, υγεία και μια αστυνομία να τον προστατεύει από τους εγκληματίες. Τα βασικά, τα αυτονόητα αναφέρω, που υπάρχουν σε όλες τις πολιτισμένες χώρες. Ο κόσμος αυτός όμως δεν έχει τίποτα, του ζητάνε όμως να 'βάλει πλάτη'! Βλέπει τους πλούσιους να εξακολουθούν να ζουν όπως ζούσαν, τους δημοσιογράφους να τον κοροϊδεύουν καθημερινά και τους πολιτικούς να χρηματίζονται! Μέχρι πόσο να αντέξει αυτός ο λαός?

★* 　"★　 ★"★ *　　★　*　⋰˚*⋰˚☆　★　*　⋰˚☆★　　★　 *　"★ "★　★*★* 　⋰˚☆*　★　　*　★ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ !⋰˚☆*　⋰˚☆★★*　"★　 ★"★　　★　*　⋰˚*　⋰˚☆　 ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ! 　*　⋰˚☆　★*　"★　"★　★　　 *　★*　⋰˚☆"★　 !"★*　*　⋰˚☆　 *　★　*　⋰˚☆*★ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ ΤΟ 2011 !⋰˚☆　*　★⋰˚☆*　★⋰˚☆　*　★*　⋰˚☆★* 　"★　　　⋰˚☆　*★　⋰˚☆　★ *...　★*　⋰˚☆　 *　★　*　⋰˚☆*　★　*　★⋰˚☆*　⋰˚☆★

Ο έρωτας δέν είναι τυφλός.Βλέπει πολλά και όχι λίγα.Αλλά ,επειδή βλέπει πολλά,αποφασίζει να δεί λιγότερα. Julis Gordon,Ραβίνος

Ο οργισμένος λαός....

Κατακαημένη Ιρλανδία που σε υποβαθμίζουν....

Τι γλυκό........

Δύσκολοι καιροί......

Μέρες τώρα δεν μπορώ να γράψω. Είναι τα γεγονότα που συμβαίνουν και με ξεπερνούν. Τόσα πολλά...Ελληνική πραγματικότητα, διεθνής, οικονομική κατάρρευση... Διαδηλώσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, οι περισσότερες άγριες, όχι χωρίς λόγο. Ο κόσμος έχει περάσει πολλά...μήνες, χρόνια πια και ήρθε η ώρα να εκτονωθεί! Από αύριο αρχίζουν οι μεγάλες απεργίες και στη χώρα μας. Μετά την ψηφοφορία των νομοσχεδίων δεν ξέρω τι μπορεί να αλλάξει. Απόψε μεγάλος αγώνας ποδοσφαίρου, με διεθνή αστέρια της μπάλας! Τυχαίο?....δε νομίζω! Να ξεσπάσει ο κόσμος στο γήπεδο για να μην έχει τόση δύναμη αύριο. Μια γνώμη λέω τώρα..... Ολα αυτά και μια τουρκική φρεγάτα στα χωρικά μας ύδατα. Να θέλεις να φύγεις από τη χώρα σου και να μην υπάρχει πουθενά να πας! Μια κατάσταση που θυμίζει ντόμινο. Η μια χώρα να καταρρέει μετά την άλλη. Ακόμα και εκείνες που δεν το φανταζόσουν. Μια γενική κατάθλιψη στον αέρα που σε κάνει να μην καταλαβαίνεις καθόλου πως σε λίγες μόνο μέρες έχουμε Χριστούγεννα! Αυτά τα Χριστούγεννα θα είναι τα πιο θλιβερά που έχω ζήσει! Το χειρότερο είναι πως δε νομίζω πως την αίσθηση αυτή την έχω μόνο εγώ. Φοβάμαι πως η πλειοψηφία του κόσμου νοιώθει το ίδιο άσχημα. Προσπαθώ να προσδιορίσω τι αισθάνομαι ακριβώς. Κάτι σα να μ' έχει καταπιεί η πολυθρόνα, το βιβλίο που με ταξιδεύει και δε θέλω να σκεφτώ την πραγματικότητα. Δε θυμώνω, δε νοιώθω αγανάκτηση! Δεν είναι οργή αυτό που νοιώθω. Απογοήτευση μοιάζει. Λες και όλος αυτός ο θυμός που είχα μέσα μου τόσον καιρό μεταμορφώθηκε σε ένα είδος κακομοιριάς, λύπης, απογοήτευσης. Λες και ό,τι και να κάνω εγώ και πολλοί άλλοι δεν έχει κανένα νόημα πια... Σαν να έχει καταστραφεί το σύμπαν και δεν γίνεται πια τίποτα. Διαβάζω συνέχεια προσπαθώντας να ξεφύγω από την πραγματικότητα που είναι πολύ οδυνηρή. Δεν ξέρω ποιο είναι σωστό. Ξέρω μόνο τι αντέχω εγώ. Πριν μερικές εβδομάδες είχα σοβαρό πρόβλημα με το στομάχι μου. Εκλεισα λοιπόν την τηλεόραση, ό,τι θέλω να δω, το κατεβάζω απ' το ΙΝΤΕΡΝΕΤ, ακόμα και βασικές ειδήσεις διαβάζω από τα ειδησεογραφικά sites. Περνάω τη μέρα μου με περιπάτους(όταν ο καιρός είναι καλός)και μετά διάβασμα, μουσική και καφές με φίλους. Το διάβασμα με βοηθάει πολύ, ξεχνιέμαι, ταξιδεύω! Πολλοί δύσκολοι οι καιροί....για όλους...

Το μεγαλύτερο σκάνδαλο...

Μάθε ν΄αγαπάς αυτούς που δεν πληγώνουν την αγάπη. ~Γιάννης Ρίτσος~

Είναι αρκετό που τα βέλη ταιριάζουν ακριβώς στις πληγές που προκάλεσαν. ~Franz Kafka~