Μπορούμε εύκολα να συγχωρέσουμε ένα παιδί που φοβάται το σκοτάδι, η αληθινή τραγωδία της ζωής όμως είναι όταν οι ενήλικοι φοβούνται το φως.

~Πλάτων~

Καλύτερα μόνος???.....

Με αφορμή το βιβλίο που διαβάζω αυτό τον καιρό άρχισα να σκέφτομαι τα ζευγάρια που γνωρίζω.

Παντρεμένα ή όχι.

Χωρίς δυσκολία μπόρεσα να απαριθμήσω για το κάθε ένα ζευγάρι αρκετούς λόγους για τους οποίους δε θα έπρεπε να είναι μαζί!

Οι περισσότερες φίλες μου, δυστυχώς, παντρεύτηκαν γιατί έτσι συνηθίζεται.

Γιατί μια γυναίκα όταν φτάσει σε μια ηλικία πρέπει να παντρευτεί και να κάνει ένα ή δύο παιδιά.

Πρέπει επίσης να είναι η κυρία τάδε.

Για να μη λέει ο κόσμος!

Λες και η γνώμη του κόσμου είναι πιο σημαντική από αυτό που εμείς θέλουμε πραγματικά να κάνουμε στη ζωή μας!

Η μία φίλη παντρεύτηκε με συγκεκριμένο πρόγραμμα.

Στην επέτειο των δυο ετών της κάθε σχέσης της ρωτούσε το αγόρι που ήταν μαζί αν είχε σκοπό να την παντρευτεί.

Αν η απάντηση ήταν όχι, χώριζε αμέσως, όσο και να τον αγαπούσε.

Μετά από αρκετές αποτυχημένες προσπάθειες βρήκε εκείνον που απάντησε θετικά.

Μια άλλη φίλη είχε άλλο πρόγραμμα.

Είχε σχεδιάσει τα προσόντα που θα έπρεπε να έχει ένας άντρας για σύζυγος και πατέρας των παιδιών που θα έκανε.

Ο έρωτας φυσικά δεν έπαιζε κανένα ρόλο στα προγράμματα αυτά.

Και οι δυο αυτές περιπτώσεις, μετά τα πρώτα χρόνια και αφού ήρθαν και τα παιδιά, σε συζητήσεις που κάναμε, είδα ότι μένουν γιατί έτσι πρέπει, όχι γιατί είναι ευτυχισμένες!

Α! Και γιατί τους αρέσει να είναι οι κυρίες των κυρίων.

Ενας παιδικός μου φίλος παντρεύτηκε μια γυναίκα, που από κουβεντούλες που είχαμε κάνει ήξερα πως δεν του άρεσε.

Οταν τον ρώτησα μετά το γάμο γιατί τη διάλεξε, η απάντηση με άφησε άφωνη.

Εκείνος ήταν(όπως μου είπε)σε ηλικία γάμου, εκείνη ήταν υγιής(για να κάνει τα παιδιά τους)και ελεύθερη.

Υγιείς γυναίκες...σε λίγο θα τις κοιτάζουν και στα δόντια σαν τα άλογα...ο έρωτας αναρωτιέμαι δεν παίζει κανένα ρόλο?

Αλλος γνωστός παντρεύτηκε και αυτός για τους ίδιους λόγους και μετά το δεύτερο παιδί άρχισε να κάνει εξωσυζυγικές σχέσεις.

ΟΚ, αυτή η περίπτωση φαντάζομαι είναι η πιο συνηθισμένη, δε έτυχε δηλαδή μόνο στο δικό μου γνωστό.

Αλλος ένας οικογενειακός φίλος, δηλωμένος εργένης, παντρεύτηκε γιατί έτυχε η φίλη του να μείνει έγκυος την ίδια βδομάδα που πέθανε ο πατέρας του και πήρε την απόφαση συναισθηματικά φορτισμένος.

Περιττό να πω ότι μετά από τρία χρόνια ο γάμος είναι εντελώς συμβατικός.

Εκείνος βγαίνει με τους δικούς του φίλους και εκείνη με τους δικούς της.

Ανέφερα μόνο μερικά ζευγάρια που γνωρίζω καλά.

Η μόνιμη απορία μου είναι πως είναι δυνατόν τα παιδιά που ζουν σ' αυτούς τους συμβατικούς γάμους,όπου το ζευγάρι μένει μαζί από συνήθεια, βόλεμα ή για να μην πει ο κόσμος ότι είναι χωρισμένοι, πως είναι λοιπόν δυνατόν να πιστεύουν πως τα παιδιά που μεγαλώνουν στο περιβάλλον αυτό να μην έχουν προβλήματα!

Δε θα ήταν καλύτερα οι γονείς να χώριζαν και να ήταν ευτυχισμένοι?

Δε θα ήταν πιο υγιές για εκείνα?

Από τις λίγες γνώσεις μου στην ψυχολογία, θεωρώ ότι τα παιδιά είναι πιο χαρούμενα όταν βλέπουν τους γονείς τους ευτυχισμένους.

Και αφού εγώ γνωρίζω καλά αυτά τα ζευγάρια που ζουν μαζί χωρίς σοβαρό λόγο...σίγουρα ο καθένας θα έχει παρόμοιες περιπτώσεις στο περιβάλλον του.

Πόσοι τελικά είναι εκείνοι που παντρεύτηκαν από έρωτα και μένουν παντρεμένοι γιατί είναι καλά μαζί και όχι γιατί έτσι βολεύει ?

Και ακόμα όταν βλέπεις αυτούς τους γάμους κοντά σου πως μπορείς εσύ να σκεφτείς να κάνεις ένα τέτοιο βήμα?

Δε σε πιάνει ο φόβος ότι θα καταλήξεις σαν και κείνους?

Αφού αυτοί είναι ο κανόνας πόσες πιθανότητες έχεις εσύ να είσαι η εξαίρεση?

Πως μπορείς να φανταστείς ότι ο δικός σου γάμος θα είναι ο ευτυχισμένος ανάμεσα σε τόσους αποτυχημένους?

Μπορεί να ξεκινάς με τις καλύτερες προϋποθέσεις και να καταλήξεις όπως οι περισσότεροι.

Να σκεφτόμαστε μεν θετικά, αλλά να είμαστε και ρεαλιστές.

Πάντα στενοχωριόμουν όταν μάθαινα για ναυάγια(όπως όλος ο κόσμος νομίζω)γιατί να διακινδυνέψω να γίνει η ζωή μου κάτι σαν αυτά?

Η μοναξιά είναι σίγουρα άσχημη, αλλά μήπως είναι προτιμότερη από μια κακή παρέα?

Αλλά τι γίνεται με όλα όσα λένε για το ρίσκο που πρέπει να παίρνουμε στη ζωή μας?

Κάτι που μέχρι πρότινος το πίστευα και εγώ?

Αυτό το: αν δε ρισκάρεις δε θα ζήσεις?

Η πίστη μου ότι καλύτερα να μετανιώνουμε για αυτά που κάνουμε παρά για αυτά που δεν κάναμε?

Οτι αν δε σπάσεις τα 'μούτρα' σου δε θα μάθεις?

Νομίζω πως ισχύει μέχρι μια ηλικία.

Από μια ηλικία και μετά...αν δεν έχεις μάθει από τα λάθη σου...δε θα μάθεις ποτέ!.......

Πρέπει να έχει κανείς έναν έρωτα, ένα μεγάλο έρωτα, για να του εξασφαλίζει άλλοθι στις αδικαιολόγητες απελπισίες που κυριεύουν όλους μας. ~Albert Camus~

No comments

Αυτό που έχει αλλάξει σήμερα στη Γερμανία από την εποχή του Χίτλερ, στον τομέα της καταπίεσης, είναι το στυλ. Έχει γίνει λιγότερο μπαρόκ και περισσότερο αποτελεσματικό.

~Monde Diplomatique~

Μονόπολη

Ητανε μια φορά κι έναν καιρό δυο παιδάκια.

Παίζανε τους πρωθυπουργούς μιας κακόμοιρης χώρας.

Πηγαίνανε σε άλλες χώρες και την κατηγορούσαν, παίρνανε λεφτά απ' το ταμείο της και οι καημένοι οι κάτοικοι πεινούσαν και φωνάζανε.

Ο,τι και να έκαναν όμως οι κάτοικοι τίποτα δεν άλλαζε.

Τα παιδάκια που παίζανε τους πρωθυπουργούς, εναλλάξ, περνούσαν πολύ καλά και δεν είχαν σκοπό να αλλάξουν παιχνίδι.

Καμιά φορά βαριόταν ο ένας και άφηνε τον άλλον να παριστάνει τον πρωθυπουργό, μια φορά είχε έρθει και ένας μεγάλος που τον φοβόντουσαν και τον άφησαν να παίξει και εκείνος για λίγο.

Η χώρα πήγαινε απ' το κακό στο χειρότερο, παίρναν δάνεια, το ένα μετά το άλλο και για τον κόσμο αδιαφορούσαν εντελώς.

Τι τους ένοιαζε άλλωστε?

Εκείνοι έπαιζαν το παιχνίδι τους, περνούσαν καλά, γιατί να ασχοληθούν με τον κόσμο?

Μέχρι που ήρθε κάποια στιγμή και το παιχνίδι τους, αυτό που έμοιαζε με μονόπολη, έγινε αληθινό!

Τα αγροκτήματα που αγόραζαν και πουλούσαν, η ρουλέτα που έπαιζαν, οι άνθρωποι που κυβερνούσαν όλα σαν από θαύμα έγιναν αληθινά.

Στα παιδάκια φυσικά δεν άρεσε αυτό γιατί άλλο να παίζουν και άλλο να έχουν πραγματικές ευθύνες και υποχρεώσεις.

Ασε που ο κόσμος είχε αρχίσει να αντιδρά γιατί πεινούσε!

Αρχισαν τότε να δίνουν την πρωθυπουργία ο ένας στον άλλον πιο συχνά, γιατί δεν ήταν ευχάριστο πια και είχε δουλειές που βαριόντουσαν να κάνουν.

Σκέφτηκαν αντί να παίζουν οι δυο τους να φωνάξουν και άλλους να βοηθήσουν.

Χωρίστηκαν σε δυο ομάδες και συνέχισαν το παιχνίδι που έμοιαζε με μονόπολη.

Μόνο που οι άνθρωποι που 'κυβερνούσαν' ήταν αληθινοί και πεινούσαν!

Ξεσηκωνόντουσαν οι άνθρωποι και δημιουργούσαν φασαρίες και το παιχνίδι δεν το χαιρόντουσαν πλέον.

Αρχισαν να χρησιμοποιούν τους βοηθούς τους κάθε φορά που είχαν προβλήματα αλλά εκείνοι (οι βοηθοί) φερόντουσαν άσχημα στον κόσμο ο οποίος ήταν ούτως ή άλλως σε κακό χάλι.

Τα παιδάκια δεν νοιάζονταν για την κατάσταση μόνο προσπαθούσαν να περάσουν καλά με το 'παιχνίδι' που είχε πάψει πλέον να είναι και τόσο διασκεδαστικό.

Μια μέρα, λοιπόν, οι άνθρωποι που από την αρχή δεν περνούσαν καλά γιατί τους χρησιμοποιούσαν τα παιδάκια και οι βοηθοί τους για να γελάνε, ξεσηκώθηκαν!

Ξεσηκώθηκαν και άρχισαν τις μεγάλες φασαρίες γιατί δεν άντεχαν άλλο!

Αρχισαν μια να ζητάνε φαγητό, να θέλουν να παίξουνε και αυτοί, να διασκεδάσουν λίγο.

Οταν είδαν ότι τα παιδάκια και οι βοηθοί τους δεν τους άφηναν άρχισαν να κάνουν ζημιές!

Ξεκίνησαν από μικρές ζημιές και έφτασαν σε μεγάλες.

Δεν ήθελαν να είναι πιόνια στη μονόπολη, ήθελαν να περνάνε καλά και αυτοί.

Ετσι μετά από λίγο καιρό οργανώθηκαν και αυτοί ενάντια στα παιδιά!

Το παιχνίδι δεν ήταν καθόλου διασκεδαστικό, γιατί τα παιδάκια δεν χαιρόντουσαν πια και ο κόσμος πεινούσε πολύ.

Ετσι οι άνθρωποι άρχισαν να χαλάνε το παιχνίδι των παιδιών και τα παιδιά να θυμώνουν.

Ξεκίνησε ένας πόλεμος ανάμεσα στα παιδιά και τον κόσμο.

Ο πόλεμος σε πολύ λίγο έγινε πραγματικός.

Ο πεινασμένος κόσμος ήθελε φαγητό και απαιτούσε από τα παιδάκια να του το βρούνε.

Τα παιδάκια τρομοκρατήθηκαν και έτρεξαν σε κάτι συγγενείς να ζητήσουν βοήθεια.

Ζήτησαν βοήθεια και από ξένους, δανείστηκαν στην πραγματικότητα πια αλλά δεν ήξεραν πως να χρησιμοποιήσουν τα δάνεια.

Μπερδεύτηκαν πολύ, είχαν και το άγχος του κόσμου που ήταν έτοιμος να ορμήξει και τα έκαναν θάλασσα!

Οι πεινασμένοι άνθρωποι τότε όρμηξαν και πήραν από τα παιδάκια ότι είχαν και δεν είχαν.

Δεν τους έφτασαν όμως, δεν ήξεραν και πως να κάνουν εκείνοι τη δουλειά του πρωθυπουργού και στο τέλος δεν ήταν κανένας ευχαριστημένος.

Τα έκαναν και όλα ρημαδιό!

Οι συγγενείς που είχαν βοηθήσει κάποια στιγμή τα παιδάκια αποφάσισαν τότε να σβήσουν τη χώρα από το χάρτη γιατί δεν είχε σωτηρία.

Ετσι τελειώνει το παραμύθι αυτό.

Οταν τα παιδάκια προσπαθούν να παίξουν παιχνίδια μεγάλων και είναι και άνθρωποι ανακατεμένοι, το τέλος δεν είναι καθόλου καλό!

Μπερδεύονται όλοι, οι δουλειές δε γίνονται σωστά και η κατάληξη είναι πολύ κακή....

H. Jackson Brown,Jr.

Οι άνθρωποι, ψάχνοντας την ευτυχία και την ολοκλήρωση, παίρνουν διαφορετικούς δρόμους.

Επειδή δεν ακολουθούν το δρόμο που ακολουθείς εσύ, δεν σημαίνει ότι έχουν χαθεί.
 

H. Jackson Brown, Jr.,     Αμερικανός συγγραφέας αυτοβοήθειας  

Το δίλημμα

Καμιά φορά δεν έχεις να κερδίσεις τίποτα.

Ξέρεις εκ των προτέρων πως ένα καφεδάκι θα πιεις και τέρμα.

Δε θέλεις να χάσεις το χρόνο σου με εφήμερες σχέσεις οπότε δε θα ξεκινήσεις τίποτα.

Τότε γιατί πας?

Γιατί στην Ελλάδα οι γυναίκες πρέπει να είναι νεώτερες από τους άντρες?

Ακόμα και όταν η διαφορά είναι μόνο στα χαρτιά!

Γιατί μερικοί άντρες μας 'τραβάνε' παρόλο που ξέρουμε ότι δε υπάρχει μέλλον?

Ακόμα και εκείνες τις εποχές της ζωής σου, που εσύ δεν έχεις την πολυτέλεια του χρόνου, να κάνεις σχέσεις για να περάσεις καλά λίγους μήνες.

Οχι πως το να περνάμε καλά πειράζει!

Το αντίθετο.

Δε σου φτάνουν όμως οι λίγοι μήνες.

Οσο νέα και να νιώθεις, όσο νέα και να δείχνεις.

Δυστυχώς στην Ελλάδα οι άντρες πρέπει να είναι μεγαλύτεροι, είναι θεσμός.

Οι ΜΗ Ελληνες δεν το έχουν αυτό!

Για τους ξένους, το σημαντικό είναι να ταιριάζετε.

Για τους περισσότερους δηλαδή.

Δεν είναι αδικία αυτό?

Να σε τραβάει τόσο, κάποιος νεώτερός σου, να περνάς καλά μαζί του, αλλά να ξέρεις πως η σχέση αυτή δε θα κρατήσει.

Ακόμα κι όταν ξέρεις καλά, από τα ζευγάρια γύρω σου, ότι ο άντρας όταν δεσμευτεί αφήνεται....

Κάνει κοιλιά, πέφτουν τα μαλλιά του,δείχνει πάντα,αυτό είναι αξίωμα, μεγαλύτερος από την ηλικία του και πολλές φορές μεγαλύτερός σου, ακόμα και αν τα χαρτιά δείχνουν εσένα πιο μεγάλη!

Γιατί να πας λοιπόν για αυτόν τον καφέ?

Μήπως δείχνει μαζοχισμό? Μήπως πρέπει να το κοιτάξεις?

Υπάρχει όμως και λογική εξήγηση.

Από μια ηλικία και μετά οι γυναίκες που ζητάνε σύντροφο, είναι χαμένες από χέρι.

Οι περισσότεροι είναι παντρεμένοι, οπότε δε μετράνε.

Μια μεγάλη κατηγορία είναι gay.

Ενας άλλος ΠΟΛΥ μεγάλος αριθμός είναι βλάκες!

Καλά παιδιά αλλά βλάκες και δε μου αρέσει που χρησιμοποιώ αυτή τη λέξη για να τους χαρακτηρίσω αλλά δεν βρίσκω άλλη.

Δεν μπορείς να κάνεις μια συζήτηση μαζί τους.

Αν υπολογίσεις σ' αυτούς που μένουν πόσοι είναι ναρκομανείς(δεν αστειεύομαι), μαμάκηδες ή παθαίνουν αλλεργία στην ιδέα της δέσμευσης και τελευταία μεγάλη κατηγορία εκείνοι με τους οποίους δεν έχεις τίποτα, αλλά τίποτα κοινό! Αν εσένα σου αρέσει η θάλασσα, εκείνου αρέσει το βουνό, εσύ αγαπάς το διάβασμα, εκείνος αποβλακώνεται με οτιδήποτε παίζει η τηλεόραση, εσύ ακούς κλασσική μουσική και εκείνος θέλει κάθε Σάββατο να πηγαίνετε στα μπουζούκια...και πάει λέγοντας...

Τι μένει λοιπόν?

Κάποιοι χήροι καμιά εικοσαριά χρόνια μεγαλύτεροι.

Αυτοί σε βλέπουν σα λουκουμάκι......Εσύ σκέφτεσαι τις παραξενιές που θα έχουν.

Φτάνεις λοιπόν στο δίλημμα.

Θα κάνεις μια σχέση με κάποιον πολύ ή λίγο μικρότερο ή θα μείνεις μόνη?.....

Ετσι θα τον θυμάμαι τον Γιώργο...με το χαμόγελο!

Στο Γιώργο τον Κοίλιαρη

Πέρασα μαζί του μια μεγάλη περίοδο της ζωής μου.

Ημουν ερωτευμένη μαζί του πριν γνωριστούμε καλά.

Οταν όλες οι κοπέλες ήθελαν να τις πάρει μαζί του στις αποστολές του.

Να ζήσουν την περιπέτεια.

Κανένας, ούτε εγώ που έζησα δίπλα του δεν συνειδητοποίησα ποτέ πόσο επικίνδυνη ζωή ζούσε!

Για μένα ήταν άτρωτος!

Περνούσε δια πυρός και σιδήρου, έπαιζε τη ζωή του κορώνα γράμματα αλλά ποτέ δεν ήταν δυνατόν να χάσει!

Ετσι πίστευα.

Ηταν τόσο καλός, φίλος και σύντροφος...ακόμα και όταν χωρίσαμε δεν έφυγε ποτέ απ' το μυαλό μου.

Για μένα ήταν πάντα ο καλύτερος!

Δεν ξέρω αν ήταν η ηλικία...η εποχή που όλα φαίνονται ρόδινα.

Πάντα ήταν δίπλα μου, ακόμα και όταν έλειπε, ακόμα και μετά το χωρισμό.....

Εχω την αίσθηση ότι τον ξέχασαν πολύ γρήγορα.

Εχω την αίσθηση ότι εμένα μου λείπει περισσότερο τώρα που έφυγε παρά μετά το χωρισμό.

Αλλωστε ήταν απότομο, ξαφνικό!

Ο Γιώργος ήταν δυνατός, έξυπνος, καλός, χαρούμενος....παρά τη δύσκολη δουλειά του!

Ο Γιώργος θα έμενε κοντά μας για πάντα!

Να μα διηγήται τις περιπέτειες του, να αγαπάει τη δουλειά του τόσο πολύ....

Να μας λέει για την αγάπη του για τους Κούρδους, το Ναγκόρνο Καραμπάχ και ένα σωρό άλλα μέρη στα οποία κινδύνεψε να χάσει τη ζωή του, αλλά δεν την έχασε,γύρναγε πάντα να μας λέει τόσο μοναδικές ιστορίες!

Να περιμένει πως και πως την επόμενη αποστολή....μέχρι εκείνη που ήταν η τελευταία του.

Μου λείπει!

Μου λείπει το γέλιο του, η αγκαλιά του, η φωνή του στο τηλέφωνο κάθε φορά που γύριζε από μια αποστολή.......

Μου λείπει ο φίλος μου ο Γιώργος και εκνευρίζομαι και θυμώνω γιατί νομίζω πως τον ξέχασαν, πως μόνο εγώ τον θυμάμαι.

Πως μόνο από μένα λείπει.

Πως μόνο εγώ πονάω έτσι βουβά για το χαμό του!

5/10 έκλεισε δυο χρόνια.

Τίποτα δεν ακούστηκε.

Μόνο εγώ τον θυμήθηκα και φέτος?

Ελεγε πως δεν άντεχε να βλέπει τα μάτια των παιδιών που πεινούσαν να τον κοιτάζουν.

Για ανθρωπιστική βοήθεια είχε πάει τελευταία φορά.

Εφυγε όπως πάντα μόνος.

Πήγε να βοηθήσει!

Νομίζω την ψυχή του την άφησε εκεί κάτω, όχι στο ΚΑΤ.

Εγώ δεν είμαι ρατσιστής....αυτοί είναι μαύροι!!

Φοβόμαστε τους ξένους.

Δεν τους θέλουμε στη χώρα μας, στην πόλη μας, πόσο μάλλον στη γειτονιά μας!

Είχα πρόσφατα μια συζήτηση με μια φίλη που μου έλεγε πόσο την ενοχλούσαν οι ξένοι που έβλεπε στο δρόμο για τη δουλειά της.

Περνούσε με το αυτοκίνητό της και την ενοχλούσε το θέαμα.

Ξεχνούσε πως μέχρι τα 11 χρόνια της, ξένη ήταν και εκείνη, αφού ζούσε σε άλλη χώρα!

Ακόμα και τώρα οι αδερφές της, τα ανίψια της ζουν στην Αμερική.

Αυτοί δεν είναι ξένοι στη χώρα αυτή?

Δεν τους φέρθηκε κανένας όπως εμείς στους ξένους.

Τόσες φορές στην ιστορία της Ελλάδος, αναγκαστήκαμε να ξενιτευτούμε για να βρούμε μια δουλειά, καλύτερες συνθήκες ζωής.

Γιατί, παρ' όλα αυτά έχουμε αυτή την ξενοφοβία?

Για όλα τα κακά που συμβαίνουν σ' αυτή τη χώρα φταίνε οι ξένοι!

Οι Ελληνες δε φταίνε ούτε για την εγκληματικότητα, ούτε για τις κλοπές?

Και σκέφτομαι πως σίγουρα φταίνε και οι ξένοι.

Οταν πεινάς και δε βρίσκεις δουλειά θα κλέψεις για να φας εσύ και η οικογένειά σου.

Οι ξένοι που έρχονται στη χώρα μας είναι φτωχοί από χώρες με δικτατορικά καθεστώτα, τα οποία στηρίζουν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις!

Αντί να χτυπήσουμε το κακό στη ρίζα του, γκρινιάζουμε που έρχονται οι ξένοι στη χώρα μας.

Και μάλιστα έρχονται φτωχοί ξένοι!

Δεν έρχεται ο Γάλλος ή ο Γερμανός.....αυτοί έρχονται μόνο για τουρισμό.

Οι ξένοι που έρχονται στη χώρα μας είναι φτωχοί, αναζητούν μια καλύτερη ζωή.

Για αυτούς οι Ελλάδα είναι παράδεισος, σε σχέση με τη χώρα που ζούσαν.

Πολλές φορές δε θέλουν να μείνουν στην Ελλάδα, γιατί δεν υπάρχει υποδομή, χρησιμοποιούν την Ελλάδα σαν ενδιάμεση χώρα γιατί ο στόχος τους είναι άλλες ευρωπαϊκές χώρες, μόνο που για τεχνικούς λόγους κολλήσανε εδώ και είναι ξένοι σε μια χώρα που δεν τους θέλει και τους το δείχνει με κάθε τρόπο!

Είναι και άλλος ένας λόγος που μου κάνει εντύπωση ο φόβος που έχουμε προς τους ξένους...που πολλές φορές είναι αληθινό μίσος!

Πολλοί Ελληνες δούλεψαν σε καράβια, ταξίδεψαν, ήρθαν σε επαφή με άλλους πολιτισμούς, εκείνοι δε θα έπρεπε να φοβούνται. Και πιθανόν να μην είναι φόβος αυτό το συναίσθημα.

Λυπόμαστε τους φτωχούς, αν είναι δυνατόν να στείλουμε και χρήματα προκειμένου να μείνουν στον τόπο τους!

Μη μας λερώσουν την αυλή!

Υποκρισία σε μεγάλο βαθμό!!

Απογοήτευση....

Τον τελευταίο καιρό η πολιτική σκηνή της χώρας μας με προβληματίζει πολύ.

Σκέφτομαι πως οι 300, γίνονται πολιτικοί ή για να πλουτίσουν ή είναι αδερφές.

Δεν υπάρχει κανένας σοβαρός άνθρωπος στη Βουλή.

Και αν είναι κάποιος, θα είναι η εξαίρεση στον κανόνα.

Τόση διαφθορά σ' αυτή τη χώρα που δεν ξέρεις αν αξίζει κανένας να τον πιστέψεις.

Ο Γιώργος αποδείχτηκε μεγάλος ψεύτης(άλλα έλεγε και άλλα κάνει), γιατί να είναι διαφορετικός (αν γίνει ποτέ πρωθυπουργός) ο Σαμαράς?

Για τον Καρατζαφέρη ούτε που το συζητώ, μεγάλο λαμόγιο.

Ο ΣΥΝ έγινε εκατό κομμάτια.

Το ΚΚΕ έχει μείνει στο Στάλιν.

Ποιόν να πιστέψει κανείς απ' τους πολιτικούς της χώρας?

Τη Ντόρα? Κόρη του Μητσοτάκη?

Τον Κουβέλη?

Τον Αλαβάνο?

Τον Τσίπρα?

Απογοήτευση μεγάλη και να σκεφτείς έχω τελειώσει και πολιτικές επιστήμες(με άριστα) πανάθεμά με......

Ειλικρινά δεν ξέρω τι να πω, τι να πιστέψω...και τι να ψηφίσω......

Και δε μιλάω για τις εκλογές που έρχονται.

Ο ΓΑΠ δε βγάζει τετραετία σίγουρα. Στις βουλευτικές εκλογές τι κάνουμε?

Δεν πιστεύω ούτε στην αποχή ούτε στο λευκό, δε θέλω να αποφασίζουν άλλοι για μένα.

Αλλά όταν σε έχουν απογοητεύσει ΟΛΟΙ τι ψηφίζεις?

Αδιέξοδο!

Εκεί μου έρχεται στο μυαλό ο Μαυρογιαλούρος, μαύρο δαγκωτό σε όλους!

Και μια μούντζα για να ακολουθούμε και την ταινία!

Ααααα δε θα με τρελάνουν αυτοί!!!!!!

ΣΟΔΟΜΑ ΚΑΙ ΓΟΜΟΡΑ!!!

Το βιβλίο...

Από μικρή διάβαζα πολύ.

Οι γονείς μου δούλευαν και οι δυο και η αλήθεια είναι δε θυμάμαι, εκτός από την καθημερινή εφημερίδα, να διαβάζουν τίποτε άλλο.

Από μόνη μου, λοιπόν διάβαζα ότι έπεφτε στα χέρια μου και έγραφα επίσης.

Ισως αυτός είναι και ο λόγος που έχω μια 'αντιπάθεια' θα έλεγα στους ανθρώπους που δε διαβάζουν, που δεν ενημερώνονται.

Με ενοχλεί η έκφραση: δεν έχω χρόνο!

Οι άνθρωποι που αγαπούν το διάβασμα βρίσκουν χρόνο!

Αντί να αποβλακώνεται κάποιος μπροστά στην τηλεόραση ή παίζοντας online παιχνίδια μπορεί να διαβάσει ένα βιβλίο.

Ακόμα και την ώρα που 'ξεκουράζεσαι' κοιτώντας το άπειρο θα μπορούσες να διαβάσεις κάτι.

Το διάβασμα, είχα διαβάσει κάπου, είναι η γυμναστική του μυαλού.

Με απωθούν άνθρωποι που αγοράζουν βιβλία...ανάλογα με το βάρος...ναι υπάρχουν και αυτοί!

Επίσης, κατά τη γνώμη μου, είναι δύσκολο να αγοράσεις βιβλίο για δώρο.

Αν γνωρίζεις καλά εκείνον που θα κάνεις το δώρο του αγοράζεις ένα βιβλίο του συγγραφέα που ξέρεις πως αγαπά.

Αν δεν τον ξέρεις τόσο καλά τότε του αγοράζεις ένα βιβλίο που αγαπάς εσύ πολύ.

Ποτέ όμως δεν δωρίζεις ένα βιβλίο που δεν ξέρεις, μόνο επειδή σου το πρότεινε η πωλήτρια.

Ούτε επειδή έχει την ίδια τιμή με κάποιο άλλο αλλά είναι μεγαλύτερο!

Αυτό το λέω γιατί μου έχει συμβεί.

Ανθρωπος πολύ δικός μου, που γνώριζε τους συγγραφείς που αγαπώ, μου έκανε δώρο ένα τεράστιο βιβλίο,αγνώστου συγγραφέως, μόνο γιατί του το πρότεινε η πωλήτρια και ήταν και μεγάλο!

Νομίζω η κίνηση αυτή δείχνει πολλά για τον άνθρωπο που κάνει το δώρο.

Ειτε αυτό είναι βιβλίο είτε μια μπλούζα.

Δεν έψαξε να βρει κάτι που θα σου αρέσει, θα σου πηγαίνει...κάτι 'πράσινο' σαν τα μάτια σου.

Πήρε την πρώτη μπλούζα που βρήκε.

Αδιαφορία είναι η λέξη που μου έρχεται αυθόρμητα στο στόμα.

Ειδικά όταν πρόκειται για κοντινό πρόσωπο!

Το ίδιο περίεργο μου φαίνεται όταν ο σημερινός γονιός αφήνει το παιδί του μπροστά στα video games για να ησυχάσει....

Ο γονιός που δεν ενδιαφέρεται να μάθει στο παιδί του από μικρό να διαβάζει.

Δεν καταλαβαίνω την έκφραση: τα σημερινά παιδιά δε διαβάζουν!

Μα φυσικά και δε θα διαβάσουν αφού κανένας δεν τους εμφύσησε την αγάπη για το διάβασμα.....

Φοβόμουν πως ίσως γίνομαι κουραστική επειδή εγώ αγαπώ τόσο το διάβασμα.

Οσοι όμως διαβάζουν blogs δε μπορεί, θα τους αρέσει το διάβασμα γενικά....ελπίζω...

H βία και η εξουσία είναι οι δυο αδερφές που πρόδωσαν τα υψηλότερα όνειρα όλων των επαναστάσεων.
~Χρόνης Μίσσιος~

Παντρεύτηκε τον καλό του ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών

Επισημοποίησε την πολυετή σχέση του, παρά τις επικρίσεις

18/09/2010 10:37

Μοιραστείτε το άρθρο:

Η φωτογραφία που έδωσε το ζευγάρι στον Τύπο από το γάμο του

Τον αγαπημένο του Μίκαελ Μροντς, παντρεύτηκε ο υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας και αντικαγκελάριος Γκίντο Βεστερβέλε, έπειτα από επταετή δεσμό. Το ζευγάτρι είχε γνωριστεί το 2003 και από τότε είναι αχώριστοι, ενώ ο
Μίκαελ Μροντς, συνοδεύει τον υππουργό σε πολλά επίσημα ταξίδια και εκδηλώσεις. Ο Γκίντο Βεστερβέλε, δημοσιοποίησε το γεγονός ότι είναι ομοφυλόφιλος το 2004.
Ο γάμος τους στην ουσία είναι κάτι σαν σύμφωνο συμβίωσης και η τελετή έγινε σε στενό κύκλο συγγενών και φίλων στη Βόννη, πόλη καταγωγής του Βεστερβέλε, προέδρου του κόμματος των Ελεύθερων Δημοκρατών FDP, που συμμετέχει στον κυβερνητικό συνασπισμό.
Ο Μροντς, 43 ετών, είναι αθλητικός μάνατζερ.
Στη Γερμανία δεν επιτρέπεται μεν ο γάμος μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου αλλά τα ομόφυλα ζευγάρια μπορούν να προχωρήσουν σε σύμφωνο συμβίωσης που τους δίνει τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις με τα ετερόφυλα.

Για να μην ξεχνάμε το καλοκαιράκι....

Ο Πρωθυπουργός Υπάλληλος, η Δασκάλα και το Παπούτσι.

Τώρα λοιπόν που οι φιέστες στη Θεσσαλονίκη τελείωσαν, τα φαγοπότια,τα παραπολιτικά και οι λιμουζίνες, τώρα που αρχίζουν τα σχολεία κάθε κατεργάρης στον πάγκο του. Εμείς δηλαδή. Ο πρωθυπουργός της χώρας, έχει να κάνει πολλά ταξίδια πάλι. Αχ, να ταξίδευα κι εγώ έτσι, όπως ταξίδευα κάποτε... Πληρωμένα όλα ο κύριος πρωθυπουργός, όπως ήταν και τα δικά μου ταξίδια. Μόνο που εγώ έπαιρνα τρις κι εξήντα κουραζόμουν πολύ και έκανα και σωστή δουλειά. Αλλωστε με το που γυρνούσα έπρεπε να στείλω report στον εκάστοτε υπουργό και με αξιολογούσαν και από Αθήνα και από Βρυξέλλες. Τον πρωθυπουργό ποιός τον αξιολογεί στη χώρα μας? Γιατί τώρα πια υπάλληλος είναι κι αυτός. Μάλλον τον αξιολογούν μόνο οι ξένοι. Και στη δουλειά του περιλαμβάνονται και ταξίδια. Εχει ραντεβού με κόσμο(άλλους πρωθυπουργούς)και πρέπει να ελέγχει και τους εντός αν κάνουν σωστή δουλειά και αν μαζεύουν τα χρήματα για το δάνειο. Τώρα για τα ταξίδια μου δίνει την εντύπωση πως καλά τα πάει. Για τους εδώ ανησυχώ. Βλέπεις έχει και κακό παρελθόν. Σα να μη τον παίρνουνε και πολύ στα σοβαρά. Οπως τότε που ήθελε να τους αλλάξει θέση, να ένα πράγμα πως σου φωνάζει η δασκάλα στο σχολείο? Ναι, έτσι, εμένα όταν μου φώναζε η δασκάλα πάντα έκανα ότι μου έλεγε κι αν ήθελε να αλλάξω θέση άλλαζα. Ο πρωθυπουργός όμως όταν ζήτησε από μερικούς δικούς του, γνωστούς, άλλον το είχε γνωρίσει στο γυμναστήριο, με άλλον είχαν κοινούς φίλους, άλλον τον ήξερε από τον μπαμπά του....τους ζήτησε, λοιπόν να πάνε σε κάποιες θέσεις(όπως μου έλεγε εμένα η δασκάλα και τσακιζόμουνα) εκείνοι όμως του πέταξαν ένα όχι μες τα μούτρα και δεν τον άκουσαν! Αν ήταν τώρα ο πρωθυπουργός δασκάλα και εκείνοι τα παιδιά θα έτρωγαν κάτι ξυλιές στα χέρια, άλλο πράγμα, αλλά μια και ο πρωθυπουργός δεν είναι δασκάλα δεν μπορεί να τους χτυπήσει. Και αυτοί όμως δεν τον ακούνε όπως τα παιδιά τη δασκάλα. Σα να μην τον σέβονται καθόλου μου φαίνεται. Με στενοχωρεί αυτό και φαίνεται τον στεναχωρεί και εκείνον. Για αυτό για να ξεχαστεί λιγάκι μάζεψε κάμποσους από αυτούς που τον ακούνε και πήγανε εκδρομή στη Θεσσαλονίκη που είναι πολύ ωραία και έχει και καλό φαγητό. Ετσι, όχι για πολύ, για ένα τριήμερο. Εκεί μαζεύτηκαν και κάτι δημοσιογράφοι Ελληνες και ξένοι και κόσμος γενικά. Ενας μάλιστα πρέπει να ήταν λίγο τρελός γιατί πέταξε στον πρωθυπουργό ένα παπούτσι! Τώρα, νούμερο, μάρκα γυναικείο, αντρικό, αριστερό δεξί...δεν ξέρω καθόλου. Πάντως του πέταξε μόνο ένα. Αντε τώρα η Αντα να γυρίζει τη Θεσσαλονίκη να βρει το ταίρι του.........

Ντροπή στους Τσόκληδες!!!!!!

Ακουσα τη συνέντευξη του Τσόκλη, διάβασα και τα άρθρα που γράφτηκαν για αυτή. Δεν έχω τίποτε περισσότερο να πω εγώ, μόνο πως αηδιάζω όταν ακούω γέρο άνθρωπο να μιλά έτσι. Ντρέπομαι ως γυναίκα και ως άνθρωπος! Αν οι 'ερωτύλοι' άντρες (τους οποίους παινεύει ο Τσόκλης) δεν μπορούν να διαφοροποιηθούν από τα ζώα, δεν μπορούν να ελέγξουν τα ένστικτά τους τότε δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψεις ούτε αυτούς ούτε τον 'καλλιτέχνη'. Λυπάμαι επίσης που το θέμα δεν πήρε μεγαλύτερη διάσταση. Λυπάμαι που δεν ακούστηκαν περισσότερες φωνές, που κανένας δεν του τα είπε κατάμουτρα! Προφανώς είναι αρκετοί αυτοί που έχουν τις ίδιες ιδέες. Αυτό με τρομάζει! Τόσοι βιασμοί, τόσο λίγες οι γυναίκες που βρίσκουν το κουράγιο να ξαναπεράσουν τον εφιάλτη για να διωχθεί ο βιαστής και να έρχεται τώρα ο Τσόκλης(δεν μπορώ να τον πω κύριο)να μας πει ότι το θύμα φταίει!! Εξοργίζομαι! Οπως όμως έγραψα και πριν, με φοβίζει το γεγονός ότι δεν έγινε μεγάλο θέμα! Ναι, με φοβίζει η σκέψη πως υπάρχουν πολλοί άντρες που συμφωνούν. Αντρες που κυκλοφορούν ανάμεσά μας και χαμογέλασαν όταν άκουσαν τη συνέντευξη. Κάτι στους πίνακές του με ενοχλούσε από παλιά. Δεν καταλάβαινα τι είναι. Τώρα ξεκαθαρίζει το τοπίο. Αρκετοί μεγάλοι ζωγράφοι είχαν 'ιδιομορφίες'. Για κανέναν δεν είπα τόσο ωμά πως δε μου αρέσει καθόλου! Κάτι στους πίνακες έδειχνε το ανώμαλο του χαρακτήρα του. Ισως αυτό ήταν που με απωθούσε τόσο! Θα ήθελα να μπορούσα να ακουστώ πολύ, να φωνάξω ΝΤΡΟΠΗ ΣΤΟΥΣ ΤΣΟΚΛΗΔΕΣ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ!!!!!

Καλό Μήνα!

'Ο Φρανκ Βάλτερ Σταϊνμάγιερ, πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας των Γερμανών Σοσιαλδημοκρατών (SPD) θα μείνει μακριά από τον πολιτικό στίβο για μερικές εβδομάδες, προκειμένου να δωρήσει το νεφρό του στη σύζυγό του.' Συγκινήθηκα όταν το διάβασα, μέρες τώρα(25 Αυγούστου). Στο μυαλό μας οι Γερμανοί είναι κάπως κρύοι. Δεν περιμένεις τόση αγάπη και ανιδιοτέλεια, από έναν πολιτικό μάλιστα! Μέσα στον οχετό όλων όσων γίνονται στην Ελλάδα και παγκόσμια, σκέφτηκα να ξεκινήσω το μήνα με κάτι 'καλό' για αλλαγή!