Απογοήτευση....

Τον τελευταίο καιρό η πολιτική σκηνή της χώρας μας με προβληματίζει πολύ.

Σκέφτομαι πως οι 300, γίνονται πολιτικοί ή για να πλουτίσουν ή είναι αδερφές.

Δεν υπάρχει κανένας σοβαρός άνθρωπος στη Βουλή.

Και αν είναι κάποιος, θα είναι η εξαίρεση στον κανόνα.

Τόση διαφθορά σ' αυτή τη χώρα που δεν ξέρεις αν αξίζει κανένας να τον πιστέψεις.

Ο Γιώργος αποδείχτηκε μεγάλος ψεύτης(άλλα έλεγε και άλλα κάνει), γιατί να είναι διαφορετικός (αν γίνει ποτέ πρωθυπουργός) ο Σαμαράς?

Για τον Καρατζαφέρη ούτε που το συζητώ, μεγάλο λαμόγιο.

Ο ΣΥΝ έγινε εκατό κομμάτια.

Το ΚΚΕ έχει μείνει στο Στάλιν.

Ποιόν να πιστέψει κανείς απ' τους πολιτικούς της χώρας?

Τη Ντόρα? Κόρη του Μητσοτάκη?

Τον Κουβέλη?

Τον Αλαβάνο?

Τον Τσίπρα?

Απογοήτευση μεγάλη και να σκεφτείς έχω τελειώσει και πολιτικές επιστήμες(με άριστα) πανάθεμά με......

Ειλικρινά δεν ξέρω τι να πω, τι να πιστέψω...και τι να ψηφίσω......

Και δε μιλάω για τις εκλογές που έρχονται.

Ο ΓΑΠ δε βγάζει τετραετία σίγουρα. Στις βουλευτικές εκλογές τι κάνουμε?

Δεν πιστεύω ούτε στην αποχή ούτε στο λευκό, δε θέλω να αποφασίζουν άλλοι για μένα.

Αλλά όταν σε έχουν απογοητεύσει ΟΛΟΙ τι ψηφίζεις?

Αδιέξοδο!

Εκεί μου έρχεται στο μυαλό ο Μαυρογιαλούρος, μαύρο δαγκωτό σε όλους!

Και μια μούντζα για να ακολουθούμε και την ταινία!

Ααααα δε θα με τρελάνουν αυτοί!!!!!!

ΣΟΔΟΜΑ ΚΑΙ ΓΟΜΟΡΑ!!!

Το βιβλίο...

Από μικρή διάβαζα πολύ.

Οι γονείς μου δούλευαν και οι δυο και η αλήθεια είναι δε θυμάμαι, εκτός από την καθημερινή εφημερίδα, να διαβάζουν τίποτε άλλο.

Από μόνη μου, λοιπόν διάβαζα ότι έπεφτε στα χέρια μου και έγραφα επίσης.

Ισως αυτός είναι και ο λόγος που έχω μια 'αντιπάθεια' θα έλεγα στους ανθρώπους που δε διαβάζουν, που δεν ενημερώνονται.

Με ενοχλεί η έκφραση: δεν έχω χρόνο!

Οι άνθρωποι που αγαπούν το διάβασμα βρίσκουν χρόνο!

Αντί να αποβλακώνεται κάποιος μπροστά στην τηλεόραση ή παίζοντας online παιχνίδια μπορεί να διαβάσει ένα βιβλίο.

Ακόμα και την ώρα που 'ξεκουράζεσαι' κοιτώντας το άπειρο θα μπορούσες να διαβάσεις κάτι.

Το διάβασμα, είχα διαβάσει κάπου, είναι η γυμναστική του μυαλού.

Με απωθούν άνθρωποι που αγοράζουν βιβλία...ανάλογα με το βάρος...ναι υπάρχουν και αυτοί!

Επίσης, κατά τη γνώμη μου, είναι δύσκολο να αγοράσεις βιβλίο για δώρο.

Αν γνωρίζεις καλά εκείνον που θα κάνεις το δώρο του αγοράζεις ένα βιβλίο του συγγραφέα που ξέρεις πως αγαπά.

Αν δεν τον ξέρεις τόσο καλά τότε του αγοράζεις ένα βιβλίο που αγαπάς εσύ πολύ.

Ποτέ όμως δεν δωρίζεις ένα βιβλίο που δεν ξέρεις, μόνο επειδή σου το πρότεινε η πωλήτρια.

Ούτε επειδή έχει την ίδια τιμή με κάποιο άλλο αλλά είναι μεγαλύτερο!

Αυτό το λέω γιατί μου έχει συμβεί.

Ανθρωπος πολύ δικός μου, που γνώριζε τους συγγραφείς που αγαπώ, μου έκανε δώρο ένα τεράστιο βιβλίο,αγνώστου συγγραφέως, μόνο γιατί του το πρότεινε η πωλήτρια και ήταν και μεγάλο!

Νομίζω η κίνηση αυτή δείχνει πολλά για τον άνθρωπο που κάνει το δώρο.

Ειτε αυτό είναι βιβλίο είτε μια μπλούζα.

Δεν έψαξε να βρει κάτι που θα σου αρέσει, θα σου πηγαίνει...κάτι 'πράσινο' σαν τα μάτια σου.

Πήρε την πρώτη μπλούζα που βρήκε.

Αδιαφορία είναι η λέξη που μου έρχεται αυθόρμητα στο στόμα.

Ειδικά όταν πρόκειται για κοντινό πρόσωπο!

Το ίδιο περίεργο μου φαίνεται όταν ο σημερινός γονιός αφήνει το παιδί του μπροστά στα video games για να ησυχάσει....

Ο γονιός που δεν ενδιαφέρεται να μάθει στο παιδί του από μικρό να διαβάζει.

Δεν καταλαβαίνω την έκφραση: τα σημερινά παιδιά δε διαβάζουν!

Μα φυσικά και δε θα διαβάσουν αφού κανένας δεν τους εμφύσησε την αγάπη για το διάβασμα.....

Φοβόμουν πως ίσως γίνομαι κουραστική επειδή εγώ αγαπώ τόσο το διάβασμα.

Οσοι όμως διαβάζουν blogs δε μπορεί, θα τους αρέσει το διάβασμα γενικά....ελπίζω...

H βία και η εξουσία είναι οι δυο αδερφές που πρόδωσαν τα υψηλότερα όνειρα όλων των επαναστάσεων.
~Χρόνης Μίσσιος~

Παντρεύτηκε τον καλό του ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών

Επισημοποίησε την πολυετή σχέση του, παρά τις επικρίσεις

18/09/2010 10:37

Μοιραστείτε το άρθρο:

Η φωτογραφία που έδωσε το ζευγάρι στον Τύπο από το γάμο του

Τον αγαπημένο του Μίκαελ Μροντς, παντρεύτηκε ο υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας και αντικαγκελάριος Γκίντο Βεστερβέλε, έπειτα από επταετή δεσμό. Το ζευγάτρι είχε γνωριστεί το 2003 και από τότε είναι αχώριστοι, ενώ ο
Μίκαελ Μροντς, συνοδεύει τον υππουργό σε πολλά επίσημα ταξίδια και εκδηλώσεις. Ο Γκίντο Βεστερβέλε, δημοσιοποίησε το γεγονός ότι είναι ομοφυλόφιλος το 2004.
Ο γάμος τους στην ουσία είναι κάτι σαν σύμφωνο συμβίωσης και η τελετή έγινε σε στενό κύκλο συγγενών και φίλων στη Βόννη, πόλη καταγωγής του Βεστερβέλε, προέδρου του κόμματος των Ελεύθερων Δημοκρατών FDP, που συμμετέχει στον κυβερνητικό συνασπισμό.
Ο Μροντς, 43 ετών, είναι αθλητικός μάνατζερ.
Στη Γερμανία δεν επιτρέπεται μεν ο γάμος μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου αλλά τα ομόφυλα ζευγάρια μπορούν να προχωρήσουν σε σύμφωνο συμβίωσης που τους δίνει τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις με τα ετερόφυλα.

Για να μην ξεχνάμε το καλοκαιράκι....

Ο Πρωθυπουργός Υπάλληλος, η Δασκάλα και το Παπούτσι.

Τώρα λοιπόν που οι φιέστες στη Θεσσαλονίκη τελείωσαν, τα φαγοπότια,τα παραπολιτικά και οι λιμουζίνες, τώρα που αρχίζουν τα σχολεία κάθε κατεργάρης στον πάγκο του. Εμείς δηλαδή. Ο πρωθυπουργός της χώρας, έχει να κάνει πολλά ταξίδια πάλι. Αχ, να ταξίδευα κι εγώ έτσι, όπως ταξίδευα κάποτε... Πληρωμένα όλα ο κύριος πρωθυπουργός, όπως ήταν και τα δικά μου ταξίδια. Μόνο που εγώ έπαιρνα τρις κι εξήντα κουραζόμουν πολύ και έκανα και σωστή δουλειά. Αλλωστε με το που γυρνούσα έπρεπε να στείλω report στον εκάστοτε υπουργό και με αξιολογούσαν και από Αθήνα και από Βρυξέλλες. Τον πρωθυπουργό ποιός τον αξιολογεί στη χώρα μας? Γιατί τώρα πια υπάλληλος είναι κι αυτός. Μάλλον τον αξιολογούν μόνο οι ξένοι. Και στη δουλειά του περιλαμβάνονται και ταξίδια. Εχει ραντεβού με κόσμο(άλλους πρωθυπουργούς)και πρέπει να ελέγχει και τους εντός αν κάνουν σωστή δουλειά και αν μαζεύουν τα χρήματα για το δάνειο. Τώρα για τα ταξίδια μου δίνει την εντύπωση πως καλά τα πάει. Για τους εδώ ανησυχώ. Βλέπεις έχει και κακό παρελθόν. Σα να μη τον παίρνουνε και πολύ στα σοβαρά. Οπως τότε που ήθελε να τους αλλάξει θέση, να ένα πράγμα πως σου φωνάζει η δασκάλα στο σχολείο? Ναι, έτσι, εμένα όταν μου φώναζε η δασκάλα πάντα έκανα ότι μου έλεγε κι αν ήθελε να αλλάξω θέση άλλαζα. Ο πρωθυπουργός όμως όταν ζήτησε από μερικούς δικούς του, γνωστούς, άλλον το είχε γνωρίσει στο γυμναστήριο, με άλλον είχαν κοινούς φίλους, άλλον τον ήξερε από τον μπαμπά του....τους ζήτησε, λοιπόν να πάνε σε κάποιες θέσεις(όπως μου έλεγε εμένα η δασκάλα και τσακιζόμουνα) εκείνοι όμως του πέταξαν ένα όχι μες τα μούτρα και δεν τον άκουσαν! Αν ήταν τώρα ο πρωθυπουργός δασκάλα και εκείνοι τα παιδιά θα έτρωγαν κάτι ξυλιές στα χέρια, άλλο πράγμα, αλλά μια και ο πρωθυπουργός δεν είναι δασκάλα δεν μπορεί να τους χτυπήσει. Και αυτοί όμως δεν τον ακούνε όπως τα παιδιά τη δασκάλα. Σα να μην τον σέβονται καθόλου μου φαίνεται. Με στενοχωρεί αυτό και φαίνεται τον στεναχωρεί και εκείνον. Για αυτό για να ξεχαστεί λιγάκι μάζεψε κάμποσους από αυτούς που τον ακούνε και πήγανε εκδρομή στη Θεσσαλονίκη που είναι πολύ ωραία και έχει και καλό φαγητό. Ετσι, όχι για πολύ, για ένα τριήμερο. Εκεί μαζεύτηκαν και κάτι δημοσιογράφοι Ελληνες και ξένοι και κόσμος γενικά. Ενας μάλιστα πρέπει να ήταν λίγο τρελός γιατί πέταξε στον πρωθυπουργό ένα παπούτσι! Τώρα, νούμερο, μάρκα γυναικείο, αντρικό, αριστερό δεξί...δεν ξέρω καθόλου. Πάντως του πέταξε μόνο ένα. Αντε τώρα η Αντα να γυρίζει τη Θεσσαλονίκη να βρει το ταίρι του.........

Ντροπή στους Τσόκληδες!!!!!!

Ακουσα τη συνέντευξη του Τσόκλη, διάβασα και τα άρθρα που γράφτηκαν για αυτή. Δεν έχω τίποτε περισσότερο να πω εγώ, μόνο πως αηδιάζω όταν ακούω γέρο άνθρωπο να μιλά έτσι. Ντρέπομαι ως γυναίκα και ως άνθρωπος! Αν οι 'ερωτύλοι' άντρες (τους οποίους παινεύει ο Τσόκλης) δεν μπορούν να διαφοροποιηθούν από τα ζώα, δεν μπορούν να ελέγξουν τα ένστικτά τους τότε δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψεις ούτε αυτούς ούτε τον 'καλλιτέχνη'. Λυπάμαι επίσης που το θέμα δεν πήρε μεγαλύτερη διάσταση. Λυπάμαι που δεν ακούστηκαν περισσότερες φωνές, που κανένας δεν του τα είπε κατάμουτρα! Προφανώς είναι αρκετοί αυτοί που έχουν τις ίδιες ιδέες. Αυτό με τρομάζει! Τόσοι βιασμοί, τόσο λίγες οι γυναίκες που βρίσκουν το κουράγιο να ξαναπεράσουν τον εφιάλτη για να διωχθεί ο βιαστής και να έρχεται τώρα ο Τσόκλης(δεν μπορώ να τον πω κύριο)να μας πει ότι το θύμα φταίει!! Εξοργίζομαι! Οπως όμως έγραψα και πριν, με φοβίζει το γεγονός ότι δεν έγινε μεγάλο θέμα! Ναι, με φοβίζει η σκέψη πως υπάρχουν πολλοί άντρες που συμφωνούν. Αντρες που κυκλοφορούν ανάμεσά μας και χαμογέλασαν όταν άκουσαν τη συνέντευξη. Κάτι στους πίνακές του με ενοχλούσε από παλιά. Δεν καταλάβαινα τι είναι. Τώρα ξεκαθαρίζει το τοπίο. Αρκετοί μεγάλοι ζωγράφοι είχαν 'ιδιομορφίες'. Για κανέναν δεν είπα τόσο ωμά πως δε μου αρέσει καθόλου! Κάτι στους πίνακες έδειχνε το ανώμαλο του χαρακτήρα του. Ισως αυτό ήταν που με απωθούσε τόσο! Θα ήθελα να μπορούσα να ακουστώ πολύ, να φωνάξω ΝΤΡΟΠΗ ΣΤΟΥΣ ΤΣΟΚΛΗΔΕΣ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ!!!!!

Καλό Μήνα!

'Ο Φρανκ Βάλτερ Σταϊνμάγιερ, πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας των Γερμανών Σοσιαλδημοκρατών (SPD) θα μείνει μακριά από τον πολιτικό στίβο για μερικές εβδομάδες, προκειμένου να δωρήσει το νεφρό του στη σύζυγό του.' Συγκινήθηκα όταν το διάβασα, μέρες τώρα(25 Αυγούστου). Στο μυαλό μας οι Γερμανοί είναι κάπως κρύοι. Δεν περιμένεις τόση αγάπη και ανιδιοτέλεια, από έναν πολιτικό μάλιστα! Μέσα στον οχετό όλων όσων γίνονται στην Ελλάδα και παγκόσμια, σκέφτηκα να ξεκινήσω το μήνα με κάτι 'καλό' για αλλαγή!

'Basket'

Δεν υπάρχει τσίπα!!

Η λέξη ντροπή είναι πολύ λίγη για να περιγράψει τα επεισόδια που συνέβησαν στον αγώνα μπάσκετ μεταξύ Ελλάδας-Σερβίας.

Ποιος το ξεκίνησε?

Λίγη σημασία έχει!

Γιατί πήρε τέτοιες διαστάσεις, να δέρνονται όλοι με όλους?.....

Μέχρι τώρα νομίζαμε πως αυτά γίνονται μόνο όταν παίζει Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός.

Προφανώς το γεγονός ότι παίκτες της εθνικής Σερβίας παίζουν σε μια από τις δυο ομάδες 'βοήθησε' στον ξυλοδαρμό.

Αυτό όμως δεν είναι δικαιολογία!

Οι παίκτες είναι επαγγελματίες πράγμα που κάνει το γεγονός ακόμα χειρότερο!

Δε με απασχολεί η εικόνα που δίνουμε προς τα έξω.

Σκέφτομαι πως είναι επιεικώς απαράδεκτο να βλέπουμε τέτοιες εικόνες άγριου ξυλοδαρμού!

Στο Τουρνουά Ακρόπολης, λόγω των 'φιλικών' παιχνιδιών πριν το Μουντομπάσκετ στην Τουρκία, πηγαίνουν και οικογένειες και μικρά παιδάκια.

Στον αγώνα με τις ΗΠΑ είχα σκοπό να βγάλω εισιτήρια να πάω και εγώ.

Τώρα όμως μετά το χθεσινοβραδινό θέαμα άλλαξα γνώμη.

Σκέφτομαι πόσο εύκολο είναι, όταν οι παίκτες χτυπιούνται μεταξύ τους να μεταφερθεί η σύρραξη στις κερκίδες.

Αρχίζει, λοιπόν ο απλός θεατής να φοβάται να πάει να δει έναν διεθνή, φιλικό, αγώνα μπάσκετ!

Φοβόμαστε να πάμε στο ποδοσφαιρικό γήπεδο, τώρα φοβόμαστε να πάμε και στο γήπεδο να παρακολουθήσουμε έναν αγώνα μπάσκετ και μάλιστα με εθνικές ομάδες!

Πως να πείσουν με αυτή τη συμπεριφορά(οι ίδιοι οι παίκτες)τους φίλους του αθλήματος να αγοράσουν μάλιστα εισιτήρια διαρκείας, λόγω οικονομικής κρίσης, για να ενισχύσουν τις ομάδες που προτιμούν?

Και για να επιστρέψω στο χθεσινό παιχνίδι που κατέληξε σε μποξ, νομίζω πως όταν δυο ομάδες, με επαγγελματίες παίκτες, επαναλαμβάνω, γιατί ο επαγγελματίας παίκτης πληρώνεται για να μπορώ να πηγαίνω εγώ και όποιος άλλος θέλει να τον βλέπει να παίζει μπάσκετ!

Οχι να πλακώνεται στο ξύλο με τους άλλους σαν αλήτης.

Λέω λοιπόν, πως κατά τη γνώμη μου οι ομάδες που προκάλεσαν τέτοια επεισόδια πρέπει να αποκλειστούν από περαιτέρω παιχνίδια, για μεγάλο χρονικό διάστημα μέχρι να μάθουν να φέρονται!

Δεν έχει σημασία που είμαι Ελληνίδα(και ναι, θα στενοχωρηθώ που δε θα δω την εθνική μου ομάδα) αλλά προτιμώ αυτό από το να ρεζιλεύομαι εξ' αιτίας της σε διεθνή fora.

Και να σκεφτεί κανείς πως είναι τιμή να σε καλούν στην εθνική ομάδα της χώρας σου.

Σημαίνει πως είσαι από τους καλύτερους παίκτες.

Τι να το κάνεις όμως όταν δεν ξέρεις να φερθείς και πλακώνεσαι στο ξύλο σαν μποξέρ.

Δεν υπάρχει καμία απολύτως δικαιολογία, οι παίκτες αυτοί δεν είναι ικανοί να μας εκπροσωπήσουν διεθνώς!

Βρεγμένη Σανίδα....

Ο πρωθυπουργός μας γύρισε τα νησιά, έκανε τα μπάνια του, τα σπορ του, γύρισε ανανεωμένος και κατάμαυρος, ίδιος ο Σισέ.

Και από μόνο του αυτό δε θα με ενοχλούσε, αλλά η χώρα περνά πολύ δύσκολες μέρες.

Ο περισσότερος κόσμος δεν πήγε φέτος διακοπές............

Δεν πήγε γιατί η κυβέρνηση είχε κάνει περικοπές σε μισθούς, συντάξεις, είχε βάλει άμεσους και έμμεσους φόρους σχεδόν στα πάντα και ο μέσος Ελληνας είδε σε λίγους μήνες το εισόδημά του να μειώνεται κατά πολύ.

Επρεπε να κόψει από κάπου για να τα βγάλει πέρα.

Και όταν λέμε να τα βγάλει πέρα μιλάμε για την καθημερινότητα!

Ολες οι 'πολυτέλειες' κοπήκανε γιατί δεν υπάρχει 'σάλιο'.

Οι διακοπές λοιπόν ήταν πολυτέλεια, εκτός αν είχε κάποιος σπίτι στο χωριό, ή φίλο που είχε σπίτι στο χωριό.

Οταν λοιπόν πηγαίνεις στο Praktiker και όλοι αγοράζουν είδη για κάμπινγκ.......γιατί είναι ο πιο φτηνός τρόπος να ξεφύγει κάποιος για μια βδομάδα.

Τα ξενοδοχεία είναι απλησίαστα για το μέσο Ελληνα.

Αντε να έχεις κανένα εξοχικό κοντά σε θάλασσα, να κάνεις εκεί τις διακοπές σου.

Και αν το εξοχικό είναι μισή ώρα από το σπίτι στην Αθήνα και δεν είχες ξαναμείνει εκεί ποτέ πάνω από βδομάδα, τώρα φαντάζει η ιδανική λύση!

Να γιατί με ενοχλεί όταν ακούω πως ο πρωθυπουργός πήγε από το ένα νησί στο άλλο και τον βλέπω μαύρο κατάμαυρο τη Δευτέρα που γύρισε.....γιατί πέρασε το Δεκαπενταύγουστο σε νησί.

Γιατί ξέρω παιδάκια που πέρασαν τους καύσωνες στο κέντρο, σε μικρά διαμερίσματα και έκαναν κάνα δυο μπάνια όλα όλα γιατί υπήρχε πρόβλημα και με τη βενζίνη.

Παιδάκια που πέρασαν μαύρο καλοκαίρι γιατί οι γονείς δεν μπορούσαν να τους προσφέρουν ούτε μια βδομάδα διακοπών.

Μαύρο το καλοκαίρι των παιδιών όταν μαύριζε ο πρωθυπουργός της χώρας για να γυρίσει και να μας βάλει και άλλα μέτρα!

Να πηγαίνουμε στο σούπερ μάρκετ και να φοβόμαστε να αγοράσουμε μια σοκολάτα παραπάνω για το παιδάκι.

Ο πρωθυπουργός όμως να κάνει τις διακοπές του!

Για αυτό με ενόχλησε που ήξερα πως ήταν σε νησιά, για αυτό θύμωσα που τον είδα κατάμαυρο όταν επέστρεψε.

Γιατί έχει το θράσος να λέει πως καταλαβαίνει πως τα μέτρα είναι δύσκολα και άδικα.

Που το καταλαβαίνει αυτό στις διακοπές?

Μας κοροϊδεύουν στα μούτρα μας.

Ε ρε σανίδα που τους χρειάζεται, όπως σοφά έλεγε η γιαγιά μου!!!

Το δράμα στο Πακιστάν

Μετά από ένα αντίο...

Πέρασα μια δύσκολη μέρα....μια κηδεία, πάντα σε ρίχνει ψυχολογικά...για να παραστείς (ακόμα κι αν ο νεκρός δεν είναι κοντινό πρόσωπο)σημαίνει πως κάποιος από τους συγγενείς του, είναι δικός σου άνθρωπος.... Νομίζω πως χρειάζομαι κάτι αστείο, ένα χαμόγελο μετά από δυο μέρες κατήφειας.

Ενα παιδί......

Η παιδική μου φίλη έχει ένα γιο. Δεν παντρεύτηκε τον πατέρα του παιδιού για λόγους που δε θα ήθελα να γράψω δημόσια. Μεγάλωσε το γιο της με τους γονείς της, ο πατέρας(του παιδιού) τον περισσότερο καιρό, απών. Σήμερα το μεσημέρι, ο άντρας αυτός έφυγε από τη ζωή. Δεν ήταν καλός σύντροφος, ούτε καλός πατέρας. Δε μπορώ να πω ο,τι στενοχωρήθηκα που πέθανε. Το περιμέναμε άλλωστε. Στενοχωρήθηκα όμως πολύ για το γιο της φίλης μου. Τους τελευταίους μήνες,(ο πατέρας) άρρωστος, μίλησε με το γιο του. Του είπε πόσο λυπήθηκε που έχασε τόσον χρόνο, που δεν τον χόρτασε! Ξαφνικά ο πιτσιρικάς απέκτησε πατέρα. Τον πατέρα που έλειπε από τα γενέθλιά του, τις γιορτές, τον πατέρα που έλειπε όταν ήταν άρρωστος, που δε νοιάστηκε για την προκοπή του στο σχολείο, τον πατέρα που δεν τον αγκάλιασε ποτέ. Στα 17 του ο πατέρας αυτός, του έσφιξε το χέρι από το κρεββάτι του νοσοκομείου. Ετσι ο γιος της φίλης μου ένοιωσε πως έχει πατέρα που τον αγαπά. Λίγο αργά όμως.......... Δεν έχει περάσει μήνας που στην κουβέντα μας αναφέρθηκε στον πατέρα του σαν ξένο και με πολύ ψυχρότητα είπε ότι (ο πατέρας του)δε νοιάστηκε ποτέ για κείνο. Ολοι ξέρουμε πόσο σημαντική είναι η πατρική φιγούρα για ένα αγόρι. Πάνω, λοιπόν που το αγόρι αυτό ένοιωσε πως είχε κι εκείνο πατέρα.......τον έχασε! Πόσο κακό θα έχει κάνει αυτό στην παιδική ακόμα ψυχούλα του! Κανένας δεν ξέρει πως να του φερθεί τώρα. Είναι τόσο στενοχωρημένος, μπερδεμένος, θυμωμένος..... Ετσι φαντάζομαι θα νοιώθει, καθώς κάθεται μόνος στο δωμάτιό του και ζωγραφίζει μουτζούρες...... Πως ν' αντιμετωπίσεις ένα παιδί σ' αυτή την κατάσταση? Τι να του πεις? Πως να τον βοηθήσεις? Πως να τον βοηθήσεις να ξεμπερδέψει το κουβάρι που έχει μέσα του? Ισως να ήταν καλύτερα αν δεν ερχόταν κοντά στον άντρα αυτό. Μπορεί πάλι να του κάνει καλό σε βάθος χρόνου. Θα χρειαστεί πολύ θεραπεία, νομίζω, για να ξεκαθαρίσει τα παιδικά του, αλλά και τα εφηβικά του τραύματα, αυτό το παιδί. Θέλει βοήθεια, αγάπη και κάποιον να τον στηρίζει. Ηταν σωστό από την πλευρά της μητέρας που τον κράτησε? Πως είναι δυνατόν ένας άντρας να κάνει ένα παιδί και μετά να το παρατάει? Να μη νοιάζεται αν ζει ή αν πέθανε? Πόσο μεγάλο κακό μπορούν να κάνουν δυο γονείς σ' ένα παιδί? Εξω αλλά και μέσα καμιά φορά στο γάμο?

ΝΤΡΟΠΗ

Δεν είμαι φίλαθλος της ΑΕΚ. Δεν είχα καν σκοπό να γράψω για αυτά τα επεισόδια. Άλλα είχα στο μυαλό μου να γράψω. Το άκουσα όμως ξανά και ξανά και κάθισα και το σκέφτηκα. Η λέξη ΝΤΡΟΠΗ δεν είναι αρκετή να περιγράψει αυτό που νοιώθω, εγώ, πολλοί ΑΕΚτζήδες και μη. Τι να πω για μια κοινωνία από της οποίας τα σπλάχνα ξεπήδησαν οι αλήτες αυτοί που χτύπησαν τον προπονητή μιας ομάδας! Αισθάνομαι την ανάγκη να ζητήσω συγγνώμη εκ' μέρους του πολιτισμένου κόσμου, που πόνεσαν τα μάτια και τα αυτιά του ακούγοντας την είδηση αυτή. Να ζητήσω συγγνώμη στον άνθρωπο αυτό, την οικογένειά του αλλά και σε όλο τον κόσμο που ένοιωσε ντροπή, όπως εγώ όταν έμαθα για το γεγονός...δεν ξέρω πως αλλιώς να το πω. Σκεφτόμουνα πως άσχετα με την ομάδα που υποστηρίζει καθένας έχουμε χρέος να καυτηριάσουμε επεισόδια τέτοιου είδους. Δεν μπορεί μια μικρή ομάδα θερμοκέφαλων, ονομαζόμενων οπαδών, μιας ομάδας να ξυλοκοπούν τον προπονητή της! Οι συμπεριφορές αυτές κάθε άλλο παρά πολιτισμένες μπορούν να χαρακτηριστούν. Ειλικρινά πρώτη φορά ακούω να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Ως Ελληνες δε διακρινόμαστε και από την καλή μας συμπεριφορά στα γήπεδα. Αυτό όμως ξεπερνά κάθε προηγούμενο! Για αυτό και σκέφτηκα πως είναι καθήκον μας να βάλουμε ένα τέλος εδώ! Αν δεν το κάνουμε αύριο, κάποιοι άλλοι αλήτες θα χτυπήσουν τον προπονητή μιας άλλης ομάδας ή κάποιον παίκτη! Εκείνοι δεν έχουν κανένα λόγο να φέρονται έτσι(έκτος από την έλλειψη εγκεφάλου) εμείς όμως έχουμε καθήκον να προστατεύσουμε την κοινωνία μας από τέτοια ντροπιαστικά φαινόμενα. Αυτό που συνέβη πρέπει να είναι το τελευταίο επεισόδιο μου μας κάνει να θυμώνουμε και να ντρεπόμαστε ταυτόχρονα. Η χειροδικία, από μόνη της είναι κατακριτέα συμπεριφορά. Πόσο μάλλον όταν πολλοί επιτίθενται σε έναν και μάλιστα όταν το επεισόδιο γίνεται σε αθλητικό χώρο! Ας προσπαθήσουμε να φερθούμε ανθρώπινα, σε όποιο χώρο και να βρισκόμαστε!!